POWER AND WEALTH (พลังและความมั่งคั่ง) - ตอนที่ 624 ซ่อนตัว!

EP 624 ซ่อนตัว!

ในช่วงเช้า.

ที่ชั้นสองของโรงเรียนมัธยมหยานไท บริเวณห้องพยาบาล

เฉียนตง ซึ่งเป็นหัวหน้าสถานีตํารวจเฉิงกวน ดูเหมือนจะเหงื่อออกเล็กน้อยที่หน้าผากของเขา เขาหันหลังกลับและรีบหลีกเลี่ยงที่หน้าหน้าต่างโรงพยาบาล ตํารวจที่อยู่ด้านหลังเฉียนตงก็งงว่า ทําไมเขาถึงทําแบบนั้น หลังจากเห็นคนข้างใน ผ่านกระจก เฉียนตงไม่จําเป็นต้องออกคําสั่ง ทุกคนหันหลังกลับ ซ่อนตัวและเดินไปที่กําแพง ไม่มีใครเข้าไป

เฉียนตงสูดหายใจเข้าและพูดว่า “ฉันจําไม่ผิด ใช่เขาหรือเปล่า” ตําารวจปาดเหงื่อที่หน้าผากของเขา“น่าจะใช่ ฉันดูเหมือน” ”

” มันต้องใช่! “ตํารวจอีกคนที่อยู่ข้างๆ ถูกกล่าวหาว่า”เป็นเขาแน่ๆ!

หลายคนเงียบไปเป็นระยะเวลาหนึ่ง และถอนหายใจด้วยความโล่งอกทันที พวกเขาทั้งหมดรู้สึกว่าพวกเขาคงจะก้าวเท้าผิดก่อนออกมาจากสํานักงาน เหตุใดจึงเกิดเรื่องบ้าๆ ขึ้น!

ครูประจําชั้นพูดซ้ําขึ้นมาอีกครั้ง “คุณตํารวจเข้าไปจับชายคนนั้นสิ!”

ดูเหมือนครูประจําชั้นเองก็เริ่มโมโหและมึนงงว่าตํารวจพวกนี้เป็นบ้าอะไรกันไป! นี้มันเรื่องบ้าอะไรกัน! แล้วทําไมพวกคุณทุกคนหันหลังหนีกันหมด! เกิดบ้าอะไรกันว่ะเนี่ย!

แน่นอนประชาชนทั่วไปส่วนใหญ่อาจจะไม่รู้จักดงซูบินแต่ในฐานะตํารวจที่ทํางานในมณฑลหยานไท่ พวกเขาจะไม่รู้จัก ดงซูบิน ที่เคยทํางานในสํานักงานความมั่นคงสาธารณะได้อย่างไร พวกเขาจ่าดงซูบินได้เป็นอย่างดี เฉียนตงและตํารวจอีกหลายคนจําได้อย่างรวดเร็ว ชายผู้นี้คือ

ชายที่ฆ่าไม่ตาย

จะไปจับเขาอย่างงั้นหรอ

มีแต่คนบ้าเท่านั้นแหละที่จะกล้าไปจับกุมชายหนุ่มผู้นี้ !

ต่อให้ยกสถานีตํารวจมาทั่วทั้งมณฑลหยานไทก็ไม่มีใครกล้าทําหรอก?? ชายที่ได้รับฉายาว่า เทพเจ้าแห่งความโชคร้าย

ดูเหมือนเจ้าหน้าที่ตํารวจทั้งหมดไม่ รู้ว่าพวกเขาจะทําอย่างไรดีในสถานการณ์เช่นนี้

ปานกุ้ยเหริน ก็ยังไม่เข้าใจอยู่ดีว่าเกิดอะไรขึ้น จึงอดไม่ได้ที่จะกล่าวว่า “คุณตํารวจ ชายผู้นี้ ก่อนหน้านี้เขายังอ้างถึงหัวหน้าเหลียงด้วย หมอนี้มันบ้าจริงๆ มันไม่เกรงกลัวกฎหมายเลยอย่างงั้นหรอ!” ครูประจําชั้นเริ่มใส่ไฟให้มากขึ้น และเขาต้องการให้ตํารวจเหล่านี้รีบจับกุมตัวของดงซูบินออกไปให้ได้ เพราะชายผู้นี้ทําให้เขาอับอายต่อหน้าเด็กๆของเขา

เมื่อนํารวจได้ยิน ทุกคนก็มองเขาแปลกๆ

เขาพูดเช่นนั้นเลยแม้แต่ผู้อํานวยการสํานักความมั่นคงสาธารณะเหลียงเฉิงเผิงเขายังกล้า?

