POWER AND WEALTH (พลังและความมั่งคั่ง) - ตอนที่ 637 สํานักข่าวไร้จริยธรรม!

EP 637 สํานักข่าวไร้จริยธรรม!

สํานักงานเขตกวางหมิง ณ สํานักงานเลขานุการ

ดงซูบินกําลังนั่งอยู่บริเวณหน้าต่างและเขาก็กําลังดื่ม มีชาอูหลง ชาเขียว ช่วงเวลานี้ทําให้เขาสบายใจเอามากๆ

สถานที่แบบนี้จะพลุกพล่านไปด้วยผู้คน และปัญหามากมายที่ถาโถมเข้ามา จนคุณหายใจไม่ทั่วท้อง แต่เมื่อถึงเวลาที่ว่าง ก็แทบจะไม่เหลืออะไรให้ทําเลยด้วยซ้ํา ตัวอย่างเช่น วันนี้ เอกสารต่างๆ ได้รับการอนุมัติและเขตก็ไม่มีงานและไม่มีภารกิจเร่งด่วนที่จะต้องดําเนินการ ทําให้ดงซูบินไม่มีอะไรท่านอกจากนั่งในสํานักงานและดื่มชาอย่างสบาย ๆ ซึ่งแผนในใจของเขาก็สําเร็จลุล่วงไปด้วยดีแล้ว เมื่อวานเขาได้ช่วยหวังอันซิรอดพ้นจากความตายมา และทําให้ปัญหาเล็กๆน้อยที่ เขาเคยทําไว้ก่อนหน้านี้ถูกกลบไปด้วยการช่วยเหลือในครั้งนั้น และดงซูบินคิดว่าๆไม่นานเขาจะ

สามารถมีอิทธิพลในมณฑลแห่งนี้ได้ดงซูบินถึงแม้ว่าดงซูบินเองจะไม่ได้ชอบการทํางานของหวังอันซีเท่าไรนัก เพราะเขารู้สึกว่าเขามีความเป็นราชการเกินไปและซึ่งเป็นภาพจ่าเมื่อเขาได้มีโอกาสพบกับหวังอันซีในครั้งแรก แต่สําหรับเรื่องงานแล้วดงซูบินจะไม่น่าเรื่องส่วนตัวมาปนกับเรื่องงานอย่างแน่นอน และยังมีอีกหลายเรื่องที่ดงซูบินจําเป็ฯต้องพึงอํานาจของหวังอันซี ดังนั้น แม้ว่าดงซูบินจะไม่ชอบหวังอันซิขนาดไหนก็ตามสุดท้ายเขาก็ต้องยอมสละความไม่ชอบนั้นทิ้งไปส่ะ. ตอนนี้ หวังอันซิได้กลายเป็นอุปภัมถ์ของเขาแล้วและทุกอย่างกําลังดําเนินไปอย่างราบรื่น

เขาจิบชาครั้งที่ 1 …ครั้งที่ 2 และครั้งที่ 3 เป็นครั้งสุดท้าย

ไม่นาน ในห้องของเขก็เต็มไปด้วยกลิ่นหอมอบอวลไปทั่วห้อง กริ๊ง กริ๊ง กริ๊ง เสียงโทรศัพท์ดังขึ้น มันเป็นหมายเลขที่เขาไม่รู้จัก

ดงซูบินรับโทรศัพท์ก่อนจะตอบไปว่า”สวัสดีครับนั้นใคร”

“นั้นใช้สายของเลขาธิการซูบินหรือเปล่า?” มีเสียงของชายวัยกลางคนที่ปลายอีกด้านหนึ่งคุ้นเคย “ผมเองผู้อํานวยการของโรงเรียน”

“ดงซูบินเขาประหลาดใจ แต่เขาไม่ได้คาดหวังว่าเขาจะพบว่าตัวเองเป็นอย่างไร”โอ้ เกิดอะไรขึ้น?”

ผู้อําานวยการโรงเรียนกล่าวว่า “เลขาธิการซูบิน ผมเองจึงได้ยินพวกครูพูดกันเมื่อวาน ตอนนั้น มีหนังสือพิมพ์รายงานว่าโรงเรียนของเรากําลังสอบสวนนักเรียนที่โดนทําร้าย ผมพึงรู้ ผมเลยรู้สึกว่า “เรื่องอะไร” ”

‘ข่าว? “ดงซูบิน ขมวดคิ้ว”หนังสือพิมพ์อะไร?”

