The Bloodline System ศึกแห่งสายเลือด - ตอนที่ 156

ตอนที่ 156: ลักษณะที่น่าประหลาดใจ

“ผมชักจะสงสัยว่า จะมีใครนอกจากผมที่สามารถรับการกลั่นแกล้งของคุณขนาดนี้ได้เช่นกัน” กุสตาฟตอบพร้อมแสร้งทำเป็นรำคาญ

“ฮ่าๆๆๆ”

“ฮ่าๆๆๆ”

ทั้งคู่ระเบิดเสียงหัวเราะหลังจากนั้นแลกเปลี่ยนกันหลายวินาทีก่อนจะหยุด

ความเงียบเข้าครอบงำเป็นเวลาหลายวินาที ขณะที่พวกเขาไม่ได้จ้องมองอะไรด้วยรอยยิ้มบนใบหน้าขณะระลึกถึง

“กุสตาฟ ฉันจะลาออกจากการสอน…” ในที่สุด ครูเอมมี่ก็ทำลายความเงียบ

กุสตาฟไม่แปลกใจกับคำประกาศของเธอ แต่เขายังคงถามต่อไปว่า “ทำไมล่ะครับ”

“เนื่องจากการค้นพบของเธอภายในชายแดน… ฉันต้องตรวจสอบปัญหานั้นให้เสร็จ ดังนั้นฉันจะเดินทางไปยังเมืองอื่น อีก 2 สัปดาห์จากนี้” ครูเอมมี่กล่าวด้วยท่าทางเคร่งขรึม

กุสตาฟจ้องมองเธอด้วยสีหน้าครุ่นคิด เขาค่อนข้างพูดไม่ออกและไม่รู้จะตอบอย่างไร

“ไม่ต้องห่วง ไว้เจอกันใหม่คราวหน้านะ… อย่าลืมว่าฉันยังต้องได้รับค่าชดเชยอยู่นะ ฮิฮิ” ครูเอมมี่หัวเราะเบา ๆ หลังจากพูด

กุสตาฟอดไม่ได้ที่จะยิ้มตอบ นี่เป็นครั้งแรกที่เขาเห็นครูเอมมี่แสดงอารมณ์มากมายใน 1 ชั่วโมง

สิ่งที่กุสตาฟไม่รู้คือ ครูเอมมี่นั้นยิ้มมากขึ้นในช่วง 6 เดือนที่ผ่านมามากกว่าที่เธอเคยทำในช่วง  6 ปีที่ผ่านมา

เธอไม่เคยฉายแววเช่นนี้ในชั้นเรียนหรือรอบ ๆ คนอื่น ๆ ที่เขารู้จักนอกจากเขา ดังนั้นแม้ว่าเธอยังคงพูดถึงการชดเชย กุสตาฟรู้ว่าเธอห่วงใยเขาจริงๆ และเขาก็รู้สึกขอบคุณมากสำหรับเรื่องนั้น

“ครูเอมมี่ ครูจะไปเมืองไหนครับ” กุสตาฟถามด้วยสายตาสงสัย

—

1 ชั่วโมงต่อมา กุสตาฟก็มาถึงอพาร์ตเมนต์ของเขา เหตุการณ์วันนี้เกิดขึ้นในใจของเขา และเขาอดไม่ได้ที่จะดูมีสมาธิมากในขณะนี้

“โอ้ ครูเอมมี่พูดถึงป้ายนั้น” กุสตาฟจำสิ่งนี้ได้และลุกขึ้นจากเตียงของเขา ก่อนที่เขาจะเริ่มตรวจดูรอบๆ อพาร์ตเมนต์ของเขาเพื่อหาตราสัญลักษณ์

ครูอธิบายลักษณะที่ปรากฏให้เขาฟังแล้ว และรับรองกับเขาว่าระเบียบการรักษาความปลอดภัยอพาร์ตเมนต์ของเขาไม่สามารถหยุดลูกบาศก์จากการหาทางได้ตราบเท่าที่มันถูกส่งมาจาก MBO

