Silver Overlord - ตอนที่ 132

132 – เกิดใหม่อีกครั้ง

วัดเล็กๆบนเนินเขาแห่งนี้ได้รับการขนานนามว่าวิหารแห่งความบริสุทธิ์ มีเพียงผู้ดูแลวัดชราที่ดูไม่เหมือนพระจริงในวัด เมื่อเอี้ยนลี่เฉียงจากไป ผู้ดูแลวัดชราที่มีผมหงอกกำลังหลับใหลอยู่บนเก้าอี้เอนกายข้างประตู

เขากำลังน้ำลายไหลและดูเหมือนจะหลับไม่สบาย ที่แขวนอยู่เหนือศีรษะของผู้ดูแลวัดคือป้ายของวัดแห่งความบริสุทธิ์ซึ่งได้เปลี่ยนสีไปนานแล้ว ทั้งสองข้างของประตูอุโบสถมีข้อความพุทธสองบรรทัดพร้อมสีลอก

ละอัตตาจากโลภะ ให้บริสุทธิ์หลุดพ้นจากความโง่เขลา

เมื่อมองดูข้อความสองบรรทัดที่อยู่ตรงทางเข้าวัดเอี้ยนลี่เฉียงก็ยิ้มอย่างมีเล่ห์เหลี่ยม

เอี้ยนลี่เฉียงไม่ได้เป็นพุทธศาสนิกชนในชีวิตก่อนหน้านี้ ดังนั้นตั้งแต่สองเดือนที่แล้วเอี้ยนลี่เฉียงจึงมักจะวนเวียนอยู่ในวิหารหรือศาลเจ้าลัทธิเต๋าที่เขาพบในการเดินทางเพื่ออธิษฐานต่อเทพเจ้าเพื่อขอโอกาสในการกลับชาติมาเกิดอีกครั้ง

แม้ว่าการล่องลอยแบบนี้ทุกวันดูเหมือนจะสนุก แต่เอี้ยนลี่เฉียงก็รู้สึกกลัวมากขึ้นเรื่อยๆเมื่อเวลาผ่านไป เขากลัวว่าเขาจะอยู่แบบนี้ตลอดไปในฐานะเพียงผู้ชมที่ล่องลอยอยู่บนโลกและจมอยู่กับความเหงาทั้งๆที่อยู่ท่ามกลางผู้คนนับสิบล้านคน

มีหมู่บ้านแห่งหนึ่งอยู่ที่เชิงเขาซึ่งเป็นวัดเล็กๆ แสงพระอาทิตย์ตกสาดส่องเต็มท้องฟ้า นี่เป็นช่วงเวลาที่ทุกครอบครัวกำลังเตรียมอาหารค่ำ สามารถมองเห็นควันลอยขึ้นมาจากปล่องไฟทุกที่ในหมู่บ้านและเป็นภาพที่ค่อนข้างเงียบสงบที่ได้เห็น

เอี้ยนลี่เฉียงมองลงไปที่ภูเขา แต่ไม่ได้ลงมาจากภูเขา เมื่อไม่กี่เดือนก่อนเขายังคงสนุกกับการยื่นใบหน้าเข้าไปในบ้านต่างๆในหมู่บ้านเพื่อสังเกตชีวิตประจำวันของผู้คน

แต่ตอนนี้การเฝ้าดูผู้คนเหล่านั้นมีชีวิตอยู่ในฐานะผู้ชมกลายเป็นความทรมาน เพราะมันทำให้เขาตระหนักมากขึ้นถึงความจริงที่ว่าเขาเป็นผีเร่ร่อนไร้บ้านที่ถูกทอดทิ้งโดยคนทั้งโลก

ตามเส้นทางภูเขาเล็กๆ ด้านหลังวัดเอี้ยนลี่เฉียงก็มาถึงยอดเขาได้ไม่นาน เขานั่งอยู่คนเดียวบนก้อนหินใต้ต้นสนบนยอดเขา และมองดูดวงอาทิตย์ตกทางทิศตะวันตกอย่างเงียบๆ

เขาไม่อยากเดิน พยายาม หรือวิ่งเลยวันนี้ ทั้งหมดที่เขาต้องการทำก็แค่พักที่นี่เพียงคืนเดียวบนภูเขาเล็กๆ ที่ไร้ชื่อแห่งนี้

ในช่วงสองสามเดือนที่ผ่านมาแม้ว่าร่างกายของเขาจะไม่ได้รู้สึกอ่อนเพลีย กระนั้นหัวใจของเขาก็เหนื่อยล้ามานานแล้ว

