Silver Overlord - ตอนที่ 149

149 – พี่น้องร่วมชะตากรรม

บ้านไม้สองชั้นหลังเล็กๆอยู่ในลานเล็กๆ ไม่มีกําแพงกั้นระหว่างเสาและพื้นที่เปิดโล่งรับอากาศ เสาทั้งสี่ถูกล้อมรอบด้วยกําแพงโคลนครึ่งวาทั้งสามด้าน ทําให้เกิดช่องว่างระหว่างเสาทั้งสอง

เล้าไก่ 2 หลังซ้อนฟางข้าวถูกวางไว้ในพื้นที่บิดกลางลาน ข้างเล้าไก่ยังมีเครื่องมือกองใหญ่ เช่น ไม้กวาดและถังไม้

ข้างเสาทั้งสี่นั้นมีบันไดที่นําไปสู่ชั้นสองของบ้านไม้หลังเล็กๆ เมื่อมองแวบแรกบ้านไม้หลังเล็กๆหลังนี้ดูคล้ายกับบ้านไม้ค้ําถ่อ

แม้ว่าบันไดของบ้านไม้จะลั่นดังเอี้ยดอยู่ใต้ฝ่าเท้า แต่ก็ค่อนข้างแข็งแรง อย่างน้อยเมื่อเดินขึ้นมาจะไม่แกว่งไปแกว่งมาบนขั้นบันได

เอี้ยนลี่เฉียงขึ้นไปที่ชั้นสองพร้อมกับกุญแจของเขา เพียงสองก้าวทางด้านซ้ายของบันไดก็เป็นแม่กุญแจ เอี้ยนลี่เฉียงใช้กุญแจเพื่อปลดล็อกประตูและเขาก็เข้าไปในบ้าน

บ้านดูเหมือนจะถูกทิ้งร้างเป็นเวลานานมาก แผ่นพื้นภายในบ้านถูกปกคลุมด้วยฝุ่นชั้นหนึ่ง เมื่อเอี้ยนลี่เฉียงเดินเข้ามาในห้องรอยเท้าของเขาถูกทิ้งไว้บนพื้น

การตกแต่งข้าวของเครื่องประดับของบ้านทั้งหมดนั้นเรียบง่ายมากมีเพียงเตียง โต๊ะ เก้าอี้ และตู้เสื้อผ้าในห้อง แม้แต่บ้านไม้เองก็สร้างจากไม้สนที่ถูกที่สุด

เนื่องจากหน้าต่างของบ้านถูกปิดอย่างแน่นหนา ทั้งบ้านจึงเต็มไปด้วยกลิ่นอันโดดเด่นของไม้สน โครงเตียงโล่งมาก – มีกระดานฝุ่นวางอยู่ด้านบน ไม่มีแม้แต่ถ้วยหรือกาน้ําชาบนโต๊ะ

มีเพียงโคมไฟเก่าๆน้ํามันในตะเกียงแห้งไปนานแล้ว เหลือเพียงไส้ตะเกียงที่ไหม้เกรียม

เอี้ยนลี่เฉียงทําได้แค่ยิ้มแหยๆให้กับที่พักแห่งนี้ อย่างไรก็ตาม สิ่งเดียวที่ปลอบโยนเอี้ยนลี่เฉียงก็คือบ้านไม้ไม่รั่วและภายในบ้านก็ไม่ขึ้น

ดังนั้นกลิ่นของเชื้อราจึงหายไปอย่างสมบูรณ์ ที่นี่ไม่น่าจะมีปัญหาอะไรในการพักผ่อนหรือหลบฝน เอี้ยนลี่เฉียงเปิดตู้เสื้อผ้าและมองเข้าไปข้างในก่อน

ตู้เสื้อผ้าท่อนบนว่างเปล่า แต่มีชุดผ้าปูที่นอน ผ้าห่ม ที่นอน และมุ่งกันยุงอยู่ด้านล่าง แม้ ว่าพวกมันจะดูโทรมไปบ้าง แต่ก็ยังค่อนข้างสะอาดและถูกเก็บไว้อย่างเรียบร้อย “เอี้ยนลี่เฉียงเจ้าจะอยู่ที่นี่อีกไม่นาน ทําหน้าที่ให้ดีที่สุด!

