POWER AND WEALTH (พลังและความมั่งคั่ง) - ตอนที่ 621 รู้ไหม พ่อของฉันเป็นใคร!

EP 621 รู้ไหม พ่อของฉันเป็นใคร!

ในช่วงเช้า.

โรงเรียนมัธยมหยานไท

ดงซูบินดึงแขนหยูเซียวเซียวเข้าไปในอาคารสอนด้วยความโมโห

ครูคณิตศาสตร์ถือแฟ้มเดินเข้ามาและขมวดคิ้วทันนี้ เมื่อเธอเดินผ่านมาเธอคิดว่าดูเหมือนจะเกิดเรื่องผิดปกติขึ้นมาแล้วหันกลับมามองสองสามครั้งก่อนจะจากไป แน่นอนว่าแม่ของดงซูบินเองเคยทํางานที่นี่ แต่ดงซูบินไม่เคยมาที่ทํางานของแม่ของเขาเลยอย่างมากที่สุด ดงซูบินก็มารับแม่ของเขาที่หน้าประตูโรงเรียนเพียงเท่านั้น และทุกที่หยูเซียวเซียวเองก็จะมีหยูเซียวเซียวมารับหลังเลิกเรียน ดังนั้จึงมีคนจํานวนไม่มากนักที่รู้จักกับดงซูบินบริเวณบันได.

ดงซูบินถามด้วยใบหน้าบูดบึ้ง “ชั้นหนึ่งหรือชั้นสอง?”

“บนชั้นสอง” หยูเซียวเซียวเธอร้องไห้จนจมูกบวม อีกทั้งกลัวจนตัวสั่นแต่ดงซูบินก็จับมือของเธอไม่ปล่อย เธอเองรู้ดีว่านี้เป็นเวลาเรียนแต่เธอก็ปฏิเสธดงซูบินไม่ได้

“พวกนั้นยังเรียนอยู่ใช่ไหม” “พวกเขาน่าจะยังเรียนอยู่นะคะ”

“ถ้าอย่างงั้นไปกันเถอะ!” ดงซูบินก้าวขึ้นอาคารไปในทันที

หยูเซียวเซียวเองก็เดินติดตามอย่างใกล้ชิด สีหน้าก็เธอก็ยังแสดงถึงความกลัวอยู่บ้าง

บนชั้นสอง.

ห้องเรียนของชั้นมัธยมศึกษาปีที่สอง

ชายวัยสามสิบกําลังพูดภาษาจีนอยู่บนแท่นอยู่ ดูเหมือนเขาจะเป็นครูประจําชั้นเรียนของห้องนี้” จริงๆ แล้ว บทความเหล่านี้มาจากชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 3 แต่หนังสือเล่มนี้ยังไม่มีการตีพิมพ์ออกมายังเก็บไว้พิจารณา นี่ก็เป็นการเตรียมตัวก่อนจบชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 3 ล่วงหน้าและเข้าสู่ ช่วงการทบทวน ต้องฟังให้ดีและอย่าทําธุรกิจเล็กๆนะครับ งั้นผมจะยังคงพูดถึงข้อความนี้ต่อไป

ในช่วงราชวงศ์ถังและราชวงศ์ซ่ง…”

ปาน กุ้ยเหรินผลิกหนังสือไปมาและนักเรียนส่วนใหญ่ก็ตั้งใจฟังเอามากๆ แต่มีเพียงหวางถิงถิงเท่านั้นเธอดูไม่สนใจกับบทเรียนนี้เลย

“เหล่ยจือทั้งสองคนกําลังทําอะไรอยู่?” หวางถิงถิง ถามด้วยเสียงต่ํา “ดูคลิปนี้แล้ว คือเด็กที่เราทําร้ายตอนช่วงเช้า” เหล่ยจื้อยังคงยิ้ม

เสี่ยวฟางพูดขัดจังหวะและพูดว่า: “ฉันโพสต์วิดีโอบนอินเทอร์เน็ตมีคนคลิกเข้ามาดูเยอะแยะเลย”

“เธอไปโพสต์ไว้ที่ไหน” หวางถิงถิงดูสนใจ “ฉันอยากรู้!”

