POWER AND WEALTH (พลังและความมั่งคั่ง) - ตอนที่ 628 การเข้าจับกุมดงซูบิน!

EP 628 การเข้าจับกุมดงซูบิน!

ช่วงเที่ยงวัน.

ทันทีที่เมฆดํากระจายไป พระอาทิตย์ก็ส่องแสงออกมา

ดงซูบิน และหยูเซียวเซียวกําลังนั่งอยู่ที่ร้านอาหารแห่งหนึ่ง เมื่อพวกเขาเกือบจะทานข้าวเสร็จ โทรศัพท์มือถือของพวกเขาก็ดังขึ้น มันเป็นเบอร์ของเฟิงเล่ย เฟิงหยิง จากทีมตํารวจ

อาชญากรของสํานักงานตํารวจ. ดงซูบินยิ้ม “สวัสดี พี่เฟิง”

“หัวซูบินครับ ผมได้ยินมาว่าคุณกลับมาแล้วเหรอ” เฟิงเล่ยพูด

“ใช่ ฉันเพิ่งกลับมาที่นี้ได้แค่ชั่วโมงเดียวเอง ข่าวของคุณเร็ว”

“ไม่ใช่แค่ผมหรอกที่ได้รับข่าวเร็ว ตอนนี้ทั้งมณฑลน่าจะทราบข่าวนี้แล้ว ว่าคุณทําอะไรลงไปแล้วจริงๆผมควรไปที่นั้นไหม”

“ขอบคุณที่แจ้งข่าวนี้ให้ฉันทราบ แต่ไม่จําเป็นหรอก มันเป็นเรื่องแมวน้อยกับลูกหมา แค่นั้นแหละ ฉันรู้แล้วละว่าจะจัดการเรื่องนี้อย่างไร”

“โอเค ถ้าคุณมีอะไรที่ต้องการให้ผมช่วย โปรดโทรหาผมได้เลย” ดงซูบินนั้นวางสายโทรศัพท์ จากนั้นโจซูเผิง น้องชายของคณะกรรมการพรรคมณฑล ฉินหยง ผู้อํานวยการสํานักความ มั่นคงสาธารณะและเกาพนเหว่ย และหลัวไห่ถิงจากสํานักงานเศรษฐกิจก็โทรมาหาเขา เนื่องจากพวกเขานั้นเป็นลูกน้องเก่าของดงซูบิน พวกเขาโทรมาถามสณานการณ์ปัจจุบันในตอนนี้ ดูเหมือนทุกคนจะดูเป็นห่วงเป็นใยดงซูบินเป็นพิเศษ มันทําให้เขาต้องวางตะเกียบลงไม่ได้ทานข้าวต่อเพราะใช้เวลาในการรับโทรศัพท์ มันเป็นภาพความห่วงใยที่ดูอบอุ่นมาก และเมื่อประตูร้านอาหารเปิดขึ้นก็พบ เจ้าหน้าที่ตํารวจสองสามนายที่เพิ่งพบกันในโรงเรียนมัธยมต้นแรกเดินเข้ามา

ดงซูบินมองดูและพูดกับโทรศัพท์: “พี่หลัว พอแค่นี้ก่อนนะ ฉันยังมีสิ่งที่ต้องทํา ฉันจะเชิญทุกคน มาทานข้าวเย็นแล้วจะโทรหาแพนเหว่ยและคนอื่นๆด้วยจะได้มานั่งพูดคุยกัน”

หยูเซียวเซียวดูประหม่าเมื่อเห็นตํารวจ

ดงซูบินวางโทรศัพท์มือถือของเขาอย่างสงบและมองดูพวกเขา

หวัง? “ถ้าฉันจําไม่ผิด นั้นคือเสี่ยว ตํารวจที่ชื่อหวังนั้นมองมาที่โต๊ะของดงซูบิน ดูเหมือนเขาจะรู้จักดงซูบิน เสี่ยวหวังรู้สึกปลื้มปิติ เล็กน้อยและพูดอย่างเร่งรีบ “สวัสดีครับ ผู้อํานวยการซูบิน” ดงซูบินพยักหน้า “มีอะไรผิดปกติหรือเปล่า?” ”

เสี่ยวหวังตอบทันที่:”ดูเหมือนเราจะได้รับแจ้งจากสํานักงานตํารวจ พอดีเลยที่ผมเจอคุณ ผมอยากทราบข้อมูลของเรื่องนี้นิดหน่อย”

