POWER AND WEALTH (พลังและความมั่งคั่ง) - ตอนที่ 651 อาจถูกโยกย้าย!

EP 651 อาจถูกโยกย้าย!

ในวันถัดมา

เช้าตรู่ของวันอาทิตย์แสงอาทิตย์สอดส่องขึ้นมาทางทิศตะวันเฉียงเหนือ

ในห้องนั่งเล่นดงซูบินที่พึ่งตื่นก่อนที่จะเริ่มสวมเสื้อผ้าของเขาและมองไปที่ห้องนอนเล็ก ๆ เขาค่อยๆ เข้าห้องน้ำและแปรงฟันหลังจากที่เขาออกมาจากห้องน้ำ ก็ยังไม่เห็นมีว่ามีการเคลื่อนไหวอะไรอยู่ในห้องเลยในนี้ก็เกือบแปดโมงเช้าแล้วที่ฉันเองก็เห็นถุงน่องของเธอแขวนอยู่ที่ผนังเหมือนฉันจะจําได้ว่าพี่เสี่ยวหยางจะไปหาลูกชายของเธอในวันนี้ไม่ใช่หรอ

แต่นี้ก็นานแล้วทําไมไม่เห็นหวี่แววของเธออยู่ในห้องเลย?

เธอยังนอนอยู่หรือเปล่า? หรือเธอยังไม่ตื่นนอน?

ๆ

ดงซูบินเดินไปและนั่งยอง ๆ ที่ประตูและลองเอาหูแนบกับประตูเพื่อฟังเสียงในห้องดูเหมือนจะไม่ได้ยินเสียงอะไรเคลื่อนไหวจริงๆ เขาเอื้อมมือออกไปเคาะประตู “พี่เสี่ยวหยางตอนนี้คุณยังนอนอยู่หรือเปล่า?”

ไม่มีใครตอบ

ดงซูบินต้องค่อยๆเปิดประตู ทันใดนั้น ร่างของเสี่ยวหยางก็ปรากฏขึ้นเหมือนว่าเธอยังคงหลับอยู่และเธอไม่ได้สวมเสื้อผ้า คงเป็นเพราะเรื่องเมื่อวานเพราะเมื่อวานเองเธอไม่มีที่พักดงซูบินเลยให้เธอมาพักที่อพาทร์เม้นท์ในปักกิ่งก่อนซึ่งปกติแน่นอนว่าคนที่ไม่ได้เตรียมตัวที่จะมาค้างคืนย่อมไม่ได้พกเสื้อผ้าติดตัวมาด้วยอย่างแน่นอน ตอนนี้เสี่ยวหยางเองสวมกางเกงในสามเหลี่ยมสีเนื้อแบบอนุรักษ์นิยมมาก คลุมด้วยผ้าขนหนูเล็กน้อยที่เอวและเผื่อปิดปังส่วน หน้าอกของเธอซึ่งเธอสวมเพียงชุดเสื้อนอกของเธอเท่านั้น และดูเหมือนเธอจะไม่ได้ใส่ชุดชั้นในด้วยอีกทั้งเหมือนว่าเธอดูจะนอนไม่ค่อยสบายกับคืนที่ผ่านมา

ใหญ่จริงๆภาพตรงหน้าแทบจะทําให้เลือดกําเดาของดงซูบินพุ่งออกมาโชคดีที่เสี่ยวหยางนั้นกําลังครึ่งหลับครึ่งตื่นโชคยังดีที่รูปร่างส่วนใหญ่ของเสี่ยวหยางนั้นถูกปิดอยู่มิฉะนั้นดงซูบิน คงตกใจจนล้มลงไปแน่ๆเพราะภาพตรงหน้ามันดูทรงเสน่ห์และน่าลงไหลจริงๆเขารีบล่ะสายตาจากร่างกายของเสี่ยวหยางทันที

เสี่ยวหยางตื่นขึ้นและมองเขาด้วยแบบกึ่งหลับกึ่งตื่นซึ่งถ้าเธอเห็นดงซูบินมองเธอด้วยสายตาเช่นนี้เธอคงคิดว่าดงซูบินต้องเป็นพวกหิ่นอย่างแน่นอนแน่นอนว่าเมื่อเธอลืมตาขึ้นมาเธอเองก็เอามือปิดด้านล่างไว้และอีกมือหนึ่งหยิบผ้าเช็ดตัวมาคลุมตัว“เช้าแล้วหรอ นี้กี่โมงแล้วพอดีเมื่อคืนฉันนอนไม่ค่อยหลับ”

“ตอนนี้แปดโมงเช้าแล้ว ตอนแรกผมนึกว่าคุณออกไปแล้วเสียอีก” “พอดีเมื่อวานฉันนอนดึกไปหน่อยและก็นอนไม่ค่อยหลับด้วย

