POWER AND WEALTH (พลังและความมั่งคั่ง) - ตอนที่ 626 คุณเป็นคนเลือกมันเองนะ!

EP 626 คุณเป็นคนเลือกมันเองนะ!

ดูเหมือนสถานการณ์จะดูรุนแรงมากยิ่งขึ้น

ตํารวจที่สถานีตํารวจเฉิงกวนเห็นว่าทั้งดงซูบินและ หวางจื้อหลงน่าจะไม่ยอมกันง่ายๆ พวกเขากลัวว่าทั้งสองจะตกลงกันไม่ได้จึงแยกทั้งสองออกจากกันทันที แน่นอนว่าตํารวจรู้ว่าหวางจื้อ หลงคงจะไม่กล้าทําอะไรอยู่แล้ว แต่พวกเขากลัวดงซูบินมากกว่า กลัวว่าเขาอาจจะทําอะไรที่ คาดไม่ถึงเพราะการที่เขาได้ฉายาเทพเจ้าแห่งความโชคร้ายมานั้น ไม่ใช่เพราะโชคช่วยอย่างแน่นอน อีกทั้งดงซูบินเองยังดูไม่สะทกสะท้านกับสิ่งที่เขาพึงทําลงไป เขานั้งทําแผลให้กับหยู เซียวเซียว รออยู่ในห้องพยาบาลอย่างสบายใจ เจ้าหน้าที่ตํารวจอย่างเฉียงตงและผู้อํานวยการ

โรงเรียนเองก็ไม่กล้าที่จะพูดอะไรมาก เพราะความขัดแย้งในครั้งนี้มันยิ่งใหญ่มาก ผู้อํานวยการหวางคงจะเอาเรื่องให้ถึงที่สุด เพราะมันเกี่ยวกับหวางถิงถิง อันที่จริง เพื่อแยกคนทั้งสองออกจากกัน ทางตํารวตและผู้อํานวยการโรงเรียนต้องการใช้วิธีการไกล่เกลี่ยให้มากที่สุด พวกตํารวจเองก็หวังว่าไม่อยากทําให้เรื่องนี้บานปลายไปกว่านี้แล้ว

ในห้องพยาบาล

ดูเหมือนตอนนี้รัศมีแรงอาฆาตของดงซูบินแพร่กระจายไปทั่วห้องพยาบาลและเขาเองไม่สนใจผู้อํานวยการโรงเรียนเลยด้วยซ้ํา

ดูเหมือนทางผู้อํานวยการโรงเรียนเองเห็นว่าสถานการณ์ก็ดูน่าเป็นห่วง เขาอดไม่ได้ที่จะพูด

“ผู้อ่านวยการซูบิน ได้โปรดฟังผมก่อน” ดงซูบินเหลือบมองเขา “ผมเขาใจว่าคุณเองเป็นห่วงเซียวเซียวมาก ! และคุณเองก็คงโมโหมากในตอนนี้ แต่มันเป็นความผิดพลาดของทางเราจริงๆ เราไม่รู้ว่าจะเกิดเหตุการณ์เช่นนี้ขึ้นมา และไม่คิดว่าหวางถิงถิงจะทําถึงขนาดนี้!”

ผู้อํานวยการโรงเรียนเองพยายามให้เหตุผลต่างๆนาๆ “ทางเราไม่รู้จริงๆกับเรื่องนี้ เพราะหวางถิงถิงเอง็เพิ่งย้ายจากโรงเรียนอื่นมาไม่นานมานี้ ตอนนั้นทางโรงเรียนเรายุ่งกับการสอบเข้า ถ้าทางเรารู้เรื่องนี้ก่อนทางเราก็จะต้องจัดการขั้นเด็ดขาดอย่างแน่นอน” ดงซูบินมองมาที่เขา“ยังไม่สายเกินไปที่จะจัดการกับมันในตอนนี้

ผู้อําานวยการโรงเรียนตอบด้วยเสียงสั่น “คุณหมายถึง?”