เขาให้กําลังใจตัวเองดังๆ ก่อนวางถุงผ้าที่ถืออยู่จากนั้นเขาก็พับแขนเสื้อขึ้นอย่างกระ ตือรือร้นและเริ่มจัดห้องให้เป็นระเบียบ

สิ่งแรกที่เอี้ยนลี่เฉียงทําคือเปิดหน้าต่างบานหนึ่งที่ปิดสนิทเพื่อระบายอากาศในห้อง จากนั้น เขาก็ลงไปข้างล่างและพบไม้กวาดและที่โกยผงท่ามกลางกองเครื่องมือที่เหลืออยู่

เขากลับมาที่ชั้นบน ปัดฝุ่นทิ้งทั้งหมด แล้วลงไปชั้นล่างอีกครั้งเพื่อหาไม้ถูพื้นและตักน้ําด้วยถังไม้ เตียง ตู้เสื้อผ้า โต๊ะ เก้าอี้ และทุกอย่างในสายตาของเขาถูกเช็ดให้สะอาด

เมื่อเขาทําเสร็จแล้วและห้องก็ปราศจากฝุ่น ทันใดนั้น เขาก็เปิดตู้เสื้อผ้าเพื่อเอา เครื่องนอนออกมาทําความสะอาด เขาซักพวกมันแล้วตากไว้ที่ราวไม้ไผ่ที่ด้านล่าง

เมื่อเอี้ยนลี่เฉียงกําลังนั่งพักผ่อนอยู่คนสองคนก็เข้ามาที่ลานบ้านที่เขาพักอยู่ หนึ่งในนั้นทักทายเอี้ยนลี่เฉียงทันทีที่เขาเข้ามาในสนาม

“น้องชายเจ้าเป็นผู้มาใหม่เหรอ?”

คนสองคนที่เดินเข้ามาในสนามมีอายุประมาณสิบหกและสิบเจ็ดปี พวกเขา เป็นขั้วตรงข้ามกันในแง่ของความสูงและสีผิว คนที่ตัวสูงกว่ามีผิวขาวและค่อนข้างหล่อเหลา

ในทางกลับกันคนที่ตัวเตี้ยกว่านั้นก็ดําขําและดูแข็งแรงพวกเขาสวมเสื้อคลุมสีเทา พวกเขาเป็นศิษย์ภายนอกระดับล่างของนิกายเช่นเดียวกัน

เมื่อเอี้ยนลี่เฉียงมาถึงที่นี่ก่อนหน้านี้ เขาจําได้อย่างคลุมเครือว่าทั้งสองคนดูเหมือนจะทําหน้าที่แยกข้าวโพดข้างทุ่ง

ทั้งสองคนมองดูเขาด้วยรอยยิ้มเป็นมิตร

“ใช่ ข้าเพิ่งได้รับมอบหมายให้มาที่นี่” เอี้ยนลี่เฉียงหยุดตอบ

“ฮ่าฮ่า น้องชายเจ้าโชคร้ายจริงๆ! เป็นเวลานานแล้วที่ไม่มีใครอาศัยอยู่ในลานนี้ ทุกคนที่อยู่ที่นี่ต่างได้รับมอบหมายให้ทําความสะอาดห้องน้ําบนยอดเขาเทียนเฉียว

นั่นเป็นงานที่สกปรกและเหนื่อยที่สุดในนิกายกระบี่ศักดิ์สิทธิ์ ข้าไม่คิดว่าเจ้าจะเข้าใจ ไอ้สารเลวฮั่วป่งมอบหมายให้เจ้าอยู่ที่นี่!?” เด็กหนุ่มคนนั้นเหล่ตาของเขา

“ใช่ เป็นข้ารับใช้ตั๋วแห่งหอบัญชาการมอบหมายให้ข้ามาที่นี่”

“ไม่ผิดหรอก มันเป็นไอ้สารเลวคนนั้นอย่างแน่นอน และไอ้สารเลวนั่นมีหน้าที่มอบหมายงานบนเขาเทียนเฉียว เจ้าไปทําอะไรให้มันไม่พอใจ”

“ข้าไม่ได้ทําให้เขาขุ่นเคือง อย่างไรก็ตามข้าทําอะไรบางอย่างกับใครบางคนในลานบัญชาการในช่วงสองสามวันนี้และเขาก็บังเอิญรู้จักข้ารับใช้ชั่ว เจ้าทําให้ข้ารับใช้ชั่วขุ่นเคืองด้วยหรือ?”

“แน่นอน ไม่อย่างนั้นเราจะเรียกเขาว่าไอ้เลวทําไม!” ชายหนุ่มตัวสูงกล่าว

“ในวันนั้นมีศิษย์น้องหญิงคนหนึ่งที่ลานบัญชาการคุยกับข้า แต่ไอ้เวรนั่นมาเห็นเหตุการณ์พอดี ข้าเลยถูกส่งมาอยู่ที่นี่ยังไงล่ะ เขาถึงกับกล่าวหาว่าข้าประพฤติตัวไม่เหมาะสม และบอกให้ข้าไตร่ตรองดู

บ้าจริงเขาควรเอากระจกส่องตัวเองมากกว่า เขากล่าวหาว่าข้ามีพฤติกรรมอนาจารเพียงคุยกับศิษย์น้องหญิงเท่านั้น มันไม่ดูตัวเองว่าตอนที่ใช้สายตามองศิษย์น้องคนนั้นน้ําลายของมันแทบจะไหลออกมาแล้ว!”