คนอื่นอาจไม่สามารถพูดเรื่องนี้ได้ แต่เมื่อคุณคิดถึงสิ่งที่ดงซูบินทําในมณฑลหยานไทคําพูดแบบนี้สามารถพูดได้โดยเทพเจ้าแห่งความโชคร้าย

เฉียนตงรู้ดีว่าดงซูบินเคยจับญาติของเลขาธิการคณะกรรมการพรรคเขตในท้ายที่สุดแล้วชายคนนี้ไม่ใช่คนธรรมดา? ขนาดเลขาธิการเขตเขายังไม่ไหวหน้าเลย นับประสาผู้อํานวยการสํานักการศึกษาหวางจือหลงต่อให้เทพแห่งแห้งความโชคร้ายจะตบหน้าลูกของหัวเหลียง ทุกคนก็จะไม่แปลกใจกับการกระทําที่โหดร้ายเช่นนี้เมื่อผู้อํานวยการซูบินอยู่ในตําแหน่ง ใช่ เขาสามารถทํามันได้!

แน่นอนตํารวจชุดนี้ฉลาดเอามากๆและอดไม่ได้ที่จะกระซิบ: “พี่เฉียน เรื่องนี้ อืม ผลกระทบ

ของคดีนี้แย่มาก ทําร้ายนักเรียนและครู นี่เป็นคดีใหญ่ ฉันคิดว่าฉันจะ ไปแจ้งความกับกรมว่า ให้สํานักส่งคนไปรับช่วงต่อไหม”
ดันให้คนอื่น? ความคิดที่ดี!

เฉียนตงไม่ต้องการเข้าไปมีส่วนเกี่ยวข้องกับเรื่องนี้ เขาไม่ได้พูดอะไรมาก เขาพยักหน้าลึกๆ

หยิบโทรศัพท์มือถือออกมาแล้วเดินไปอีกด้านหนึ่งของทางเดินเพื่อโทรแจ้งสถานีตํารวจ

“สวัสดีครับ ผู้กํากับหวัน พอดีผมมีเรื่องรบกวรนเล็กหน่อย” เฉียนตง

หวันเตาผู้กํากับสถานีตํารวจในเมืองและในชนบทกล่าวอย่างจริงจังว่า: “การจัดการเป็นอย่างไร นายได้จับกุมตัวผู้ร้ายหรือยัง”

เฉียนตง รู้สึกอับอาย “…ผมยังไม่ได้ตัวผู้ร้ายเลยครับ”

หวันเตาตกใจ “ยัง?” มันเกิดขึ้นได้อย่างไร? ”

“นั่นสินะ” “เฉียนตงพูดด้วยความทุกข์ใจว่า”ผม เรา“ก็คนที่ต้องสงสัยว่าคนร้ายนั้นคือ……” ผู้อ่านวยการซูบิน

หวันเตาขมวดคิ้ว “ผู้อํานวยการซูบิน? หมายถึงผู้กํากับซูบินหรอ?” เฉียนตงกระซิบ: “เอิ่ม ใช้แล้วเขาคือดงซูบิน” มีเสียงดังเอี๊ยดที่

ปลายอีกด้านของโทรศัพท์และเฉียนตงไม่ทราบว่าผู้อํานวยการหวันตกจากเก้าอี้หรือชนกับ

บางสิ่งบางอย่างหรือบางสิ่งบางอย่างตกลงไป

เฉียนตงยิ้มอย่างขมขื่นและพูดว่า: “ผู้กํากับ ผมเห็นว่าคดีควรจะโอนไปที่กรมดีหรือไม่ นี่…” “เรารับคดีนี้ไว้แล้ว เราจะโอนไปได้อย่าง” หวันเตารีบพูด : “สําหรับคดีนี้! นายต้องจัดการคดีให้เสร็จ! ถ้าไม่เสร็จไม่ต้องกลับมาที่สํานักงานเข้าใจไหม”
“ผู้กํากับวัน เรา..” ดูดูดู โทรศัพท์วางสายเมื่อปลายสายนั้นเสีย

เฉียนตงคิดในใจแล้วฉันจะจัดการเรื่องนี้ได้อย่างไรกัน! นี้ผู้กํากับพยายามโยนขี้ให้ฉันหรอเนี่ย? เขาคิดว่าฉันเป็นใครกัน! ?

