Rise of the White Dragon การตื่นขึ้นของมังกรขาว - ตอนที่ 133

ตอนที่ 133: พูห์

“ไม่มีประโยชน์ที่จะมองมาที่ฉันแบบนั้น รอจนกว่ามันจะพร้อมและตามที่สัญญาไว้ ฉันจะแบ่งให้แก” ลูเอน บอกกับหมีสีน้ำตาลที่กำลังมองเขาด้วยสายตาที่น่าสงสาร

*กรรร์~*

“ใช่ รออีกหน่อยสิ เงียบไปเลย” ลูเอนถอนหายใจ เขาไม่ชอบได้ยินเสียงคำรามของหมีสีน้ำตาล แต่เขาไม่ต้องการฆ่ามัน เขาแค่อยากให้หมีสีน้ำตาลนิ่ง ในขณะที่เขารู้สึกเห็นใจมันไปด้วย

“กรรร์…”

หมีสีน้ำตาลไม่กล้าส่งเสียงดัง ทั้งที่คิดว่าลูเอนค่อนข้างเป็นมิตร มันรู้ว่า ลูเอน นั้นโหดร้ายและทรงพลังเพียงใด โดยเฉพาะอย่างยิ่ง การได้เนื้อจากมอนสเตอร์ระดับ 2 ในเวลาอันสั้น

เมื่อพร้อมแล้ว ลูเอนก็เอาเนื้อเสียบไม้เสียบไม้ 2 อันแล้วส่งให้หมีสีน้ำตาลย์ 1 อัน “นี่สำหรับแก”

*ร่าเริง* หมีสีน้ำตาลเอาไม้เสียบเนื้อเข้าปากของมันและพยายามเลียนแบบวิธีที่ลูเอนถือไว้ แต่ก็ไม่สำเร็จ กรงเล็บของมันขวางทางและมันต้องงดเว้นและวางเนื้อลงบนพื้นและกินทีละชิ้นแทน ทันทีที่ชิมเนื้อ มันก็อยากจะคำรามอย่างมีความสุข แต่มันยังจำคำเตือนของลูเอนได้ มันก็อดกลั้นอีกครั้ง

ดวงตาของหมีสีน้ำตาลสว่างกว่าดวงดาวบนท้องฟ้า และมันรู้สึกถึงการเปลี่ยนแปลงในร่างกายและความแข็งแกร่งของมันที่เพิ่มขึ้นเล็กน้อย สิ่งนี้ดีกว่าสัตว์ทั้งหมดที่มันและแม่เคยล่าสัตว์และกินมาก่อน และตอนนี้มันพบว่าเนื้อที่ทำด้วยไฟนั้นอร่อยกว่า

ลูเอนที่เริ่มกินด้วยรู้สึกว่ารสชาติเป็นที่ยอมรับได้ ส่วนใหญ่เป็นเพราะเขาใช้สมุนไพรที่อุดมด้วยพลัง Qi และเครื่องเทศสมุนไพร เขาแข็งแกร่งกว่าคนทั่วไปที่มีร่างกายเกือบ 46 เท่าแล้ว  และเขารู้สึกว่าเขาใกล้จะข้ามขั้นของการพัฒนานั้นแล้ว ลูเอนจึงตัดสินใจกินเนื้อต่อไปและเริ่มนั่งสมาธิหลังจากนั้น

หมีสีน้ำตาลที่เห็นลูเอนนั่งไขว่ห้างและหลับตา พบว่าการกระทำนั้นแปลก แต่มันก็สงสัยว่าทำไมออร่าสีขาว เขียว และน้ำเงินเล็กๆ ล้อมรอบ ลูเอน หมีสีน้ำตาลเอียงศีรษะด้วยความสับสน เมื่อมองมากขึ้น จากนั้นมันก็พยายามทำแบบเดียวกับลูเอน แต่ร่างกายของมันแตกต่างจากของลูเอน ดังนั้นมันจึงคิดว่าจะเข้าใกล้ ลูเอน และขดตัวเหมือนลูกบอล ในขณะที่อยู่ใกล้เขา

เมื่อหมีสีน้ำตาลทำสิ่งนี้ มันรู้สึกแปลก รูขุมขนในร่างกายของมันเปิดออกและเริ่มดูดซับพลังงาน สิ่งนี้ทำให้หมีสีน้ำตาลปลาบปลื้ม มันลืมตาขึ้นแล้วปิดให้แน่นอีกครั้ง มันไม่อยากพลาดโอกาสนี้

*

เวลาเกือบบ่าย 2 โมง อิงกริดจากไปเพื่อต้องการพบลูเอน เธอจึงนำเฟอรารี่ที่ ลูเอน ทิ้งไว้กับเธอและขับรถไปที่คฤหาสน์ดีมาส

“อะไรนะ เขาไปที่รอยร้าวมิติคนเดียวเหรอคะ?” อิงกริด ซึ่งคาธารีน่าได้มาต้อนรับและกำลังรับประทานอาหารเช้ากับ ไมร่า, คริสตินา และ คาธารีน่า รู้สึกประหลาดใจ

“ใช่ แม่คิดว่าเขาอยากจะแข็งแกร่งขึ้นในไม่ช้า เพราะผู้ชายคนนั้นที่เขาพบ สามารถควบคุมภูตผีและเปลี่ยนวิญญาณให้กลายเป็นวิญญาณอาฆาตพยาบาทได้” ไมร่าเดา

“เป็นไปได้” เมื่อรู้นิสัยของลูเอนแล้ว อิงกริดก็เข้าใจดีว่าเขาไม่ต้องการให้คนที่อันตรายมาอยู่ใกล้พวกเธอ

“ถ้าเรา 3 คนไป เราจะเข้าไปเป็นภาระได้เท่านั้น” คาธารีน่า กล่าวด้วยรอยยิ้ม “แต่ถ้าเธอไปที่นั่น ลูเอน จะฆ่ามอนสเตอร์และแข็งแกร่งขึ้นได้เร็วกว่า เธอคิดงั้นไหม อิงกริด?”