“ได้ ถามมาได้เลย” ดงซูบินจับมือกับเสี่ยวหวัง “นั่งลงก่อนสิจะได้พูดคุยกันสะดวก” เจ้าหน้าที่ตํารวจหลายคนมองมาที่พวกเขา แต่ดูเหมือนพวกเขาจะไม่สุภาพเหมือนหัวหน้า ของเขา และทุกคนก็นั่งลงที่โต๊ะอาหาร

เสี่ยวหัวงกะพริบตาและพูดติดๆขัดๆ: “ผู้อํานวยการซูบินเกิดอะไรขึ้นที่โรงเรียนหรอครับ ตอน นี้…” “ฉันเองแหละที่เป็นคนเข้าไปทําร้ายครูและนักเรียน” ดงซูบินพูดอย่างมั่นใจ: “นั้นเป็นครู ประจําชั้น และ หวางถิงถิง นั้นร่วมถึงแก็งคเพื่อนของเธอด้วย” เสี่ยวหวังและเจ้าหน้าที่ตํารวจ สองสามนายมีเหงื่อออกเล็กน้อย พวกเขาคิดว่าการมาของพวกเขาน่าจะต้องมีการขัดขืนและดงซู บินไม่น่าจะยอมรับง่ายๆ ใครจะคิดว่าดงซูบินจะยอมรับง่ายๆเช่นนี้ ก่อนที่พวกเขาจะถามดงซูบิน แต่ก็ทําให้พวกเขารู้สึกแย่ เสี่ยวหวังเองก็ไม่รู้จะพูดเช่นไรออกมาบางคนมองหน้ากัน ผู้อํานวยการซูบินก็คือผู้อํานวยการซูบิน เข้ายังเป็นคนที่กล้าทํากล้ารับและซื่อตรงสําหรับกับสิ่งที่เขาทําเสมอ ไม่เหมือหวางจื้อหลง ลูกสาวของเขาไปรังแกคนอื่นก่อนแท้ๆ และพยายามใช้อํานาจกดขี่ คนอื่นเพื่อช่วยเหลือของเขา อีกทั้งยังแก้ตัวแบบน้ําขุ่นๆว่าหยูเซียวเซียวเป็นคนริ่มก่อนก่ทั้งๆที่ห ยูเซียวเซียวไม่ใช่คนผิดเลย ซึ่งวิดีโอที่ออนไลน์บนเว็บไซต์ก็น่าจะเป็นหลักฐานที่เพียงพอแล้ว? เห็นได้ชัดว่ามันไร้สาระ ดังนั้นเมื่อเทียบกับผู้อํานวยการซูบิน หวางจื้อหลงนั้นไม่มีความเป็นผู้นําเลยด้วยซ้ํา

แล้วถ้าผู้อ่านวยการซูบิน ยอมรับแล้วแล้วจะต้องท่าอย่างไรต่อ?

จับกุม? หรือน่าตัวเขากลับไปไกล่เกลี่ย?

บรรยากาศมันน่าอึดอัดจริงๆ เสี่ยวหวังและคนอื่นๆจริงๆแล้วก็ไม่อยากทําคดีเรื่องนี้เลย เพราะพวกเขาไม่กล้า หรือทําไม่ได้ เพราะพวกเขารู้ว่าผู้อํานวยการซูบินนั้นคือใคร

อีกทั้งดงซูบินยังทักทายพวกเขาตามปกติทําเหมือนว่าเรื่องนี้เป็นเรื่องปกติ: “พวกนายยังไม่ได้กินข้าวใช่ไหม”

“…” อ่า พอดีว่าพวกเราแวะมาที่นี้เฉยๆ ครับ “

“ถ้าอย่างงั้นทานข้าวกันก่อนไหม”

“ขอบคุณครับ แต่ไม่ดีกว่าพวกเรารบกวนคุณมากไปแล้ว”

ไม่ต้องเกรงใจหรอกเราก็ไม่ใช่คนอื่นคนใกล้กัน หรือว่าคุณไม่อยากจะทานข้าวกับพวกเรา?