เฉียนตงเดินกลับมาและส่ายหัวอย่างขมขื่นภายใต้สายตาที่คาดหวังของตํารวจ

เมื่อลูกน้องตํารวจเขาเห็นก็ถึงกับพูดไม่ออก

ปาน กุ้ยเหริน ไม่ได้โง่ เมื่อเห็นท่านี้เช่นนั้นเขาก็ผงะไปทันที รู้ว่าต้องมีบางอย่างไม่ชอบมาพากลแน่ๆ เขามองไปที่หน้าต่างห้องพยาบาล แล้วพูดกับใจว่า ชายคนนี้เป็นใครกันแน่ แม้แต่ตํารวจก็ไม่กล้าจับ ?

ในระยะไกลฝีเท้าก้าวเข้ามาใกล้

ตุ๊ก ตุ๊ก ตุ๊ก ตุ๊ก ตุ๊ก ตุ๊ก ตุ๊ก ตุ๊ก ผอ.โรงเรียหยานไทและผู้อํานวยการสํานักการศึกษาด้วยท่าทีโกรธจัดกําลังเดินอยู่บนบันได

หวางจื้อหลงเป็นชายวัยกลางคนในวัยสี่สิบของเขา เขาเป็นคนหน้ากลม และหน้าผากที่สดใส เขาเคลื่อนไหวและโกรธเคืองเพราะลูกสาวของเขาหวางถิงถิง ถูกทําร้าย หวางจื้อหลงได้รับสายโทรศัพท์จากลูกเขาเองก่อนหน้านี้ ทําให้เขาตกใจและรีบตรงดิ่งมาที่โรงเรียนมัธยมหยานไทในทันที เพราะเขามีเพียงลูกสาวหัวแก้วหัวแหวนเพียงคนเดียวเท่านั้น ตั้งแต่เธอยังเด็ก หวางจือ หลงนั้นเอาแต่ใจเธอ เธอเองนั้นอยู่สบายไม่มีใครมาขัดใต ซึ่งเลี้ยงแบบยุ่งไม่ให้ไต่ ไรไม่ให้ตอมพอโดนตี และจะมีใครกล้าทําร้ายลูกสาวของเขาทั้งนี้โรงเรียนแห่งนี้ก็อยู่ในการดูแลของเขา! อีกทั้งยังตั้งใจตบหน้าลูกสาวของเขาด้วย! แล้วเขาจะยอมอยู่นิ่งได้อย่างไรกัน?

“ที่มีการจัดการอย่างไรดกัน! ใครปล่อยให้เรื่องนี้มันเกิดขึ้นบ๊ะ?” หวางจื้อหลงตะโกนใส่ผู้อำนวยการของโรงเรียน “เขาเข้ามาในโรงเรียนได้อย่างไร?”

ผู้อ่านกวยการโรงเรียนเดินมากับเขาและพูดอย่างระมัดระวัง: “เป็นเพราะพวกเราบกพร่องเอง”

“มันมีขอแก้ตัวที่ดีกว่านี้ไหม? โรงเรียนแห่งนี้มันเป็นโรงเรียนนักเลงหรือยังไงกัน” ผู้อํานวยการโรงเรียนเองก็ได้แต่ก้มหน้ารับ เพราะวันนี้พักผ่อนและเขาก็รีบจากบ้านหลังจากได้ยินเรื่องที่เกิดขึ้น และรีบมาพบกับหวางจื้อหลง ดูเหมือนจะมีอาจารย์คนหนึ่งแจ้งเหตุนี้ให้กับผู้อ่านวยการโรงเรียนทราบว่ามีชายหนุ่มคนหนึ่งขับรถเขามาที่โรงเรียนเหมือนเขารู้จักกับหยูเซียว เซียวด้วย? ดูเหมือนก็น่าจะเป็นผู้ปกครองของหยูเซียวเซียว ก่อนที่ชายคนนั้นจะตบหน้าหวางถิงถิง? เรื่องนี้น่าจะเกี่ยวกับที่หยูเซียวเซียวถูกรังแก ผู้อํานวยการโรงเรียนตกใจเล็กน้อย ครูหลายคนรู้ว่าหยูเซียวเซียวย้ายมาอยู่ที่โรงเรียนมัธยมแห่งนี้ก็เพราะคําสั่งการจากผู้อํานวยการโรงเรียน แต่มีเพียงผู้อํานวยการโรงเรียนและผู้บริหารโรงเรียนเพียงไม่กี่คนเท่านั้นที่รู้ว่าหยูเซียว

