Silver Overlord - ตอนที่ 115

115 – ปัญหามีอยู่ทุกที่

ในตอนเย็นใกล้ถึงเวลาอาหารค่ำเอี้ยนลี่เฉียงและสือต้าเฟิงมาถึงที่ไหนสักแห่งใกล้สะพานเก้ามังกรในเมืองผิงซี

พวกเขาเลือกร้านอาหารชั้นสูงที่สะพานเก้ามังกรและนั่งอยู่ที่ห้องริมหน้าต่าง

พวกเขามองออกไปข้างนอกหน้าต่าง ที่ไหนสักแห่งไม่ไกลจากสะพานคือพื้นที่ที่ชาวชาตูในเมืองผิงซีรวมตัวกัน

พื้นที่นี้มีขนาดใหญ่มากโดยกินพื้นที่เกือบจะทั้งหมดของฝั่งตะวันออกของเมืองผิงซี

จากระยะไกลเราสามารถเห็นอาคารต่างๆในชุมชนชาตูที่มีลักษณะที่แตกต่างกันโดยสิ้นเชิงเมื่อเทียบกับอาคารในเมืองผิงซี นอกจากนี้ยังสามารถเห็นชาว ชาตูเดินไปมาในบริเวณนั้น

ชายชาตูที่ประตูเมืองได้อ้างว่ามีชาวชาตูจำนวนหนึ่งแสนคนมารวมตัวกันในเมืองผิงซีซึ่งฟังดูเหมือนเป็นการพูดเกินจริงในเวลานั้น

แต่ตอนนี้เอี้ยนลี่เฉียงได้เห็นขนาดของชุมชนชาตูที่นี่แล้วมันค่อนข้างเป็นไปได้ที่จะมีอย่างน้อยเจ็ดหรือแปดหมื่นคนที่นี่

เอี้ยนลี่เฉียงกำลังวางแผนที่จะเรียกรถม้าเพื่อพาพวกเขาไปเที่ยวรอบๆชุมชนชาตูอย่างไรก็ตามคนขับรถม้าปฏิเสธที่จะพาพวกเขาไปที่นั่นแม้ว่าเอี้ยนลี่เฉียงจะเสนอที่จะจ่ายเงินเป็นสองเท่า ในท้ายที่สุดคนขับรถม้าก็เต็มใจที่จะส่งพวกเขาไปที่ด้านตะวันออกของสะพานเก้ามังกรแต่ไม่เต็มใจที่จะไปไกลกว่านั้น

ด้วยพรสวรรค์และความสามารถของเขา เอี้ยนลี่เฉียงรู้สึกมั่นใจแม้ว่าเขาจะเพิ่งรุกรานชาวชาตูเมื่อไม่กี่วันที่ผ่านมา แต่เขาก็ยังกล้าที่จะเดินเข้าไปในชุมชนชาตูเพื่อทำความเข้าใจกับพวกเขามากขึ้น

เอี้ยนลี่เฉียงเชื่อว่าอาจเป็นความจริงที่ชาวชาตูตั้งใจจะแก้แค้นเขา แต่ก็ไม่น่าเป็นไปได้ที่พวกเขาจะสามารถรู้ที่อยู่ของเขาในเมืองผิงซีได้ในเวลาอันสั้น

แม้ในชีวิตก่อนหน้านี้ก็ไม่ใช่เรื่องง่ายที่จะระบุที่อยู่ของใครบางคนโดยไม่ได้รับความช่วยเหลือจากเทคโนโลยีนับประสาอะไรกับสถานการณ์ปัจจุบันนี้

ตลอดทั้งวันเขาใช้เวลาสำรวจเมืองผิงซีร่วมกับซือต้าเฟิง เอี้ยนลี่เฉียงไม่รู้สึกว่ามีใครสะกดรอยตามหรือแอบดูการเคลื่อนไหวของเขา ดังนั้นเขาจึงรู้สึกสบายใจที่ได้ดูสภาพปัจจุบันของชาว ชาตูอย่างใกล้ชิดที่นี่

ร้านอาหารแห่งนี้ตั้งอยู่ในบริเวณที่มีชีวิตชีวารอบๆ สะพานเก้ามังกรธุรกิจของร้านอาหารแห่งนี้น่าจะเจริญรุ่งเรืองเป็นอย่างมากในช่วงเวลาอาหารค่ำ

แต่เอี้ยนลี่เฉียงก็ตระหนักดีว่าร้านอาหารแห่งนี้และร้านอาหารอื่นๆในบริเวณใกล้เคียงกิจการไม่ดีนัก ในบรรดาโต๊ะหลายสิบตัวในชั้นสี่ทั้งหมดมีเพียงสามตัวเท่านั้นที่ถูกครอบครองรวมถึงโต๊ะที่เขาและสือต้าเฟิงนั่งอยู่ด้วย

