The Bloodline System ศึกแห่งสายเลือด - ตอนที่ 143

ตอนที่ 143: เยี่ยมบ้านบอสดันโซ

 

เขาเห็นรอยน้ำตาบนใบหน้าของเขาแล้ว

 

ศพสุดท้ายเกิดขึ้นเป็นครั้งแรกที่กุสตาฟพบเห็น

 

“อานู” กุสตาฟและบอสดันโซเปล่งเสียงออกมาพร้อมกัน ขณะจ้องมองไปยังชายผิวคล้ำ ซึ่งขณะนี้ตาปิดอยู่

 

เจ้าหน้าที่เบ็ตตี้และคนอื่นๆ ได้ยินเช่นนั้นและคิดได้ทันทีว่าคนๆ นี้ต้องเป็นผู้รับผิดชอบอุปกรณ์ชิ้นนั้นที่ระเบิด

 

“ฉันเดาว่านี่เป็นการยืนยันว่านั่นไม่ใช่การก่อวินาศกรรม” เจ้าหน้าที่เบ็ตตี้กล่าว

 

กุสตาฟไม่สามารถโต้เถียงกับเรื่องนั้นได้ ณ จุดนี้ เห็นได้ชัดว่านี่เป็นเพียงความผิดพลาดของมือใหม่

 

ถึงกระนั้น กุสตาฟก็ไม่สามารถกำจัดความรู้สึกที่ว่านี่เป็นแผนอย่างใดอย่างหนึ่งได้  การที่แร่ถูกพบและเดินทางเข้าสู่เสบียงของพวกเขานั้นยังไม่มีคำอธิบาย แต่ในตอนนี้ กุสตาฟมั่นใจว่าความน่าเชื่อถือของเขาจะขาดหายไป ดังนั้นเขาจึงไม่พยายามที่จะพูดถึงเรื่องนี้

 

เท่าที่เจ้าหน้าที่กังวล มีข้อผิดพลาดในการซื้อเสบียงและมือใหม่ไม่รู้ว่าเครื่องจักรไม่เข้ากันกับแร่นี้ ซึ่งนำไปสู่เหตุการณ์นี้ในที่สุด

 

บอสดันโซอธิบายแล้วว่าอานูเป็นมือใหม่สำหรับพวกเขา ดังนั้นพวกเขาจึงคิดสถานการณ์ทั้งหมด

 

ยังมีคนงานที่เสียชีวิตคนหนึ่งเป็นผู้รับผิดชอบพัสดุด้วย ดังนั้นจึงไม่มีทางถามเธอได้

 

“เจ้าหน้าที่กรุณาโทรแจ้งครอบครัวของพวกเขาและแจ้งพวกเขา” บอสดันโซกล่าวด้วยสายตาที่ต่ำลง

 

เจ้าหน้าที่พยักหน้าตอบ

 

ท้องฟ้าเริ่มสว่างขึ้นตั้งแต่ 7 โมงเช้าแล้ว

 

พระอาทิตย์กำลังขึ้น แต่บรรยากาศอึมครึมมาก

 

เจ้าหน้าที่ของทั้งตำรวจและหน่วยดับเพลิงได้ตรวจร่างกายตามปกติครั้งสุดท้ายก่อนปัดขึ้น

 

รถพยาบาลนำศพและคนงานที่ได้รับบาดเจ็บบางส่วนไปพร้อมกับพวกเขา และสถานที่ค่อยๆ กลับสู่ความสงบ แม้ว่าจะเห็นได้ชัดว่าได้ลงไปแล้วจำนวนมาก

 

บอสดันโซถูกขอให้มุ่งหน้าไปยังบล็อกกระดาน

 

นี่คือที่ที่อาจารย์ใหญ่ รองอาจารย์ใหญ่ ที่ปรึกษา และผู้บริหารระดับสูงคนอื่นๆ ในโรงเรียนพักอยู่

 

กุสตาฟและคนงานคนอื่นๆ ต้องการร่วมเดินทางไปกับเขา แต่เขาห้ามไม่ให้พวกเขาทำเช่นนั้น

 

กุสตาฟไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องกลับไปที่ชั้นเรียนของเขาในภายหลัง