ผู้อําานวยการโรงเรียนคิดว่า “มันน่าจะเป็นหนังสือพิมพ์ในเมืองที่เรียกว่าหนานกิงมอร์นิ่งดูเหมือนว่าจะเป็นนี่”

ดงซูบินขมวดคิ้ว “เข้าใจแล้ว ขอบคุณ”

เอ่อ ไม่เป็นไร ยินดีต้อนรับ”

วางสาย ดงซูบินหน้าไม่ค่อยดี หนานกิงมอร์นิ่ง? เขาคุ้นเคยกับชื่อหนังสือพิมพ์นี้เป็นอย่างดี ครั้งสุดท้ายที่เผิงกุน หัวหน้าแผนกองค์กร ใช้หนังสือพิมพ์ฉบับนี้เพื่อรายงานการทําร้ายร่างกายของดงซูบินและจงใจไม่ได้พูดถึงว่าชาวบ้านได้กระทําการก่อน และพวกเขาไม่ได้พูดถึงว่าพวกเขาถือเรื่องอาวุธเลย ดูเหมือนว่าทุกเรื่องกลายเป็นความผิดของดงซูบิน ดงซูบินเกือบจะถูกสอบสวนและจัดการโดยคณะกรรมการตรวจสอบวินัย ฉันไม่ได้คาดหวังว่าสํานักข่าวหนานกิง จะเข้ามาอีก ในช่วงไม่กี่วันที่ผ่านมาพวกเขารู้ได้อย่างไร?

เรื่องของหวางจื้อหลง? ไม่ได้เหรอ? เขาไม่สามารถซ่อนเหตุการณ์นี้ได้ เขากล้าที่จะทําได้อย่างไร?

นั่นเป็นสาเหตุที่หนานกิงมอร์นิ่งได้เสนอข่าวนี้?

แค่คิดก็มีคนมาเคาะประตูสํานักงาน โจหยินหยูเดินเข้ามาอย่างใจจดใจจ่อ “ท่านเลขาธิการ”

“ว่าไงนะ?” ดงซูบินวางถ้วยน้ําชาของเขาลงแล้วเงยหน้าขึ้นมอง

“มาอ่านหนังสือพิมพ์กันเถอะ” โจวหยินหยูพูดสิ่งรําคาญ: “ข่าวเช้าหนานกิงอีกแล้ว! พวกนั้นไม่ยอมจบ! ทําไมพวกเขาถึงอย่างงี้!”
“หนังสือพิมพ์วันนี้?”

“วันนี้ เพิ่งมาถึง”

ดงซูบินยืดออก มือของเขา จากนั้นฉันก็พลิกดูและเห็นว่าในหน้าสามของ หนานกิงมอร์กิ่งพาดหัวที่โดดเด่นเจาะตาของดงซูบิน ไม่มีชื่อและนามสกุลในหนังสือพิมพ์ แต่เลขาธิการ

สํานักงานเขตกวางหมิงโดยพื้นฐานไม่ได้บอกชื่อและนามสกุลทุกคนก็คงรู้อยู่แล้วว่าเลขาธิการคือใคร เขตกวางหมิงในเฟินโจวมันมีสองแห่งหรือยังไง? รายงานข้างต้นยังคงไม่อิงบริบท ไม่มีเหตุและผล กล่าวเพียงว่า เลขาธิการเขตกวางหมิง ทําร้ายนักเรียนของโรงเรียนมัธยม ในเขตหยานไท ทําให้นักเรียน 3 คนและครู 1 คนบาดเจ็บ และหลอกลวงผู้อื่น

ในตอนท้ายหลิวกังนักข่าวของเรา

หลิวกังอีกแล้ว!

มันคือ หนานกิงมอร์นิ่งอีกครั้ง!

ดงซูบินถึงกับนิ่งไปเมื่อเขาเห็นมัน พวกนี้ไม่ยอมจบ! ?

แสดงว่าบทเรียนที่ฉันมอบให้คงยังไม่พอสินะ! ยังกล้าสร้างปัญหาให้ฉันอีกหรอ? นี้มันหมายว่ายังไง? พยายามจะหาเรื่องฉันอย่างงั้นหรอ? ?

