The Bloodline System ศึกแห่งสายเลือด - ตอนที่ 92

ตอนที่ 92: สัตว์อันตราย

[เปิดใช้งานการผ่อนชำระพลังงาน]

‘ไม่ มันมาอีกแล้ว’ กุสตาฟจ้องที่การแจ้งเตือนด้วยสายตาระวัง

ไกด์กำลังจะอธิบายต่อเมื่อห้องเครื่องทั้งห้องสว่างขึ้นอย่างกะทันหัน

ทางเดิน มีไฟสว่างขึ้นทำให้ทุกคนตกใจ

โครงสร้างคล้ายถังมีอาร์คไฟฟ้าไหลผ่านตัวของมันเป็นเวลา 2-3 วินาทีก่อนที่แสงสีม่วงจะปกคลุมพื้นผิวทั้งหมด

‘เกิดอะไรขึ้น? พวกเขาไม่ได้บอกว่ามันไม่มีพลังเหลือแล้วไม่ใช่เหรอ?

นี่คือคำถามในใจของทุกคน

ทันใดนั้นก็มีเสียงกลไกดังขึ้นในแก้วหูของพวกเขา

“มีสัตว์อันตรายบนยาน!”

“ระดับอันตรายของสายพันธุ์นี้อยู่เหนือระดับเรา!”

“การทำลายล้างเผ่าพันธุ์อันตรายจะเริ่มขึ้นแล้ว!”

ทันใดนั้น คำพูดเหล่านั้นก็เข้าหูของทุกคน อาวุธคล้ายปืนใหญ่ขนาดใหญ่ดึงออกมาจากเหนือเพดานและมีลำแสงสีแดงรวมตัวกันรอบหัวฉีด

“ทุกคนไปที่ทางออก!” ไกด์ตะโกนออกมาด้วยสีหน้าตื่นตระหนก

ทันทีที่ทุกคนหันกลับมาวิ่ง ปืนใหญ่ก็ยิงลำแสงสีแดงออกไป

บูม!

กุสตาฟที่ยังคงพยายามหยุดการเปิดใช้งานการผ่อนชำระพลังงานเห็นพลังงานสีแดงปรากฏขึ้นต่อหน้าเขา

มันเร็วกว่าที่เขาจะตอบสนองอย่างบ้าคลั่ง แต่เขายกแขนขึ้นข้างหน้าหน้าอกในรูปแบบ ‘X’ โดยไม่รู้ตัวเพื่อป้องกันลำแสง

ปัง

มันกระแทกเข้ากับเขาด้วยแรงมหาศาลทำให้ร่างกายของเขาถูกยิงถอยหลังไป 500 ฟุต

“ฮึ!” กุสตาฟร้องอุทานด้วยความเจ็บปวด ในขณะที่ร่างของเขากำลังลอยถอยหลังไปกลางอากาศ ในขณะที่ลำแสงสีแดงปกคลุมร่างกายของเขาทั้งหมด

บูม!

หลังของกุสตาฟกระแทกเข้ากับผนังห้องเครื่องยนต์ทำให้เกิดรอยบุบ 2 เมตรคล้ายกับรูปร่างของมนุษย์ปรากฏขึ้นภายใน

หมอกที่ไหลเวียนจากจุดที่กระทบทำให้การมองเห็นของทุกคนไม่ชัดเจน

ทันทีหลังจากที่ลำแสงนั้นถูกยิงออกไป ห้องเครื่องก็มืดลงอีกครั้งและปืนใหญ่ก็สูญเสียกำลัง

ทุกคนอ้าปากค้าง!

ทุกคนต่างจ้องมองไปยังทิศทางที่กุสตาฟถูกโจมตีด้วยท่าทางประหลาดใจ สับสน และตื่นตระหนก

แซ่ด! แซ่ด! แซ่ด!

– “เขาตายแล้วเหรอ?”

-“เขาตายแน่!”

