POWER AND WEALTH (พลังและความมั่งคั่ง) - ตอนที่ 606 รูปแบบเอกสารผิดอย่างงั้นหรอ!

EP 606 รูปแบบเอกสารผิดอย่างงั้นหรอ!

ในช่วงยามบ่าย.

แดดที่แผดเผาลงมามันร้อนจนแทบจะบ้าตาย

เมื่อออกมาจากหน่วยของสํานักงานส่งเสริมผู้สูงอายุแห่งชาติดงซูบินเห็นว่าโจวหยินหยูและหวังหยูริน หน้าตาของทั้งคู่ดูไม่ค่อยดีเท่านไรและดูเหมือนต้องการจะพูดอะไรบางอย่างดังนั้น

พวกเธอพยายามสีหน้าท่าทางให้เจ้านายของพวกเธอรู้ ดังนั้นดงซูบินจึงโทรหาหยางตงซึ่งเป็นหัวหน้าฝ่ายประเมินและดงซูบินช่วยซ่อมสร้อยคอหยกให้ ซึ่งเป็นของที่สมบัติที่แม่ของเขาต่าง

หน้าไว้ดังนั้นดงซูบินจึงมันใจเฉิงหยางตงจะต้องให้คําแนะนําเขาได้แน่นอน

“สวัสดีครับ หัวหน้าเฉิง ผมเองดงซูบิน” “ฮ่าฮ่า เลขาซูบินอย่างงั้น คุณสบายดีนะ”

“ตอนนี้ผมอยู่ในเมืองหลวง และกําลังวางแผนที่จะส่งเอกสารการสมัคร แต่ผมไม่รู้ว่าจําเป็นจะต้องนํามาใหใคร”

“อย่างงั้นหรอ ไม่มีใครติดต่อกลับมาเลยเช่นนั้นหรอ ลองให้กระทรวงโยธา มีคนรับผิดชอบเก็บเข้าไปในแฟ้มแล้ว เอกสารของสํานักส่งเสริมผู้สูงอายุได้ถูกส่งไปแล้ว ให้กับพวกเขา” “แต่กระทรวงกิจการพลเรือนบอกว่ามันไม่ได้อยู่ภายใต้การควบคุมของพวกเขา

” ไม่น่าใช้ คุณควรลองถามเขาอีกครั้ง มันเป็นความรับผิดชอบของเจ้าหน้าที่ที่นั้น มันไม่น่ามีอะไรผิดพลาด ”

“ขอบใจคุณมาก ที่ช่วยแนะนํา หวังว่าเราจะได้พบกันอีกครั้ง ขอบคุณหัวหน้าเฉิงมากๆ “ไม่เป็นไร ไว้ว่างๆไปกินข้าวกัน เดี๋ยวเรานัดกัน”

“ยินดี ผมไม่รบกวนคุณแล้ว” หลังจากวางสายสีหน้าของดงซูบินนั้นดูแย่มาก และเขาก็เรียกให้โจวหยินหยูและหวังหยูรินให้ขึ้นรถ “เรื่องนี้เอยู่ในการดูแลของกระทรวงกิจการพลเรือน เราจะต้องไปที่นั้นอีกครั้ง!”

หวังหยูรินกล่าวด้วยน้ําเสียงหดหู่: “เราต้องไปที่นั้นอีกแล้วหรอ ทําไมมันยุ่งยากจัง!” โจวหยินหยูยังถอนหายใจอย่างลับๆ คิดถึงแผนที่วางไว้ตั้งแต่ครั้งแรกทั้งการสร้างความสัมพันธ์กับผู้นําาที่เตรียมเอาไว้แต่แรก แต่ถึงตอนนี้เป้าหมายแรกในการส่งเอกสารยังไม่บรรลุผลเลยด้วยซ้ําด้วยเหตุการณ์นี้ โจวหยินหยูรู้สึกว่าการเสนอผลงานในตอนนี้ดูเหมือนจะเป็นไปในทางลบ ดูเหมือนสํานักงานที่เมืองหลวงมีแต่พวกหยิ่งยโส และผู้นําของสํานักงานเขตที่เธอประจําจออยู่เข้าใจง่ายกว่าคนในเมืองหลวงด้วยซ้ํา อีกทั้งการจะสร้างความสัมพันธ์ใกล้ชิดกับผู้นําที่นี้กลับ

ยากเอามากๆ เว้นแต่คุณจะให้ของขวัญล้ําค่ากับใครซักคนโดยฝ่าฝืนหลักการทั่วไป แต่ตาม ความเข้าใจของโจวหยินหยูที่มีต่อเลขาซูบิน เลขาซูบินคงไม่จะทําอย่างนั้น ดูเหมือนว่าภารกิจใน ครั้งนี้ พวกเขาคงอาจจะได้กลับไปมือเปล่า

สิบนาที… ครึ่งชั่วโมง…

หนึ่งชั่วโมง…หลัง

บ่ายสามโมง รถเข้าพบกระทรวงกิจการพลเรือน หลังจากผ่านมทางเข้าแล้วรถเบนซ์ ก็จอดในลานจอดรถ.