ผู้อํานวยการโจวหยินหยูพูดด้วยน้ําเสียงแข็ง นอกจากนี้ยังมีข้อความจากผู้ปกครองของนักเรียนที่ถูกทําร้าย นั้นไม่ใช่พ่อแม่ของหวางถิงถิง แต่มีผู้ปกครองอีกสองคน ผู้ปกครองของคําพูดของนักเรียนที่ถูกทําร้ายนั้นดูงุ่มง่าม ทําไมลูกชายของเขาถึงถูกทําร้าย ในข่าวบอกว่าผู้ถูกทําร้ายกระดูกหัก และยังคงนอนอยู่ในโรงพยาบาลและลุกไม่ได้หมดสภาพ เห็นได้ชัดว่าข่าวนั้น กําลังเล่นข่าวของลูกชายของหยูชินหลงทั้งที่ความจริงเหตุการณ์นี้ลูกชายของซูชินหลงเป็นคนเริ่มคน ข่าวนั้นพุ่งเป้าเพื่อทําร้ายดงซูบิน และทําให้ประชาชนไม่พอใจในตัวของเจ้าหน้าที่และต้องการดิสเครดิตดงซูบิน!

สํานักข่าวนี้ยังมีจรรยาบรรณในการทําข่าวอยู่หรือเปล่าเนี่ย?

นี้มันเป็นการรายงานข่าวมั่วๆนิ! ทําไมหนังสือถึงเสนอข่าวเช่นนี้ออกมาอีกล่ะ?

ดงซูบินวางหนังสือพิมพ์ลง สิ่งที่เขากังวลตอนนี้คือสํานักงานเขตกวางหมิงกําลังจะได้เป็นตัวแทน ในการเป็หน่วยงานต้นแบบการส่งเสริมผู้สูงอายุใครจะคิดว่าในเวลานี้หนานกิงมอร์นิ่งจะ

ทําข่าวน่าขยะแขยงเช่นนี้ ฉันสัญญาเลยว่านี้จะเป็นครั้งสุดท้ายที่สํานักข่าวนี้จะได้ทํากลับฉันเช่นนี้! ฉันคิดว่านี้ต้องนีเอาจเป็นการแก้แค้น หรืออาจมีใครสั่งให้เอาเรื่องนี้มาใส่ร้ายฉัน

ในครั้งแรกฉันอาจจะยอมได้

แต่ครั้งนี้ฉันเองยอมไม่ได้อีกต่อไปที่จะยอมให้สํานักข่าวเล่นข่าวพวกนี้ต่อไปไ?

หลังจากที่โจวหยินหยูออกไปแล้ว ดงซูบินหยิบโทรศัพท์มือถือของเขาขึ้นมาและโทรหาฉูเสี่ยวเหลียงเลขาธิการคณะกรรมการตรวจสอบวินัย “เลขาธิการซู ครั้งสุดท้ายที่คุณบอกว่าคุณเห็นรองรัฐมนตรีเผิงกุนของแผนกองค์กรกําลังรับประทานอาหารกับประธานของสํานักข่าวหนา
นกิจในโรงแรม?”

ฉูเสี่ยวเหลียง กล่าวว่า ” ผมคิดว่าน่าจะเป็นรองประธาน” ดงซูบินกล่าวด้วยอารมณ์โมโห: “จะตําแหน่งอะไรก็ชั่งเถอะ

ไม่กี่นาทีต่อมาฉูเสี่ยวเหลียงมาที่สํานักงานของดงซูบินด้วยตนเอง เห็นได้ชัดว่าเขารู้รายงานของหนานกิงมอร์นิ่งเขาบอก ดงซูบินว่าประธานของสํานักข่าวนั้นชื่อว่าผังตาปิง ซึ่งเป็นชาวเมืองเฟิงโจว และเป็นคนสั่งให้เขียนข่าวใส่ร้ายดงซูบิน เขารายงานเชิงลบทั้งสองฉบับดูเหมือนจะเป็นญาติของ ผังตาปิง ครั้งแรกที่คีมเผชิญหน้ากับดงซูบิน80% เป็นการยุยงของเผิงกุง เพื่อตอบโต้ แต่คราวนี้ก็มุ่งเป้าไปที่ดงซูบินด้วย ฉูเสี่ยวเหลียงรู้สึกว่าหนานกิงมอร์นิ่งไปไกลเกินไป เลขาซูบิน ผิดกฎหมาย? ตอนนี้ดูเหมือนว่าหนานกิงมอร์นิ่งของคุณจะทําผิดกฎหมายใช่ไหม คิดว่ามันสนุก มากหรือยังที่ท่าแบบนี้?

เขาใหญ่โตมาจากไหน…… ดงซูบิน จดจําชื่อของประธานสํานักข่าวไว้ แต่ตอนนี้เขายังทําอะไรไม่ได้ สิ่งที่ดงซูบินกังวลมากที่สุด ถึงแม้ว่าสิ่งที่ดงซูบินจะทําผิดจริง แต่คิดดูว่าต้องมีคนเอะอ่ะเรื่องนี้แล้วในมณฑล? ?

ดูเหมือนดงซูบินจะใจเย็นลงมากแล้ว