The Great Merchant in the Cataclysm - ตอนที่ 112

เมื่อคนแรกวิ่งหนีไปถึงประตู,จางมู่ขยับร่างกายของเขา.เขาถีบขาสีแดงของเขาลงบนพื้นและร่างทั้งร่างของเขาก็พุ่งออกราวกับปืนใหญ่.

เขาควงกริชด้วงออบซิเดี้ยนอย่างต่อเนื่องในมือของเขา.มนุษย์กินคนวิ่งด้วยพละกำลังทั้งหมด แต่พวกเขาก็ยังไม่สามารถหลุดพ้นจางมู่ได้.

จางมู่ไม่พูดอะไรมาก.พวกเขาเลือกเส้นทางของตัวเอง ดังนั้นจึงไม่มีทางที่เขาจะให้โอกาสพวกเขาอีกต่อไป.หากพวกเขาต้องการที่จะตายในลักษณะที่สง่างามยิ่งขึ้น,จางมู่ก็ยังสามารถทำให้พวกเขาพึงพอใจ,ตราบใดที่พวกเขาหยิบอาวุธขึ้นมาและยอมแพ้โดยไม่ต่อต้านใด ๆ.

อย่างไรก็ตาม,ผู้คนกลุ่มนี้รู้สึกหวาดกลัวความหลักแหลมของจางมู่.พวกเขาไม่ได้มีเจตนาที่จะต่อต้านเขาเลยและเพียงต้องการออกจากสถานที่นี้.คนเหล่านี้สูญเสียคุณค่าของพวกเขาในสายตาของจางมู่และเขายังสงสัยว่ามันน่าละอายเกินไปที่จะทำให้พวกเขากลายเป็นเหยื่อรายแรกของกริชด้วงออบซิเดี้ยน.

จางมู่มองพวกเขาราวกับว่าพวกเขาเป็นกองเนื้อเน่า.ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความดูถูก.

หากเป็นกรณีนี้,ข้าไม่จำเป็นต้องภูมิใจในตัวเจ้าเลย.

เขาคว้ากริชด้วงออบซิเดี้ยนและหงายมันขึ้นด้านบน.เขาฉีดพลังงานบางส่วนเข้าไปในกริชและเร่งความเร็วให้สูงสุด.เขาฟันอย่างแรงไปข้างหน้า.

ในขณะที่ลมแผดเสียงดัง,กริชด้วงออบซิเดี้ยนฟันผ่านอากาศและเปลวไฟปะทุออกมาจากกริชของเขา.ในตอนแรก,เปลวไฟเล็ก ๆ ปรากฏขึ้นที่ปลายกริชเท่านั้น แต่ด้วยความช่วยเหลือของลม,เปลวไฟก็ใหญ่ขึ้นและเมื่อเขามาถึงกลุ่มคนที่ใกล้ชิดเขาที่สุด,มีเปลวไฟลูกใหญ่บนกริชของเขา.

ภายใต้การควบคุมของจางมู่,เปลวไฟที่อยู่บนกริชด้วงออบซิเดี้ยนกลายเป็นพายุทอร์นาโดที่ยังคงใหญ่ขึ้นเรื่อย ๆ.มันดูดคนสองสามคนที่อยู่ตรงหน้าเขา.

พายุทอร์นาโดไฟไม่หยุดแค่นั้น.มันยังคงวิ่งไปข้างหน้า.

มนุษย์ทุกคนในเส้นทางของมันถูกกลืนหายไปกับมัน.พวกเขามีเวลาที่จะส่งเสียงกรีดร้องอันเจ็บปวดเท่านั้นเพราะอุณหภูมิของพายุทอร์นาโดนั้นสูงมาก ดังนั้นจึงทำให้พวกเขาละลายทันทีที่พวกเขาสัมผัสกับมัน.คอของพวกเขาก็ละลายเช่นกัน.

จางมู่รู้สึกว่าอากาศร้อนมากเขาไม่สามารถหายใจได้อย่างถูกต้องเช่นกัน.เขารีบหนีออกจากพายุทอร์นาโดไฟและรีบฆ่าคนที่ไม่ได้ถูกดูด.หนึ่งกริชหนึ่งชีวิต หลังจากที่เขาทำเสร็จแล้ว,เขาก็ยืนอยู่ข้างหนึ่งและดูเงียบ ๆ.