“แล้วศิษย์พี่คนนี้ล่ะ?”

“เขาเป็นแค่คนโง่ไอ้เวรนั่นรีดไถเงินจากลูกศิษย์คนอื่นๆคนละ 20 เหรียญเงิน แต่เจ้าโง่นี่ไม่มอบให้เขาจึงถูกส่งมาอยู่ที่นี่!”

“นั่นเป็นเงิน 20 เหรียญเงิน ข้าไม่ได้รวยขนาดนั้น! นอกจากนี้ ข้ามาที่นิกายกระบี่ศักดิ์สิทธิ์เพื่อฝึกฝนตัวเอง ไม่ใช่เพื่อเรียนรู้วิธีประจบประแจงใคร” เด็กหนุ่มร่างเตี้ยส่งเสียงอึดอัดด้วยสีหน้าท้าทาย

เอี้ยนลี่เฉียงหัวเราะดูเหมือนว่านี่จะเป็นพี่น้องร่วมชะตากรรมแล้ว

“ข้าเอี้ยนลี่เฉียง พวกเจ้าชื่ออะไร”

“ข้าชื่อเจ้อชวน…” ชายหนุ่มแนะนําตัว แล้วชี้ไปที่คนข้างๆ “เขาคือจ้าวฮุยเผิง เขาพูดไม่มากแต่ชอบฟัง ถ้าหากเจ้านั่งอยู่กับเขาแล้วเขาไม่พูดด้วย 3 ชั่วยามเจ้าก็อย่าได้โทษเขาเลยนั่นเป็นนิสัยส่วนตัวของทอง…”

“ใช่” จ้าวฮุยเผิงกล่าวรับและไม่ได้พูดอะไรอีก

“ใช่แล้ว ศิษย์พี่บอกว่าไม่มีใครอยู่ที่นี่มานานแล้ว หมายความว่าห้องน้ําบนยอดเขาเทียนเฉียว ไม่ได้รับการทําความสะอาดมาเป็นเวลานานแล้วหรือ?”

“มันจะเป็นไปได้อย่างไร” ภู่เจือซวนหัวเราะ “โดยส่วนใหญ่ สาวกภายนอกจะผลัดกันทํางานประเภทนี้ ดังนั้นมันจึงเหมือนกับงานชั่วคราวที่ได้รับมอบหมายจากการจับสลาก ระยะเวลาที่ยาวที่สุดมักจะเพียงเจ็ดวันในขณะที่สั้นที่สุดคือสามวัน!”

เมื่อพูดถึงประเด็นนี้ภู่เจือชวนมองไปที่เอี้ยนลี่เฉียงน้ําเสียงของเขาเปลี่ยนไปอย่างจริงใจและจริงจัง

“น้องชายข้าแนะนําเจ้าว่าเจ้าควรจ่ายเงินให้เจ้าสาระเลวนั่นดีกว่า เขาจะได้มอบหมา ยงานอื่นให้เจ้า”

“ทําไมศิษย์พี่กู่จึงไม่ยอมรับผู้รับใช้ชั่วคนนั้น?”

“หึ แม้ว่าตระกูลของข้าจะไม่ใช่ตระกูลที่ยิ่งใหญ่ที่ร่ํารวยและมีอิทธิพล แต่ตระกูลของข้าก็เป็นบัณฑิตมีชื่อเสียงมาก! ผู้อาวุโสสองสามคนในตระกูลของข้าก็เป็นถึงผู้มีอํา นาจในกองทัพอาณาจักรฮั่น เจ้าสาระเลวนั้นรู้ภูมิหลังของข้าเขาจึงไม่กล้าทําอะไรมากเกินไป”

เอี้ยนลี่เฉียงยิ้ม “พูดตามตรง สถานการณ์ของข้ามีความคล้ายคลึงกับศิษย์พี่จ้าวฮุยปิง มีเงินเพียงไม่กี่ตําลึงอยู่ในกระเป๋าของข้า แต่ถึงจะมีข้าก็ไม่มีทางมอบให้อย่างแน่นอน งานที่ได้รับมอบหมายนี้ข้าจะถือว่ามันเป็นการฝึกฝนตัวเองไปด้วย”

“น้องชายเจ้ายอดเยี่ยมจริงๆ!” ภู่เจือซวนยกนิ้วให้เอี้ยนลี่เฉียงด้วยใบหน้าที่ไม่เชื่อถือ

“หลังจากผ่านไปสองเดือนข้าหวังว่าเจ้าจะมีความคิดแบบนี้ไม่เปลี่ยนแปลง…”