กุสตาฟมองไปรอบ ๆ นานกว่า 30 นาที แต่เขาไม่พบสิ่งที่เหมือนกับที่ครูเอมมี่อธิบายให้เขาฟัง

แม้ว่าเขาจะรู้ว่าเขาได้ตรวจสอบอย่างถูกต้องแล้ว ในขณะที่ใช้ความสามารถของเขา กุสตาฟก็ยังตัดสินใจค้นหาทั่วทั้งอพาร์ตเมนต์อีกครั้ง และครั้งนี้เขาใช้เวลา 30 นาที

หลังจากที่เขาทำอย่างนั้นเสร็จ เขาก็นั่งบนเตียงด้วยท่าทางที่ตกตะลึงและพ่ายแพ้

” MBO ทำผิดพลาดหรืออะไรกัน? ป้ายการมีส่วนร่วมที่ฉันควรได้รับอยู่ที่ไหน… หรือฉันเป็นหนึ่งในผู้ที่ไม่ได้รับ” กุสตาฟพิจารณาถึงความเป็นไปได้เหล่านี้ แต่เมื่อเขานึกถึงความมั่นใจของครูเอมมี่ เมื่อเธอบอกว่าเขาจะได้รับมัน เขาก็เลิกสงสัย

จิตใจของกุสตาฟล่องลอยไปในสิ่งต่างๆ และเหตุผลที่เป็นไปได้ว่าทำไมเขาถึงหามันไม่เจอในอพาร์ตเมนต์ของเขา

——————————

“กรอกชื่อ ที่อยู่ และรายละเอียดอื่นๆ ของคุณในแบบฟอร์มรวบรวม หากคุณสนใจที่จะเข้าร่วมการทดสอบ!”

“จำไว้ว่า คุณไม่สามารถเข้าร่วมได้ ถ้าคุณไม่ใช่ซูลูอันดับเลือดผสมในตอนนั้น”

——————————

ความคิดของกุสตาฟย้อนกลับไปในสมัยที่ผู้ตรวจการ MBO มาเยี่ยมโรงเรียนของพวกเขา

“นั่นสินะ” เขาพูดออกมาอย่างสำนึกผิด

“ดูเหมือนว่าฉันจะต้องไปที่นั่น” กุสตาฟพูดพร้อมกับขมวดคิ้วเล็กน้อย

เมื่อเขากรอกข้อมูลลงในแบบฟอร์มการรวบรวมเมื่อ 6 เดือนก่อน เขายังไม่ได้เช่าอพาร์ตเมนต์นี้ ดังนั้นเขาจึงกรอกที่อยู่ของบ้านพ่อแม่ของเขา

กุสตาฟเดาว่าน่าจะส่งลูกบาศก์นี้ไปที่บ้านเก่าของเขาแล้ว

“ถ้าฉันจะไปเยี่ยมพวกเขา ฉันอาจจะทำให้เสร็จก่อนค่ำได้” กุสตาฟพึมพำและลุกขึ้นเพื่อเปลี่ยนเสื้อผ้าของเขา

ผ่านไปไม่กี่นาที กุสตาฟก็ออกจากอพาร์ตเมนต์ของเขาและมุ่งหน้าไปยังสถานีขนส่งที่ใกล้ที่สุด

ขณะที่เขาออกจากอาคาร แองจี้ก็ออกมาจากอพาร์ตเมนต์ของเธอและมุ่งหน้าไปหาเขา

ก๊อก! ก๊อก!

“เฮ้ กุสตาฟ นายอยู่ที่นั่นหรือเปล่า” เธอขึ้นเสียงของเธอ ในขณะที่เคาะประตูของเขา

—

10 นาทีต่อมา กุสตาฟก็มาถึงย่านเก่าของเขา

เขาจ้องมองบ้านแบบบังกะโลที่คุ้นเคยในบริเวณใกล้เคียง เขายังคงเดินอยู่ริมถนนขณะมองไปรอบ ๆ เพื่อตรวจสอบความแตกต่าง แต่ไม่นานเขาก็หมดความสนใจเมื่อไม่ได้สังเกตอะไรเลย