“เสี่ยวเอ้อทำไมร้านอาหารถึงว่างจัง” มองออกไปจากสถานที่ชุมนุมของชาวชาตู

“ มันคงแปลกที่กิจการจะดีเมื่อพิจารณาว่าเราอยู่ใกล้กับสถานที่รวมตัวของชาวชาตูมากแค่ไหน!” เสี่ยวเอ้อถอนหายใจ

“ กิจการของเราดีมากก่อนที่ชาวชาตูเหล่านั้นจะขยายชุมชนของพวกเขามาจนถึงสะพานเก้ามังกร แต่ตอนนี้แม้จะเป็นยามค่ำคืนก็แทบจะไม่เห็นใครกล้าออกจากบ้าน! “

“ ทำไมเป็นอย่างนั้น”

“ท่านเป็นผู้มาใหม่ของเมืองผิงซีหรือ?”

“ อืม…”

“ มิน่าเล่า!” เสี่ยวเอ้อส่ายหัว

“ ตอนกลางวันยังไม่เป็นไร แต่เมื่อถึงเวลากลางคืนจะมีชาวชาตูจำนวนมากที่แกล้งเมาและออกหาเรื่องไปรอบๆบริเวณนี้ ทั้งหมดเป็นเพียงอุบายของคนชาตูเหล่านั้น

พวกเขาหวังว่าจะทำลายธุรกิจของเราอย่างช้าๆจนกว่าเราจะไม่สามารถรักษามันไว้ได้อีกต่อไป ในที่สุดพวกมันก็จะกว้านซื้อเอาที่ดินแบบนี้ในราคาถูก’ ทุกคนในเมืองผิงซีรู้ดีเกี่ยวกับกลยุทธ์สกปรกของพวกมัน… “

“สำนักงานบังคับใช้กฎหมายไม่ได้ทำอะไรเกี่ยวกับเรื่องนี้?”

“ภายใต้การคุ้มครองของ ‘ผู้ว่าการแคว้น’ ผู้บังคับใช้กฎหมายมักปล่อยผ่านความผิดเล็กๆน้อยๆแบบนี้ หากพวกเขาจับคนชาตูมา คนอีกนับไม่ถ้วนจะออกมาสร้างความเดือดร้อน

ลองคิดดูหากมีความขัดแย้งเกิดขึ้นระหว่างเรากับชาวชาตูเจ้าหน้าที่ก็จะเข้าข้างพวกเขาและให้เราอดทนต่อพวกเขาแม้ว่าเราจะได้รับจุดจบที่เลวร้ายที่สุดจากพฤติกรรมอุกอาจของพวกเขาก็ตาม”

” เป็นแบบนี้มาตลอดหลายปีแล้วหรือ? “

“ใช่มิฉะนั้นชาวชาตูเหล่านั้นจะไม่สามารถใช้กลอุบายสกปรกทั้งหมดของพวกเขาเพื่อเดินทางในเมืองผิงซีได้ตลอดเวลา และพวกเขาจะไม่ได้ครอบครองดินแดนขนาดใหญ่เช่นนี้ด้วย”

เมื่อได้ยินคำพูดของผู้รับใช้หนุ่มการแสดงออกบนใบหน้าของ เอี้ยนลี่เฉียงค่อยๆเปลี่ยนเป็นขมวดคิ้ว …

อาหารเย็นทานไปได้เพียงครึ่งเดียวก่อนที่จะมีเสียงโห่ร้องอย่างกะทันหันจากด้านนอกของร้านอาหาร เอี้ยนลี่เฉียงได้ยินใครบางคนตะโกนอยู่ข้างนอก

“ชาวชาตูบางคนมาสร้างความเดือดร้อน !!”

เมื่อได้ยินเช่นนี้ก่อนที่เอี้ยนลี่เฉียงและสือต้าเฟิงจะได้ทำอะไร ผู้รับใช้หนุ่มก็รีบออกจากร้านอาหารทันที

“ เราควรไปดูด้วย…”เอี้ยนลี่เฉียงบอกสือต้าเฟิง ก่อนที่ทั้งคู่จะเดินตามคนที่เหลือลงไปชั้นล่าง ผู้รับใช้อีกสองคนรวมทั้งพ่อครัวก็เดินออกมาด้วยเช่นกัน

ตอนนี้ผู้คนจำนวนมากมารวมตัวกันที่ถนน คนงานส่วนใหญ่จากร้านค้าตามถนนทั้งหมดออกมาพร้อมกับบางอย่างในมือและกำลังเดินไปหาฝูงชน