เซียวใช้เส้นสายของดงซบินเข้ามา การที่เธอได้เข้ามาเรียนที่นี้ได้ก็เพราะอิทธิพลของดงซูบินและเมื่อผู้อํานวยการโรงเรียนได้ยินว่าเรื่องนี้มีดงซูบินเข้ามาเกี่ยวด้วยเขาก็เกิดลางสังหรณ์ที่ไม่ดีเท่าไร

บนชั้นสอง ทุกคนมาพบกัน

“ผู้อ่านวยการหวางครับ”

“ครูปาน”

หวางจื้อหลงพูดอย่างโมโห “ผู้ร้ายอยู่ไหนกัน” ครูประจําชั้นชี้ไปที่ห้องพยาบาล “อยู่ในนั้น”

“ทําไมตํารวจยังไม่จับกุมเขา?” หวางจื้อหลงมองไปที่ตํารวจ แล้วถามว่า “มัวรออะไรอยู่” เข้าไปสิ ฉันรู้จักกับผู้กํากับสถานีตํารวจในเมืองและชนบทมาก่อนแล้ว แต่ไม่คาดคิดว่าหลังจากเวลาผ่านไปนานเช่นนี้ ตํารวจเหล่านี้ก็ยังยืนนิ่งอยู่ที่ ประตูและประสิทธิภาพในการทํางานแย่มากขนาดนี้!

เฉียนตงและตํารวจคุยกันอย่างลําบากใจ และผู้อํานวยการหวางก็พูดขึ้น ไม่ว่ายังไงเขาก็จับคนไม่ได้ อย่างน้อยเขาก็จับเทพแห่งความโชคร้ายไม่ได้ “เราเพิ่งมาถึง และเรากําลังจะเข้าไป” “คุณกําลังรออะไรอยู่!” “หวางจื่อหลงเป็นผู้นําก้าวไปข้างหน้าและผลักประตูเปิดออก” ใครเป็นคนทําร้ายเด็ก!” ในห้องพยาบาล ดงซูบินกําลังทายาไปที่แขนของหยูเซียวเซียวเขาหันศีรษะและมองไปที่คนที่กําลังมา คุณหมายถึงใคร?”

เมื่อได้ยินเสียงนี้ มองหน้า ผู้อํานวยการโรงเรียนเองก็ถึงกับสะดุดแทบล้มลงกับพื้น ฉันหัวใจจะวาย! เทพเจ้าแห่งความโชคร้ายกลับมาแล้ว! ? แม้ว่าผู้อํานวยการโรงเรียนจะมีลางสังหรณ์เมื่อได้รับโทรศัพท์ หลังจากที่ได้เห็นดงซูบิน เขาอดไม่ได้ที่จะตบหน้าผากของเขาอย่างกังวล! เหตุน้ํารั่วในบ้านคืนฝนตก! ลองคิดดูด้วยว่าพวกที่กล้าทุบตีครูในโรงเรียน และพวกที่กล้าทําร้ายลูกของผู้อํานวยการสํานัการศึกษา นอกจากเทพเจ้าแห่งความโชคร้ายที่มีชื่อเสียงในหยานไทแล้ว…” จะมีใครอื่นกล้าทําเช่นนี้นอกจากชายผู้นั้น

ครูประจําชั้นเองก็ดูตกใจมากเมื่อเห็นสีหน้าของผู้อํานวยการโรงเรียนเปลี่ยน มันทําให้กําลังใจของครูประจําชั้นแย่ลงไปด้วย

“รู้ไหมว่าฉันเป็นใคร” หวางจื้อหลง กล่าวด้วยความโมโห: “ฉันเป็นพ่อของหวางถิง!” ”

เมื่อเห็นผู้คนมากมายหยูเซียวเซียวซ่อนตัวอยู่ข้างหลังดงซูบิน

ด้วยความกลัวดงซูบินมองเขาขึ้นและลง ดวงตาของเธอเย็นชา “คุณคงเป็นหวางจื้อหลงสินะ?

มาถึงแล้วก็ดีเลย คุณนะสั่งสอนลูกสาวของคุณยังไงกันค่ะ “

ไอ้บ้านี้แก่ตั้งหากมาทําร้ายลูกสาวของฉัน! และยังมากล้าสั่งสอนฉันอีก หวางจื้อหลงก็ช่วยไม่ได้ ชี้ไปที่เขาและเริ่มสบถออกมา: “เด็กนอย! พูดความจริงออกมาส่ะตอนนี้ตํารวจล้อมที่นี้ไว้หมดแล้ว?”