 

นักเรียนเริ่มไปที่โรงเรียนประมาณ 30 นาทีต่อมา

 

ระหว่างชั่วโมงเรียน กุสตาฟรู้สึกไม่สบายใจอย่างมาก เขากังวลเรื่องบอสดันโซมาก เพราะรู้ว่าโรงเรียนระดับอุดมศึกษาเป็นคนประเภทไหนที่ทำให้เรื่องดูแย่กว่าที่เป็นอยู่

 

ในกรณีนี้ เรื่องเลวร้ายไปมากแล้ว ถ้าข่าวหลุดไปเกี่ยวกับเรื่องนี้ จะทำให้ชื่อเสียงของโรงเรียนเสียหาย ซึ่งหมายความว่าพวกเขาต้องการแพะรับบาปอย่างแน่นอน

 

‘ทำไมวันนี้ต้องเกิดเรื่องนั้นขึ้น… วันเกิดหลานสาวของเขาแท้ๆ’ กุสตาฟถอนหายใจในใจขณะที่เขาคิด

 

แม้แต่ช่วงพักเบรค เขายังต้องฟังเสียงโวยวายของเด็กๆ รอบตัวเขา

 

– “คุณเคยได้ยินเกี่ยวกับไฟไหม้ครัวหรือไม่”

 

-“ฉันได้ยินมาว่าสถานที่ทั้งหมดถูกไฟไหม้!”

 

-“ยังมีชายสวมหน้ากากลึกลับที่ช่วยเกือบทุกคน”

 

-“ฉันสงสัยว่ามันเกิดจากอะไร”

 

-“แล้วถ้าไม่ใช่หัวหน้าที่ไร้ความสามารถ แล้วเขาชื่ออะไรอีกล่ะ… จุดจุดจุดโซ ฮ่าๆ”

 

-“ฉันหวังว่าเขาจะถูกไล่ออก”

 

กุสตาฟเกือบโกรธ เมื่อได้ยินบทสนทนาของพวกเขา แต่เขาสงบสติอารมณ์และรอให้กิจกรรมของวันนั้นสิ้นสุดลง

 

–

 

หลังจากวันนั้นจบลง กุสตาฟเดินออกจากห้องเรียนและเริ่มมุ่งหน้าไปยังห้องทำงานของครูเอมมี่ทันที

 

“เฮ้ กุสตาฟ”

 

เขาได้ยินเสียงใครบางคนเรียกเขาจากด้านหลัง ขณะเดินไปตามเส้นทางที่นำไปสู่สำนักงานของครูเอมมี่

 

เขาหันกลับมาและสังเกตเห็นว่าเป็นนักเรียนชายที่มีความสูงเฉลี่ย

 

“หืม?” กุสตาฟอุทานด้วยเสียงต่ำ

 

“ชายชราคนหนึ่งขอให้ฉันส่งสิ่งนี้ให้คุณ” เด็กชายยื่นกระดาษพับให้กุสตาฟ

 

กุสตาฟประหลาดใจแต่เขายังคงเก็บกระดาษ

 

นักเรียนชายหันหลังและจากไปหลังจากยื่นกระดาษให้กุสตาฟ

 

กุสตาฟเปิดมันและสังเกตเห็นข้อความที่เขียนด้วยลายมืออยู่ข้างใน

 

ปัจจุบันกระดาษนั้น แทบไม่ได้ใช้งาน ดังนั้นเขาจึงประหลาดใจที่ได้รับข้อความแทนข้อความจากอุปกรณ์ต่ออุปกรณ์ปกติ

 

——————————–

 

ที่อยู่: 21 อีสเทอรี่ เขตอุตสาหกรรม เดอกิ้น

 

เริ่ม 4 โมง อย่าช้าล่ะ

 

-ดันโซ

 

———————————-

 

กุสตาฟอ่านข้อความด้วยสีหน้างุนงง

 

‘ข้อความของบอสดันโซเขียนได้ดีมาก’ กุสตาฟชอบลายมือที่ไม่ค่อยมีอะไรมากในทุกวันนี้

 