เขาไม่ได้คาดหวังว่าเปลวไฟจะแตกต่างจากองค์ประกอบที่มีอยู่ในโลก.อันที่จริงนี่คือพลังของดาวดวงอื่นมันก็คุ้มค่ากับราคาสูงที่เขาจ่ายไป.

จางมู่รู้ว่าถ้ามันเป็นเปลวไฟจากโลก,มนุษย์ยังคงดิ้นรนอยู่พักหนึ่ง แม้ว่าไฟจะใหญ่มาก.อย่างไรก็ตาม,เปลวไฟที่มาจากกริชนั้นไม่ธรรมดา.จางมู่สังเกตว่าเมื่อคนเหล่านี้สัมผัสกับเปลวไฟ,พวกเขาจะกลายเป็นส่วนหนึ่งของเปลวไฟและทำหน้าที่เป็นเชื้อเพลิงเพื่อให้การเผาไหม้ดำเนินต่อไป.

เขาก้มศีรษะลงแล้วมองกริชด้วงออบซิเดี้ยนในมือของเขา.เขารู้สึกถึงมัน.แม้ว่าเปลวไฟร้อนนี้ออกมาจากกริช เมื่อไม่นานมานี้,มันก็ยังคงหนาวเย็นอย่างผิดปกติ.ไม่มีความร้อนจากมันเลย.มันก่อให้เกิดความแตกต่างอย่างสิ้นเชิงกับความอบอุ่นในอากาศ.

เปลวไฟจะหายไปอย่างรวดเร็วตามที่ปรากฏ.

เมื่อไม่มีมนุษย์ให้อาหารมันเปลวไฟก็หยุดหมุนและหดลงอย่างช้าๆ.สถานที่ที่พายุทอร์นาโดผ่านมาได้เปลี่ยนเป็นสีดำสนิทและมนุษย์กินคนก็กลายเป็นเพียงเศษฝุ่น.ลมกระโชกเล็กน้อยพัดผ่านและพวกเขาก็หายตัวไป,ลอยอยู่ในอากาศ.

จากช่วงเวลาที่พวกเขาเลือกที่จะก้าวไปบนเส้นทางนี้,พวกเขาควรจะนึกถึงจุดจบ.

เมื่อคนตายไม่สามารถกลับมามีชีวิตได้อีก,คุณจะต้องชดใช้บาปของคุณ.

จางมู่มองฝุ่นละอองในอากาศและถอนหายใจด้วยอารมณ์.จริงๆแล้วเขามีส่วนร่วมในเรื่องนี้.จางมู่เดาว่าทำไมซีโร่ถึงปรากฏตัว.สถานที่ที่ซีโร่ตกอยู่ในชีวิตที่ผ่านมาของเขาเพราะการรุกรานของคนตาย.นี่คือสาเหตุที่จางมู่จำเขาไม่ได้เลย.นอกจากนี้,เขายังมั่นใจว่าบุคคลดังกล่าวไม่เคยมีอยู่ในชีวิตที่ผ่านมาของเขา.

นั่นหมายความว่าการดำรงอยู่ของเขาเกิดจากการเกิดใหม่.

เนื่องจากการกระทำบางอย่างของเขา เช่น ปัดกวาดซอมบี้,บางคนในพื้นที่ที่ควรจะตายในการบุกรุกกลับรอดชีวิตมาได้.

ดังนั้น,ซีโร่จึงปลุกความสามารถทางจิตใจของเขาและมนุษย์กินคนก็ปรากฏตัวขึ้น.

ซีโร่รอดชีวิตเพราะเขาและเขาเกือบตายเพราะซีโร่.ทุกอย่างกลับมาที่จุดเริ่มต้น.อย่างน้อย,ตอนนี้ก็ไม่มีมนุษย์กินอีกแล้ว.

จางมู่สงสัยว่าเขาสามารถแก้ไขสิ่งอื่น ๆ ที่เปลี่ยนไปเพราะเขาได้ไหม.คราวนี้,เขาโชคดีจริงๆ.

