“เมืองที่ยิ่งใหญ่เช่นนี้ล่มสลายลงได้ยังไงกัน?”
ซาบริน่าถามขณะที่ดวงตาของเธอส่องแสงเมื่อเห็นภาพของเมืองอันยิ่งใหญ่ในอดีต สมองที่ชาญฉลาดของเธอเก็บทุกอย่างไว้ในความทรงจำ ในขณะที่เธอซึมซับความรู้อยู่นั้นเอง ความอยากรู้อยากเห็นโดยกำเนิดของเธอก็ลุกโชนจนสูงเสียดฟ้า
“เช่นเดียวกับเมืองใหญ่ๆ ในอดีต เมืองนี้ล่มสลายเพราะความเย่อหยิ่งและความโลภ”
ลูกตาพูดพร้อมกับม่านตาเดี่ยวของมันที่ขมวดคิ้วจากความทรงจำอันน่าสยดสยองที่ไหลผ่านความทรงจำของมัน
“ความโลภของเมืองงั้นเหรอ?”
ออสตินถาม โดยที่ลูกตานั้นสั่นไปด้านข้างเพื่อปฏิเสธคำกล่าวอ้างนี้ ความกลัวปรากฏในน้ำเสียงของมันในขณะพูด
“เมืองล่มสลายเพราะความโลภของกลุ่มเคออส”
“เคออสเหรอ?”
ออสตินหรี่ตาลง สมองของเขาเชื่อมโยงกับหลายสิ่งหลายอย่างที่เขาได้เห็นและพบระหว่างการเดินทาง
“น่าเสียดายที่ข้าไม่สามารถพูดอะไรได้มากนัก แต่จงรู้ไว้ว่าในสมัยโบราณทุกอย่างไม่ได้ดีเลิศไปซะหมด เมืองโลหิตพบกับด้านที่ทนไม่ไหวและต้องเผชิญกับผลที่ตามมา”
ลูกตากล่าวด้วยความกลัวและความโกรธที่ลุกไหม้สูงเสียดฟ้า
“มีข้อจำกัดที่ขัดขวางไม่ให้คุณเล่าทุกอย่างสินะ?”
ทันใดนั้นออสตินก็ถามขึ้นมา ทำให้ลูกตามองมาที่เขา มันไม่ได้พูดอะไรนอกจากพยักหน้าเบาๆ
‘มันเหมือนกับระบบ มีอะไรซ่อนอยู่กันแน่นะ?’
ออสตินเริ่มรู้สึกว่าความลับของทุกสิ่งที่เกิดขึ้นกับเขาอาจอยู่ในอดีต และเพื่อให้เขาได้รู้แม้เพียงเศษเสี้ยวหนึ่งเขาต้องเริ่มต้นจากตระกูลนั้น
เขายังคงมีภารกิจที่ระบบมอบให้อยู่ ภารกิจที่ขอให้เขาทำให้ครอบครัวของชิร่าล่มสลายและเปิดเผยความชั่วของพวกมัน บางทีนั่นอาจเป็นก้าวแรกในการสืบหาความจริงก็ได้
“ราชาโลหิตนั้นหยิ่งผยองมาก ความภาคภูมิใจของเขาสูงเสียดฟ้า และสุดท้ายเขาก็ทำให้ผู้มีอำนาจมากจากกลุ่มเคออสโกรธ”
เล่ามาถึงตรงนี้แล้วหน้าจอที่กำลังแสดงอยู่ก็กะพริบก่อนจะแสดงภาพที่ไม่สวยงาม ท้องฟ้าสีครามอันสวยงามกลับมืดมนและหม่นหมอง เมืองที่ดูเหมือนเต็มไปด้วยชีวิตชีวาบัดนี้ดูสูญสิ้นไป ผู้คนบ้าคลั่งส่งเสียงหัวเราะที่ได้ยินไปทั่ว
“คนของเคออสนั้นโหดเหี้ยม มันไม่ได้มุ่งเป้าไปที่ราชาโลหิตเพียงเท่านั้น ไม่เลย…มันพรากทุกสิ่งทุกอย่างไปจากเขา มันใช้อำนาจอันทรงพลังในการวางการกลายพันธุ์ทางพันธุกรรมอันน่าสยดสยองเหนือพลังแห่งเลือด”
เมื่อได้ยินคำพูดนี้ภาพก็ชัดเจนขึ้นมาก ไม่เห็นพลเมืองที่มีความสุขอีกต่อไป รอยยิ้มของพวกเขาหายไปนานแล้ว และสิ่งที่เหลืออยู่คือผู้คนที่ชักกระตุกอยู่บนพื้น ร่างกายของพวกเขามีรูปร่างผิดปกติเกิดขึ้นรอบๆ มีเลือดจำนวนมากไหลออกมาจากร่างกาย ในขณะที่ความบ้าคลั่งปกคลุมพวกเขาทั้งหมด พวกเขาดู….…บ้าคลั่ง
มารดาเป็นบ้าและกินลูกของตัวเองจนหมดตัว บิดาเริ่มหิวโหยและร่วมรับกินอาหารกับครอบครัว เลือดหลั่งไหลไปทั่วทุกแห่ง และที่แย่กว่านั้นคือคำสาปมีผลกับบางคนเท่านั้น ในขณะที่คนที่ได้รับผลกระทบแพร่กระจายไปยังส่วนที่เหลือ มันกลายเป็นความโกลาหล