เฉียนตงเองก็รอฟังข้อเรียกร้องของดงซูบิน เช่นกัน

ดงซูบินสัมผัสหัวของ หยูเซียวเซียว และพูดว่า “หยูเซียวเซียวได้รับบาดเจ็บและถูกเหยียดหยามจนเกินกว่าคนทั่วไปจะรับได้ สิ่งที่ฉันต้องการนั้นมีไม่มาก เรื่องแรก ครูประจําชั้นของหวางถิงถิง นั้นมีส่วนรู้เห็นในเรื่องการทําร้ายร่างกายของหยูเซียวเซียวไม่ว่าเขาจะโดยทางตรงหรือทางอ้อม อย่างไรก็ตามครูคนนั้นก็ขาดความรับผิดชอบ เขาจะต้องโดนทําโทษ “

แน่นอนว่านั้นก็เป็นเรื่องที่ผู้อํานวยการโรงเรียนคิดไว้ก่อนหน้านี้แล้ว และพูดอย่างมีความสุขว่า “อย่ากังวลเรื่องนี้ เราต้องลงโทษเข้าสถานหนักที่สุด” ”

ดงซูบินพยักหน้า “” ประการที่สอง หวางถิงถิง และเด็ก ๆ ที่มีส่วนในการทําร้ายร่างกายต้องขอโทษหยูเซียวเซียว!

นี้ก็เป็นเรื่องที่ผู้อํานวยการโรงเรียนคิดไว้แล้วเช่นกัน “โอเค ”

ดงซูบินกล่าวต่อว่า” เรื่องที่สาม หวางถิงถิงและเด็กที่สมรู้ร่วมคิดด้วย จะต้องถูกไล่ออกจากโรงเรียนนี้! “

เมื่อผู้อํานวยการโรงเรียนได้ยินเช่นนั้นสีหน้าของเขาก็ดูเปลี่ยนไปในทันที “ผู้อํานวยการซูบินสําหรับเรื่องไล่ออกนั้น?”

เมื่อมองเข้าไปในสายตาของดงซูบิน สายตาของเขานั้นดูเย็นชาเอามากๆ “ถ้าคุณไม่ไล่ออกแสดงว่าคุณต้องการเก็บพวกขยะนี้ให้รกโรงเรียน แล้วโรงเรียนมัธยมหยานไทแห่งที่หนึ่งนี้จะมีอะไรดีขึ้น ? คุณคือโรงเรียนที่สําคัญสําหรับมณฑลเรา! ไม่ใช่โรงเรียนขยะ!เรื่องนี้คงไม่ต้องใช้สมองอะไรมาก ! เด็กเวรพวกนี้สร้างปัญหามากมายให้กับเพื่อนร่วมชั้นและโรงเรียน! จะเก็บคนพวกนี้ไว้สร้างปัญหาในอนาคตเพื่ออะไรกัน?”

หลิง หลิง หลิง, หลิง หลิง หลิง, โทรศัพท์ดังขึ้น

ดงซูบินได้ยินเสียงโทรศัพท์ชัดเจน ก่อนจะหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาและรับมัน “สวัสดีเลขานุการต้วน

ดูเหมือนปลายสายที่ดงซูบินรับน่าจะไม่ใช่คนธรรมดา เสียงปลายดังขึ้นมา “ซูบิน ทําไมถึงกลับมาที่นี้กัน นายไม่ได้ตั้งใจมาสร้างปัญหาที่หรอกนะ”

“เรื่องนี้ผมเองไม่ใช่คนเริ่ม และดูเหมือนผมเองก็จะไม่ผิดด้วย!”