เขายังรู้วิธีเขียนเพราะมันเป็นพื้นฐานที่คิดไว้สำหรับพวกเขาตั้งแต่อายุยังน้อย แต่ตลอดมา หลายคนลืมวิธีการเขียนเพราะสมัยนี้ไม่จำเป็นต้องทำเช่นนั้น

 

ในชั้นเรียน พวกเขามีเลนส์สำหรับจัดเก็บข้อมูลที่บันทึกคำสอนในห้องเรียนเพื่อให้สามารถเล่นซ้ำได้ทุกเมื่อ

 

แน่นอนว่ากุสตาฟไม่เคยมีสิ่งเหล่านี้มาก่อน เขาต้องเรียนรู้ทุกอย่างด้วยการเห็นคำสอนครั้งเดียวโดยไม่สามารถเก็บไว้ได้ทุกที่ยกเว้นสมองของเขา

 

‘อืม ดูเหมือนว่างานเลี้ยงจะยังจัดอยู่’ กุสตาฟพูดภายในแล้วหันกลับมา

 

วันนี้เขาไม่ได้ไปซ้อมกับครูเอมมี่ แต่เขาก็ยังอยากมาเยี่ยมเธอที่ออฟฟิศเพราะเรื่องบอสดันโซ แต่ตอนนี้เขาเห็นข้อความนี้แล้ว เขาเปลี่ยนใจ

 

กุสตาฟหันหลังกลับและออกจากโรงเรียน

 

–

 

20 นาทีต่อมาเขาก็มาถึงย่านที่มีบ้านหลายขนาด

 

บ้านทุกหลังมีขนาดใกล้เคียงกัน ซึ่งแตกต่างจากที่ใดที่หนึ่งซึ่งค่อนข้างหลากหลาย

 

กุสตาฟเดินไปที่บ้านท้ายถนน

 

บ้านหลังนี้เป็นห้องดูเพล็กซ์ที่มีรูปร่างเหมือนแผ่น 2 แผ่นคลุมกัน

 

กุสตาฟประหลาดใจที่บ้านหลังนี้บังเอิญเป็นหนึ่ง ในจดหมายที่บอสดันโซส่งไปให้เขา

 

‘บ้านของบอสดันโซ ประณีตกว่าที่ฉันคาดไว้’ กุสตาฟกล่าวภายในใจ ขณะหัวเราะคิกคัก

 

เห็นได้ชัดว่ามันถูกสร้างให้ดูเหมือนแผ่น 2 แผ่น ที่ต่อกัน

 

“กุสตาฟ” ชายวัยกลางคนร่างเตี้ยและแข็งแกร่งในชุดลำลองเรียกกุสตาฟจากข้างหน้า

 

“บอสดันโซ” กุสตาฟเปล่งเสียงออกมา เมื่อเขามาถึงด้านหน้าของชายคนนั้น

 

ทั้งคู่ได้พูดคุยกันอีกครั้งก่อนที่บอสดันโซจะนำกุสตาฟเข้าไป ในขณะที่พวกเขาพูดคุยกัน

 

“บอสดันโซ คุณโอเคไหม” กุสตาฟถาม ขณะขึ้นลิฟต์

 

“ฉันสบายดี” บอสดันโซตอบด้วยรอยยิ้ม

 

เขากำลังยิ้ม แต่กุสตาฟบอกได้ว่ารอยยิ้มนั้นเป็นเพียงการปกปิดความรู้สึกลึกๆ ในใจของเขา

 

“อย่าพูดถึงสิ่งที่เกิดขึ้นในโรงเรียนในวันนี้กับหลานสาวของฉัน” บอสดันโซกล่าวด้วยท่าทางอ้อนวอน

 

“อืม… แน่นอน แต่บอสดันโซ… เกิดอะไรขึ้นที่ห้องผอ.วันนี้?” กุสตาฟตัดสินใจถาม

 

“อืม ไม่มีอะไรมาก แค่ถามคำถามบางข้อ และพวกเขาจะตัดสินใจอย่างไรเกี่ยวกับขั้นตอนในครัวในเร็วๆ นี้” บอสดันโซตอบด้วยสีหน้าที่ไม่ใส่ใจ

 

