The Great Merchant in the Cataclysm - ตอนที่ 118

จางมู่รู้สึกว่านับตั้งแต่ด้วงออบซิเดี้ยนแตกออกจากรังของมัน,เขาก็ไม่เป็นที่โปรดปราณ.เมื่อมันเล็กลงและประณีตยิ่งขึ้น,มันก็น่ารักขึ้นและหยวนรุยก็เล่นกับมันทุกวันโดยไม่สนใจจางมู่.นอกจากนี้,จางมู่ยังกินข้าวหม้อใหญ่ของหยวนรุยจนหมด ดังนั้นเธอก็ไม่โอเคเช่นกัน.ดังนั้น,ในวันที่สอง,จางมู่ได้รับการแจ้งเตือนทันที เพื่อทำบาร์บีคิวตอบสนองความหิว.

จางมู่ใช้เวลาอีกหนึ่งวันในหลัวหยาง เนื่องจากเขาต้องการแลกเปลี่ยนเสบียงอาหารกับหวังเหลียง รวมถึงฐานความอยู่รอดอื่น  ๆ.หวังเหลียงยังคงไม่เป็นไร.แม้ว่าเขาจะมีผู้ได้รับบาดเจ็บจำนวนมาก แต่เขาก็มีอาวุธที่จางมู่จัดเตรียมไว้ให้เขาเพื่อที่เขาจะได้ปราบซอมบี้มากกว่าพันตัว.

ภายในระยะเวลาอันสั้นนี้,เขาได้เคลียร์พื้นที่ทั้งหมดและในมือมีคริสตัลเกือบหมื่นอัน.เขาเก็บคริสตัลหนึ่งพันสำหรับตัวเขาเองและแลกเปลี่ยนส่วนที่เหลือกับจางมู่เพื่อเป็นเสบียงอาหารและอาวุธ.

หวังเหลียงผ่านพ้นช่วงเวลาที่เขาขาดเสบียงอาหาร ดังนั้นจริง ๆ แล้วเขาไม่สนใจอาหารมากนัก.

เขาให้ความสนใจมากที่สุดกับอุปกรณ์พิเศษและซื้อมา 100 ชุด.เขาใช้หอกและโล่สองมือเป็นส่วนใหญ่.

สำหรับฐานการอยู่รอดอื่น ๆ ,พวกเขาต้องการเสบียงอาหารอย่างมาก.ดังนั้นพวกเขาจึงแลกเปลี่ยนคริสตัลเกือบทั้งหมดเป็นอาหาร.สำหรับอาวุธนั้น,ฐานการอยู่รอดทั้งเก้าที่ซื้อได้มากเท่ากับหวังเหลียงรวมกัน.ทุกฐานการอยู่รอดมีอุปกรณ์พิเศษสิบชุดโดยเฉลี่ย.

ใช่แล้ว,จางมู่จะไม่ทำลายการกระจายอำนาจสำหรับฐานในเมืองหลัวหยาง.หวังเหลียงได้สูญเสียคนจำนวนมากในการต่อสู้กับเมืองเหนือและนอกเหนือจากนั้นอุปกรณ์พิเศษนั้นมีประโยชน์เฉพาะกับซอมบี้ไร้สมอง.มันไม่ได้ใช้กับสัตว์กลายพันธุ์ซึ่งเพิ่งปลดล็อคความฉลาดเทียบเท่ากับพลังของฐานการอยู่รอดอื่น ๆ.

ดังนั้น,ทุกอย่างยังคงขึ้นอยู่กับหวังเหลียง.จางมู่ไม่สามารถช่วยเหลือเขาได้มากนัก. เขาสามารถให้ทรัพยากรที่มนุษย์ปกติต้องการ แต่สำหรับคนที่จะได้ประโยชน์จากนักวิวัฒนาการ,เขาจะรักษามันไว้ด้วยตัวเอง.

แน่นอน,สถานการณ์นี้เป็นไปตามความคาดหวังของจางมู่.ถ้าหวังเหลียงยังคงไม่สามารถหาอาหารได้อย่างมั่นคงหลังจากกวาดล้างร้านค้ามากมายในบริเวณนี้,มันก็หมายความว่าเขาโชคร้ายจริงๆ.ร้านค้าที่เขากวาดล้างจะต้องเป็นร้านค้าแฟชั่นและของใช้ประจำวัน.สิ่งเหล่านี้ไร้ประโยชน์ในยุคนี้.