-“นั่นไม่ใช่อาวุธธรรมดา”

– “ยานอวกาศอายุเกินพันปีไม่ใช่เหรอ มันยังมีพลังอยู่ได้ยังไง”

ได้ยินเสียงของนักเรียนในฝูงชน

ตอนนี้ที่ห้องเครื่องกำลังสูญเสียพลังงาน พวกเขาไม่ได้ออกไปอีกต่อไป พวกเขาอยากรู้มากขึ้นว่าเกิดอะไรขึ้นกับกุสตาฟ

พวกเขาจ้องไปที่ไกด์ ซึ่งขณะนี้หน้าตาของเขาเหมือนอยากร้องไห้และยังเรียกร้องให้บุคลากรอื่นๆ มาถึงห้องเครื่องโดยเร็วที่สุด

นักเรียนของเอชชีลอนเชื่อแล้วว่ากุสตาฟตายไปแล้ว มีเพียงมาทิลด้าเท่านั้นที่มีท่าทางวางอุบาย  ขณะที่ยูฮิโกะอ้าปากค้างด้วยความตกใจเล็กน้อย

ทุกอย่างเกิดขึ้นเร็วเกินไป แม้แต่ไกด์ก็ไม่สามารถหยุดสิ่งที่เพิ่งเกิดขึ้นได้

มัคคุเทศก์ยังเป็นเลือดผสม แต่ไม่มีทางที่เขาจะสามารถเคลื่อนไหวได้อย่างอิสระได้ เมื่อมีนักเรียนมากกว่า 100 คนวิ่งออกจากห้องเครื่องด้วยความตื่นตระหนก

หมอกยังคงปกคลุมทุกที่ ทัศนวิสัยจึงมีจำกัด

มัคคุเทศก์เอื้อมมือไปทางของกุสตาฟ

เขาต้องการจะลองขยายรอยกระแทกนั้นด้วยกำลังกายของเขา เพื่อที่ด้านในจะเผยออกมาและพวกเขาจะได้เห็นว่ากุสตาฟยังมีชีวิตอยู่หรือไม่

“หืม?” ก่อนที่มือของมัคคุเทศก์จะได้สัมผัสรอยกระแทกนั้น เขารู้สึกว่าผนังด้านข้างที่เป็นรอยก็สั่นเล็กน้อย

ทำให้เขาประหลาดใจ เขาดันตัวเองออกจากหลุม ตามด้วยไหล่ ลำตัว และส่วนอื่นๆ ของร่างกายมนุษย์

“คุณ… คุณสบายดีไหม” ไกด์ประหลาดใจที่เห็นกุสตาฟออกมาจากหลุมโดยไม่ได้รับบาดเจ็บ

ส่วนบนของเครื่องแบบของเขาไหม้จนไหม้เกรียมจนเผยให้เห็นหน้าอกและหน้าท้องที่กระชับพอดีตัว

“ผมไม่เป็นไร” กุสตาฟพูดพร้อมพยักหน้า

เขาถอนหายใจ “ไม่มีประโยชน์ที่จะแสร้งทำเป็นว่าสบายดี เพราะถ้าผมไม่ใช้การฟื้นฟูอัตโนมัติ ผมคงไม่รอดแล้ว”

ทุนคนอ้าปากค้าง!

นักเรียนตกตะลึงหลังจากเห็นกุสตาฟออกมาจากหลุมโดยไม่มีรอยขีดข่วนแม้แต่นิดเดียว ยกเว้นชุดเครื่องแบบที่ไหม้บางส่วนของเขา

นักเรียนของเอชชีลอนยิ่งตกใจเมื่อเห็นสิ่งนี้

พวกเขาสงสัยว่าเป็นไปได้อย่างไรในความคิดของพวกเขา แต่คำตอบเดียวที่พวกเขาได้คือ ‘เป็นไปไม่ได้’

พวกเขารู้สึกว่ามันเป็นไปไม่ได้ แต่มันเกิดขึ้นก่อนที่ดวงตาของพวกเขาจะทำให้พวกเขาสับสน ในทางกลับกัน มาทิลด้าไม่แปลกใจ เธอมีท่าทางหวาดกลัว แต่ท่าทางของเธอไม่มีความประหลาดใจแม้แต่น้อยเหมือนกับที่เธอคาดหวังไว้