เอี้ยนลี่เฉียงและสือต้าเฟิงก็รีบวิ่งไปที่ฝูงชนและพวกเขาก็เห็นกลุ่มชาวชาตูรวมตัวกันที่ทางเข้าของร้านขายยาและตะโกนเสียงดัง

มีชายชาตูอีกคนที่อายุมากจนไม่สามารถบอกอายุได้และเขานอนอยู่บนไม้กระดานหน้าทางเข้าร้านขายยา ร่างกายของเขาถูกปิดทับด้วยผ้าสีขาวชิ้นหนึ่ง ปากของเขาบิดเบี้ยวเล็กน้อยและดวงตาของเขาปิดลงดูเหมือนว่าเขาจะตายไปแล้ว

“ร้านยาของเราไม่เคยทำธุรกิจกับพวกเจ้าชาวชาตูนี่มันแค่ขู่กรรโชก !!”

คนที่ดูเหมือนจะเป็นเจ้าของร้านขายยายืนอยู่ที่ทางเข้าร้านด้วยสีหน้ากังวลใจ เขาตะโกนใส่ชาวชาตูเหล่านั้นอย่างโกรธเกรี้ยว

“ทุกคนมาฟังกัน! ชาวชาตูเหล่านี้หามศพมาที่นี่! พวกเขาอ้างว่าเขาเสียชีวิตจากการบริโภคยาจากร้านของเราและเรียกร้องให้คืนเงินให้พวกเขาด้วยทองคำหนึ่งพันเหรียญ! นี่มันตรรกะแบบไหนกัน! ? เราขอให้พวกเขาแสดงใบสั่งยาและใบเสร็จของร้านเรา แต่พวกเขาไม่สามารถให้ได้! “

“เราไม่สน! เราทิ้งใบสั่งยาและใบเสร็จไปแล้ว! ชายชราคนนี้ถึงแก่กรรมหลังจากรับยาจากร้านของเจ้า เจ้าจะชดเชยการสูญเสียของเราอย่างไร?!” ชายชาวชาตูในวัยสามสิบตะโกนด้วยเสียงที่ดังพร้อมกับเพื่อนๆของเขาตะโกนออกมาว่า

“ จ่าย! จ่าย! จ่าย!”

พวกเขาตะโกนอย่างพร้อมเพรียงและเริ่มทุบประตูร้านขายยา พวกเขาสองสามคนถึงกับอยากจะเข้าไปในร้านขายยา แต่ถูกเจ้าของร้านจากร้านอื่นๆหยุดไว้ที่ทางเข้าประตู

เมื่อทั้งสองฝ่ายเริ่มขับเคี่ยวกันเจ้าหน้าที่อำเภอที่ลาดตระเวนอยู่ใกล้ๆก็วิ่งเข้ามาและคิ้วของพวกเขาเต็มไปด้วยเหงื่อ พวกเขารีบแยกทั้งสองฝ่ายออกจากกัน

หลังจากเข้าใจเรื่องราวทั้งหมดแล้วเจ้าหน้าที่อำเภอหนุ่มคนหนึ่งก็พูดความในใจ

“เจ้าหน้าที่ชันสูตรศพจะรู้อย่างแน่นอนว่าชายชราคนนี้ตายเพราะสาเหตุใด”

“พวกเราชาวชาตูจะไม่ถูกผู้อื่นแตะต้องได้ง่ายแม้ในตอนที่เราเสียชีวิตการกระทำดังกล่าวถือเป็นการดูหมิ่นและดูถูกพวกเรา!” ชายชราชาวชาตูคนหนึ่งในฝูงชนพูดอย่างนี้แล้วยื่นมือไปตบหน้าเจ้าหน้าที่หนุ่มคนนั้นอย่างแรงจนหมวกของเขาหลุด

เจ้าหน้าที่หนุ่มกระชากดาบของเขาออกมาแต่ถูกเจ้าหน้าที่อาวุโสห้ามไว้ก่อน ชายชราชาตูคนนั้นยังคงตะโกน

“ใครกล้าแตะต้องคนของเราในเมืองผิงซี !!”

เมื่อได้เห็นฉากที่เพิ่งปรากฏต่อหน้าต่อตาพวกเขาใบหน้าของเอี้ยนลี่เฉียงและสือต้าเฟิงก็เต็มไปด้วยความโกรธ

“มารดามันเถอะ!” สือต้าเฟิงร้องด้วยความโกรธและกำลังจะรีบวิ่งไปที่นั่นก่อนที่เอี้ยนลี่เฉียงจะรั้งเขาไว้

“หากเราลงมือเราสามารถจากไปโดยไม่มีความผิด แต่เจ้าของร้านยาคนนี้จะต้องทุกข์ทรมานจากการก่อกวนของชาวชาตูตลอดไป ” เอี้ยนลี่เฉียงให้เหตุผลอย่างใจเย็น

“ งั้นเราจะยืนดูพวกชาตูพวกนี้รังแกพวกเขาเหรอ?”