กุสตาฟยังอยากจะถามอีกแต่พวกเขาก็มาถึงแล้ว

 

ทันทีที่พวกเขาเดินไปตามทางเดินไม่กี่ก้าว พวกเขาก็มาถึงห้องนั่งเล่น

 

————————

 

อ้อ วันเกิดใครหว่า

 

ฉันให้น้ำพุแห่งความรักแก่คุณ

 

ขอให้มีความสุขกันถ้วนหน้า

 

ฉันทิ้งดินไว้บ้างแล้ว…

 

————————–

 

ดนตรีคลาสสิกล่องลอยเข้ามาในหูของกุสตาฟขณะที่พวกเขาเดินเข้าไปในห้องนั่งเล่น

 

แชะ แชะ!

 

ได้ยินเสียงพูดคุยเบาๆ เมื่อพวกเขาเดินเข้ามา

 

สามารถเห็นคนประมาณ 15 คนภายในห้องพูดคุยกัน พวกเขากำลังถือแก้วที่มีเครื่องดื่ม ในขณะที่พวกเขาหัวเราะและพูดคุยกัน

 

ใบหน้าของพวกเขาเต็มไปด้วยรอยยิ้ม เมื่อพวกเขาจ้องไปที่กุสตาฟและบอสดันโซ ที่เดินเข้ามา

 

-“คุณกลับมาแล้ว”

 

– “โอ้ นั่นคือชายหนุ่มที่คุณหมายถึงใช่หรือไม่”

 

-“ยินดีต้อนรับ”

 

หลายคนพาดพิงถึงบอสดันโซและกุสตาฟ

 

กุสตาฟแลกเปลี่ยนความยินดีกับพวกเขาและเริ่มตรวจสอบสถานที่

 

ห้องนั่งเล่นมีขนาดใหญ่กว่าของเขาอย่างน้อย 4 เท่าและวัสดุที่ใช้ในการตกแต่งก็มีเอกลักษณ์เฉพาะตัว

 

โซฟาสีทอง ภาพฉายทางทิศตะวันออกเฉียงใต้ที่แสดงบอสดันโซ และเด็กผู้หญิงที่ดูไม่แก่กว่า 5 ปี

 

ศิลปกรรมที่สวยงามที่พรรณนาถึงศิลปะการทำอาหารบนฝาผนัง มีอาหารประเภทต่างๆ พร้อมด้วยภาพพ่อครัวทำอาหารที่แตกต่างกัน

 

เห็นได้ชัดว่าบอสดันโซ มีส่วนเกี่ยวข้องกับอาหารในทางใดทางหนึ่ง เมื่อคุณเห็นการตกแต่งภายในของบ้าน

 

“กุสตาฟ ฉันจะออกไปแล้ว ฉันต้องไปดูในครัว” บอสดันโซพูดแล้วเริ่มเดินไปที่ทางเดินที่สองทางฝั่งตะวันออก

 

“ผมไปด้วยได้ไหมครับ” กุสตาฟถามอย่างสุภาพ

 

“ไม่ คุณไม่ต้องกังวล แค่ทำให้ตัวเองรู้สึกเหมือนอยู่บ้าน” บอสดันโซ ตอบก่อนจะเดินไปข้างหน้า

 

ขณะที่กุสตาฟกำลังจะพูดอะไรบางอย่าง มีคนเรียกเขาจากการเป็น

 

“คุณคือกุสตาฟ?”

 

เขาได้ยินเสียงผู้หญิงตัวเล็ก ๆ น่ารักหันมา

 

เธอเป็นสาวที่สวยและผอมเพรียวที่มีรูปหน้ารูปไข่ เธอสวมชุดสีชมพูแฟนซีที่มีผมสีแดงเข้มและถุงเท้าป๊อปสีฟ้า

 

ดวงตาของเธอดูมีชีวิตชีวามาก และเธอดูมีความสุขเหลือเกินที่ได้เห็นกุสตาฟ

 

ไม่ต้องบอกกุสตาฟก่อนที่เขารู้ว่าเธอคือเจ้าของงานของการเฉลิมฉลอง

 

“ใช่ ฉันเอง” กุสตาฟตอบด้วยรอยยิ้มเล็กน้อย