เสี่ยวฟางกล่าว :, “โพสไปที่สํานักงานครูใหญ่ของเรา ฉันบอกว่าเขาว่า ถิงถิงต้องการตรวจสอบข้อมูลออนไลน์ และอาจารย์ใหญ่ของเราให้ยืมคอมพิวเตอร์โดยไม่พูดอะไรสักคํา” หวางถิงถิงกล่าวว่า: “เธอเรียกชื่อฉันในวิดีโอ ทําไม ‘ ลบมันทิ้งเดียวนี้”

“เอ่อ ฉันลืมไป ไม่เป็นไรหรอก”

“มีคนชื่อถิงถิงมากมายในประเทศจีน” หวางถิงถิงคิดถึงเรื่องนั้นสักพักและดูเหมือนเธอจะไม่ได้สนใจเรื่องนี้มากนัก แล้วพูดพร้อมกับหัวเราะเบาๆ: ” มันไม่เห็นหน้าฉัน มันไม่เป็นอะไรหรอก” “ดูนั่นสิ ดูสิหยูเซียวเซียวร้องไห้” ฮ่าฮ่าฮ่า ฉันชอบมากต้องดูตั้งสองสามครั้งแนะ และคนอย่างแม่นั้นต้องโดนสั่งสอนสะบ้าง! “

“แม่นั้นหายไปไหนแล้ว นี้มันก็จะเที่ยงแล้วนะ” หวางถิงถิงพูดด้วยน้ําเสียงที่ดูรําคาญเล็กน้อย: “เอางี้มาดูว่าใครตบหน้าแม่นั้นบ่อยกว่ากัน ในครั้งหน้า” อันที่จริงแล้วการที่หวางถิงถิงแกล้งหยูเซียวเซียวเพราะหยูเซียวเซียวนั้นมีใบหน้าที่น่ารักและสวยกว่าเธอมากเธอเลยอิจฉาและวางแผนที่จะแกล้งหยูเซียวเซียวอยู่แล้ว

“โอเค โอเค!”

“ไม่อย่างนั้น ให้โยนลูกบอลอีกครั้งหลังจากที่จับเธอแก้ผ้าแล้วเอาไหมมันดูสนุกกว่าเยอะ!” ” มันน่าสนใจ! “หวางถิงถิงก็หัวเราะอย่างเห็นด้วย” คราวนี้ฉันจะถ่ายวิดีโอไว้ด้วย!“ ”เปลื้องผ้า แม่นั้นและโพสต์ภาพออนไลน์! ดูสิว่าแม่นั้นจะเอาหน้าไปไว้ที่ไหนกัน! โว้ย! “

ดูเหมือนเสียงของกลุ่มเด็กๆเริ่มดังขึ้นเล็กหน่อย ซึ่งเด็กคนอื่นๆเองที่กําลังฟังครูสอนอย่าง ตั้งใจแม่จะเป็นเพียงเสียงของคนกลุ่มเล็กๆ มันก็มีหลายคนได้ยินรวมถึงคุณครูที่อยู่หน้าห้องด้วย อย่างไรก็ตาม ทุกคน คุ้นเคยกับเรื่องพวกนี้มาสักพักแล้ว ตั้งแต่หวางถิงถิงย้ยามาที่นี้ เธอเอง เหล่นจือ และเสี่ยวฟานก็ตั้งตัวเป็นอัธพาล รังแกเพื่อนร่วมชั้นคนอื่น มีเรื่องกับครูทุกคน และไม่ยอมส่งการบ้าน ไม่มีใครกล้าที่จะมีปัญหากับเธอเลยสักคน บางคนก็นําเรื่องไปฟ้องอาจารย์ใหญ่แต่ก็ไม่มีคนสนใจเรื่องนี้เลย อีกทั้งหวางถิงถิงนั้นไม่กลัวใครในโรงเรียนนี้เลยด้วยซ้ํา

ในครั้งนี้ก็เช่นกันคุณครูประจําชั้นก็ทําเหมือนไม่ได้ยินสิ่งที่พวกเธอคุยกันกับเพื่อนของเธอและครูก็ยังคงถือหนังสือเรียนและพูดคุยบนเวที พยายามปิดตาข้างหนึ่งปล่อยเรื่องนี้ไป

หวางถิงถิงนั้นเป็นลูกสาวของหวางจื้อหลงผู้อํานวยการคนใหม่ของสํานักงานการศึกษามณฑลหยานไท

