Silver Overlord - ตอนที่ 153

153 – สร้างรากฐาน

อากาศภายนอกกระท่อมไม้เล็กๆนั้นช่างเยือกเย็น มีลมพัดมาเล็กน้อยรวมถึงเกล็ดหิมะที่อยู่บนท้องฟ้า หุบเขาเล็กๆแห่งนี้ถูกปกคลุมไปด้วยหิมะสีขาวที่กระจายเต็มพื้น

นิกายกระบี่ศักดิ์สิทธิ์ตั้งอยู่ภายในเขตแดนของแคว้นล่ายของจักรวรรดิฮั่นเยื้องไปทางทิศตะวันออกเฉียงใต้ของจักรวรรดิ

โดยปกติอากาศในระหว่างปีจะอบอุ่นและขึ้นว่ากันว่าตลอดหลายสิบปี ปีที่ผ่านมาไม่เคยมีหิมะตกเลย อย่างไรก็ตามหลังจากผ่านไปเพียงหนึ่งเดือนของปีนี้กลับเป็นช่วงฤดูหนาวที่หนาวเย็นที่สุด

เอี้ยนลี่เฉียงนั่งอยู่ในกระท่อมไม้หลังเล็กๆของเขาเพื่อฝึกฝนคัมภีร์เปลี่ยนเส้นเอ็นในตลอดช่วงบ่ายยังรู้สึกว่ามันแตกต่าง

ครั้งแรกที่เขาเริ่มฝึกฝนมันก็เหมือนเดิม แต่ครั้งที่สองเป็นต้นไปเอี้ยนลี่รู้สึกว่ามันแตกต่างจากปกติ ร่างกายของเขาเริ่มอุ่นขึ้น

ในตอนแรกมีเพียงฝ่ามือ ฝ่าเท้า และส่วนบนของศีรษะเท่านั้นที่รู้สึกอุ่นขึ้นหลังจากนั้นลมร้อนก็พัดโชยไปทั่วร่างกายของเขา ทั้งฝ่ามือ ฝ่าเท้า และศีรษะรวมถึงอวัยวะภายในทั้งห้า พวกมันเป็นเหมือนมังกรไฟห้าตัวที่เคลื่อนไหวตามร่างกายของเขา

ความรู้สึกสบายนั้นหาที่เปรียบมิได้ เอี้ยนลี่เฉียงรู้สึกเหมือนถูกแช่อยู่ในบ่อน้ําพุร้อน ในเวลาเดียวกัน ด้วยความรู้สึกนี้ ร่างกายของเอี้ยนลี่เฉียงก็มีเหงื่อออกเช่นกัน

เสื้อและกางเกงของเขาเปียกโชกไปนานแล้ว เขาจําเป็นต้องถอดเสื้อผ้าออกหมดเหลือเพียงกางเกงขาสั้นตัวเดียวและฝึกฝนอยู่ภายในกระท่อมเล็กๆโดยไม่หยุดพัก

เอี้ยนลี่เฉียงมั่นใจว่าในตอนนี้ร่างกายของเขากําลังทะลวงอาณาจักรบ่มเพาะจึงทําให้เขารู้สึกตื่นเต้นมากกว่าปกติ

ภายใต้สถานการณ์เหล่านี้ เอี้ยนลี่เฉียงลืมเรื่องเวลาไปอย่างสิ้นเชิงในขณะที่เขาปล่อยให้ร่างกายของเขาฝึกฝนคัมภีร์เปลี่ยนเส้นเอ็นไปโดยสัญชาตญาณ

หลังจากนั้นไม่นาน เอี้ยนลี่เฉียงรู้สึกว่าลมร้อนทั้งห้าพัดผ่านไปทั่วร่างกายของเขาหลายครั้ง พวกมันทั้งหมดก็รวมตัวกันที่ฐานของไขสันหลังของเขา

เมื่อรวมกันเป็นหนึ่งเดียวพวกมันเริ่มเคลื่อนตัวขึ้นไปบนกระดูกสันหลังทําให้กระดูกสันหลัง ทุกท่อนของเขาเหมือนกับถูกเผาไฟจนพวกมันเปลี่ยนเป็นสีแดงฉานสามารถสังเกตได้จากภายนอก

จากกระดูกที่อยู่ด้านล่างสุดของก้นกบขึ้นไปกระดูกแต่ละชิ้นเริ่มส่งเสียงแตกและมีชีวิตชีวาขึ้นมา หลังจากนั้นข้อต่อและเอ็นทั้งหมดในร่างกายของเขาก็ดูเหมือนจะถูกขยายออก

ความรู้สึกแบบนี้ทั้งท่วมท้นและทรงพลังในเวลาเดียวกัน ในขณะที่ข้อต่อ เอ็น และเส้นเอ็นขนาดใหญ่ในร่างกายของเขากระตุกโดยไม่ตั้งใจ