รูปลักษณ์ของเขาไม่ได้ทำให้คนมองดูเย้ยหยันเหมือนเมื่อก่อนเพราะผู้คนที่เดินไปรอบๆ ละแวกนั้นจำเขาไม่ได้ด้วยซ้ำ เขาเปลี่ยนไปมากในช่วง 6 เดือนที่ผ่านมา ตอนนี้เขาเกือบจะสูงเกือบ 6 ฟุตแล้วด้วยรูปร่างที่อ่อนหวาน หน้าตาที่มีเสน่ห์ และผมสีบลอนด์เรียบๆ

แม้แต่ท่าทางการเดินของเขาก็ยังมีความสง่างามผสมอยู่ เขามีรูปลักษณ์ที่ตรงไปตรงมาและมั่นใจมากไม่เหมือนเมื่อก่อนที่เขาดูขี้อายอยู่เสมอ

กุสตาฟมาถึงหน้าอาคารบังกะโลสีเนยที่เขาอาศัยอยู่เป็นเวลา 17 ปีติดต่อกัน และความทรงจำก็เริ่มท่วมท้นอีกครั้ง

เขามีท่าทางไร้อารมณ์เมื่อเขามาถึงหน้าประตูและเคาะเบา ๆ

ก๊อก! ก๊อก!

“ที่รัก เปิดประตูหน่อย ฉันยังยุ่งอยู่”

เสียงผู้หญิงที่คุ้นเคยดังเข้ามาในหูของกุสตาฟจากข้างใน

‘อืมที่รัก?’ กุสตาฟจำได้ว่าแม่ของเขาพูดคำนั้นเมื่อมีคนใกล้ชิดเขาอยู่ด้วยเท่านั้น

คลิก!

ประตูมีเสียงคลิกและขยับไปด้านข้าง

“ฮะ?”

“โอ้?”

กุสตาฟจ้องไปที่ร่างที่คุ้นเคย ซึ่งปรากฏตัวต่อหน้าเขาด้วยท่าทางประหลาดใจเล็กน้อย ขณะที่ร่างนั้นก็จ้องกลับมาที่เขาด้วยสีหน้าตกตะลึง

“คุณคือใคร?” คนที่เปิดประตูถามพร้อมกับเลิกคิ้วซ้ายขึ้นเล็กน้อย

เป็นชายวัยกลางคนที่มีใบหน้ารูปสี่เหลี่ยมจัตุรัสที่มีผมสีบลอนด์สกปรก

แม้ว่ากุสตาฟจะมีผมสีบลอนด์สกปรก แต่ก็ยังดูประณีตและสวยงามกว่าเมื่อเปรียบเทียบกับชายวัยกลางคน

‘เขาจำฉันไม่ได้ด้วยซ้ำ’ กุสตาฟยิ้ม เมื่อความคิดนี้ผุดขึ้นในใจของเขา ‘ฉันเดาว่าทั้งหมดนี้เป็นสิ่งที่ดีที่สุดแล้ว… ฉันไม่ต้องการการล้อเล่นที่ไร้สติของคนพวกนี้’

กุสตาฟเปลี่ยนน้ำเสียงให้เข้มขึ้นก่อนจะพูด

“เอ่อ ฉันกำลังเข้าร่วมการทดสอบเข้า MBO… ฉันดูเหมือนจะส่งที่อยู่ผิดไปที่ MBO ดังนั้นป้ายการเข้าร่วมของฉันจึงลงเอยมาอยู่ที่นี่… ฉันจะไปเอามัน” กุสตาฟกล่าวด้วยท่าทางสุภาพ .

“อ้าว หมายความว่าไง” ชายคนนั้นถาม ขณะชี้ไปที่ชั้นวางของในอพาร์ตเมนต์

สายตาของกุสตาฟตามนิ้วของเขาชี้ไปที่ภายในอพาร์ตเมนต์จากตำแหน่งของเขาที่ทางเข้า เขาเห็นลูกบาศก์สีดำลอยอยู่เหนือหิ้งที่อยู่อีกด้านหนึ่งของห้องนั่งเล่น