ไม่มีใครในโรงเรียนไม่รู้เรื่องนี้ สํานักการศึกษาดูแลโรงเรียน โรงเรียนรับผิดชอบครู และครู มีหน้าที่ดูแลนักเรียน ดังนั้น ภายใต้สายบังคับบัญชานี้ จึงทําให้หวางถิงถิงนั้นมีสิทธิ์พิเศษกว่าคนอื่นเพราะเธอนั้นเป็นลูกของผู้บริหารของมณฑล นักเรียนคนอื่นไม่กล้ายุ่งกับเธอ ครูเองก็ไม่อยากยุ่งกับเธอ หวางจื้อหลงเป็นถึงผู้อํานวยการคนใหม่ และไม่มีครูคนไหนกล้ามีปัญหากับเธอนั้นร่วม
ถึงผู้อ่านวยการโรงเรียนด้วย

“นักเรียนคนอื่นทุกคนจดบันทึกอย่างจริงจัง” คุณครูก็เขียนบนกระดานดําา ตราบใดที่หวางถิงถิงยังอยู่ที่นี้ ตัวของครูเองก็ไม่มีสิทธิ์ด่าหรือว่ากล่าวตักเตือนแก๊งค์ของหวางถิงถิงได้ แต่ในขณะนี้ ประตูห้องเรียนถูกผลักเปิดจากด้านนอก!
ดูเหมือนจะถูกเตะ และเสียงก็ดังจนทุกคนในห้องเรียนตกใจ!

ดงซูบินยืนอยู่ข้างนอกด้วยสีหน้าที่โมโหอย่างสุดขีดเขาจีบแขนของหยูเซียวเซียวไว้เดินเข้าไปในห้องเรียนแล้วกระแทกประตูลงบนพื้นด้วยมือขวาของเขา “ใคร?” ชี้ให้ลุงดู! ”

หยูเซียวเซียวมองเข้าไปในห้องเรียนอย่างหงุดหงิดรีบก้มหน้าลงในที่สุดก็รวบรวมความกล้าที่จะยกศีรษะของเธอเหยียดมือของเธอกับตาสีแดงและชี้ไปที่คนสามคหวางถิงถิง, เหล่ยจื้อ และเสี่ยวฟางที่นั่งอยู่ในแถวกลาง. ตอนนี้ดงซูบินถึงกับลมออกหูของเขาและกระซิบ: “สามคนนั้นใช่ไหม “

คุณครูประจําชั้นถึงกับขมวดคิ้ว “เกิดอะไรขึ้นเนี่ย คุณคิดจะทําอะไรกัน!”

ดงซูบินไม่สนใจสิ่งที่ครูพูดเลยด้วยซ้ําไ และชําเลืองมองไปที่ใบหน้าของนักเรียนทั้งสามคน! “เธอมาจากชั้นเรียนไหน?” “ปาน กุ้ยเหรินมองหยูเซียวเซียวอย่างรําคาญแล้วพูดกับดงซูบิน!” คุณเป็นผู้ปกครองของนักเรียนคนนี้ใช่ไหม? ออกไปจากที่นี่เดี๋ยวนี้! ตอนนี้ผมกําลังสอนนักเรียนอยู่! ”

ดงซูบิน มองเขาอย่างเย็นชา” “ให้ตายสิ! คุณเป็นครูภาษาอะไรกันทําไมปล่อยให้เด็กถูกทําร้ายเช่นนี้! นี้หรอคุณครู”

“นี้คุณเป็นบ้าอะไรเนี่ย มาตะโกนโวกเวกโวยวายอะไรที่นี้” ครูคนนั้นจ้องตาเขม็ง ” ที่นี่คือโรงเรียน!”

เมื่อดงซูบินได้ยินสิ่งนี้ เขาก็โกรธและยิ้ม: “โรงเรียน คุณยังกล้าเรียกที่นี้ว่าโรงเรียนอีกอย่างงั้นหรอ? ฉันส่งลูกของฉันมาเรียนที่นี้! เพื่อหาความรู้! ไม่ใช่ส่งมาเพื่อถูกทําร้าย! คุณเป็นใคร ครูประจําชั้นในชั้นประถมศึกษาปีที่สอง?คุณสั่งสอนเด็กยังไงกันแน่ อ่า นักเรียนของคุณรังแกลูกของฉัน! นี้คุณตาบอดหรือยังไงถึงไม่รู้ว่าลูกของฉันถูกทําร้ายเนี่ย!”

ดงซูบินเตะประตูเสียงดังทําให้นักเรียนทุกคนตกใจกับเสียงกรี๊ด!