“มันไม่ใช่อย่างงั้นเลยนะครับ ผู้อํานวยการซูบิน”

อีกด้านหนึ่ง

ณ โรงเรียนมัธยมหยานไท

หวางจื้อหลงนั่งอยู่ในสํานักงานคนเดียว คิดถึงเรื่องที่เกิดขึ้น ยิ่งผิด เขาไม่สามารถพูดได้ เขาบังคับตัวเองให้สงบลง คิดออก และเรียกใครสักคน เขาต้องการสอบถามเกี่ยวกับสถานการณ์ของดงซูบิน คนที่เขาโทรหาคือตาปิงปิงค่อข้างสนิทกับเขา แต่ดูเหมือนทางนั้นจะช่วยอะไรไม่ได้มาก หวางจื้อหลงเมื่อเขาอยู่ในที่ทํางาน และดูเหมือนตาปิงปิงกําลังทํางานอยู่ในเขต หนานฉางเป็นรองประธานหนังสือพิมพ์ภาคเช้า เหตุผลที่เขาต้องโทรหาเขาคือหวางจื้อหลงมีคนรู้จักไม่กี่คนกับเขตหนานฉางและอยูหนังสือพิมพ์ซึ่งเป็นที่รวบรวมข่าวนั้นเป็นกําลังหลักในการที่จะใช้ ต่อกรกับดงซูบิน บางทีเขาอาจรู้รายละเอียดของดงซูบิน

ตาปิงปิงรับสาย

“สวัสดีผู้อ่านวยบการหวาง?”

“ตาปิงปิง ฉันเอง”

“ฉันได้ยินมาว่าคุณได้เลื่อนตําแหน่งเหรอฮ่าฮ่า ฉันยังไม่มีโอกาสได้แสดงความยินดีเลย “ขอบคุณมากๆเลย” หลังจาก

สองคนคุยกันไม่กี่ค่าหวางจื้อหลงพุ่งจตรงไปที่หัวข้อคือ “ตาปิง เรื่องเป็นอย่างนี้ คุณมีผู้อ่านวยการสํานักงานข้างถนนในเขต หนานฉางชื่อดงซูบินคุณรู้จักเขาไหม”

เมื่อได้ยินชื่อนี้นี้ เขาดูเหมือนตกตะลึง “ดงซูบิน? ฉันเคยได้ยินชื่อนี้จากเขตกวางหมิง? “ดูเหมือนว่าเขาเป็นเลขาธิการเขตด้วยนะ” “… ” ดูเหมือนฉันเคยได้ยินชื่อนี้เหมือนกัน แต่ฉันไม่ได้สนใจเรื่องนี้เท่าไร ”

“โอ้?” หวางจื้อหลง ถาม “คนๆนี้เป็นอย่างไรบ้าง”

ตาปิงปิงยิ้มและพูดว่า “เท่าที่ฉัน ดูเหมือนเขาไม่ได้มาจากครอบครัวใหญ่ และไม่ได้มีภูมิหลังอะไร ผลงานของเขายังไม่โดดเด่นอะไรแต่ดูเหมือนเขาจะเป็นพวกหัวรุนแรง ผลงานแรกเขาคือการนําเจ้าหน้าที่ลงไปปราบปรามอาคารผิดกฎหมาย ต่อมาฉันได้ยินมาว่าเขานั้นท่าเรื่องร้ายแรง

และโหดร้าย แต่เบื้องหลังเป็นอย่างไรไม่รู้ดูเหมือนที่เขตหนานฉางดงซูบินจะมีชื่อเสียงที่ไม่ค่อยดีเท่าไร และคณะกรรมการเขตและนายกเทศมนตรีเองดูเหมือนจะไม่ค่อยพอใจเขา ” หวางจื้อหลงผ่อนคลาย “โอ้ แค่นั้นแหละ” ”

ตาปิงปิง มีอะไรเหรอ? “ถามถึงเขา?”ตาปิงปิงสนใจมาก เมื่อเขา

พูดถึงเรื่องนี้ ใบหน้าของหวางจื้อหลงก็ทรุดลง และเขาก็เล่าสั้นๆ เกี่ยวกับลูกสาวของเขาที่ถูกทําร้าย

หลังจากฟังจสปิงปิงก็ขมวดคิ้วและพูดว่า “ถิงถิงถูกเพื่อนในชั้นเรียนรังแกอย่างงั้นหรอ เธอพึงย้ายไปที่โรงเรียนไม่ใช่อย่างงั้นหรอ”