เมื่อเจ้าหน้าที่อำเภอมาถึงและความขัดแย้งในที่เกิดเหตุไม่ดำเนินต่อไป ในท้ายที่สุดเจ้าหน้าที่อำเภอได้นำชาวชาตูเพียงไม่กี่คนพร้อมกับเจ้าของร้านขายยาและผู้ช่วยของเขากลับไปที่สำนักงานบังคับใช้กฎหมาย

ร้านขายยาถูกปิดและมากกว่าครึ่งหนึ่งของผู้ชมก็แยกย้ายกันไป

“ เหล่าฝางจะไม่สามารถเก็บรักษาร้านยานี้ได้ ร้านขายยาแห่งนี้ตั้งอยู่ในทำเลที่ดีและยังอยู่ทางตะวันออกของสะพานเก้ามังกร ชาวชาตูเป็นศัตรูกับร้านขายยาแห่งนี้มานานมากแม้ว่า ทนายความของเหล่าฝางจะชนะคดี แต่ในไม่ช้าก็จะมีเรื่องใหม่เกิดขึ้นอีก” มีการพูดคุยกันในหมู่ผู้ชมในบริเวณโดยรอบ มีคนจำนวนไม่น้อยที่รู้สึกขุ่นเคืองกับความอยุติธรรม

“ ถ้าพวกชาตูเข้ายึดร้านยาของผู้จัดการฝางจริงๆธุรกิจทุกอย่างบนถนนสายนี้จะต้องพังพินาศโดยพวกเขาอย่างแน่นอนไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นเราจะต้องสนับสนุนผู้จัดการฝางในการดูแลร้านยานี้ต่อไป พวกเราไปที่สำนักงานบังคับใช้กฎหมายกันเถอะ! “

“ไปกันเถอะ!” เจ้าของธุรกิจบนท้องถนนได้พูดคุยกันสั้นๆ ก่อนที่พวกเขาจะเดินทางไปที่สำนักงานบังคับใช้กฎหมาย

“เราไปร่วมกับพวกเขาไหม” สือต้าเฟิงถามเอี้ยนลี่เฉียง

“ตอนนี้เรื่องนี้เกี่ยวข้องกับสำนักงานบังคับใช้กฎหมาย ข้อพิพาทกับชาวชาตูจะใช้เวลาถึงสิบวันหรือครึ่งเดือน วันนี้เรากลับกันก่อน!

“ พวกชาตูทำให้เมืองผิงซีตกอยู่ในความวุ่นวายได้อย่างไรไม่เพียงแค่นั้นพวกเรายังถูกพวกมันรังแกอีก มารดามันเถอะ! ไม่แปลกใจเลยว่าทำไมพ่อของข้าถึงไม่อยากทำข้อตกลงทางธุรกิจกับพวกเขาคนชาตูช่างน่าสมเพชจริงๆ!” สือต้าเฟิงยังคงพบว่ามันยากที่จะสงบสติอารมณ์

เอี้ยนลี่เฉียงทำได้เพียงส่ายหัวเพื่อตอบสนอง เขาอยู่ในเมืองผิงซีเพียงไม่ถึงสามวันแต่เขาได้ประสบกับความเย่อหยิ่งและการเอาชนะอย่างไร้เหตุผลที่ชาวชาตูมีอยู่ในเมืองผิงซีถึงสองครั้ง

สถานการณ์เหล่านี้ร้ายแรงกว่าที่เอี้ยนลี่เฉียงจินตนาการไว้มาก

ในฐานะคนที่ใช้ชีวิตมาสองชีวิตเอี้ยนลี่เฉียงคุ้นเคยกับเหตุผลที่อยู่เบื้องหลังรากฐานขององค์กรอาชญากรรมที่เป็นระบบ มันเป็นเรื่องยากที่จะจัดการพวกมันลงได้

เป็นเพราะองค์กรอาชญากรรมที่จัดตั้งขึ้นเหล่านี้อยู่ภายใต้ร่มเงาของผู้มีอำนาจบางคน ตรรกะเดียวกันนี้สามารถใช้ได้กับชาวชาตู

หากพวกเขาไม่ได้รับการปกป้องและการยินยอมจากผู้มีอำนาจในเมืองผิงซีมันเป็นไปไม่ได้เลยที่พวกเขาจะมีพลังและดื้อด้านขนาดนี้

คนชาตูเหล่านี้อยู่ภายใต้การคุ้มครองของใคร?