The Bloodline System ศึกแห่งสายเลือด - ตอนที่ 169

ตอนที่ 169: ความภาคภูมิใจของชั้นเรียนพิเศษ

“ผู้สมัครคนนั้นเพิ่งจะจัดการกับ AI ระดับ 6 โดยไม่เปิดใช้งานสายเลือดของเขาเลยเหรอ?”

ความตกใจในน้ำเสียงของเขาชัดเจน

เขาจ้องไปที่หน้าจอโฮโลแกรมอื่น ๆ พยายามดูว่าเขาพลาดผู้สมัครคนอื่นที่อาจแสดงความกล้าหาญแบบเดียวกับที่กุสตาฟทำหรือไม่ อย่างไรก็ตาม หลังจากตรวจสอบเป็นเวลานาน เขาก็ไม่พบสิ่งใดเลย

ผู้เข้าร่วมส่วนใหญ่บนหน้าจอกำลังดิ้นรนเพื่อจัดการกับ AI ด้วยการเปิดใช้งานสายเลือดของพวกเขา ตรงกันข้ามกับผู้เข้าร่วมคนอื่น ๆ กุสตาฟจัดการกับ AI 5 ตัวโดยใช้กำลังของตนเองเท่านั้น

AI ระดับ 6 เปรียบได้กับเลือดผสมระดับซูลูขั้นที่ 2  ดังนั้น มันจึงเป็นที่แน่นอนว่าเลือดผสมกำลังมีปัญหาในการเอาชนะพวกเขาแน่นอน

แม้ว่าเลือดผสมส่วนใหญ่ที่เข้าร่วมจะมีคนที่อยู่ในขั้นที่มากกว่าขั้นที่ 2  แต่มันก็ยังคงเป็นเรื่องยากที่จะเอาชนะ AI ระดับ 6 หลายตัวภายในระยะเวลาที่กำหนดโดยไม่ได้รับความเสียหาย

‘จากการสแกน สายเลือดของเขาควรจะเกี่ยวข้องกับการเปลี่ยนแปลง… เขาจะสามารถใช้ความแข็งแกร่งระดับนี้ได้อย่างไรโดยไม่เปลี่ยนแปลงอะไรเลย’ กราเดียร์ ซานาทัสคิด

“นำข้อมูลของผู้สมัครคนนั้นมา” กราเดียร์ ซานาทัสชี้ไปที่หน้าจอ ซึ่งแสดงให้เห็นกุสตาฟกำลังวิ่งไปทั่วป่า

ทรูนน!

หน้าจอโฮโลแกรมอีกอันปรากฏขึ้นต่อหน้าเขา ซึ่งแสดงข้อมูลส่วนบุคคลของกุสตาฟ

ชื่อ ที่อยู่ วันเดือนปีเกิด และสิ่งอื่น ๆ มากมายถูกแสดง

“อืม… กุสตาฟ คริมสัน…” กราเดียร์ ซานาทัสพึมพำด้วยใบหน้าแปลก ๆ ที่สงสัยว่าทำไมชื่อนี้ถึงคุ้นเคยสำหรับเขา

ดวงตาของเขาเบิกกว้างขึ้นทันที เมื่อสังเกตเห็นข้อมูลบางอย่าง

“พ่อแม่ของเขาคือชาวออสโลฟ?” เขาพูดออกมาด้วยความไม่เชื่อและสับสน

‘อัจฉริยะอีกคนจากตระกูลออสโลฟ พวกเขามีลูก 3 คนงั้นหรือ? เพราะพี่ใหญ่ของเอ็นดริกมีสายเลือดที่อยู่ในระดับต่ำ ฉันสงสัยว่าทำไมสิ่งนี้ไม่ดึงดูดสายตาของผู้ตรวจสอบ… เลือดผสมของความสามารถนี้น่าจะผ่านการทดสอบพิเศษแล้ว…’ กราเดียร์ ซานาทัส คิด ในขณะที่งงงวยกับข้อมูลใหม่ที่เขาค้นพบ

‘ทำไมเขาถึงตั้งชื่อว่า “คริมสัน” ถ้าครอบครัวเดิมของเขาคือ ออสโลฟ?’

