Rise of the White Dragon การตื่นขึ้นของมังกรขาว - ตอนที่ 140

ตอนที่ 140: มุ่งหน้าไปยังเกาะแห่งภูติผี

*บูม!*

เสาไฟได้ขยายออก!

ลูเอน ซึ่งเป็นต้นเหตุของฉากนี้ ลืมตาที่มีสีแดงขึ้น แล้วจู่ๆ พวกมันก็กลายเป็นสีขาวนีออน ราวกับว่าแสงถูกปล่อยออกมาจากดวงตาของเขาและเปลี่ยนแปลงอยู่ตลอดเวลา แม้กระทั่งกลายเป็นสีแดง พลังที่เขาใช้เพิ่มขึ้นในนาทีนั้น จากนั้นความผิดพลาดอีกครั้งก็ดังก้องและทำให้หลายคนหวาดกลัว

ลูเอน ซึ่งในที่สุดก็กลับมามีสตีกครั้งได้แล้ว วางเท้าบนก้อนเมฆราวกับว่ามันเป็นของแข็ง จากดวงตาสีแดงของ ลูเอน สายฟ้าสีฟ้าออกมาส่งสัญญาณว่าพลัง Qi ของเขาได้ข้ามผ่านนักรบระดับแรกแล้ว และเขาสามารถทำลายขีดจำกัดและไปถึงนักรบระดับ 2 ได้ พลังที่ลูเอน สามารถใช้ตอนนี้อยู่นอกเหนือความคาดหมายของเขา มันเหนือกว่าสิ่งที่เขาเคยใช้ในชีวิตก่อนหน้านี้ เมื่อเขาอยู่ในขั้นของนักรบระดับ 2 แม้ว่าเขาจะเพิ่งมาถึงขั้นของนักรบระดับ 2 ก็ตาม

“อิงกริด?” ลูเอน มองไปทางเธอ เมื่อเห็นแก้มของเธอเปลี่ยนเป็นสีแดง เขาคิดว่ามันน่ารัก มันจึงทำให้เขายิ้ม “ผมดีใจที่ได้พบคุณที่นี่”

อิงกริด สวมเสื้อสเวตเตอร์สีน้ำเงินพร้อมหมวกและกางเกงขนสัตว์แบบลำลอง เขาจำได้ว่าเธอมาที่นี่โดยไม่ได้ใส่เสื้อผ้าดีๆ ด้วยซ้ำ และลูเอนเห็นเธอเป็นแบบนี้ อิงกริดเอาผมไปซุกไว้ข้างหลังใบหูโดยไม่รู้ตัวแล้วพูดด้วยรอยยิ้มเขินๆ ว่า “ฉันรู้สึกกังวล และพอรู้สึกอย่างนั้นฉันจึงมาที่นี่”

แม้จะแปลกใจเกี่ยวกับความสามารถใหม่ของลูเอน แต่เธอก็รู้ว่าเขาไม่ได้ขาดประสบการณ์ของพลังดังกล่าวเลยแม้แต่น้อย เขาควบคุมต้นกำเนิดที่เพิ่งค้นพบได้อย่างง่ายดายและทำให้เมฆตกลงสู่พื้นได้  เมฆบนท้องฟ้าก็เริ่มสลายไป และปรากฏการณ์ทั้งหมดก็หยุดลง และโลกก็กลับสู่สภาวะปกติ

“ขอบคุณที่เป็นห่วงนะ” ลูเอนโอบกอดร่างที่เย็นชืดของเธอเพราะฝนตกลงมา ลูเอนพูดอย่างอ่อนโยน “มาเถอะ คุณควรไปอาบน้ำให้ร่างกายอุ่นขึ้นก่อน”

“แน่นอน และผมก็เป็นห่วงคุณมากนะ!” ลูเอนกล่าว

อิงกริดหน้ามุ่ยและกอดลูเอน ไว้แน่น เธอยืนเขย่งปลายเท้าและจูบลูเอน ขณะที่พูดว่า “ใช่ เราเข้าไปกันเถอะ”

“หืม นี่พวกเราเห็นที่เธอทำไหม” คาธารีน่า พูดติดตลก “พวกเขาแสร้งทำเป็นว่าเราไม่มีตัวตนและปล่อยให้พวกเรา 3 คนกินอาหารหมา ในขณะที่พวกเขาก็เดินออกไปในโลกใบเล็กๆ ของพวกเขาน่ะ”

“อ๊ะ! ใช่มันเป็นเรื่องจริงนี่” ไมร่าร่วมสนุกและพูดว่า “ไปอาบน้ำกันเถอะ ปล่อยนกเลิฟเบิร์ด 2 คนนี้ไว้ตามลำพังกันดีกว่า”