นั่นเป็นเหตุผลที่เขาใช้คริสตัลส่วนใหญ่ในการซื้ออาวุธพิเศษ.อย่างไรก็ตาม,จากรูปลักษณ์ของมัน,ร้านค้าของพ่อค้าแห่งยุคในเมืองหลัวหยางจะไม่สามารถใช้คริสตัลจำนวนมากได้.จางมู่วางเดิมพันของเขาในเมืองต่อไปที่เขากำลังจะไปที่ร้านค้าในยุคนั้นด้วย.

เขาเข้าใกล้อาหารหนึ่งร้อยตันและอุปกรณ์พิเศษ 200 หน่วย.นั่นหมายความว่าเขามีคริสตัล 25,000 อันในมือ.เขาได้กำไร 25% ในหนึ่งวัน.มันค่อนข้างน่ากลัว.

สิ่งที่บ้าที่สุดคือ,จางมู่ยังมีอุปกรณ์พิเศษ 800 หน่วย.เมื่อรวมเข้ากับคริสตัลเพิ่มเติม5,000 อัน,ที่เหลือคือกำไรขั้นต้นของเขา.

จางมู่ต้องทำให้แน่ใจว่าเขาได้รับส่วนหนึ่งของข้อกำหนดหลักของแต่ละเมือง ก่อนที่พ่อค้าย่อยยุคจากเมืองนั้นจะปรากฏขึ้น.ดังนั้น,เขาต้องเข้าใจทุกนาที.

ฐานการอยู่รอดทั้งสิบแห่งนี้อยู่ค่อนข้างไกลจากกัน ดังนั้นจางมู่จึงต้องวิ่งไปทั่วเมืองหลัวหยางเพื่อส่งมอบสิ่งของเหล่านี้ให้พวกเขา.ฐานการอยู่รอดบางแห่งยังคงไม่คุ้นเคยกับเขาเหมือนที่หวังเหลียงเป็นและพวกเขาต้องนับจำนวนสินค้าช้า.แม้ว่าพวกเขาจะไม่รู้เรื่องการใช้คริสตัลเหล่านี้ในตอนนี้,พวกเขาก็รู้ว่าถ้าจางมู่สามารถใช้มันเป็นสิ่งสำคัญในการแลหเปลี่ยนอาหารและอาวุธ,มันก็มีค่าบางอย่าง.ราคาถูกตัดสินโดยจางมู่  แต่พวกเขายังต้องนับสินค้าอย่างระมัดระวัง.อาหารหนึ่งตันอาจสามารถสนับสนุนฐานของพวกเขาได้หนึ่งหรือสองวัน ดังนั้นมันจึงเป็นสิ่งสำคัญสำหรับพวกเขา.

แม้ว่าพวกเขาจะได้รับการสนับสนุนจากอุปกรณ์พิเศษของจางมู่และสามารถเริ่มกำหนดเป้าหมายกลุ่มซอมบี้ที่ใหญ่ขึ้นได้,แต่ก็ไม่มีใครรู้ว่ามีมอนสเตอร์ที่แข็งแกร่งกว่าปรากฏขึ้นและป้องกันไม่ให้พวกเขาออกไปค้นหาเสบียง.ในช่วงเวลานั้น,อาหารจำนวน 10 ตันของจางมู่จะเป็นอาหารสำรองของพวกเขาที่อาจช่วยชีวิตพวกเขาได้.

จางมู่มีทฤษฎีของเขาในฐานะพ่อค้า.เขารู้ว่าการตรวจสอบสต็อกเป็นคำขอปกติ ดังนั้นเขาสามารถอดทนรอให้พวกเขานับสินค้าและออกไปด้วยรอยยิ้มหลังจากที่พวกเขายืนยันสต็อก.