ตาปิงปิง รู้จักดงซูบินหรือไม่? แน่นอนเขารู้ดงซูบินเป็นคนจัดการที่หมู่บ้านหลิวเซียน ซึ่งรายงานโดยสํานักข่าวหนานกิงซึ่งนั้นเป็นกําลังหลักที่น่ากลัวของดงซูบินเลย เมื่อทางสํานักข่าว นักข่าวไปสอบสวนจริงก็ได้รับหลักฐานมากลับกลายเป็นว่าเป็นเรื่องธรรมดามาก ตาปิงเองก็ต้องการได้รับการยอมรับจากคณะกรรมการเขตในตอนนั้นจึงรับทําข่าว และรู้ว่าสํานักข่าวของเมืองพยายามตีข่าวในการสนับสนุนเขตกวางหมิงทันที มันเป็นการตบหน้าข่าวของหนานกิงยามเช้า เรื่องนี้ตาปิงถูกประธานของสํานักข่าวตําหนิ จากนั้นเขาก็จ่าดงซูบินและเกลียดชังเขา .

หลังจากหวางจื้อหลงโล่งใจ ดงซูบินคงเป็นคนที่นายกเทศมนตรีตรีและคณะกรรมการเขตคงไม่พอใจเขาแน่? นี่เป็นข่าวดี พิสูจน์ได้ว่าเขาถูกโจมตีทุกด้านในเขตหนานฉาง และเขาไม่พอใจอย่างมาก จากมุมมองนี้ แม้ว่าดงซูบินจะมีบางอย่างที่ต้องทําในมณฑลหยานไทก็จะไม่ใหญ่เกินไปใช่ไหม ยิ่งไปกว่านั้น เขาได้ย้ายออกไปแล้ว เมื่อผลประโยชน์หมดทุกแง่มุมของการมีส่วนร่วม

ความสัมพันธ์ก่อนหน้านี้ก็จะยิ่งไกลออกไปเท่านั้น
หวางจื้อหลงคิดอย่างนั้น

แต่นอกจากเขาแล้ว ไม่มีใครเคยคิดเรื่องนี้มาก่อน

ตัวอย่างเช่น ตอนนี้ ในห้องประชุมเล็กๆ ของโรงเรียนมัธยม ผู้อํานวยการของโรงเรียน มัธยมศึกษาได้จัดการประชุมเรื่องโรงเรียนทันทีหลังจากรับโทรศัพท์สองครั้ง ตอนนี้โรงเรียนอยู่ ในช่วงพักร้อน ครูและผูบริหารโรงเรียนหลายคนกําลังพักร้อน แต่หลังจากที่ผู้อํานวยการโรงเรียน โทรเรียกทีละคน ทุกคนก็มาถึงโรงเรียนโดยไม่มีข้อยกเว้น บรรยากาศตึงเครียดอย่างที่ไม่เคยมีมาก่อน หลังจากที่พวกเขานั่งในห้องประชุมแล้ว ผู้บริหารโรงเรียนหลายคน เขาสูบบุหรี่อย่างรุนแรงและไม่มีใครพูด

พวกเขารู้สิ่งต่าง ๆ แล้ว

พวกเขายังเข้าใจสถานการณ์

เทพแห่งความโชคร้ายคือใคร? ถ้าเป็นโรงเรียนอื่น เกรงว่าจะไม่รู้จักดงซูบินหรือรู้จักแค่ไม่กี่คน มีหลายคนที่ไม่เคยได้ยินชื่อดงซูบินเลย ยกเว้นผู้บริหารในมณฑลหยานไทไม่ใช่ทุกคนรู้จักดงซูบิน ใช่ เขาไม่ได้มีชื่อเสียงไม่น้อยกว่าดาราหนัง แต่โรงเรียนมัธยมแห่งนี้เคยเป็นที่ทํางานของแม่ของแทพเจ้าแห่งความโชคคร้าย ทุกคนที่นี่เป็นเหมือนกระจกเงาในหัวใจ และไม่จําเป็นต้องให้ผู้อ่านวยการโรงเรียพูดอะไรมากมาย

“ประชุม” อาจารย์ใหญ่มีอารมณ์ขุ่นเคืองเล็กน้อย

ทุกคนนั่งตัวตรง

“ความหมายของการประชุมครั้งนี้ได้รับคําสั่งจากหัวหน้าเขต เนื่องจากวิดีโอบนอินเทอร์เน็ตมีผลกระทบมากมาย เราจึงต้องหารือถึงวิธีแก้ปัญหา”