เสียงหยาดฝนที่หยดลงมาจากหลังคายังคงก้องกังวาน ลูเอน ไม่อายเลยที่ได้ยินสิ่งที่ คาธารีน่า และแม่ของเขาพูด อย่างไรก็ตาม อิงกริด ไม่สามารถรู้สึกถึงสิ่งเดียวกันนี้ได้

“เข้าไปกันเถอะ” ลูเอนบอกเธอ

“ตกลงค่ะ” อิงกริดนั้นแม้เธอจะเขินอาย แต่ก็ยังสามารถยืนหยัดได้

ตรงกันข้ามกับที่ลูเอนคาดไว้ เมื่อเขาและอิงกริดมาถึงประตูห้องของเขา เธอก็เข้าไปด้วย ลูเอนไปเข้าห้องน้ำและเธอก็เดินตามเขาไป ความคิดหนึ่งผุดขึ้นมาในหัวของเขาและเขาถามว่า “คุณอยากจะเข้าไปด้วยกันไหม”

“ใช่ ฉันอยากอาบน้ำกับคุณ…” เธอก้มหน้าลงและไม่กล้าสบตาเขา

“ก็ได้” ลูเอนหัวเราะและตอบตกลง

เมื่อเห็นลูเอนถอดเสื้อผ้าโดยไม่ลังเลหรือเขินอาย  เพราะมันมีแต่ทำให้อิงกริดหน้าแดงเหมือนกับคนกำลังโมโห  แต่เธอกัดริมฝีปากล่างและยืนยันความมุ่งมั่นและเริ่มถอดเสื้อผ้าด้วย

“เราจะไปล้างตัวในห้องอาบน้ำก่อน” ลูเอนบอก

“เอ่อ..”

“เราคบกันมานานแล้ว… คุณเห็นผมเปลี่ยนไปหลายครั้งแล้วนี่  คุณยังไม่ชินกับร่างกายผมอีกเหรอ คุณหน้าแดงจริงๆเหรอนั่น?”

“เพราะมันเป็นร่างกายที่สมบูรณ์แบบ” หลังจากให้คำตอบกับเขาแล้ว อิงกริดก็กอด ลูเอน จากด้านหลัง เนื่องจากเธอละอายใจที่ปล่อยให้เขาเห็นเธอเปลือยเปล่า

ลูเอน ถอนหายใจอย่างช่วยไม่ได้ ขณะที่เขาพยายามหันหลังกลับ โดยที่อิงกริด หันหาเขาและกอดเขาจากด้านหลังต่อไป

พวกเขาทั้งคู่เดินเข้าห้องน้ำไปทั้งแบบนั้น ต่อมาลูเอนก็เปิดน้ำอุ่น เขาทำให้น้ำตกลงมาที่พวกเขา มันทำให้อิงกริดส่งเสียงตกใจออกมาเล็กน้อย  โดยไม่คิดว่าน้ำจะตกลงมาในทันใด เนื่องจากเธอยังคงก้มหน้าด้วยความละอาย

“หากเราทำเช่นนี้ต่อไป ก็จะไม่มีทางทำความสะอาดร่างกายได้อย่างถูกต้อง” ลูเอนกล่าว

“เอ่อ…”

อิงกริด รวบรวมความกล้าและปลดล็อกแขนที่อยู่รอบๆ ตัวของลูเอน แล้วคลายออก เธอเดินจากไป แต่ก็ยังคงรู้สึกละอายใจมาก

ลูเอนช่วยเธอถูหัวด้วยแชมพูและเห็นเธอทำหน้าบึ้ง ซึ่งขณะนั้นอิงกริด ก็ทำเช่นเดียวกันกับเขา  และหลังจากที่พวกเขาล้างโฟมและครีมนวดออกแล้ว ก็เกิดเหตุการณ์หนึ่งขึ้นโดยไม่ทราบว่าใครเป็นคนริเริ่ม ทั้งคู่เริ่มจูบกัน ในขณะที่น้ำจากฝักบัวไหลลงมาตามร่างกาย

จูบนั้นน่าทึ่ง ทำให้ร่างกายของพวกเขารู้สึกร้อนและตื่นเต้น อิงกริด รู้สึกว่าส่วนนูนของ ลูเอนสะกิดเธอ โดยที่เธอไม่รู้สึกเคอะเขินเท่าเดิมอีกต่อไปแต่มันกลับทำให้เธอรู้สึกตื่นเต้นมากขึ้นที่จะทำให้ผู้ชายของเธอตอบสนองผ่านการจูบ  เมื่อเขาเอื้อมมือลงไปถึงสวนลับของเธอ อิงกริดก็ดิ้นอยู่ในอ้อมแขนของ ลูเอน และคร่ำครวญในปากของเขา