เมื่อดวงอาทิตย์ตกดินแล้ว เอี้ยนลี่เฉียงก็ยื่นมือออกไปใต้ท้องฟ้าที่เต็มไปด้วยดวงดาว เขาจ้องไปที่แขนซึ่งไม่มีเงาภายใต้แสงของดวงจันทร์

ทันทีที่เอี้ยนลี่เฉียงหลับตาก่อนจะมองเห็นหินขนาดใหญ่ที่คุ้นเคย

แม้ในขณะที่ดูภาพยนตร์ก็ไม่มีใครเพลิดเพลินไปกับการจ้องมองที่ฉากเดิมตลอดไป ในช่วงเจ็ดหรือแปดเดือนที่ผ่านมา เอี้ยนลี่เฉียงใช้เวลาส่วนมากในการจ้องมองหินประหลาดก้อนนี้

เขายังลองใช้วิธีการต่างๆ ในการโต้ตอบกับหินก้อนนี้ แต่ก็ไม่เป็นผล อย่างไรก็ตามหลังจากหลับตาและมองไปยังก้อนหินก้อนนั้นมันทำให้เขารู้สึกแปลกไป

เวลาผ่านไปอย่างช้าๆไม่รู้ว่านานแค่ไหน

เมื่อดวงอาทิตย์ตกและท้องฟ้าที่เต็มไปด้วยดวงดาวปรากฏขึ้นอีกครั้งเอี้ยนลี่เฉียงที่จ้องมองหินก้อนนั้นมานานก็รู้สึกได้ว่า ทันใดนั้นก้อนหินขนาดใหญ่ที่แปลกประหลาดก็ส่องสว่างด้วยแสงอันไร้ขอบเขตและมันถือได้ว่าเป็นรูปแบบที่เขาไม่เคยเห็นมาก่อน

เมื่อเอี้ยนลี่เฉียงตกตะลึง หินก้อนใหญ่ก็เปล่งแสงแวววาวราวกับสายรุ้ง และฉายแสงลงบนร่างของเอี้ยนลี่เฉียงก่อนที่เขาจะตอบสนองเขารู้สึกว่าก้อนหินขนาดใหญ่ที่แปลกประหลาดดูเหมือนจะกลายเป็นแม่เหล็กขนาดใหญ่ในทันใด

ซึ่งในขณะนี้มันกำลังดูดร่างกายของเขาเข้าไปอย่างรุนแรง

นี่อาจเป็นการกลับชาติมาเกิดได้ไหม? ฮี่ฮี่ หากข้าได้เกิดใหม่ขึ้นมาจริงๆก็ขอให้กลายเป็นคนที่หล่อเหลาที่สุดในโลก

นั่นคือความคิดสุดท้ายในจิตใจของเอี้ยนลี่เฉียงก่อนที่เขาจะหมดสติไป
…

“อะชู !!” เอี้ยนลี่เฉียงรู้สึกคันที่จมูก เขาจึงจามอย่างควบคุมไม่ได้ แล้วลืมตาตื่นขึ้น.

สิ่งที่เข้ามาในสายตาของเอี้ยนลี่เฉียงคือแสงริบหรี่แรกและดวงดาวสองสามดวงที่เหลืออยู่บนท้องฟ้า พร้อมกับต้นสนที่ห้อยอยู่เหนือหัวของเขา

ใบหน้าของเขาอยู่ติดกับหญ้าที่มีน้ำค้างห้อยลงมา การจามเพียงครั้งเดียวของเขาทำให้หยาดน้ำค้างสาดลงบนใบหน้าของเขาและเขารู้สึกได้ถึงความเย็น

เอี้ยนลี่เฉียงกระพริบตาเขากำลังฝัน?

เขายกมือขึ้นด้วยความงุนงงและสัมผัสกับใบหน้าของตัวเอง มันเป็นใบหน้าของคนหนุ่มที่เต็มไปด้วยความยืดหยุ่น ผิวของเขาวาววับราวกับงาช้าง นิ้วของเขาเรียวยาว พวกมันเต็มไปด้วยความสวยงามที่น่าทึ่ง แต่ค่อนข้างแปลก

เมื่อมองไปที่มือของเขา จิตใจของเอี้ยนลี่เฉียงก็ตกตะลึงอย่างถึงที่สุดไม่สามารถประมวลผลสิ่งที่เพิ่งเกิดขึ้นได้ ดวงตาของเขาเบิกกว้างไม่สามารถถอนสายตาออกจากมือของตัวเอง

