The Bloodline System ศึกแห่งสายเลือด - ตอนที่ 462: นายไม่ต้องการที่จะอยู่ในตัวฉัน?

ตอนที่ 462: นายไม่ต้องการที่จะอยู่ในตัวฉัน?

ปะ! ปะ! ปะ!

กุสตาฟ “………”

เสียงยังคงดังเช่นเคย

(“นายมีอิสระที่จะดูอย่างถูกต้อง นายจะต้องได้รับบทเรียน นายไม่ต้องการที่จะทําให้คู่หูในอนาคตของนายผิดหวังใช่ไหม?”) ระบบยังคงล้อเล่น
‘หุบปาก… ใครบอกว่าฉันไม่รู้ว่ามันทําอย่างไร’ กุสตาฟตอบกลับด้วยน้ําเสียงหงุดหงิด

(“โธ่..? พวกมนุษย์ต่างดาวมีวิธีตั้งชื่อให้ตลกๆ และมักจะตั้งชื่อแม้กระทั่งสิ่งที่ไม่สมเหตุสมผล บอกฉันที… ท่าที่พวกเขากําลังมีส่วนร่วมกันอยู่ตอนนี้ชื่ออะไร ?”) ระบบถามพร้อมกับหัวเราะเบาๆ ‘มันเรียกว่า… มันเรียกว่า… รู้อะไรไหม เธอควรหุบปากซะ ไม่มีใครสนใจเรื่องนั้นหรอก…’ กุสตาฟตอบด้วยนําเสียงเขินอาย

(“ฮ่าฮ่า… นายเป็นเลือดผสมที่ปัญญาอ่อนและเป็นเหมือนกับหุ่นยนต์ เหนือสิ่งอื่นใดนายเป็นหนุ่มพรหมจารี…ในบรรดางานวิจัยของนาย นายไม่เคยคิดที่จะลองตรวจสอบสิ่งนี้เลยงั้นเหรอ?”)

เอง

กุสตาฟ “………”

ในขณะที่ระบบกําลังทําลายคําพูดภายในของกุสตาฟ เวร่าก็อยู่ในโลกแห่งความคิดของเธอ

‘เข้าแล้วออก..? เป็นแบบนี้นี่เอง…. เวร่ามีสีหน้าทึ่ง ในขณะที่เธอหน้าแดงขณะที่เธอจ้องมองไปยังทิศทางของเสียงด้วย

“นี่ไม่ใช่สภาพแวดล้อมที่เอื้อต่อการฝึกซ้อม” กุสตาฟคิด ขณะเขารู้สึกว่ากางเกงกระชับขึ้น เขาไม่ต้องการที่จะดูถูกด้วยซ้ําเพราะเขากลัวสิ่งที่เขาเห็น
กุสตาฟรีบหันไปมองที่เวร่าอย่างรวดเร็ว “เวร่า เราต้องออกไปจากที่นี่…” เขาพูดขณะเอื้อมมือไปปิดตาเธอ

ฝ่ามือของกุสตาฟใหญ่พอที่จะปกปิดใบหน้าของเธอได้ทั้งหมด แต่ก่อนที่เขาจะดึงเธอออกไป

เขาได้ยินเธอพึมพําชื่อของเขาภายใต้ลมหายใจของเธอ

“กะ..อุ..สะ…ตาฟ” ริมฝีปากของเวร่าสั่น เมื่อวางฝ่ามือของกุสตาฟ

เขารู้สึกถึงลมหายใจที่เร่งรีบของเธอและดึงมือออกจากใบหน้าของเธออย่างรวดเร็ว ใบหน้าของเธอกลายเป็นสีแดงสดขณะที่เธอจ้องไปที่กุสตาฟ และเธอก็จ้องมองด้วยความปรารถนาอย่างแรงกล้า ขณะกัดริมฝีปากล่างของเธอ