ดวงตาของทุกคนสั่นเทาและไม่มีค่าตอบ

หวางจื้อหลงมาถึงไม่ได้แจ้งเขา ผู้อํานวยการโรงเรียนไม่ได้พูดอะไรมากมาย และไม่ได้พูดคําสั่งของสํานักงานการศึกษา แต่บอกว่าหัวหน้าเขตสั่ง ชัดเจนมาก มีคนอยู่ในเขต และหัวหน้าเขตมากกว่าหนึ่งคน ฉันเรียกเหล่าครูมา เหตุผลก็คือฉันได้เรียนรู้ว่าหัวหน้าสํานักการศึกษาได้เรียกร้องให้ทําสิ่งนี้และยังเกี่ยวข้องกับลูกสาวของผู้อํานวยการหวางด้วย แต่ผู้อํานวยการโรงเรียนไม่ได้ทําเช่นนั้น เห็นได้ชัดว่าหัวหน้าเขตที่กดดันผู้อํานวยการโรงเรียน อีกทั้งหวางจื้อหลงมีอํานาจสูงสุดในมณฑลหยานไทในตอนนี้สําหรับเรื่องการศึกษา

เงียบ

บรายากาศยังเงียบ

ผู้บริหารโรงเรียนหลายคนดูไม่เต็มใจที่จะเข้าไปมีส่วนกับเรื่อนี้

ผู้อํานวยการโรงเรียน มองไปที่ และพูดง่ายๆว่า “ฉันยื่นข้อเสนอ เกี่ยวกับวิดีโอ หน่วยงานที่เกี่ยวข้องได้สื่อสารและประสานงานกัน จะถูกลบในไม่ช้า ส่วนโรงเรียนผลกระทบจากเหตุการณ์นี้เลวร้ายมาก ฉันเสนอว่าหวางถิงถิง และเพื่อนของเธออีกสองคนต้องถูกไล่ออกจากโรงเรียน ซึ่งจะมีผลทันที”

ไล่ลูกสาวของผู้อําานวยการการศึกษา?

ผลลัพธ์หลังจากนี้คงจะไม่ดีแน่ การที่ตัดสินใจเช่นนี้จะต้องส่งผลกระทบรุนแรงกับโรงเรียนในภายหลังอย่างแน่นอน? แต่อย่างไรก็ตาม ไม่มีผู้นําโรงเรียนคนใดที่นี่ประหลาดใจกับเรื่องนี้

ผู้อํานวยการโรงรียนถอนหายใจ: “ยกมือขึ้นเพื่อโหวต ถ้าคุณไม่เห็นด้วย กรุณายกมือขึ้น

ไม่มีใครยกมือขึ้น

“โอเค เห็นด้วยอย่างเป็นเอกฉันท์” ผู้อํานวยการโรงเรียนปรบมือ

ไม่ใช่ว่าพวกเขาเต็มใจที่จะมีปัญหากับหวางจื้อหลง เขาเป็นถึงผู้อํานวยการสํานักการศึกษา

แต่มีบางคนที่พวกเขากลัวกว่าหวางจื้อหลง และไม่กล้าที่จะไปแตะต้องเขา

จากนั้นเอกสารที่เกี่ยวข้องก็ถูกเปิดเผยในไม่ช้า

ผู้อําานวยการโรงเรียนลงนามและปิดผนึกเอกสาร และไฟล์ของหวางถิงถิงและคนอื่นๆ ถูกนําออกไปทันที จากนั้น พวกเธอก็ถูกเชิญออกจากโรงเรียนทันที

จนถึงขณะนี้หวางจื้อหลงที่ยังคงรอให้ตํารวจจับกุมดงซูบิน แต่ดูเหมือนจะไม่มีอะไรคืบหน้าเลย!

ดูเหมือนไม่มีใครที่กล้าจะเข้าไปจับกุมดงซูบินเลย!

ในเวลาเดียวกัน เจ้าหน้าที่ตํารวจเสี่ยวหวังซึ่งกําลังรับประทานอาหารที่ร้านอาหารนอกโรงเรียน ได้รับโทรศัพท์จากสํานัก หลังจากวางสาย เจ้าหน้าที่ตํารวจหลายคนและดงซูบินได้แจ้งและยกเลิกในการจับกุมทันที