“อย่างงั้น… ผมออกไปรอข้างนอกน่าจะสะดวกกว่า”เสี่ยวหยางยิ้มและพูดว่า: “ไม่ต้องเกรงใจฉันหรอกซูบิน”

“ผมคิดว่าผมไปรอข้างนอกดีแล้ว”ดงซูบินปิดประตูทันทีและออกไป

เมื่อดงซูบินออกจากห้องดูเหมือนดงซูบินจะได้ยินเสียงของเสี่ยวหยางกําลังตื่นขึ้นมาเปลี่ยนเสื้อผ้าแต่ครู่หนึ่งเสียงของรองเท้าส้นสูงก็ดังขึ้นเรื่อยๆและประตูก็ถูกผลักออกจากด้านในดงซูบินในครัวมองไปด้านข้าง“ตอนนี้บ้านของผมไม่มีวัตถุดิบอะไรคุณทานซุปไข่ได้ไหม?””เรื่องอาหารนายไม่ต้องกังวลหรอก”ผมยาวของเสี่ยวหยางสวมเสื้อเชิ้ตของเมื่อวานยิ้มเข้าห้องน้ำแล้วมีเสียงจากเสี่ยวหยางทดูเหมือนเธอจะพูดขึ้นมาว่า“ฉันมีนัดกับลูกชายตอนเก้าโมงดูเหมือนมันจะสายไปหน่อย”

“เดียวผมจะไปส่งคุณเอง”

“ไม่ต้องหรอก แค่นี้เองฉันนั่งแท๊กซี่ไปก็ได้ นายเสียเวลากับฉันไปตั้งวันหนึ่งแล้วนายกลับไปก่อนก็ได้นะ”

“ไม่เป็นไรหรอกครับช่วงนี้ผมว่างเดียวผมจะรอรับคุณกลับไปด้วยช่วงเย็ฯเลย”“ไม่ต้องสุภาพขนาดนั้นก็ได้ฉันเกรงใจนายมากว่า”

“ไม่ต้องเกรงใจเลยครับ ผมยินดีอยู่แล้ว”

“ถ้าอย่างงั้นฉันไม่เกรงใจนายแล้วนะถ้าเสร็จแล้วฉันจะโทรหานะ”

เสียงแปรงฟันดังขึ้น

เมื่อ ดงซูบินใส่ไข่สองสามฟองที่ยืมมาจากป้าเพื่อนบ้านเมื่อคืนนี้ เขาทําซุปแล้วออกไปหลังจากล้างแล้วเสี่ยวหยางก็ออกมาจากห้องน้ำเช่นกัน“มาทานข่าวกันครับ”ทันใดนั้นเขามองไปที่แก้วน้ำในห้องน้ำมีแปรงสีฟันอยู่อันเดียวดงซูบิน”โอ้ผมลืมสนิทเลยผมไม่ได้ซื้อแปลงสีฟันมาเผื่อคุณเลยคุณ…………

เสี่ยวหยางยิ้ม “ไม่เป็นอะไรหรอกฉันใช้ของนายได้ นายมีปัญหาหรือเปล่าฉันเป็นถึงแม่ทูนหัวของนายเลยนะ”

ดงซูบินรีบพูดว่า: “ไม่มีปัญหาเลยครับ ผมแค่กลัวว่าคุณ… เฮ้”

แปรงสีฟันนั่นดงซูบินเพิ่งใช้เมื่อไม่กี่นาทีที่แล้ว

ดูเหมือนเสี่ยวหยางจะไม่สนใจเท่าไรนัก “ฉันไม่สนหรอก หึ มาเถอะ ทานตอนมันร้อนๆเสี่ยวหยางจิบซุปเล็กน้อย”ซุปอร่อย”

เมื่อเห็นเช่นนั้นท่าให้ดงซูบินรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย และเขาก็นั่งลงข้างๆ เธอและดื่มซุปเสี่ยวหยางเองนี่ไม่ได้มองว่าเขาเป็นคนนอกจริงๆ ครั้งสุดท้ายที่ทั้งคู่ประลองฝีมือกันที่บ้านของเสี่ยวหยาง เขาเองก็ใช้ผ้าขนหนูซับเหงื่อของเธอเช็ดใบหน้าของเขาครั้งนี้เธอเองกลับมาใช้

แปรงสีฟันร่วมกับฉันด้วย ……

หลังอาหารเช้า

ดงซูบินขับรถไปส่งเสี่ยวหยางและขับกลับมาที่อพาร์ทเม้นท์ช่วงสิบโมง

เมื่อเข้าไปในบ้านดงซูบินผลักประตูไปที่ห้องนอนเล็กโดยตรงและไปที่เตียงที่เสี่ยวหยางคลุมไว้ก่อนหน้านี้และที่ด้านข้างก็ได้กลิ่นของกลิ่นกายของเสี่ยวหยางนี้มัน!