—–

หน้าจอขนาดยักษ์วางอยู่หน้าห้องโถง และคนหนุ่มสาวหลายคนในชุดเครื่องแบบสีขาวล้วนนั่งบนเก้าอี้ตรงข้ามกับฉากกั้น

เด็กเหล่านี้ส่วนใหญ่มีความมั่นใจและภาคภูมิใจ เมื่อทุกคนดูหน้าจอด้วยท่าทางครุ่นคิด

ผนังกระจกสามารถมองเห็นได้ทางด้านขวาของห้องโถง มองเห็นเมฆผ่านผนังกระจก ซึ่งแสดงให้เห็นว่าระดับความสูงปัจจุบันของตำแหน่งนี้สูงมาก

ที่เบาะหน้า เด็กผู้ชายที่มีผมสีดำหยิกแต่งตัวเหมือนคนอื่นๆ นั่งไขว่ห้าง

ในบรรดาคนอื่นๆ ดูเหมือนว่าเขาจะอายุน้อยที่สุดเพราะหน้าตาของเขา

เขามีใบหน้าที่ขัดแย้ง ในขณะที่เขาจ้องไปที่หน้าจอข้างหน้า

“มีปัญหาอะไรเหรอ เอนดริก นายทำตัวแปลก ๆไป ตั้งแต่เรามาถึงห้องโถง นายป่วยหรือเปล่า?” หญิงสาวที่มีผมสีบลอนด์ยาวอยู่ข้างๆ เขาเปล่งเสียงออกมาด้วยสีหน้ากังวลใจ ขณะที่ยื่นมือไปสัมผัสใบหน้าของเขา

ปะ!

“อย่ามาแตะต้องตัวฉัน” เขาพูดด้วยน้ำเสียงที่อดกลั้น พลางสะบัดมือออกจากใบหน้าของเขา

เธอสะบัดมือออกทันทีแต่ยังคงหันหน้าเข้าหาเขา

เอ็นดริกยังคงกัดฟันของเขา ในขณะที่เขาจ้องไปที่ส่วนใดส่วนหนึ่งของหน้าจอ

**เว็บAileenก็อบแบบนี้ไม่ดีนะ ดีแต่ก็อปน่ะ คนอ่านก็สนับสนุนพวกนี้เก่ง**

เธอสังเกตเห็นสิ่งนี้และมองไปตามสายตาของเขา เพื่อดูว่าเขากำลังจ้องมองอะไรอยู่

ในส่วนใดส่วนหนึ่งของหน้าจอ เด็กชายร่างสูงที่มีผมสีบลอนด์สกปรกเพิ่งออกจากป่าเล็กๆ และตอนนี้กำลังมุ่งหน้าไปยังทางผ่านภูเขา

“หืม? ทำไมนาย 2 คนดูเหมือนกันจัง” เธอถามด้วยสายตาสงสัย

“ไม่ใช่ธุระของเธอ…” ก่อนที่เอนดริกจะพูดจบประโยคก็มีคนมาขัดจังหวะจากด้านข้าง

“นั่นพี่ใหญ่ของนายไม่ใช่เหรอ” เด็กหนุ่มผมสั้นสีน้ำตาลถาม ขณะชี้ไปที่หน้าจอ

“เอ่อ พี่ใหญ่ของเอนดริกงั้นเหรอ?” หญิงสาวเปล่งเสียงออกมาด้วยความประหลาดใจและหันกลับมาจ้องที่หน้าจอ