“ดูร่างนั้นสิ เขาคงเป็นเลือดผสมที่มีพลังมากๆเลย” ใครบางคนจากฝูงชนของนักเรียนเปล่งเสียงออกมา

แน่นอนว่าคนนี้ไม่ใช่นักเรียนของเอชชีลอนและบังเอิญเป็นผู้หญิง

คำพูดเหล่านี้ทำให้ผู้หญิงคนอื่นๆ จ้องไปที่กุสตาฟด้วยสายตาสนใจ เด็กผู้หญิงบางคนจ้องไปที่ร่างกายและใบหน้าของกุสตาฟ ‘เขาช่างร้อนแรง’ นี่คือความคิดในจิตใจของพวกเขาโดยเฉพาะอย่างยิ่งหลังจากที่ได้เห็นว่าเขาดูไม่ใส่ใจแม้หลังจากโดนโจมตี

“คุณไม่เป็นอะไรหรือไง” ไกด์ถาม

นี่เป็นคำถามเดียวกันในใจของทุกคน

“มันไม่ได้ทรงพลังอย่างที่ควรจะเป็น ผมเดาว่านะ… เพราะมันผ่านมาเป็นเวลาหลายพันปีแล้ว เป็นเรื่องปกติที่อาวุธของมันจะอ่อนแอ” กุสตาฟอธิบาย

ไกด์รู้สึกว่าคำอธิบายนี้น่าเชื่อถือมาก แต่สิ่งที่ไม่สมเหตุสมผลสำหรับเขาคือข้อเท็จจริงที่ว่าเขาสัมผัสได้ถึงพลังมหาศาลในการโจมตีครั้งนั้นก่อนหน้านี้

ตามที่เขาสัมผัสได้ พลังที่มันแผ่ออกมาน่าจะมากกว่าที่เด็กในวัยกุสตาฟจะรับมือได้

เขาจ้องไปที่กุสตาฟด้วยความสงสัย

“แน่ใจนะว่าไม่เป็นไร?” เขาถามอีกครั้ง

“ผมไม่เป็นไร… มันไม่ได้เป็นแค่รอยขีดข่วนเพราะมันอ่อนแอ มันมีเพียงแรงเคลื่อนที่เท่านั้น ไม่ใช่การทำลายล้าง” กุสตาฟกล่าวอีกครั้ง

นักเรียนจากเอชชีลอนในตอนนี้เริ่มเข้าใจ

พวกเขารู้ว่ามันเป็นไปไม่ได้ที่ขยะแบบกุสตาฟจะรอดจากการโจมตีเช่นนี้ได้ เพราะเขาอ่อนแอ

บนพื้นผิว นี่เป็นคำอธิบายที่ทำให้พวกเขารู้สึกโล่งใจ แต่ลึกๆ แล้วพวกเขารู้สึกว่ามันไม่ได้เพิ่มขึ้น เพราะถึงแม้จะโดนโจมตีแบบนั้น ไม่ว่าจะอ่อนแอแค่ไหนก็เอาคนอ่อนแออย่างกุสตาฟเข้าโรงพยาบาล

มีเพียงนักเรียนจากโรงเรียนอื่นเท่านั้นที่เชื่อโดยสิ้นเชิงเพราะพวกเขาไม่รู้ว่ากุสตาฟถูกเรียกว่าเป็นขยะ

บุคลากรคนอื่นๆ มาถึงและอธิบายทุกอย่างให้พวกเขาฟัง

พวกเขายังตกใจและเริ่มตรวจสอบสถานที่ ในขณะที่นักเรียนถูกนำออกจากยานอวกาศ

กุสตาฟหยิบเสื้อผ้าจากอุปกรณ์จัดเก็บของเขาและเปลี่ยนชุดของเขาในส่วนที่เงียบสงบของยานอวกาศ

นี่คือการสิ้นสุดการทัวร์ยานอวกาศของพวกเขา