‘ดูเหมือนว่าตอนนี้นายดูจะอารมณ์ไม่ดี เอาอย่างงี้ไหมเดียวทางเราจะรีบแก้ไขปัญหานี้ให้”

” เลขาดวน แต่เรื่องนี้ผมยอมไม่ได้จริงๆ ลูกของผมถูกทําร้ายอย่างไม่มีเหตุผล อีกทั้งมันยังเป็นการกระทําที่ทําร้ายจิตใจเด็กเอามากๆ และการที่หวาวงถิงถิงซึ่งเป็นเด็กที่กระทําการในครั้ง

นี้มีพฤติกรรมแบบนี้ก็เป็นเพราะเธอเป็นลูกสาวของผู้อํานวยการหวาง! ซึ่งทุกอย่างมันเกี่ยวของกับผู้อํานวยการหวาง เขาเองพยายามให้ท้ายลูกจนลูกของเขามีพฤติกรรมเช่นนี้ออกมา เลขานุการดวนคณะกรรมการตรวจสอบวินัยควรเข้าไปแทรกแซง ในการสืบสวนสอบสวนเหตุการณ์ในครั้งนี้ด้วย เพื่อความเป็นธรรม!”

ดวนเซินกังที่ได้ยินเช่นนั้นดูเหมือนเขาจะพอใจเอามากๆ ” “ดูเหมือนเรื่องนี้คงไม่จบง่ายๆแน่สินะ? แต่ถึงอย่างไรก็ตามนายเองก็ไม่สิทธิ์เขาไปทําร้ายคนเช่นนี้ และยิ่งที่นั้นเป็นโรงเรียนด้วยแล้ว อีกทั้งนายยังจะขอให้คณะกรรมการตรวจสอบวินัยของเราสอบสวนพวกเขาอีกหรอ . แน่นอน ดงซูบินเสี่ยงตายเพื่อต่อสู้กับเสือในสวนซาฟารีเพื่อที่จะช่วยลูกชายของดวนเซินกังจากปากเสือ

ดังนั้นความสัมพันธ์ระหว่างทั้งสองจึงดีมากเสมอ มิฉะนั้นเขาจะไม่พูดจาสนิทสนนกันเช่นนี้ “ซูบิน นายเองก็เป็นถึงผู้บริหารสูง เดียวเรื่องนี้ฉันจะจัดการให้ และจะรีบแก้ไขให้เร็วที่สุด ฉันขอให้นาย หยุดได้แล้ว มิฉะนั้นสํานักงานตํารวจคงจะต้องเข้าไปจับกุมนาย โดยข้อหาเจตนาทําร้ายร่างกาย จริงๆ ฉันต้องขอโทถ้าฉันอาจพูดตรงไป”

“จับผมอย่างงั้นหรอ”

“จับกุม! ฉันเรื่องนี้มันเป็นเรื่องน่าขบขันสิ้นดี!

แต่ถึงอย่างงั้นดงซูบินเองก็ไม่ได้พูดอะไรต่อไป เขาตอบอย่างคลุมเครือก่อนวางสาย

ในท้ายที่สุด ดงซูบินครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง และยังคงส่ายหน้า เขาคิดถึงคําของดวนเซินกังและก้าวถอยหลังเล็กน้อย “การถอนตัวที่ข้ากล่าวไปในตอนนี้สามารถบรรเทาได้ แต่จะต้องให้โทษกักขัง!”

อาการบาดเจ็บของหยูเซียวเซียวคือ มีอาการบาดเจ็บเล็กน้อยเท่านั้น ในกรณีนี้ ตามระเบียบการคว่ําบาตรของโรงเรียน ก็ไม่มีปัญหาสําหรับผู้กระทําผิดที่จะถูกคุมขังเพื่อคุมประพฤติ อย่างไรก็ตาม พฤติกรรมของ หวางถิงถิงไม่ใช่แค่การทุบตี แต่ยังฉายสิ่งไม่ดีออกสู่ช่องออนไลน์อีกด้วย วิดีโอถูกโพสต์บนอินเทอร์เน็ต ดังนั้น การสั่งให้ถอนตัวจากโรงเรียนหรือไล่ออกจากโรงเรียนจึงไม่ใช่เรื่องเกินจริง ในความเห็นของผู้อํานวยการโรงเรียนและเฉียนตง เฉียนตง ถอนหายใจด้วยความโล่งอก ตราบใดที่ ดงซูบินมีทัศนคติเช่นนี้ เรื่องนี้ก็จะจัดการได้ง่าย ดงซูบินถอยหนึ่งก้าว และ หวางฉินหลง ถอยหนึ่งก้าว และผลกระทบของปัญหาจะลดลง ดงซูบินจะจ่ายเงินให้เหยื่ออย่างเหมาะสม สําหรับค่ารักษาพยาบาล สถานีตํารวจไม่จําเป็นต้องจับกุมคนอีกต่อไป ทางที่ดี ควรไปเป็นการส่วนตัว