เอี้ยนลี่เฉียงรู้สึกราวกับว่าร่างกายของเขาที่ทํางานหนักมาโดยตลอดได้รับการผ่อนคลาย ความรู้สึกนี้สบายอย่างอธิบายไม่ถูก

โดยเฉพาะอย่างยิ่งบริเวณข้อต่อ เส้นเอ็น เหมือนกับพวกมันมีชีวิตชีวาขึ้นมาด้วยตัวเอง

ราวกับเล็บที่ขึ้นสนิมที่แช่ในน้ํามันและสนิมของพวกมันหลุดร่วงออกไปเกิดความรู้สึกเบาสบายอย่างที่เขาไม่เคยรู้สึกมาก่อนในชีวิต

ลําแสงสีแดงปรากฏขึ้นบนร่างของเอี้ยนลี่เฉียงในเวลาต่อมา พลังปราณแห่งสวรรค์และปฐพี จํานวนมากปรากฏขึ้นในร่างกายของเขา รวมตัวกันเป็นคันธนูสีแดงห้าอัน

เอี้ยนลี่เฉียงจําความก้าวหน้าครั้งก่อนไม่ได้เมื่อเขาผ่านด่านท่าม้าได้ อย่างไรก็ตามคราวนี้เขา เห็นทุกอย่างอย่างชัดเจน จากคันธนูโค้งทั้งห้าคัน มีคันใหญ่หนึ่งคันและคันเล็กอีกสี่คัน

หลังจากโคจรรอบร่างกายสองสามครั้ง คันธนูทั้งสี่จากห้าคันก็บินไปที่ขาและแขนของเขาพร้อมกัน คันธนูสุดท้ายซึ่งใหญ่กว่านั้นจมลงไปตรงกลางไขสันหลังของเขา

เห็นได้ชัดว่านี่คือภาพธรรมที่ปรากฏขึ้นตอนเขาผ่านขั้นตอนยืดเส้นเอ็นและกระดูก ภาพธรรม นี่เป็นรูปคันธนูย่อมแสดงให้เห็นว่าในบรรดาศิลปะการต่อสู้ของเขาวิชาคันธนูนั้นถือได้ว่าก้าวหน้ามากที่สุด

คันธนูทั้งห้าคันนี้คือคันธนูของร่างกาย คันธนูมือ และคันธนูเท้า ซึ่งหมายความว่ามือและเท้าสามารถใช้พลังที่รวบรวมได้จากทั้งร่างกาย

เอี้ยนลี่เฉียงรู้สึกยินดีเป็นอย่างยิ่ง เขาไม่ได้คาดหวังว่าจะผ่านขั้นตอนเอ็นยืดและ

ขยายกระดูก ได้อย่างรวดเร็วเช่นนี้

เดิมที่เขาคิดว่าหลังจากขั้นตอนนี้จบลง ทุกสิ่งทุกอย่างจะหยุดลงด้วย อย่างไรก็ตามสิ่งที่ทําให้เขาประหลาดใจก็คือปรากฏการณ์ผ่านด่านของเอ็นยึดและขยายกระดูกหายไปแล้ว

กลับมีพลังอันร้อนแรงที่พุ่งไปที่จุดตันเถียนและจุดฝังเข็มฉีไห่อย่างไร้ความปราณีราวกับมังกรไฟที่ร้อนแรงมันกระแทกเข้าใส่หน้าอกของเขาไม่หยุด

มังกรไฟตัวนั้นระเบิดขึ้นที่จุดฝังเข็มฉีไห่ของเอี้ยนลี่เฉียงด้วยความบ้าคลั่ง

ก่อนที่เอี้ยนลี่เฉียงจะเข้าใจสิ่งที่เกิดขึ้น พลังงานที่เกิดจากการระเบิดที่จุดฝังเข็มฉีไฟของเขาก็พุ่งขึ้นไป ส่งผ่านหน้าอกและลําคอก่อนจะมุ่งตรงไปที่ส่วนบนของกะโหลกศีรษะของเขา…. 

…..

ก่อนที่เขาจะหมดสติเอี้ยนลี่เฉียงดูเหมือนจะสัมผัสได้อย่างคลุมเครือว่าพลังปราณแห่งสวรรค์ และปฐพีได้รวมตัวกันอีกครั้งและก่อตัวเป็นภาพแปลกๆของหม้อหลอมยาขนาดใหญ่ก่อนที่จะจมลงไปในตันเถียนของเขา

นี่คือสัญญาณความสําเร็จในการสร้างตันเถียน เป็นไปได้ไหมว่าเขาผ่านขั้นตอนทั้งเอ็นยึดขยายกระดูกและสร้างตันเถียนไปในครั้งเดียว? หากเป็นความจริงนั่นแสดงว่าเขากลายเป็นนักสู้ที่แท้จริงแล้ว?