วันหนึ่งผ่านไปอย่างรวดเร็วจริง ๆ.ท้องฟ้าเกือบจะมืด แต่จางมู่ไม่สามารถรอได้อีกต่อไป.เขาบอกหวังเหลียงว่าเขากำลังออกไปข้างนอกแล้วดึงหมาป่ากลายพันธุ์และด้วงออบซิเดี้ยนไปด้วย.เขานำหยวนรุยและพวกเขาออกจากเมืองลัวหยางก่อนที่ท้องฟ้าจะมืด.พวกเขาไม่ได้รบกวนใครและการ์ดเห็นเงาเพียงสองเงาที่บินผ่านพวกเขา.อย่างไรก็ตาม,พวกเขาได้รับคำสั่งจากหวังเหลียงให้ปิดปาก ดังนั้นพวกเขาจึงไม่กระจายข่าวออกไป.

หวังเหลียงพยายามเกลี้ยกล่อมจางมู่ให้ออกไปในตอนเช้า เพราะมนุษย์อ่อนแอเกินไปในตอนกลางคืน.เขาได้รับการลงโทษเนื่องจากเหตุนี้มาก่อน.จางมู่ปฏิบัติตามหลักการนี้ในครั้งที่แล้ว แต่สถานการณ์ต่างไปในตอนนี้ เขามีข้อควรพิจารณาของตัวเอง.

ด้วงออบซิเดี้ยนเป็นสัตว์กลายพันธุ์ระดับ 2 ในตอนนี้.ตราบใดที่มันเต็มใจ,มันก็สามารถปลดปล่อยแรงกดดันที่จะบังคับให้สัตว์กลายพันธุ์ดุร้ายในพื้นที่ล่าถอย.สิ่งนี้ไม่เกี่ยวกับปริมาณ.มันเป็นระบบลำดับชั้นที่เข้มงวดในหมู่สัตว์กลายพันธุ์.โดยปกติแล้ว,พวกมันจะไม่โจมตีสัตว์กลายพันธุ์ที่มีระดับสูงกว่าพวกมัน เว้นแต่สัตว์ที่กลายพันธุ์ในระดับที่สูงกว่าจะได้รับประโยชน์หรือไม่ก็พบกันในขณะที่พวกมันกำลังหาอาหารอยู่.

ครั้งที่แล้ว,จางมู่ไม่กล้าที่จะเดินในความมืด แม้ว่าเขาจะมีด้วงออบซิเดี้ยนและหมาป่ากลายพันธุ์อยู่ข้างเขา.ไม่ว่าพวกเขาจะแข็งแกร่งแค่ไหน,รัศมีของพวกมันก็เหมือนกับสัตว์กลายพันธุ์ระดับ 1 .พวกมันไม่สามารถกดดันสัตว์อื่น ๆ ได้.

หากพวกเขาดึงดูดสัตว์กลายพันธุ์ระดับแรกสองสามร้อยตัว,จางมู่จะไม่สามารถปราบพวกมันได้ แม้กระทั่งในสถานะของเขาตอนนี้.หากมีโอกาสหนีออกไป,จางมู่จะรู้สึกว่าเขาโชคดีจริงๆ.

จางมู่ไม่ได้ลองตอนนี้.เขาทำสิ่งนี้ตามประสบการณ์ของนักวิวัฒนาการที่มีความสามารถในการทำให้สัตว์กลายพันธุ์เชื่อง.

ดังนั้น,คล้ายกับความคาดหวังของเขา,เขาสามารถวิ่งไปตามถนนและไม่พบสัตว์กลายพันธุ์ตามทาง.สัตว์เหล่านั้นที่ปรากฏขึ้นมาก็แค่มองดูจากระยะไกล.เพื่อที่จะเร่งฝีเท้านั้น,จางมู่ไม่ได้ขี่หลังหมาป่ากลายพันธุ์.เขาขอให้ด้วงออบซิเดี้ยนแบกหยวนรุย ในขณะที่เขาและหมาป่ากลายพันธุ์ใช้ความเร็วที่เร็วที่สุดในการตามเจ้าด้วง.ด้วงออบซิเดี้ยนกำลังแบกคนและชะลอตัวลงเล็กน้อย แต่พวกเขาสามารถตามมันได้.

เช่นนี้,พวกเขาไปถึงหมู่บ้านเล็ก ๆ เมื่อท้องฟ้ามืดสนิท.