ผู้มีพลังมากกว่าจะรักษาสุขภาพจิตของตนไว้ได้ แต่จะสูญเสียการควบคุมร่างกายของตนไป
พวกเขาถูกบังคับให้รู้สึกและรับรู้ในขณะที่พวกเขาสังหารคนที่พวกเขาใช้ดาบเพื่อปกป้องอย่างไร้ความปรานี เมืองแห่งเลือดหรือที่เรียกกันว่าครูร์ศิเบลได้กลายเป็นเมืองที่สมกับชื่ออย่างแท้จริง
“นี่มันมากเกินไปแล้ว”
ซาบริน่าพูดด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา เธอพยายามหันหน้าไปทางด้านข้างเนื่องจากฉากนั้นมากเกินไปสำหรับเธอที่จะทนดูต่อได้ โดยเฉพาะส่วนที่ทหารผู้มีพลังหลายคนที่เคยยิ้มแย้มในตอนแรก ตอนนี้กำลังร้องไห้เป็นสายเลือดขณะที่พวกเขาฆ่าเด็กน้อยที่พวกเขาสอน
“คำสาปนั้นมีต้นกำเนิดมาจากเอลฟ์เลือดบรรพบุรุษอาเบลาร์โด เขาถูกบังคับให้มองดูมรดกทั้งหมดของตัวเองถูกกลืนกิน ในขณะที่ความบ้าคลั่งก็เข้าครอบงำเขาในไม่ช้า”
ลูกตาพูดด้วยน้ำเสียงเจ็บปวดอย่างรุนแรง ภาพนั้นรุนแรงขึ้นและสิ่งมีชีวิตทุกอย่างก็กลายเป็นศูนย์รวมแห่งความโกลาหลและความตายซึ่งนำมาซึ่งความพินาศ
เมื่อการสังหารสิ้นสุดลง ทุกคนก็กลายเป็นคนไร้สติ ขณะที่หลายคนจิตใจแตกสลายจนหันไปเข้าข้างความชั่วร้ายโดยสิ้นเชิง
“ในวันนั้นเอลฟ์เลือดบรรพบุรุษอาเบลาร์โดได้ใช้พลังอันยิ่งใหญ่สุดท้ายของเขาเพื่อปิดผนึกเมืองนี้เอาไว้ มันจะเคลื่อนที่ต่อไปในอุโมงค์แห่งมิติ โดยกักขังสิ่งที่น่ารังเกียจอันยิ่งใหญ่ที่อาจก่อให้เกิดความโกลาหลและความตายอันยิ่งใหญ่ไว้ภายในนั้น”
ลูกตาจบคำพูดสุดท้ายพร้อมกับหน้าจอที่ดับลงโดยทิ้งความเงียบอันหนักหน่วงเอาไว้
ซาบริน่าไม่มีสีหน้าตามปกติ ดวงตาของเธอเย็นชาและหวาดกลัวเป็นส่วนใหญ่ กลัวในสิ่งมีชีวิตที่สามารถสร้างการลงโทษที่น่าสะพรึงกลัวและไร้หัวใจและพลังที่สามารถทำให้สิ่งนี้เป็นไปได้
“ฉันมีคำถาม”
ทันใดนั้นออสตินก็พูดออกมาเพื่อดึงความสนใจของทั้งสอง
“ถามมาสิ”
ลูกตาพูดขึ้นมา
“พวกคุณทุกคนมีชีวิตอยู่จนถึงตอนนี้ได้อย่างไร? พวกคุณทุกคนได้รับความเป็นอมตะงั้นเหรอ?”
คำถามนี้ตรงประเด็น แต่กลับทำให้ลูกตาดูเศร้ามากขึ้นเกี่ยวกับชะตากรรมของพวกเขา
“คำสาปให้ความเป็นอมตะเพื่อให้ผู้ที่ได้รับผลกระทบต้องอยู่ในโลกแห่งความโกลาหลนี้ต่อไปจนกว่าพวกเขาจะยอมจำนนต่อความโกลาหลหรือจะเหี่ยวเฉาไปตามจิตใจของพวกเขาเอง”
คำตอบนี้ทำให้ซาบริน่าเงียบไป ขณะที่ออสตินมีท่าทีมุ่งมั่นขณะที่เขาถามต่อ
“ฉันคิดว่ามีเพียงเทพธิดาเท่านั้นที่สามารถมอบความเป็นอมตะให้ได้ซะอีก”
ลูกตาไม่ได้ให้คำตอบใดๆ มันหันมามองตาของออสตินโดยตรง ม่านตาที่สั่นเทาของมันดูเหมือนจะทำให้เขาได้รับคำตอบที่เงียบงัน แต่เป็นคำตอบที่เหลือเชื่อ ซึ่งทำให้บรรยากาศเงียบลง ความรู้สึกไม่สบายใจปรากฏเกิดขึ้นระหว่างพวกเขาทั้งหมด หลังจากนั้นออสตินก็ถามอีกครั้ง
“แล้วคุณเป็นอะไรกัน?”