แต่ก่อนที่เขาจะทันได้คิดอะไรมากไปกว่านี้ทุกสิ่งทุกอย่างก็ดํามืดและเขาก็หมดสติลง

หลังจากนั้นไม่นานเอี้ยนลี่เฉียงก็ตื่นขึ้น และพบว่าตัวเองนอนอยู่บนพื้นกระท่อมไม้เล็กๆลง

เอี้ยนลี่เฉียงนึกถึงปรากฏการณ์ประหลาดที่เกิดขึ้นก่อนที่เขาจะสลบเขาจึงหลับตาอย่างระมัดระวัง เขาสั่งให้สติของเขาจมลงไปยังตําแหน่งของจุดฝังเข็มให้ที่หน้าท้องส่วนล่างของเขา

เอี้ยนลี่เฉียงสัมผัสได้อย่างชัดเจนว่าบริเวณตันเถียนของเขาถูกสร้างขึ้นมาแล้ว นั่นแสดงว่าเขากลายเป็นนักรบอย่างเป็นทางการ

เอี้ยนลี่เฉียงอ้าปากค้าง ดวงตาเบิกกว้างและเขาแทบไม่อยากจะเชื่อในสิ่งที่เขารู้สึก เขาทดสอบหลายครั้งและพบว่าภาพที่เขาสัมผัสและมองเห็นได้นั้นเหมือนกับคําอธิบายที่เขาเคยได้ยินมานับไม่ถ้วน ตอนนี้เขาสร้างรากฐานแล้วจริงๆ

คนอื่นๆยังต้องใช้เวลาอีกนานในการสร้างตันเถียนหลังจากผ่านขั้นตอนเอ็นยึดและขยายกระดูก เขาได้ยินมาว่าลูกศิษย์ของนิกายกระบี่ศักดิ์สิทธิ์ที่แข็งแกร่งที่สุดยังต้องใช้การรวบรวมพลังในขั้นตอนนี้นานถึงหนึ่งปีก่อนที่พวกเขาจะสร้างตันเถียนเสร็จสิ้น

ในโลกนี้ยังไม่เคยได้ยินว่ามีผู้ใดสามารถผ่านขั้นตอนทั้งสองได้ในครั้งเดียว? นั่นเป็นเรื่องที่น่าเหลือเชื่อมากเกินไป ต่อให้เขาพูดออกมาก็คงไม่มีใครเชื่อ?

เอี้ยนลี่เฉียงตัวแข็งอยู่พักหนึ่ง ในตอนนี้เขามัวแต่สับสนอยู่จึงไม่ทันดีใจที่ตัวเองได้กลายเป็นนักรบที่แท้จริง

เอี้ยนลี่เฉียงถามตัวเองซ้ําแล้วซ้ําเล่า ว่ามันเกิดขึ้นได้อย่างไร บางทีอาจจะเป็นเพราะคัมภีร์เปลี่ยนเส้นเอ็นนี่เอง เพราะมันไม่มีเหตุผลอื่น

ข้างนอกหน้าต่างมืดสนิทในกระท่อมไม่มีแสงสว่าง แต่เอี้ยนลี่เฉียงยังคงมองเห็นสิ่งต่างๆภายในห้องได้อย่างชัดเจนด้วยตาทั้งสองของเขา เขาหันไปมองนาฬิกาน้ําภายในห้องและพบว่านาฬิกาน้ําแสดงเวลาที่สามแล้ว

เมื่อเห็นเวลาเอี้ยนลี่เฉียงก็รีบสวมเสื้อผ้า ถุงเท้าและรองเท้า หลังจากทําความสะอาดตัวเองในห้องแล้ว เขาก็หยิบตะเกียงขึ้นมาและเปิดประตู

เขาเก็บเครื่องมือที่เขาใช้ทุกวันและใส่น้ํายาทําความสะอาดลงในถัง ขณะที่เอี้ยนลี่เฉียงกําลังจะเดินออกจากสนาม โคมไฟอีกอันพร้อมกับเงาที่คุ้นเคยสองคนก็ปรากฏขึ้นต่อหน้าเขา

ภู่เจือชวนห่อตัวเองอย่างแน่นหนาเขากระทืบเท้าและสูดอากาศเย็นๆเข้าไปแล้วพูดว่า

“ไปกันเถอะ ถนนบนภูเขาทุกแห่งถูกหิมะขวางกั้น หากวันนี้เราไม่ช่วยเจ้าทํางาน ต่อให้เจ้าทําจนถึงพรุ่งนี้ก็ไม่เสร็จ จ้าวฮุ่ยเผิงกับข้าจะไปด้วย ข้าไม่เคยนึกเลยว่าจะมีวันที่คนหล่อเหลาและมีเสน่ห์อย่างข้าจะต้องตื่นกลางดึกเพื่อไปทําความสะอาดห้องน้ํา ”

จ้าวฮุ่ยเผิงเพียงแค่ยิ้มให้เอี้ยนลี่เฉียงอย่างเชื่องช้า

หัวใจของเอี้ยนลี่เฉียงรู้สึกอบอุ่นเป็นอย่างมาก เขาไม่ได้พูดอะไรมากเพราะไม่จําเป็นต้องพูด เขาพาทั้งสองตรงขึ้นไปบนภูเขา