อิงกริดรู้สึกตัวละลาย แทบจะไม่สามารถคืนจูบได้ ในขณะที่ลูเอน เล่นกับส่วนลับของเธอ ด้วยความที่ไม่อยากจะยอมแพ้  เธอจึงจับเสาของลูเอน แล้วขยับมือจากบนลงล่างด้วยมือของเธอ ในทางตรงกันข้ามนั้น อิงกริดเห็นลูเอนตอบสนองต่อสิ่งนี้และดูเหมือนจะรู้สึกดีด้วยเช่นกัน และเธอก็มีความสุขกับปฏิกิริยาของเขา เธอจึงทำมันต่อไป

ทั้งคู่ยังคงสัมผัสกันต่อไปจนในที่สุดพวกเขาก็ถึงความตื่นเต้นที่สุดของจุดนั้น

หลังจากนั้นพวกเขาก็กลับไปจูบกันอย่างบ้าคลั่ง และ ลูเอน เกือบจะเข้าไปอยู่ในตัวเธอแล้ว แต่เมื่อเห็นท่าทีเจ็บปวดของเธอ เขาก็ถอยออกมาและพูดว่า “ขอโทษที ผมรีบไปหน่อย”

“ไม่… ไม่เป็นไร แต่ฉัน- ฉันยังกลัวอยู่…” อิงกริดกัดริมฝีปากของเธอและเกลียดตัวเองที่ไม่กล้าทำต่อ “เรารออีกหน่อยได้ไหม”

“ได้สิ” ลูเอนพูดด้วยน้ำเสียงแหบแห้งและกอดร่างของเธอไว้

*

รูขุมขนในร่างกายของเขาดูดซับพลัง Qi ได้มากกว่าเมื่อก่อนมาก ลูเอน ยังรู้สึกถึงการเปลี่ยนแปลงที่น่าพอใจในร่างกายของเขาที่ทำให้เขารู้สึกแข็งแกร่งขึ้นและมีแนวโน้มที่จะใช้พลัง Qi ได้มากขึ้นเช่นกัน  แม้แต่เทคนิคศิลปะการต่อสู้บางอย่างที่เขามีอยู่ ก็สามารถใช้ได้ โดยเฉพาะ <หมัดเสือ> ซึ่งมันแข็งแกร่งที่สุดเท่าที่เขาสามารถใช้ได้ในขณะนี้ และเทคนิคการเคลื่อนไหวของ <แรงกระตุ้นสีน้ำเงิน>

‘ตอนนี้ฉันไม่มีเหตุผลที่จะเลื่อนเรื่องนี้อีกต่อไป’ ลูเอน คิดถึงชายที่เขาเห็น เมื่อเขาได้อ่านใจของซามูเอล ฮามิโบ

เพราะว่าเขาไม่สามารถปล่อยให้คนที่อันตรายอาศัยอยู่ใกล้ ๆ เขาได้และเนื่องจากเขารู้มาว่าคนพวกนั้นเต็มใจที่จะฆ่าใครก็ตาม แม้แต่เด็ก ๆ เพื่อรับการฝึกฝนและกลายเป็นผู้ฝึกฝนที่มีขั้นอยู่ในนักรบระดับ 3

“แม่ จับตาดูทุกอย่างให้ดีด้วยนะครับ และถ้ามีอะไรผิดปกติเกิดขึ้น โทรหาอิงกริดทันที” ลูเอนบอก “ผมจะกลับมาโดยเร็วที่สุด”

ลูเอน สวมชุดเกราะเต็มรูปแบบของนักรบขั้น 2 และเครื่องประดับ เขามีดาบของนักรบระดับ 3 อยู่ในวงแหวนจัดเก็บ และทิ้งดาบของนักรบระดับ 2 ไว้กับ อิงกริด และปืนพกของนักรบระดับ 2  ที่มีกระสุนพิเศษไว้ให้สำหรับแม่ของเขา

แม้จะรู้ว่าการปล่อยให้ครอบครัวของเขามีประสบการณ์ในการต่อสู้เป็นเรื่องสำคัญ แต่เขาไม่ได้ตั้งใจจะเสี่ยงชีวิตพวกเขา ท้ายที่สุดแล้ว ที่ที่เขากำลังจะไปนั้นมีบางคนที่อยู่ในกลุ่มนักรบระดับ 2 รออยู่แล้ว และแม้แต่ผู้นำของพวกเขาก็ใกล้จะไปถึงนักรบระดับ 3 แล้วเช่นเดียวกัน

ทันทีที่เขาบอกลาครอบครัวเสร็จ ลูเอนก็สวมหน้ากากกระดูกที่เปลี่ยนรูปลักษณ์ใบหน้าของเขา หลังจากนั้น เขาก็ทำให้เมฆปรากฏขึ้นใต้ฝ่าเท้าของเขาและลอยขึ้นไปบนท้องฟ้า