ใบหน้าของผู้อํานวยการโรงเรียนของโรงเรียน และตอนนี้เขากลัวว่าสิ่งต่างๆ จะผิดพลาด ตอนนี้เหมือนจะเข้าสู่สภาววะจนมุม

หลังจากประสานงานกันเฉียนตงและผู้อํานวยการของโรงเรียนมัธยมหมายเลข 1 แ ไปที่ห้องเรียนกลุ่มภาษาถัดไปและพบ หวางจื้อหลง และ หวงถิงถิง นอกจากนี้เหล่ยจื่อ เสี่ยวฟางที่นั่งกันอย่างมหดรูปและพ่อแม่ของพวกเขาก็มาถึงทีละคนและพวกเขาก็สร้างออฟฟิตเสียงดังมาก

เอะอะก็ต้องชวนลูกคุย

ได้!”

“ท่าไมคุณถึงยังไม่จับต ทําไม?”

“ตํารวจ! ดูเสี่ยวฟานของฉันจะถูกทําร้าย! หน้าเขาได้รับบาดเจ็บเห็นไหม!”

“สําหรับเรื่องนั้น! เราไม่พลาดอยู่แล้ว! เราจะต้องจับกุมคนที่ทําผิดและพาเขามาลงโทษให้ผู้ปกครองที่มาใหม่เริ่มเสียงดัง และพวกเขาทั้งหมดโกรธมาก ดูเหมือนว่าพวกเขาจะไม่คิดว่ามีอะไรผิดปกติกับลูกๆที่ไปรังแกคนอื่น ทั้งที่จริงแล้วถึงแม้ลูกของพวกเขาจะยังเด็กแต่เมื่อพวกเขาทําร้ายผู้อื่นก็ไม่สามารถปล่อยพวกเด็กเหล่านั้นไปได้?

หวางถิงถิงเองเหมือนเห็นเช่นนั้น ก็โมโหขึ้นมาอีกดึงพ่อของเธอหวางจื้อหลงให้ร้องไห้และร้องไห้ “พ่อ! หยูตั้งหากที่เป็นคนเสียหาย! หยูเซียวเซียว มาเรื่องเราก่อน! เธอมาหาเรื่องพวกหนูบริเวณทางเดิน! พวกหนูไม่ได้เริ่มก่อนเลย! นั่นแหละ! จากนั้น หยูเซียวเซียว ก็แกล้งทําเป็นว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้น เธอทําร้ายเรา แล้วเธอก็ชี้มาที่หนูและด่าหนู นั้นเป็นสาเหตุที่เราต้องเอาคืน จริงๆแล้วเพราะเธอคนเดียวเท่านั้นที่เป็นคนก่อปัญหา!” ในเวลานี้ แน่นอน เธอพยายามพูดเข้า

ข้างตัวเอง แต่ดูเหมือนว่าคนส่วนใหญ่จะไม่ค่อยเชื่อกับสิ่งที่หวางถิงถิงพูดออกมา

เหล่ยจื้อยังกล่าวอีกว่า “ใช่ เรื่องทั้งหมดเกิดเพราะหยูเซียวเซีว!”

เสี่ยวฟางเองก็สนับสนุนเรื่องนี้ด้วย: “วิดีโอนั้นเกิดขึ้นหลังจากเกิดเรื่องแล้ว เราทําทุกอย่าง เพื่อป้องกันตัวเพียงเท่านั้น!”