ดงซูบินแตะโต๊ะ “ดูสิ!” ดงซูบินพูดในใจว่าดูเหมือนแกยังไม่เข้าใจสถานการณ์ตอนนี้? แกรู้หรือเปล่าลูกสาวของแกท่าบ้าอะไรลงไป! “

ทันทีที่หวางจื้อหลงและดงซูบินเริ่มปะทะฝีปากกัน ดูเหมือนผู้อํานวยการโรงเรียนกําลังเหงื่อตก

“ผู้อํานวยการหวางใจเย็นลงก่อน ค่อยพูดค่อยจากัน” “ผู้อํานวยการซูบินเองก็ช่วยใจเย็นลง ด้วยเช่นกันนะ เราค่อยๆกันก็ได้นิ” ผู้อํานวยการโรงเรียนรีบเข้ามาห้ามทัพในทันที . “ท่านผู้อําานวยการ” เฉียนตงพูดอย่างเร่งรีบ: “ค่อนๆพูดกันก็ได้นะครับ ได้โปรดเถอะ” ตํารวจสองสามคนมองดู และเดินขึ้นไปอย่างใจเย็นเพื่อปกป้องทั้งสองเพราะกลัวว่าพวกเขาจะต่อสู้กันเอง

ผู้อําานวยการ? ผู้อํานวยการซูบิน? เมื่อหวางจื้อหลงได้ยินเรื่องนี้ เขามองไปที่ผู้อํานวยการโรงเรียนด้วยสายตาเย็นชา

ผู้อําานวยการโรงเรียนต้องอธิบายด้วยเสียงต่ํา: “ผู้อํานวยการหวาง นี่คือผู้อํานวยการซูบิน เขาเคยเป็นผู้อํานวยการสํานักงานหนานฉางมาก่อน อีกทั้งเขาเคยเป็นผู้อํานวยการสํานักส่งเสริมการ
ลงทุนในหยานไทมาด้วย”

ดงซูบิน? ไม่นานตั้งแต่หวางจื้อหลงเข้ามารับตําแหน่ง เขาไม่เคยได้ยินชื่อนี้เลยจริงๆ อดีตผู้อ่านวยการสํานักส่งเสริมการลงทุน? เขาย้ายไปแล้วไม่ใช่หรอ? หวางจื้อหลงเยาะเย้ยและไม่ทําให้เขาอยู่ในสายตาของเขาเลย เกิดอะไรขึ้นกับผู้อํานวยการสํานักงานเขต? อย่าพูดว่าคุณไม่ใช่เจ้าหน้าที่ในเขตหยางไทในตอนนี้ แม้ว่าอีกฝ่ายจะเคยเป็นถึงผู้อํานวยการที่นี้ แต่เนื่องจาก

เขาย้ายออกไปแล้ว เขาก็ไม่มีอํานาจที่นี้อีกต่อไป?

ถึงแม้หวางจือหลงจะไม่รู้ว่าดงซูบินคือใครกันแน่ แต่ครูประจําชั้นนั้นรู้จัก ชื่อนี้ดี! เมื่อครูประจําชัยเห็นผู้อํานวยการโรงเรียนของเจาแนะนําตัว มันก็ทําให้เขาตะลึง เสื้อบนหลังของเขาเปียกโชกไปด้วยเหงื่อที่เย็นยะเยือก และเขาแทบจะไม่สามารถยืนได้อย่างมั่นคงด้วยเท้าของเขา!

ดงซูบิน?

เขาคือ ดงซูบิน??

แย่แน่! มันต้องเกิดเรื่องไม่ดีขึ้นมาแน่!

ครูประจําชั้นหน้าซีดขึ้นมาทันทีและรู้สึกได้ถึงหายนะ และอยากจะหายไปจากจุดนี้! ฉันรู้ว่าผู้ชายคนนี้เป็นเทพเจ้าแห่งความโชคร้ายที่มีชื่อเสียง ฉันพลาดแล้วที่ไปยั่วโมโหเขา! ใครๆในหยานไทก็รู้ว่าดงซูบินผู้นี้คือใคร? และรับรู้ว่าชื่อเสียงของเขามันดังขนาดไหน? ครูประจําชั้นถึงกับยืนนิ่ง หลังจากได้ยินสิ่งนี้ เขาก็หันศีรษะและออกจากห้องพยาบาลอย่างเงียบ ๆ ตอนนี้เขาไม่ได้ติดใจอะไรดงซูบินแล้ว สิ่งเดียวที่เขาควรทําตอนนี้คือ ซ่อนตัวได้เท่านั้น!