ปาน กุ้ยเหริน ดูจะไม่แยแสกับสิ่งที่ดงซูบินพูดออกมาเลยสักนิด เพราะเขาเห็นผู้ปกครอง นักเรียนที่ไร้เหตุผลมากมาย ไม่ต้องพูดถึงว่าเขาเพิ่งเห็นว่าคนที่หยูเซียวเซียวพูดถึงคือลูกสาวของผู้อํานวยการหวางจื้อหลง แน่นอนว่าเขาเองยิ่งไม่สนใจเรื่องนี้และยอมปล่อยเรื่องนี้ไป เขาชี้ไปที่ดงซูบินก่อนที่จะตะโกน: “ผมจะพูดอีกครั้ง! ออกไปเดี๋ยวนี้! นี่ไม่ใช่ที่ที่คุณจะมาโชว์กร่างที่นี้!”

ไอ้หมอนี้ขนาดนักเรียนของคุณโดนทําร้ายขนาดนี้ยังทําเป็นไม่รู้ไม่เห็นอีก ?

ถ้าเช่นนี้ฉันจะใช้ไม้แข็งแล้วกับเรื่องนี้แล้ว!

แน่นอนว่าเมื่อดงซูบินลั่นวาจาเช่นนี้สิ่งที่จะตามมาคือหายนะของคนๆนั้นอย่างแน่นอน ในตอนนี้ดูเหมือนครูคนนี้ยังไม่รู้จักเขา และไม่รู้สะแล้วว่าดงซูบินนั้นร้ายกาจแค่ไหน ดงซูบินยกเท้าขึ้น และเตะไปข้างหน้าอย่างแรง ทุกคนตะลึงงัน เขาเตะเข้าไปที่ท้องของครูประจําชั้นแล้วทําให้ครูประจําชั้นกระแทกกับโพเดียม โพเดียมไม้ถึงกับพังในทันที และดงซูบินก็ทุบแผ่นหลังของครูประจําชั้น ตอนนี้ในห้องเรียนเต็มไปด้วยเสียงกรีดร้อง!

“อ๊ะ!”

“คุณ…!”

“ผัว! ผัว…!” เสียงกระแทกหลังได้ยินออกมาชัดเจน

ตอนนี้ทุกอย่างภายในห้องเรียนนั้นวุ่นวายไปหมด!

เหล่ยจื้อ และเสี่ยวฟางก็มองหน้ากัน หวางถิงถิงเธอก็ดูสับสนเล็กน้อยนี่ใครกัน?

หยูเซียวเซียวก็ถึงกับทําอะไรไม่ถูกกับเหตุการณ์ตรงหน้าของเธอ เธอไม่คิดว่าลุงของเธอจะทําร้ายครูคนนั้นเช่นนี้!

ครูประจําชั้นถึงกับกุมท้องของเขาและเกือบจะอาเจียนเนยและชี้ไปที่ ดงซูบินอย่างสั่น ๆ “แกทําร้ายฉัน”

ใครจะไปรู้ว่าเรื่องนี้ยังไม่จบ ดงซูบิน ก้าวขึ้นด้วยการก้าวเท้าและเตะอีกครั้ง, “ถูกต้องแล้วฉันนี้แหละทําร้ายแก!”

ในที่สุดครูประจําชั้นก็กรีดร้องออกมาด้วยความเจ็บปวด ขณะมือกุมไปที่ซี่โครงของเขา เขาเองเคยผ่านผู้ปกครองโมโหร้ายมาหลายคนแต่เขาไม่เคยเจอใครที่จะกล้าลงมือทําร้ายเขาเช่นนี้มาก่อน

อันที่จริง ดงซูบินมองเห็นเรื่องนี้ชัดเจนมาก การที่เด็กท่าไม่ดี แต่คนที่อยู่ในฐานะครูกับทําตัวละเลยไม่สนใจ เช่นนี้มันถูกต้องแล้วหรอ? พฤติกรรมของหวางถิงงถึงที่โรงเรียนเป็นไปไม่ได้ที่จะมองไม่เห็น และเป็นไปไม่ได้ที่จะไม่ชัดเจนเลย แต่คุณจะจัดการกับมันอย่างไร? หากคุณเพิกเฉย แสดงว่าคุณจงใจที่สนับสนุนเธอ และกําลังช่วยแก๊งค์ที่ไปทําร้ายผู้อื่น! หวางถิงถิงและพวกจึงก่อเรื่องร้ายแรงมาถึงวันนี้! และแน่นอนว่ามันคือความรับผิดชอบของครูประจําชั้น! และสิ่งที่ฉันทํามันก็สมควรแล้วถูกไหม? การที่ครูปล่อยให้นักเรียนในการดูแลออกไปทําร้ายนักเรียนคนอื่นเพียง

เพราะนักเรียนคนนั้นเป็นลูกของผู้อํานวยการที่เป็นผู้บังคัญบัญชาสิ่งนี้ถือว่าถูกต้องแล้วอย่างงั้นหรอ ? คุณมันน่าไม่อาย!