หลังจากกระโดดขึ้นเอี้ยนลี่เฉียงก็รู้ว่าตอนนี้เขายังคงอยู่บนยอดเขาเล็กๆที่ไม่มีชื่อที่คุ้นเคย

ต้นสนยังคงเป็นต้นเดิมจากเมื่อคืนนี้ เช่นเดียวกับก้อนหินข้างๆ เขามองลงมาจากยอดเขาและเห็นว่าวิหารแห่งความบริสุทธิ์อยู่ไม่ไกลเกินไป

เกิดอะไรขึ้น? เขาไม่ได้กลับชาติมาเกิดเหรอ? ทำไมเขายังอยู่ที่นี่? นั่นเป็นความฝันทั้งหมดหรือเปล่า…?

ลมภูเขาพัดมาและเอี้ยนลี่เฉียงก็อดไม่ได้ที่จะจามเพราะความหนาวเย็น

“เอ๊ะ!!!”

จากนั้นในที่สุดเขาก็รู้ว่าเขาเปลือยเปล่าโดยสิ้นเชิง เขาก้มศีรษะเพื่อประเมินร่างกายของเขา ดูเหมือนว่ามันจะแตกต่างกันเล็กน้อยในตอนนี้ แต่โชคดีที่อวัยวะที่บอกความเป็นชายของเขายังคงอยู่ที่เดิม

เอี้ยนลี่เฉียงไม่สามารถยับยั้งตัวเองจากการตะโกนด้วยความตื่นเต้นบนยอดเขาได้จนทำให้นกสองสามตัวในป่าใกล้ๆ บินหนีไปด้วยความตกใจ . จากนั้นเขาก็เงียบไปทันที

หลังจากตื่นเต้น เขาก็มองดูตัวเองอีกครั้งเอี้ยนลี่เฉียงระงับความตื่นเต้นในใจของเขาและลงจากภูเขาอย่างระมัดระวังในขณะที่เดินทางผ่านความมืดไปตามยอดเขา

ทางเดินบนภูเขานั้นยากจะเดินได้ เนื่องจากพวกมันเต็มไปด้วยหินและกิ่งไม้ใบไม้แห้ง

นี่เป็นเรื่องที่อึดอัดมากและมันค่อนข้างเจ็บปวดที่ต้องเดินเท้าเปล่าบนนั้น

ก่อนที่เอี้ยนลี่เฉียงจะไปได้ไกล ผิวหนังบนฝ่าเท้าของเขาถูกกิ่งไม้และก้อนหินบาดจนมีเลือดเริ่มไหลซึมออกมา

อย่างไรก็ตาม เขาไม่ได้ใส่ใจกับมัน ในขณะนี้ความสามารถในการรู้สึกเจ็บปวดทางร่างกายอีกครั้งถือเป็นเรื่องดีสำหรับเอี้ยนลี่เฉียง

เอี้ยนลี่เฉียงที่เปลือยเปล่าเดินทางไปยังวิหารแห่งความบริสุทธิ์ด้วยความเร็วที่เร็วที่สุด เขาพลิกตัวข้ามกำแพงและเข้าไปในอาราม

ปรากฎว่าตอนกลางคืนไม่มีใครอยู่ในวัดนี้ รวมทั้งผู้ดูแลวิหารชราด้วย เอี้ยนลี่เฉียงพบเสื้อผ้าเก่าๆที่แทบจะไม่พอดีกับเขาในห้องเก็บของห้องหนึ่งและเขาก็ใส่รองเท้าเก่าคู่หนึ่งก่อนจะเดินออกมา

สำหรับเสื้อผ้าที่ยืมมาวันนี้ข้าจะจ่ายคืนเป็นร้อยเท่า!

หลังจากทิ้งคำพูดไว้บนผนังห้องเก็บของ เอี้ยนลี่เฉียงก็ออกจากวิหารแห่งความบริสุทธิ์ซึ่งแต่งกายด้วยเสื้อผ้าเก่า

เมื่อเขามาถึงถนนสายหลักที่เชิงเขา ในที่สุดเอี้ยนลี่เฉียงก็ทนไม่ไหวแล้ว และร้องโหยหวนอย่างบ้าคลั่งในขณะที่เขาอาบแดดในแสงจ้าครั้งแรกของรุ่งอรุณ

“ข้ายังมีชีวิตอยู่ ข้ายังไม่ตาย!!”