The Bloodline System ศึกแห่งสายเลือด - ตอนที่ 417: กิจวัตรยามเช้ภายใต้สภาวะที่ไม่เอื้ออํานวย

ตอนที่ 417: กิจวัตรยามเช้ภายใต้สภาวะที่ไม่เอื้ออํานวย

“ครับท่าน” เงาโค้งคํานับเล็กน้อย ในขณะที่เขาพูดก่อนจะหันหลังออกจากห้องมืด

เช่นนั้นไม่กี่วันก็ผ่านไป

ความตื่นเต้นและการอภิปรายอย่างต่อเนื่องเกี่ยวกับการต่อสู้เพื่อท้าทายนักเรียนไม่ได้โทรมลงในเร็ว ๆ นี้ มันยังคงเป็นงานที่มีการพูดคุยกันอย่างกว้างขวางทั่วทั้งค่าย MBO มันถูกกล่าวถึงในหมู่รุ่นพี่ที่เข้าร่วมด้วย

แม้ว่าปีที่ 2 จะแข็งแกร่งกว่าและสามารถทํางานได้ดีกว่าในปัจจุบัน แต่พวกเขาก็ยังประหลาดใจกับความแข็งแกร่งของปีแรก พวกเขาจําได้ว่าตอนนั้นพวกเขาไม่ได้แข็งแกร่งขนาดนั้น

ในช่วง 2-3 วันที่ผ่านมา นักเรียนยังคงทํากิจวัตรตอนเช้าโดยปิดผนึกสายเลือด พวกเขาคิดว่ากิจวัตรยามเช้าจะเปลี่ยนหรือหยุดลง แต่พวกเขาคิดผิด

เจ้าหน้าที่ไบรอันอธิบายให้พวกเขาฟังว่าหากพวกเขาต้องการการปรับปรุงในการขยายจุดช่องทางสายเลือด จําเป็นต้องรักษากิจวัตรนี้ไว้อย่างน้อย 1
ปีหรือนานกว่านั้น

นักเรียนชั้นเรียนพิเศษได้รับแจ้งว่าพวกเขาจะได้รับการเสริมสร้างสายเลือดภายในวันศุกร์ ซึ่งอยู่ห่างออกไปเพียง 2 วัน

ในวันพิเศษนี้อากาศหนาวมาก ปีแรกตื่นขึ้นสําหรับกิจวัตรตอนเช้าของพวกเขา แต่แล้วฝนก็เริ่มเทลงมา

เปาะ! แปะ! เปาะ! แปะ!

หยดน้ําที่ดูเหมือนผลึกตกลงมาจากท้องฟ้า โปรยปรายไปทั่วบริเวณที่อยู่อาศัย ถนนและแทบทุกพื้นที่ของค่าย MBO ทําให้มีหมอกปกคลุมไปทั่วสถานที่

ยังคงเป็นเวลาตี 5 และเห็นได้ชัดว่าท้องฟ้ามืด อย่างไรก็ตามความหนาวเย็นของสิ่งแวดล้อม พร้อมกับฝนตกหนักเล็กน้อย ทําให้นักเรียนสงสัยว่ากิจวัตรตอนเช้าจะยังดําเนินต่อไปหรือไม่

ด้วยความผิดหวังของพวกเขา สัญญาณเตือนภัยยังคงดังขึ้น เมื่อผ่านไป 30 นาทีหลังจากเวลาตี 5

พวกเขารีบวิ่งไปที่จุดเริ่มต้นทันทีที่พวกเขาได้ยินภายใต้สายฝนที่โปรยปราย

กุสตาฟและคนอื่นๆ ใช้กระแสน้ําวนของอีอเพื่อไปถึงที่นั่นทันที โครงสร้างทรงกลมขนาดใหญ่ที่มีพื้นผิวเรียบลอยอยู่เหนือจุดเริ่มต้น เจ้าหน้าที่ไบรอัน พร้อมด้วยผู้ช่วยผู้สอน 2 คนกําลังรอการมาถึงของพวกเขา

มีนักเรียนหลายคนรออยู่แล้ว ฝนไม่สามารถสัมผัสได้ภายใต้โครงสร้างทรงกลมขนาดใหญ่นี้ ด้วยเหตุผลที่ไม่ทราบสาเหตุ แม้แต่ลมก็ไม่สามารถแทรกซึมเข้าไปในบริเวณนี้ได้

โดยไม่คํานึงถึงความหนาวเย็น นักเรียนไม่ได้รับผลกระทบใด ๆ เนื่องจากพวกเขามีพลังทั้งหมด แต่พวกเขาไม่สามารถจินตนาการได้ว่าจะเลวร้ายเพียงใดเมื่อสายเลือดของพวกเขาถูกผนึก

“พวกคุณไม่คิดว่าการฝึกซ้อมจะไม่ดําเนินต่อไปใช่ไหม” เจ้าหน้าที่ไบรอัน เปล่งเสียงหัวเราะเบา ๆ ใบหน้าของนักเรียนบางคนซีดเล็กน้อยหลังจากได้ยินเช่นนั้น

“อากาศจะทําให้สนุกยิ่งขึ้น… มาดูกันว่าคุณจะใช้เวลานานเท่าไหร่” เขาพูดก่อนจะพุ่งไปข้างหน้า

ปับ! ปับ! ปับ! ปับ!