“ฉัน- ฉันต้องการให้เราทําสิ่งที่พวกเขากําลังทําอยู่” เธอพูดด้วยน้ําเสียงสั่นเครือเล็กน้อยขณะจ้องเข้าไปในดวงตาของกุสตาฟ

กุสตาฟพบว่าตัวเองพูดไม่ออก หลังจากได้ยินความต้องการจากเวร่าอย่างกะทันหัน หลังจากสูญเสียความสงบไปครู่หนึ่ง กุสตาฟตอบว่า “ไม่ เราไปฝึกที่อื่นกันเถอะ” เขาพูดในขณะที่กําลังจะหันหลังกลับ
เวร่าจับมือเขา ทําให้เขาหยุดเคลื่อนไหวแล้วหันกลับมาเผชิญหน้าเธออีกครั้ง

“ทําไม? นายไม่อยากอยู่ในตัวฉันเหรอ ฉันจะให้นายเรียกชื่ออะไรก็ได้ที่นายชอบเลยนะ” เวร่าพูด ขณะวางมือซ้ายของกุสตาฟบนหน้าอกของเธอ

กุสตาฟรู้สึกว่ามือของเขากดไปที่หน้าอกด้านซ้ายของเวร่าจมลึกเข้าไปในชุดเครื่องแบบของเธอ เนื่องจากความนุ่มนวลอันยิ่งใหญ่

“หยุดนะ ฉันไม่สนใจที่จะเข้าไปอยู่ในตัวเธอหรอก เวร่า” กุสตาฟตอบพร้อมกับดึงมือออกจากอกของเธอ

“แต่ว่าตรงนั้น” เวร่าตอบพร้อมชี้ไปที่บริเวณใต้ท้องของกุสตาฟ

กุสตาฟมองลงมาช้าๆ และใบหน้าของเขาเปลี่ยนเป็นสีแดง เมื่อสังเกตเห็นว่ามันแข็งกระด้าง กางเกงของเขามีรอยนูน ซึ่งแสดงให้เห็นว่าเขาได้รับผลกระทบ

(“โอ้ ดูเหมือนนายจะไม่ใช่หุ่นยนต์ซะทีเดียว”) จู่ๆ ระบบก็เปล่งเสียงออกมา

‘หุบปาก’ กุสตาฟพูดภายใน ก่อนที่จะหันไปด้านข้าง

“นี่ไม่ได้หมายความว่าแบบนั้น…” กุสตาฟพูดกับเวร่า

“ไม่ ฉันจําได้ในวิชาชีววิทยา ครูบอกว่ามันเกิดขึ้น เมื่อมีคนถูกปลุกเร้า ซึ่งหมายความว่านายต้องการทํากับฉันจริงๆ” เวร่าพูดอย่างตื่นเต้น

กุสตาฟหายใจเข้าลึก ๆ สงบสติอารมณ์ ในขณะที่ร่างกายของเขากลับสู่สภาวะปกติ

“ฟังฉันนะ เวร่า… ฉันสนใจที่จะทํามัน แต่ไม่ใช่กับเธอ และไม่ใช่ตอนนี้… ฉันไม่มีเวลาสําหรับเรื่องพวกนี้แล้ว” กุสตาฟพูดกับเวร่าก่อนจะหันหลังเดินจากไป

เขารู้สึกว่าหูของเขาอาจระเบิดได้ ถ้าเขายังคงอยู่ที่นี่ นักเรียน 2 คนนั้นยังคงมุ่งหน้าทํามันต่อ และเสียงของพวกเขาก็ดังขึ้น

เวร่ามีสีหน้าเคร่งขรึม ขณะที่เธอเดินตามหลังกุสตาฟ

‘บางทีวันหนึ่งนายอาจจะสนใจที่จะทํามันกับเวร่า’ เวร่าปลอบตัวเองในใจ

ทั้งคู่ออกจากพื้นที่ทั้งหมดและไปที่อื่นเพื่อฝึกด้วยกัน

เวลาที่พวกเขาอยู่ด้วยกันในวันนี้เริ่มอึดอัดและในที่สุดกุสตาฟก็ฝึกเสร็จและมันก็จบเร็วกว่าที่ตั้งใจไว้