“ฉันเป็นความรู้สึกอัตโนมัติที่สร้างขึ้นเพื่อควบคุมการทำงานและการจัดการของเมือง”
‘หรือก็คือ AI สินะ’
ออสตินคิดในใจ ความคิดของเขาเข้าใจว่าสมัยโบราณนั้นล้ำหน้าเพียงใด ยิ่งกว่านั้นเขากำลังสับสนกับความจริงที่ยังไม่แน่นอน
‘มีเทพที่เราไม่รู้จักอยู่จริงๆ ด้วย’
ออสตินไม่ชอบความคิดนั้นเลย การขาดข้อมูลทำให้เขารู้สึกอ่อนแอเล็กน้อย ทั้งชีวิตของเขาเขามีชีวิตอยู่กับข้อมูลที่เขามีอยู่ นั่นคือวิธีที่เขาใช้ในการเอาชีวิตรอด
“ตอนนี้ข้าต้องขอร้องให้พวกเจ้าทุกคนออกด้วย พวกเจ้าได้รู้ความจริงแล้ว ซึ่งข้าก็พอใจกับมัน”
AI พูดกับออสตินและหันหน้าไปทางเมือง ดวงตาของมันกวาดสายตาผ่านสิ่งที่ครั้งหนึ่งเคยงดงาม
“แล้วถ้าเราเลือกเข้าไปหล่ะ?”
ออสตินถามขึ้นมาและทำให้เกิดความเงียบขึ้นอีกครั้ง
AI ก็ฉายแววไปด้านหน้าออสติน ดวงตาตรงกลางของมันสว่างขึ้น ขณะที่มันพูดด้วยน้ำเสียงที่เคร่งขรึม
“งั้นเจ้าก็กำลังเลือกทางไปสู่ความตาย”
สิ่งนี้ไม่ได้ทำให้ออสตินหวาดกลัว แต่เขาถามคำถามอื่นแทน
“เมื่อเทียบกับยุคปัจจุบันแล้วคนในนั้นแข็งแกร่งแค่ไหนกัน?”
สิ่งนี้ทำให้ตาข้างเดียวขมวดคิ้วด้วยความรำคาญ
‘ดูเหมือนว่ามันจะมีอารมณ์ความรู้สึกด้วยสินะ’
ออสตินตั้งข้อสังเกตขึ้นมา เขาสนใจที่จะได้รู้เกี่ยวกับความแข็งแกร่งของสิ่งมีชีวิตตรงหน้าตัวเองจริงๆ แต่เขาก็อยากจะดูว่ามันมีอารมณ์ที่แท้จริงหรือไม่ด้วย เพราะการแสดงความโศกเศร้าก่อนหน้านั้นอาจเป็นอุบายซึ่งเป็นอุบายที่มีเจตนาดีกับพวกเขาทั้ง 2 คน
“เมื่อเทียบกับยุคนี้ สิ่งที่เหลืออยู่ในเมืองสามารถเทียบได้กับระดับจักพรรดิขั้นสูงสุด, ระดับกึ่งเทพและบรรพบุรุษเอลฟ์เองก็เป็นเทพระดับสูงขั้นต่ำ”
‘ไอ้ยุคนั้นมันบ้าไปแล้ว’
ออสตินคิด บรรลุถึงเทพระดับสูงขั้นต่ำแล้วหรือ? ให้ตายเถอะ นั่นมันระดับที่แตกต่างกันเกินไป
“หากสิ่งที่เรียกว่าเทพมังกรต่อสู้กับบรรพบุรุษเอลฟ์ เขาคงถูกทุบตีและฆ่าตายอย่างง่ายดาย”
AI พูดด้วยน้ำเสียงภาคภูมิใจ
“แต่ไม่ใช่ว่าทั้ง 2 คนมีระดับเท่ากันงั้นเหรอ?”
ออสตินถามต่อ
“ฮึ่มมม! คนยุคนี้ช่างไม่รู้อะไรเอาซะเลย แม้แต่เทพในระดับเดียวกันก็ยังมีระดับที่แตกต่างกันออกไป พวกเจ้าทุกคนลืมเส้นทางสู่พลังที่แท้จริงไปแล้ว”
-Donate-
True Money Wallet ID : mraxzy
ไทยพาณิชย์ : 4051572923 //ชาคริต
