The Great Merchant in the Cataclysm - ตอนที่ 110

จางมู่เดินไปตามเส้นทางเล็ก ๆ อย่างเงียบ ๆ.เขาอยู่ในร้านพ่อค้าแห่งยุคมานาน.มันเกือบจะบ่ายแล้ว.

เขาเดินไปข้างหน้าอย่างไร้จุดหมาย ในขณะที่เขาเล่นกับกริชด้วงออบซิเดี้ยนของเขา.เขากำลังแยกแยะว่าเกิดอะไรขึ้นกับเขาในวันนี้.เขารู้สึกว่าหายนะนั้นไม่ง่ายอย่างที่คิดเอาไว้.

เมื่อสถานะของเขาเปลี่ยนไป,ระดับที่เขาสามารถสัมผัสได้นั้นแตกต่างกัน.เขารู้สึกว่าโลกนี้,ยุคนี้,และเกมนี้มีความซับซ้อนและลึกลับยิ่งขึ้น.

ในตอนแรก,เขาคิดว่าเขาจะสามารถเติบโตได้อย่างรวดเร็วหลังจากที่เขาเกิดใหม่และพบกับผู้บงการอยู่เบื้องหลังทุกอย่างได้อย่างง่ายดาย.อย่างไรก็ตาม,ตอนนี้เขาตระหนักว่าเป้าหมายของเขาดูไกลเกินไป.เขาแค่ใช้ชีวิตที่ดีขึ้นกว่าเดิมเล็กน้อย.

ไม่ต้องพูดถึงสิ่งที่เขาไม่สามารถเข้าถึงได้.มาพูดคุยเกี่ยวกับเมืองหลัวหยางขนาดเล็กนี้.แม้แต่ในเมืองเล็ก ๆ เช่นนี้,ก็มีคนอย่างซีโร่ปรากฏตัว.

บุคคลที่สามารถคุกคามชีวิตของเขาและควบคุมการดำรงอยู่ของเขา.มันน่ากลัวมาก.

เมื่อเขาจำได้ว่าซีโร่สามารถควบคุมการเคลื่อนไหวของเขาได้,จางมู่ชะลอตัวลง.เขาสัมผัสจี้หยกที่ด้านหน้าหน้าอกโดยสัญชาตญาณ.เมื่อเขารู้สึกถึงความเย็นจากจี้,เขาก็รู้สึกสบายใจมากขึ้น.

โอ้ใช่,ยังมีมนุษย์กินคนมากกว่า 10 คนที่ยังไม่ได้ตัดสิน.จางมู่ก็มีเป้าหมาย.เขาหยุดในเส้นทางของเขาและหันไปวิ่งไปทางเมืองตะวันออก.

เขายังคงคิดเกี่ยวกับวิธีทดสอบพลังกริชและตอนนี้มีโอกาส!

จางมู่ยิ้ม,เขาถือกริชในขณะที่เสื้อปลิวไสวในสายลม.เสื้อโค้ทขนสลักชุดนี้ดูดีมาก ๆ.ถนนรอบตัวเขาไหวไปมา.

ในไม่ช้า,จางมู่ก็มาถึงอาคารสร้างไม่เสร็จที่คุ้นเคย.เขาสังเกตการเคลื่อนไหวภายในจากระยะไกล.

ตอนนี้ไม่มีการ์ดคอยเฝ้าอาคารที่สร้างไม่เสร็จนี้.ดูเหมือนว่าปราศจากการควบคุมและการแจ้งเตือนของซีโร่,นักวิวัฒนาการเหล่านี้รู้สึกผ่อนคลาย.ท้ายที่สุด,มีไม่กี่คนที่สามารถคุกคามพวกเขาได้.

จางมู่เป็นหนึ่งในพวกเขา แต่เขาถูกพาตัวไปที่ไหนสักแห่งโดยหัวหน้าของพวกเขา.ไม่มีใครรู้ว่าสิ่งที่เหลืออยู่ของเขา แต่เขาอาจจะไม่กลับมา.