“คุณลุงค่ะ!” หยูเซียวเซียวดูกังวลและอยากจะร้องไห้อีกครั้ง

ดงซูบินลูบหัวของเธอ “ไม่เป็นไร ไม่ต้องกลัว วันนี้ลุงของเธออยู่ที่นี้แล้ว! ต่อไปนี้จะไม่มีใครรังแกเธอได้อีก ! ปิดตาส่ะ!”

เมื่อได้ยินเช่นนั้นหยูเซียวเซียวก็อบอุ่นมาก และดวงตาของเธอก็สงบลงโดยไม่กลัว

ปาน กุ้ยเหรินเขาถูกทําร้าย นักเรียนทุกคนลุกออกจากที่นั่งด้วยความตื่นตระหนกและก้าวออกไปข้างนอกห้อง

มีเพียงหวางถิงถิงเท่านั้นที่นั่งนิ่ง เธอหัวเราะเยาะหยูเซียวเซียว และพูดว่า: “โอ้นี้เธอถึงเรียกลุงให้มาช่วยเลยอย่างงั้นหรอ เธอนี้มันลูกแหง่ชะมัด!”
หยูเซียวเซียวก้มศีรษะและกัดริมฝีปากของเธอ

ดงซูบินยิ้มออกมาทันทีเมื่อเขาได้ยินเช่นนั้น “เธอใช่ไหมที่เป็นคนทําร้ายหยูเซียวเซียว”

หวางถิงถิงกล่าวอย่างมั่นใจ: “ฉันเอง แล้วจะทําไม” เมื่อได้ยินเช่นนั้นดงซูบินพยักหน้าก่อนจะเดินไปหาหวางถิงถิงอย่างช้าๆ

หวางถิงถิงแสดงสีหน้าเย็นชาออกมาก่อนที่จะเตือนดงซูบินว่า“ฉันบอกไว้เลยนะ! ถ้าคุณกล้าที่จะแตะต้องเพียงผมของฉัน! เชื่อหรือไม่ฉันสามารถสั่งให้ลูกสาวของคุณออกจากโรงเรียนได้เลย ตอนนี้! ฉันจะปล่อยเธอไป …” ก่อนที่เธอจะพูดจบ ดงซูบินคว้าผมของหวางถิงถิงและดึงเธอขึ้นจากที่นั่ง!

หวางถิงถิงอุทานออกมา: “แกจะทําอะไร! ปล่อยฉัน!”

ดงซูบิน ยกมือขึ้นและตบหน้าหวางถิงถิงเข้าอย่างแรง!

“อา!” หวางถิงถิงเองเธอก็ไม่อยากจะเชื่อสิ่งที่เกิดขึ้น! ดงซูบินมองไปที่เธอและพูดว่า: “??? นั่นคือสิ่งที่เธอทํากับหยูเซียวเซียว”

หวางถิงถิงพยายามจะดิ้นก่อนที่จะดุด่าว่า “ไอ้เวรนี้แก ……..

ดงซูบินตะคอกออกมาเสียงดังก่อนที่ใบหน้าของดงซูบินจะแสดงให้เห็นถึงแววตาที่โมโหอย่างสุดขีด “หวางจื้อหลง นั้นไม่เคยสั่งสอนลูกเลยหรือยังไงกัน ! ถ้าอย่างงั้นฉันจะเป็นคนสั่งสอนให้เอง!”

ตอนนี้ใบหน้าของหวางถิงถิงเต็มไปด้วยน้ําตา “แก!แกรู้ไหมว่าพ่อของฉันเป็นใคร!?” “ฉันไม่รู้จักพ่อของเธอหรอก!” ดงซูบินกล่าวว่า: “แต่เหลียงเฉินเผิงนั้นเป็นเจ้านายของพ่อเธอ!!”

เหลียงเฉินเผิงคือใคร นักเรียนหลายคนที่อยู่ข้างๆเขาไม่รู้ แต่คุณครูที่นอนอยู่บนพื้นรู้ว่าเป็นผู้อ้านวยการสํานักความมั่นคงสาธารณะของมณฑลหยานไท!

เมื่อได้ยินเช่นนี้ คุณครูก็รู้สึกหนาวขึ้นมาในใจ!
ตอนนี้พวกเขาเจอตอเขาส่ะแล้ว!