เขาพยายามให้เวร่าเรียนรู้วิธีเร่งความเร็วปรสิตของเธอ ดังนั้นสิ่งที่เกิดขึ้นกับเอนดริกจะไม่จบลงด้วยสิ่งที่ดีแน่นอน

ความเร็วที่เธอสามารถควบคุมและเปลี่ยนให้เขาเป็นหุ่นเชิดค่อนข้างเป็นข้อเสียของกุสตาฟ หลังจากเสร็จสิ้น กุสตาฟก็กลับไปที่ห้องของเขาและไม่กี่นาทีต่อมา อีอีก็เข้ามาพร้อมกับคนอื่นๆ

“โย่ กุส”

“เฮ้ กุสตาฟ”

“ฮายยยย กุสตาฟ

“กุสตาฟ”

ทั้งสี่คนเดินเข้ามานั่งบนโซฟาราวกับว่าเป็นเจ้าของสถานที่นั้น

“จะกินอะไรดี” อีอีเป็นคนแรกที่ถาม

“ฉันรอนายมาท่ากับข้าวนานมาก… ทําไมนายไม่มาอวยพรเราด้วยอาหารที่น่ารับประทานของ

นายล่ะ อีอี” กุสตาฟกล่าว ขณะนั่งลง

“จริงๆเหรอ?” อีอีถามด้วยความยินดี

“ไม่!”

“ไม่มีทาง!”

“ไม่อย่างแน่นอน!”

ไอดริส, ฟัลโก้ และ ทีมี่ เปล่งเสียงด้วยความไม่พอใจอย่างรุนแรง

“ฮ่าฮ่า กุสพูดไปแล้วว่าฉันทําได้นี่” อีอีเปล่งเสียงออกมา ในขณะที่เขากระโดดลุกขึ้นยืนและเดินไปทางห้องครัว

ฟัลโก้และทีมี่กระโดดไปข้างหน้าอย่างรวดเร็วเช่นกัน เพื่อขวางทางของเขา

“เราจะไม่ปล่อยให้นายสร้างมลพิษให้ท้องของเรา” ฟัลโก้เปล่งเสียงออกมา

เกมวิ่งไล่จับเริ่มต้นขึ้น เมื่อพวกเขาวิ่งไปมาข้ามห้องต่างๆโดยพยายามกดอีอีให้นิ่งไว้

กุสตาฟแค่ส่ายหัวด้วยรอยยิ้มและเดินไปที่ห้องครัว

ไม่กี่นาทีต่อมาทั้งห้าคนกําลังนั่งที่โต๊ะอาหารและเพลิดเพลินกับอาหารที่กุสตาฟเตรียมไว้

“เอาล่ะ กุส ในที่สุดนายก็พร้อมที่จะบอกฉันแล้วหรือยังว่าทําไมนายถึงเกลียดน้องชายของนายขนาดนั้น…” จู่ๆอีอีก็เปล่งเสียงออกมา
“หึม เขาไม่ใช่น้องฉัน นี่นายลืมไปหรือเปล่า” กุสตาฟพูด ขณะกินอาหารอีกค่าหนึ่ง

“เอาล่ะ… ทําไมนายถึงเกลียดเด็กที่นายมีคุณสมบัติคล้ายกัน เช่น DNA ที่ออกแบบทางชีววิทยา หน้าตา ความเย็นชา ความโหดร้าย… ฉันควรพูดต่อดีไหม?” อีอีกล่าว

“ไม่ ฉันคิดว่านายพูดถูกแล้ว” กุสตาฟตอบ

“ดังนั้น….?”