“ฉันก็คิดอย่างนั้น แม้ว่าฉันจะต่อสู้กับบางสิ่งที่แข็งแกร่ง แม้แต่ในนักรบระดับ 2 ฉันก็ยังสามารถต่อสู้ได้” อิงกริด ไม่ได้ปฏิเสธข้อเสนอแนะและกล่าวเสริมว่า “ตกลง ฉันจะไปที่นั่น ฉันยังสามารถอยู่ได้อีก 2-3 ชั่วโมงก่อนจะกลับไปหาแม่ของฉัน ฉันมีเรื่องจะคุยกับลูเอนด้วยเป็นการส่วนตัว.”

อิงกริด รู้สึกเหมือนอยู่บ้าน ดังนั้นเธอจึงไปที่ห้องของเธอและเปลี่ยนเสื้อผ้า สวมชุดเกราะ และเตนียมดาบกระดูกใส่ไว้ในฝัก จากนั้นเธอก็ไปที่ห้องฝึกอบรมและก้าวผ่านประตูมิติ

ในช่องว่างมิติ สถานที่นั้นดูเงียบลง ราวกับว่าไม่มีสิ่งมีชีวิตอยู่ในที่แห่งนี้ แต่ในความเป็นจริง สัตว์ประหลาดกลัว กลัวที่จะส่งเสียงดัง เพราะมีปีศาจตามล่าพวกมันซ้ำแล้วซ้ำเล่า.. .

ทันใดนั้น อิงกริดก็รู้สึกถึงออร่าที่คุ้นเคย เธอเดินตามออร่านั้นจนมาถึงหน้าถ้ำ ลูเอนอยู่หน้าถ้ำและดูเหมือนไม่แปลกใจกับการมาถึงของเธอ ราวกับว่าเขาคาดหวังว่าเธอจะปรากฏตัว อย่างไรก็ตาม อิงกริด มีความสุขมากที่ได้พบ ลูเอน และวิ่งไปหาเขา เธอกระโดดเข้าไปในอ้อมแขนของเขาและปิดผนึกริมฝีปากของเขากับเธอ

“ขอบคุณ” อิงกริด แยกริมฝีปากของเธอออกจากเขาและวางหัวของเธอไว้บนหน้าอกของเขา และขอบคุณเขาด้วยน้ำเสียงที่นุ่มนวลและจริงใจ

“เอ่อ ขอบคุณผมเรื่องอะไร” ลูเอนแสร้งทำเป็นไม่รู้

“อย่าทำเป็นไม่รู้หน่อยเลยค่ะ แน่นอน มันเป็นเพราะสิ่งที่คุณทำให้ซามูเอล ฮามิโบไปสารภาพ” อิงกริด ทำหน้าบึ้งอย่างน่ารัก

“อย่างที่คาดไว้ ผมไม่สามารถปิดบังอะไรคุณได้เลย” ลูเอนยิ้มและลูบหลังเธอ

“แน่นอน! ฉันรู้ทันทีว่ามันเป็นความผิดของเขาที่พี่สาวของฉันเสียชีวิต  ส่วนใหญ่เป็นเพราะว่าเขาทำให้พี่สาวของฉันดูเหมือนผู้หญิงดี ๆ ที่ปฏิเสธที่จะยอมรับวิธีการของพ่อตาของเธอ และด้วยเหตุนี้ เธอจึงทำให้เขาโกรธ และในที่สุดเขาก็วางแผนจะฆ่าเธอ” อิงกริดกล่าว

ก่อนที่พวกเขาจะได้พูดคุยกันต่อ อิงกริดแทบจะกระโดดโลดเต้น เมื่อเห็นหมีตัวใหญ่ออกมาจากถ้ำ แต่เธอก็ไม่กลัว แค่แปลกใจ

“ลูเอน นี่คือสัตว์เลี้ยงของคุณเหรอ?” อิงกริด ถามขณะที่ชี้ไปที่หมีสีน้ำตาล

“อืม…” ลูเอน อธิบายสิ่งที่เกิดขึ้นและเสริมว่า “คงจะดีถ้าให้มันเก็บของของฉันไว้ในถ้ำ”

“ใช่ และมันก็ดูน่ารัก” อิงกริดถามว่า “ขอฉันเลี้ยงมันได้ไหม”

“ได้สิ แน่นอน” ลูเอนพยักหน้า

อิงกริด เข้าไปใกล้และ หมีสีน้ำตาลก็ค่อนข้างเชื่องและปล่อยให้ อิงกริด ลูบหัวของมัน

“โอ้ พระเจ้า มันอ่อนโยนและน่ารักมาก” อิงกริด พูดด้วยรอยยิ้มให้ ลูเอน “เก็บมันไว้ได้ไหม!”

“ถ้าคุณต้องการ คุณก็สามารถทำได้” ลูเอนไม่ได้ปฏิเสธคำขอของเธอ

“ใช่ ฉันจะเรียกนายว่าพูห์ โอเค๊?” อิงกริดถามมัน ซึ่งหมีสีน้ำตาลเห็นด้วยกับชื่อนี้และมันก็พยักหน้า