หวางจื้อหลงจับมือลูกสาวของเขาด้วยใบหน้าที่สงบ “ไม่ต้องกังวลนะลูก!” ในเวลานี้เฉียนตงเพิ่งเข้ามา และเมื่อเขาได้ยินสิ่งนี้ คิ้วของเขาก็ขมวดคิ้ว จากการประติดประต่อ เรื่องและดูวิดีโอ เฉียนตงรู้ดีว่า หยูเซียวเซียว ไม่ใช่เด็กสาวที่จะไปมีเรื่องกับคนอื่นก่อน หวางถิงถิงตั้งหากที่น่าจะเป็นคนก่อนเรื่อง ในวิดีโอนั้นได้บอกทุกอย่างแล้ว แต่เรื่องที่เธอเล่าออกมา น่าจะเป็นเรื่องที่เธอพยายามโกหก แต่เนื่องจากเป็นการแก้ปัญหาเฉียนตงไม่ได้พูดอะไรเลย เขาลุกยืนขึ้นและพูดกับหวางจื้อหลงแล้วพวกเขาก็เข้าไปในห้องเรียน

“เกิดอะไรขึ้น?” หวางจือหลง ดูเหมือนจะใจร้อนมาก

เฉียนตงพูดอย่างใจเย็น: “ผู้อํานวยการหวางผู้อํานวยการซูบินทําร้ายลูกสาวของคุณและนักเรียนคนอื่น ๆ หลายคน เราได้ตรวจสอบเรื่องนี้อย่างชัดเจนแล้ว เรามีหลักฐานทั้งจากพยายานบุคคลและทางกายภาพ และผลกระทบนั้นไม่ดีจริงๆ อย่างไรก็ตาม ผมเพิ่งขอให้โรงเรียนลงโทษ
จากพฤติกรรมของลูกสาวและนักเรียนอีกหลายๆ คน ลูกสาวของคุณสามารถถูกไล่ออกจากโรงเรียนได้เลย คุณรู้ด้วยว่าวิดีโอถูกโพสต์บน
อินเทอร์เน็ต ในเรื่องนี้“ดังนั้นเมื่อพิจารณาถึงผลกระ ทบทางสังคมของเหตุการณ์นี้ เรา หลังจากการไกล่เกลี่ย ผู้อํานวยการซูฐินตอนนี้น่าจะสบายใจแล้ว ตราบใดที่หวางถิงถิงขอโทษพร้อมกับนักเรียนที่เป็นเพื่อนกับเธอ ขอโทษหยูเซียวเซียวและเข้าสู่กระบวนการคุมประพฤติผู้อํานวยการซูบินก็จะไม่เอาเรื่อ และเรื่องวิดีโอจะถูกสอบสวนอีกครั้ง ส่วนค่ารักษาพยาบาลก็ค่อยตกลงกันภายหลัง” ในเวลานี้ผู้อํานวยการโรงเรียนก็เข้ามาผสมโรงด้วยเช่นกัน

เมื่อได้ยินดังนั้นสีหน้าของหวางจื้อหลงก็แสดงความไม่พอใจอีกครั้ง “ลูกสาวของฉันถิงถิงถูกเขาทําร้ายร่างกาย! ยังแถมลูกสาวของฉันยังจะต้องถูกลงโทษอีกเช่นนัน้หรอ? นี้มันยุติธรรมแล้วอย่างงั้นหรอ? .

เฉียนตงพูดอย่างอดทน: “แต่พฤติกรรมของลูกสาวคุณ นั้นมันส่อไปทางพฤติกรรมที่เป็นการกระทําผิดร้ายแรง”

“จริงๆแล้วมันเป็นฝั่งนั้นไม่ใช่หรอที่ลงมือทําร้ายลูกสาวฉันก่อน! แม้ว่ถึงถึงจะผิดมันก็สามารถให้อภัยกันได!” หวางจื้อหลง มองเขาด้วยตาสายตาที่โมโหถึงขีดสุด” “พวกคุณเป็นตํารวจภาษาอะไรกัน? อา? นี้หรือการแก้ปัญหาของพวกคุณ? ฉันจะรายงานเรื่องนี้ให้กับเบื้องบนทราบ! เฮ่อ ดงซูบินทําร้ายผู้อื่น! แต่กลับไม่ได้รับโทษ! คิดจะไกล่เกลี่ย? ฉันรับไม่ได้! ถ้าแก้ไม่ได้! ไม่เป็นไร! ฉันจะรายงานไปยังสํานักงานตํารวจ! ”