จางมู่ไม่ได้ซ่อนตัว.เขาเพิ่งเดินผ่านสิ่งกีดขวางและเข้าไปข้างในโดยตรง.เขาเดินตรงไปยังอาคารที่ยังสร้างไม่เสร็จในพื้นที่ส่วนกลาง เขารู้สึกว่าพวกเขาควรจะอยู่ที่นี่.

เสียงฝีเท้าของเขาดังขึ้นเด่นชัดเพราะเขาไม่ได้ซ่อนมัน.เขาเห็นมนุษย์กินคน 30 คนยังคงนั่งล้อมรอบหม้อขนาดใหญ่.ในเวลาเดียวกัน,มนุษย์กินคนเหล่านี้ก็เห็นจางมู่ด้วยเช่นกัน.พวกเขากำลังเคลื่อนเข้าหาเขาด้วยความเร็วอย่างไม่น่าเชื่อ.ดูเหมือนว่าเขาจะเร็วกว่าเมื่อเช้านี้.

จางมู่ยังจำชายเสื้อเชิ้ตสีขาวที่ซีโร่เรียกว่าจี๋หลินได้.เขาน่าจะเป็นหนึ่งในผู้บังคับบัญชาถัดจากซีโร่.เห็นได้ชัดว่าเขาเป็นคนแรกที่สังเกตเห็นจางมู่เช่นกันและยืนขึ้นโดยสัญชาตญาณ.ความวุ่นวายเกิดขึ้นข้างหลังเขา.

เมื่อถึงเวลาที่ผู้คนที่เหลือตอบโต้,จางมู่ก็ปรากฏตัวต่อหน้าพวกเขาแล้ว.เขาหยุดและมองดูพวกเขาอย่างเย้ยหยัน.

จี๋หลินกลัวดอกบัวเลือดปีศาจของจางมู่.ปิรันย่าที่หน้าอกของเขาเหี่ยวแห้ง.เขาต้องกินต่อไปเพื่อรักษาโอกาสสุดท้ายของการฟื้นฟู.ซีโร่ได้ขู่เขา ดังนั้นเขาจึงไม่มีความกล้าที่จะต่อสู้กับจางมู่ในตอนนี้.สำหรับคนที่อยู่ข้างหลังเขา,ไม่จำเป็นต้องพูดถึงพวกเขาเลย.เมื่อดอกบัวเลือดปีศาจของจางมู่ขึ้นมาจากพื้นดินในตอนเช้ามันฆ่าคนสิบคนในทันที.มันยังดูดร่างกายจนแห้ง.วิธีการตายนี้น่ากลัวเกินไปสำหรับพวกเขา.แม้ว่าพวกเขาจะสนุกกับการฆ่าคน,เมื่อเผชิญหน้ากับความตายของพวกเขา,พวกเขาก็กลัวเช่นกัน.

ดังนั้น,ในตอนนี้ไม่มีใครส่งเสียง.พวกเขาทั้งหมดคว้าอาวุธหรือกระดูกสีขาวไว้ในมือ,กลัวว่าจางมู่จะเคลื่อนไหว.

เนื่องจากซีโร่ไม่ได้อยู่ที่นี่,จี๋หลินจึงเป็นผู้บังคับบัญชาคนที่สอง.เขาพยายามอย่างดีที่สุดเพื่อเอาชนะความกลัวในหัวใจของเขา.เขามองออกไปจากจางมู่ขณะที่เขาพูดว่า “ผู้นำของเราอยู่ที่ไหน เจ้าไม่ได้ออกไปกับเขาเหรอ? ทำไมข้าไม่เห็นเขา”

จางมู่เผชิญหน้ากับคน 30 คนโดยลำพัง แต่ออร่าของเขาก็ไม่แพ้พวกเขา.เขาพูดช้าๆ“ ถ้าเจ้ากำลังพูดถึงชายชราผมสีเงินคนนั้นเขาน่าจะตายไปแล้ว.ข้าขอโทษ,ข้าไม่ได้เก็บเขาไว้เป็นของที่ระลึกสำหรับเจ้าสักนิดเลย “

ทุกคนดูจางมู่ราวกับว่าพวกเขาดูผี.พวกเขาไม่เชื่อเขา.