ลมหนาวพัดผ่านเขาเข้ามา.เขาสั่น.เขาหยุดคิดเกี่ยวกับมัน.เขาไม่รู้ด้วยซ้ำว่าสิ่งที่เขาก่อนั้นดีหรือไม่ดี ดังนั้นทำไมจึงพูดถึงการแก้ไขมันในตอนนี้?

เขาค่อยๆเดินกลับไปยังที่ที่เขามา. ในฐานความอยู่รอดของเมืองทางเหนือทั้งหมดนี้เหลือเพียงจี๋หลิน.เขาหดตัวข้างหม้อใหญ่และไม่ต้องการเงยหน้าขึ้น.

เขาเงยหน้าขึ้นมองเมื่อได้ยินเสียงฝีเท้าของจางมู่ เขาพูดกับจางมู่ว่า “ ในที่สุดเจ้าก็ฆ่าพวกมันทั้งหมด ข้าเป็นคนเดียวที่เหลืออยู่ใช่ไหม?”

ด้วยเหตุผลบางอย่างจางมู่ก็รู้สึกว่าดวงตาของจี๋หลิน นั้นแตกต่างจากมนุษย์กินคนทั่วไปคนอื่น ๆ.อย่างไรก็ตามสิ่งนี้จะไม่ทำให้เขาให้อภัยจี๋หลิน.แต่,เขาก็ยังตอบเขา.

จี๋หลินหัวเราะอย่างขมขื่น.เขามองที่จางมู่และพูดว่า“เนื่องจากข้าเป็นคนเดียวที่เหลือ,ทำให้มันรวดเร็ว.ถ้าเป็นไปได้,เจ้าช่วยเหลือศพที่สมบูรณ์ได้ไหม ? ในบ้านเกิดของข้า,เรามีประเพณี.เมื่อเราตายไปเราต้องมีศพที่สมบูรณ์.ถ้าไม่งั้น,เราจะตกนรก”

อย่างไรก็ตาม,ทันใดนั้นเขาก็นึกถึงบางสิ่งและส่ายหัว เขากล่าวต่อไปว่า“ ลืมมันไปซะ,ข้าอาจจะตกนรกอยู่ดี.ไม่มีจุดประสงค์ที่จะมีศพสมบูรณ์แล้ว”

จางมู่มองดูเขาด้วยอารมณ์ปะปนกันไป เขาพูดว่า“ โอเค”

เมื่อเขาได้ยินคำตอบของจางมู่ตาของจี๋หลินก็สว่างขึ้นเล็กน้อย.เขาคิดว่าจางมู่จะใช้มีดสั้นเพื่อฆ่าเขา.

เขาหยิบกุญแจออกมาจากกระเป๋าของเขาและถือไว้ที่หน้าจางมู่.“ ห้องลับที่เราเลี้ยงมนุษย์ธรรมดาอยู่ข้างห้องประชุมใต้ดินของอาคารที่ยังไม่เสร็จ.มันถูกซ่อนไว้อย่างดีและมีแจกันขนาดใหญ่ขวางอยู่.นี่คือกุญแจสำคัญ”.

คำพูดของชายใจดี เมื่อความตายใกล้เข้ามา.

หลังจากที่เขาพูดจบจางมู่เห็นว่าจี๋หลินหลับตา.เมื่อจี๋หลินหยิบกุญแจออกมา,เขากรีดคอเบา ๆ ด้วยกริชด้วงออบซิเดี้ยน.บาดแผลก่อตัวและเลือดไหลออกมาอย่างล้นเหลือ.

จี๋หลินลืมตาด้วยความยากลำบาก.ดูเหมือนเขาจะไม่รู้สึกเจ็บปวดและถึงกับมองดูโลกครั้งสุดท้าย.

จางมู่เข้าใจอารมณ์ในสายตาของจี๋หลิน.ในที่สุดเขาก็เข้าใจว่าทำไมเขาถึงรู้สึกว่าดวงตาของเขาแตกต่างจากมนุษย์กินคนทั่วไป.

มันเป็นความเสียใจ!

เขาได้ยินเสียงถอนหายใจที่วิญญาณนี้มอบให้เมื่อมันกำลังจะจากโลกนี้ไป.

“ ข้าต้องการมีชีวิตอยู่ด้วย แต่ข้ารู้”

“ ข้ารู้ว่าข้าไม่สามารถเลิกได้อีกต่อไป”