ดงซูบินทุบหน้าผากของเขาเหมือนว่าเขาจะจำบางเรื่องได้ก่อนจะหยิบมือถือขึ้นมาทันทีทันใดนั้นเขาก็จ่าสิ่งที่เสี่ยวหยานพูดเมื่อวานนี้และดวงตาของเขามั่นใจเขาโทรหาคณะกรรมการพรรคหวังอันซีทันทีแน่นอนว่านี้การโทรในครั้งนี้เพื่อกระชับความสัมพันธ์ระหว่างเขากับเลขาหวังให้ดีมากยิ่งขึ้นเสียงโทรศัพท์กําลังเชื่อมต่อไปที่ปลายสาย

ดูเหมือนจะเป็นเสียงผู้หญิงรับ

ดงซูบินได้ยินมัน “คุณนายหยางหรือเปล่าครับผมเองดงซูบินไม่ทราบว่าเลขาหวังอยู่ที่บ้านหรือเปล่าครับ”

คุณนายหยางเธอกล่าวว่า “อ๋อซูบินเองหรอตอนนี้พี่หวังไม่อยู่บ้าน มีอะไรหรือเปล่า?”

“ไม่มีอะไรผมแค่จะโทรมาถามอาการป่วยของเลขาหวังนะครับ”

“ขอบคุณมากนะซูบินช่วงสองวันมานี้อาการป่วยของเขาดีขึ้นมากเลย และดูเหมือนเขาจะแข็งแรงขึ้นด้วยซ้ำทักษะการนวดของคุณนี้สุดยอดจริงๆ”
“ได้ฟังเช่นนี้ผมก็สบายแล้วครับถ้าเกิดว่าอาการป่วยของเลขาหวังกําเริบขึ้นมาอีกคุณโทรมาหาผมได้เลยนะครับ”

เมื่อวางโทรศัพท์มือถือ ดงซูบินก็ไม่รู้จะทําอะไรต่อไปเขาแค่หาวและนอนลงบนเตียงเพราะเมื่อคืนเขาหลับไม่พอเนื่องจากเขาต้องนอนบนโซฟามันไม่ค่อยสบายเสี่ยวหยางเองเมื่อคืนเธอนอนบนเตียงเขาพยายามนวดคลายเส้นตัวเองเขาใช้เวลานี้แค่รอเสี่ยวหยางด้วยบรรยายกาศทําให้เขาเคลิ้มหลับไป

ฉันไม่รู้ว่าต้องใช้เวลานานแค่ไหนเมื่อดงซูบินลืมตาขึ้นพระอาทิตย์กําลังตกดินและเวลาที่แสดงบนโทรศัพท์คือหนึ่งทุ่มพอดี
โอ้ฉันนอนไปกี่ชั่วโมงกันเนี่ย

มีสามสายที่ไม่ได้รับบนโทรศัพท์มือถือซึ่งทั้งหมดเป็นหมายเลขโทรศัพท์มือถือของเสี่ยวหยาง

ดงซูบินโทรหาเสี่ยวหยางทันที “สวัสดีครับ พี่เสี่ยวหยาง พอดีผมหลับไปเลยไมได้ยินเสียงโทรศัพท์คุณอยู่ที่ไหนเดียวผมจะไปรับคุณ”เสียงรถในโทรศัพท์ดังมาก “ไม่ต้องห่วงฉันพี่สาวของคุณเพิ่งได้ยินเรื่องบางอย่างในตอนบ่ายมีข่าวลือในพื้นที่ของคุณว่าคุณอาจต้องไปเข้าอบรมในโรงเรียนของพรรคเพื่อรับการฝึก”

“โรงเรียนของพรรค!?”

“ฉันเองก็พึงได้ยินข่าวนี้มาเช่นกัน”

“ผมเข้าใจแล้ว!”

วางโทรศัพท์ลงสีหน้าของดงซูบินเปลี่ยนไปในทันที!

ทําไมเขาต้องไปเข้าฝึกอบรมที่โรงเรียนของพรรคด้วย? ?

หากข่าวนี้เป็นความจริงก็เป็นสัญญาณที่ชัดเจนอยู่แล้วมีคนในมณฑลที่ต้องการย้ายดงซูบินไม่สินี้อาจถึงเวลาที่เหมาะสมที่เขาต้องย้ายออกไปแล้วก็ได้! .