ในมุมมองของหวางจื้อหลงคําขอของ ดงซูบินค่อนข้างไร้สาระ ลูกสาวของเขาถูกทําร้าย แล้วอะไรล่ะ อีกทั้งดงซูบินก็เป็นเพียงแค่อดีตผู้บริหารเก่าของที่นี้ ต่อให้เขาจะดํารงตําแหน่งผู้บริหารสูงก็ตามในตอนนี้ แต่หวางจื้อหลงเองเป็นถึงผู้อํานวยการ สํานักงานการศึกษาของมณฑลนี้! และโรงเรียนเขาเป็นคนรับผิดชอบ แต่ค่าตัดสินคือลูกสาวของกับต้องถูกลงโทษนี้กําลังฝันกลางวัน กันอยู่หรือป่าว ทุกอย่างมันไม่ควรเป็นเช่นนี้ และมันคงเป็นเรื่องตลก ใช่หวางจื้อหลงไม่คิดว่า ลูกสาวของจะต้องโดนลงโทษ มันเป็นไปไม่ได้สําหรับเขาที่จะยอมให้โรงเรียนแห่งนี้ลงโทษ ลูกสาวของเขาเอง ทั้งๆที่ดงซูบินตั้งหากที่เป็นคนใช้ความรุนแรงกับลูกสาวของเขานั้นทําให้หวางจื้อหลงเตรียมที่จะแจ้งความเรื่องการทําร้ายผู้เยาว์แม้ว่าอาการบาดเจ็บจะไม่ร้ายแรง และไม่รู่วาเรื่องนี้จะใหญ่โต หรือเป็นเรื่องเล็ก, แน่นอนว่าแค่เรื่องเท่านี้ก็เพียงพอที่จะเอาเรื่องดงซูบินได้

เฉียนตงเองก็รู้สึกรําคาญเล็กน้อย ” ผู้อํานวยการหวางคุณลองคิดดูอีกครั้งเถอะอันนี้”’ หวางจื้อหลง หยุดตอบเขา หยิบโทรศัพท์ออกมา และโทรไปที่สํานักตํารวจของมณฑลโดยตรง โดยรายงานกรณีของ ดงซูบินที่จงใจทําร้ายผู้คน และเห็นได้ชัดว่าเขาต้องการจัดการกับดงซูบิน

ตอนนี้เฉียนตงเองก็ไม่พอใจกับการกระทําของหวางจื้อหลงในตอนนี้

ผู้อํานวยการโรงเรียนเองก็กล่าวอย่างกังวล: “ผู้อํานวยการหวางคุณไม่รู้จริงๆเหรอ ผู้อํานวยการ ซูบินเขา”

หวางจื้อหลงไม่ฟังอะไรทั้งสิ้น “ออกไป!”

ไม่เพียง แต่เขาโทรหาตํารวจ หวางจื้อหลงยัง ยังวางแผนที่จะใช้ผู้ติดต่อบางส่วนของเขาเมื่อเขามาถึงหยานไทเป็นครั้งแรก, สํานักงานตํารวจ, คณะกรรมการวินัย เขาต้องการฟ้องเรื่องระเบียบวินัยกับดงซูบินอีกด้วยในเรื่องของการแสดงพฤติกรรมไม่เหมาะสมเฉียนตงรู้สึกเห็นใจเล็กน้อย มองมาที่เขา หันหลังกลับและจากไป

หวางจีนหลง ผมได้เตือนคุณไปแล้วหลังจากนี้เรื่องทุกอย่างเป็นเพราะคุณทําเองไม่เกี่ยวกับพวกเราเลยนะ คุณแกว่างเท้าหาปีศาจเองนะ!

เขาคิดจริงๆใช่ไหมจะกําจัดเทพเจ้าแห่งความโชคร้ายได้? ?

เฉียนตงชื่นชมความกล้าหาญของเขามาก แต่มันช่างเป็นเรื่องโง่เขลาสิ้นดี!