แม้ว่าเขาจะทรงพลังจริงๆ,แต่ต่อหน้าหัวหน้าของพวกเขา,เขาก็ไม่สามารถเคลื่อนไหวได้เลย.ทุกคนเห็นมัน.อย่างไรก็ตาม,บุคคลคนเดียวกันนั้นกลับบอกว่าหัวหน้าของพวกเขาตายไปแล้ว.พวกเขาไม่เชื่อเขาเลย.พวกเขารู้สึกว่าจางมู่อาจมีความสามารถพิเศษซึ่งทำให้เขาสามารถหลบหนีจากผู้นำของพวกเขาและวิ่งกลับด้วยความเร็วที่รวดเร็ว.

จางมู่ยิ้มเบา ๆ เมื่อเขามองไปที่การจ้องมองที่น่าสงสัยของผู้คน.

คนเดียวที่เชื่อจางมู่คือจี๋หลิน.เขาไม่รู้ว่าทำไม แต่เมื่อเขาเห็นรอยยิ้มสบาย ๆ บนใบหน้าของจางมู่,เขาก็รู้สึกว่าสิ่งที่เขาพูดนั้นเป็นไปไม่ได้เช่นกัน.

เมื่อบุคคลเริ่มสงสัยตัวเอง,ความสงสัยจะยิ่งใหญ่ขึ้น.จี๋หลินคิดวิธีที่จะตรวจสอบว่าหัวหน้าของพวกเขาตายจริง ๆ หรือไม่และเขาก็สงบลงอย่างช้า ๆ.

จางมู่ไม่ได้หยุดเขา.เขามองดูอย่างเงียบ ๆ.

หลังจากนั้นไม่กี่วินาที,จี๋หลินก็เงยหน้าขึ้นมาทันที.ใบหน้าของเขาซีด.เขาพูดด้วยความพยายามมาก“ ผู้นำของเราตายไปแล้วจริงๆ”

คนที่เหลือที่กำลังเยาะเย้ยจางมู่.เมื่อพวกเขาได้ยินสิ่งที่จี๋หลินพูด,พูดพวกเขาไม่มีความสุขและมีคนตะโกนใส่จี๋หลินว่า“จี๋หลินเจ้ากลัวเด็กหนุ่มคนนี้หรือไม่ ? เจ้ารู้หรือไม่ว่าผลที่ตามมาคืออะไร หากผู้นำได้ยินสิ่งที่เจ้าพูด ? ข้าคิดว่าตั้งแต่ปิรันย่าของเจ้าเหี่ยวแห้ง,เจ้าไม่ควรเป็นผู้บังคับบัญชาคนที่สองอีกต่อไป.ตอนนี้เจ้าขี้ขลาดมากเกินไป”

คนอื่นไม่ได้พูดอะไร แต่พวกเขามองดูที่จี๋หลินอย่างสงสัย.

จี๋หลินไม่ได้มองพวกเขา.เขาให้ความสนใจกับจางมู่ เขาพูดต่อว่า“ เจ้าพวกโง่.รู้สึกมันด้วยตัวเจ้าเอง.หัวใจของเจ้ามีปฏิกิริยาอย่างไรบ้าง ?”

เมื่อเขาพูดสิ่งนี้,กลุ่มคนที่มีเสียงดังเงียบลงและเริ่มรู้สึกถึงเมล็ดพันธุ์.

บางคนตระหนักว่าสิ่งที่จี๋หลินพูดนั้นเป็นความจริง.เมล็ดที่ซีโร่ปลูกในใจของพวกเขาซึ่งจะขัดขวางพวกเขาจากการทรยศเขาไม่มีปฏิกิริยาใด ๆ เลย.ภาพทั้งหมดกลายเป็นเงียบสนิท.

“มันเป็นความจริง. ชายคนนั้นตายแล้ว”

คำพูดของจี๋หลินเต็มไปด้วยความโล่งใจและความกลัว.

จางมู่ทำมันได้อย่างไร ?