‘ไม่น่าแปลกใจ’ เธอกล่าวภายในใจ

“พี่ใหญ่งั้นเหรอหมายความว่าไง!” ใบหน้าของเอ็นดริก บิดเบี้ยวด้วยความโกรธ ในขณะที่เขาจ้องไปที่คนที่อยู่ทางขวามือของเขา

พื้นที่รอบ ๆ เอ็นดริกบิดเบี้ยวในทันใด

“ฮึ!” เด็กชายข้างๆ เขาล้มลงกับพื้นโดยคุกเข่าลงกับพื้น

“นายกำลังทำอะไรน่ะ?” เขาตะกุกตะกัก ขณะถาม และร่างกายก็กำลังสั่นเทา

คนอื่นๆ ในห้องโถงต่างตกตะลึงกับเหตุการณ์ที่พลิกผันอย่างกะทันหันและจ้องมองที่ด้านหน้าด้วยท่าทางตะลึงงัน

“เขาไม่ใช่พี่ชายของฉัน!” เอนดริกพูดเสียงดัง ทำให้พื้นที่บิดเบี้ยวมากยิ่งขึ้น

เด็กชายรู้สึกกดดันอย่างหนักลงมาที่เขาทำให้ร่างกายของเขาถูกตรึงไว้กับพื้นอย่างแรง

ป๋อม

“เอ็นดริก หยุด” เด็กผู้หญิงทางด้านซ้ายของเขาเปล่งเสียงออกมา

“หุบปาก! เพียงเพราะเธอผ่านการทดสอบพิเศษมาได้ไม่ได้หมายความว่าเธออยู่ในระดับเดียวกับฉัน!” เอนดริกเปล่งเสียงออกมาด้วยท่าทางภาคภูมิใจทำให้หญิงสาวสะดุ้งกลับพูดไม่ออก

เขาหันไปหาเด็กชายที่กำลังดิ้นรนที่จะเคลื่อนไหวบนพื้น

“ครั้งหน้าระวังคำพูดนะ ไอ้โง่!” เขาพูดก่อนจะหันหลังจะออกจากห้องโถง

เด็กชายที่อยู่บนพื้นรู้สึกว่าอากาศกลับมาเป็นปกติ และร่างกายของเขาก็สว่างขึ้นอีกครั้ง

เขาค่อย ๆ ลุกขึ้นยืน ในขณะที่หอบหายใจพร้อมกับความเขินอายที่มองเห็นได้บนใบหน้าของเขา

แซ่ด! แซ่ด! แซ่ด!

-“ชิ เขาเอาอะไรมามั่นใจขนาดนั้นทั้งๆที่ยังหนุ่มอยู่”

-“เขาเป็นคลาสพิเศษ ที่คาดไม่ถึงสินะ”

-“ไม่มีนักเรียนชั้นเรียนพิเศษมาที่นี่ซักคนยกเว้นเขา”

– “ฉันไม่อยากจะเชื่อเลยว่าเขามีพี่ชาย”

ห้องโถงที่เงียบงันส่งเสียงดังเล็กน้อยหลังจากสิ่งที่เกิดขึ้น

เด็กผู้หญิงที่พยายามหยุดเอนดริก ก่อนหน้านี้ช่วยเด็กผู้ชายอีกคนลุกขึ้น

“ฉันไม่อยากจะเชื่อเลย เอนดริก ว่านายจะทำอย่างนั้นกับฉัน ฉันเป็นรุ่นพี่ของนายมาหลายปีแล้ว” เขาเปล่งเสียงออกมาหลังจากนั่งลง

“เกิร์ก อย่าโกรธเขาเลย” เธอพูดด้วยสายตาอ้อนวอน

“เธอคอยสนับสนุนเขาเสมอ พอลล่า แต่เขาทำกับเธอเหมือนว่าเธอเป็นคนบ้า” เกิร์กพูดด้วยท่าทางสงสาร

“ฉัน… อย่า…” เธอตะกุกตะกักไม่รู้จะพูดอะไร