เสียงตบดังลั่นเมื่อเจ้าหน้าที่ไบรอันเดินไปทั่วสถานที่ พลางประทับตราบนนักเรียนอีกครั้ง

ทันทีที่พวกเขาสูญเสียสายเลือด ทุกคนรู้สึกถึงความหนาวเย็นที่ซึมเข้าสู่ร่างกายของพวกเขา เนื่องจากสภาพอากาศ

“บ้าจริง ฉันไม่รู้ว่ามันจะแย่ขนาดนี้” – “โอ้ เราต้องทําสิ่งเหล่านั้นภายใต้บรรยากาศแบบนี้งั้นเหรอ”

– “เป็นไปไม่ได้” เสียงของนักเรียนบ่นใน เบื้องหลังสามารถได้ยิน

“ฮ่าฮ่า ตอนนี้เรารออยู่ที่นี่แล้ว ขอให้โชคดีทุกคน” เจ้าหน้าที่ไบรอันพูดด้วยน้ําเสียงที่ดังและไม่ใส่ใจ นาฬิกาจับเวลาเริ่มต้นขึ้นอีกครั้ง และกําลังนับถอยหลัง 3 ชั่วโมง

แม้ว่านักเรียนส่วนใหญ่จะลังเลใจ แต่พวกเขาไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องเชื่อฟัง

ตึก! ตึก! ตึก! ตึก! ตึก!

เสียงฝีเท้าที่เหยียบย่าไปทั่วบริเวณที่เปียกชื้นและเป็นโคลนดังก้องไปทั่วสถานที่ ขณะที่นักเรียนวิ่งไปในทิศทางของป่า ลมพัดแรงเป็นครั้งคราว ทําให้นักเรียนบางคนตัวสั่นโดยไม่รู้ตัวขณะวิ่ง

ในไม่กี่วินาที บางคนก็เปียกฝนตั้งแต่หัวจรดเท้า พวกเขากําลังดิ้นรนที่จะมองไปข้างหน้า เนื่องจากการมองเห็นลดลงจากหมอกที่ปกคลุมสิ่งแวดล้อม

กสตาฟวิ่งข้ามป่าที่มีต้นไม้หนาแน่นไปพร้อมกับคนอื่นๆ ที่ไม่ใช่การแข่งขันความเร็วแล้ว สำหรับเขา มันคือการแข่งขันแห่งความอดทนมากกว่า

กุสตาฟคอยสังเกตสภาพแวดล้อมของเขาอย่างระมัดระวังในขณะที่เขาพุ่งข้ามป่า บางครั้งนักเรียนคนอื่นๆจะชนกับต้นไม้ เนื่องจากมองไม่เห็นสภาพแวดล้อมอย่างเหมาะสม นักเรียนหลายคนตกหลุมพราง เนื่องจากสภาพแวดล้อมที่บิดเบี้ยวววววว!

กสตาฟย่อตัวลงอย่างรวดเร็ว ในขณะที่เขาสังเกตเห็นบางสิ่งในระยะไกล ร่างหนึ่งบินผ่านอากาศผ่านเขาก่อนที่จะกระแทกเข้ากับลําต้นของต้นไม้

กสตาฟขยับไปด้านข้างไม่กี่ฟุต ขณะที่เขายังคงวิ่งไปข้างหน้า นักเรียนหลายๆคนได้รับบาดเจ็บมากขึ้นเรื่อยๆ เมื่อพวกเขาตกลงไปในกับดักประเภทต่างๆ ที่พวกเขาจะสามารถหลีกเลี่ยงได้ในวันธรรมดา

เมื่อมาถึงจุดนี้ กุสตาฟโดนผมของเขาปัดไปมาบนใบหน้าบ้าง โดยตอนนี้ผมเหล่านั้นกําลังติดอยู่ที่ใบหน้าของเขาและกําลังไหลลงมาที่คอของเขาเนื่องจากความเปียก เครื่องแบบของเขาติดอยู่กับตัว และน้ําก็ไหลลงมาตามใบหน้าของเขา

อากาศสีหมอกไหลออกมาจากจมูกของเขา ขณะที่เขาวิ่งไปข้างหน้า ไม่กี่นาทีต่อมา เขาก็มาถึงบริเวณภูเขาและเริ่มปีนขึ้นไปพร้อมกับคนอื่นๆ
คราวนี้มีช่องว่างระหว่างนักเรียนไม่มาก อย่างไรก็ตาม ยังมีนักเรียนหลายร้อยนายอยู่ในพื้นที่ป่าที่พยายามหาทางมาที่นี่

ส่วนใหญ่ไปในทางที่ผิดโดยไม่รู้ตัว ในอีก 20 นาทีต่อมา นักเรียนที่ปีนขึ้นไปเริ่มประสบปัญหา ในการจับก้อนหินที่ยื่นออกมาจากภูเขาหิน

ฝนทําให้พวกมันลื่น และตอนนี้เมื่อแรงยึดเกาะของพวกเขาลดลงแล้ว พวกเขาแทบจะไม่สามารถเกาะมันได้แน่น

“มันเป็นเพียงเรื่องของเวลาก่อนที่จะมีใครบางคน…’ ก่อนที่กุสตาฟจะเสร็จสิ้นกระบวนการคิดของเขา เขาก็ได้ยินเสียงกรีดร้องจากด้านล่าง

นิ้วของใครบางคนเคลื่อนไปเมื่อพวกเขาจับก้อนหินที่อยู่เหนือพวกเขาเพื่อปืนให้สูงขึ้น

โชคดีสําหรับพวกเขาที่อยู่เหนือระดับพื้นดินเพียง 20 ฟุตเท่านั้น

กุสตาฟส่ายหัว ขณะที่เขาปีนขึ้นไปต่อหลังจากพักครู่หนึ่ง เขาคาดการณ์ว่ามีเพียงนักเรียนจํานวนครึ่งเดียวเท่านั้นที่จะสามารถไต่ภูเขาลูกนี้ได้ในวันนี้