หวังหยูรินกําลังจะเปิดประตูและลงจากรถ แต่ดงซูบินหยุดเธอ “หยูรินเธอออยู่ในรถเถอะ” “เลขาซูบิน ฉันท่าได๋”หวังหยูริน กล่าวว่า.
“ฉันบอกโจวหยินหยู รถมีเครื่องปรับอากาศ ห้ามปิดเปิดไว้นั้นแหละพวกคุณเหนื่อยแล้ว”

หวังหยูรินรู้ว่าดงซูบินเป็นห่วงเธอและดงซูบินเองก็อยากจะพบกับผู้อําหยวยการหลิงด้วยตัวเอง

“ถ้าอย่างนั้น ฉันจะรอคุณทั้งสองคนในรถ” ดงซูบินพูด “พี่โจว เราไปกันเถอะ” โจวหยินหยูพยักหน้าและถือเอกสารไปด้วย

อาคารสํานักงานชั่น โจวหยินหยู พบเจ้าหน้าที่แผนกต้อนรับของ “สหาย เราพบผู้อํานวยการหลิงแล้ว คุณพอจะช่วยเราได้ไหม ……”

ชายคนนั้นเองแสดงสีหน้าไม่พอใจ: “อย่างงั้นหรอ คุณเคยมาเมื่อเช้าแล้วไม่ใช่หรือยังไง”

“พอดีว่ามีเอกสารเพิ่มเติมที่ต้องให้กับผู้อํานวยการหลลิง”

สีหน้าของชายคนนั้นก็ดูไม่ดีเท่าไร วางของในมือลงแล้วขึ้นไปชั้นบน

แม้ว่ากระทรวงกิจการพลเรือนจะไม่ใช่หน่วยงานที่มีอํานาจค่อนข้างมากกว่าสํานักส่งเสริมผู้สูงอายุแห่งชาติหลายเท่า และแม้แต่เจ้าหน้าที่นี้ก็ยังดีกว่า กว่าพวกที่เคารพสํานักงานผู้สูงอายุนั้น ร่วมถึงความเย่อหยิ่งด้วย

หลังจากนั้นไม่นาน ชายคนนั้นเดินลงมาจากชั้นบน “อาจจะต้องรอสักพัก”

รออีกแล้วเหรอ? โจวหยินหยูพูดอย่างไม่มั่นใจ: “น่าจะประมาณนี้”

“ถ้าพร้อมแล้วผมจะเรียกพวกคุณ” หลังจากเจ้าหน้าที่พูดจบ พวกเขาก็ก้มหน้าเพื่อดําเนินเรื่องของตัวเองโดยไม่มองหน้าพวกเขาอีก .
“เลขาซูบิน” โจวหยินหยูหันไปขอค่าแนะน่า

ความอดทนของดงซูบินเกือบจะหมดลงแล้ว และมีคําหนึ่งผุดขึ้นระหว่างความคิดของเขา:
“รออย่างงั้น!”

ครึ่งชั่วโมงผ่านไป

หนึ่งชั่วโมงผ่านไป

เกือบเห็นกระทรวงกิจการพลเรือนหยุดงานหรือไม่มีใครเรียกโจวหยินหยูเลยเห็นใบหน้าดงซูบินเริ่มจะแสดงอาการไม่พอใจออกมาแล้ว เธอทนไม่ได้พวกเขาพบชายคนนั้น “ตอนนี้ผู้อํานวย การหลังกําลังคุยกับเจ้าหน้าที่หญิงอยู่”

เขาได้ยินบทสนทนากับสาวเจ้าหน้าที่คนนั้น “ไปกินข้าวเย็นที่ไหน ฮ่าฮ่า ฉันจะเรียกเสี่ยวลี่ด้วยกัน เดียวคนจะเยอะ” จากนั้นเขาก็ยืนขึ้นและพูดคุยกับเธอ เมื่อเวลาผ่านไปโจวหยินหยูและขึ้นไปที่ชั้นสอง หนึ่งนาทีต่อมา ชายคนนั้นยืนอยู่ที่ทางเดินและพูดอย่างอบอุ่นกับโจวหยินหยูและดงซูบิน “ผู้อําานวยการหลิงพร้อมแล้ว”

โจวเหยียนหยูรีบกล่าวว่า “ขอบคุณมาก”

ชายคนนั้นนั่งลงบนเก้าอี้ หัวเราะและพูดคุยกับเพื่อนร่วมงานต่อไป

“เลขาซูบิน” โจวเหยียนหยูมองไป

“ไป!” ดงซูบินเดินขึ้นไปชั้นบน ใครก็ตามที่รู้จักเขาจะรู้ดีว่า ดงซูบินโกรธอยู่แล้วในตอนนี้ชันสอง.

ห้องทํางานของผู้อํานวยการหลิง

ก๊อก ก๊อก, โจวหยินหยูเคาะประตูอย่างระมัดระวัง

“เข้ามาสิ” คราวนี้ ผู้อํานวยการหลิงเงยหน้าขึ้นมองพวกเขา แต่ดูเหมือนเขาจะไม่ค่อยยินดีต้อนรับแขกสักเท่าไร “มีอะไรหรือเปล่า?”

โจวหยินหยูรู้สึกหงุดหงิด แต่หล่อนไม่กล้าแสดงออกมา “ฉันเพิ่งไปที่สํานักงานส่งเสริมผู้สูงอายุ ที่นั้นบอกว่ากระทรวงกิจการพลเรือนเป็นผู้รับผิดชอบในการรับแฟ้มข้อมูล …”

ผู้อําานวยการหลังขมวดคิ้ว “พวกเขาพูดอย่างนั้นเหรอ”

“ใช่ คุณคิดว่าไง” โจวหยินหยูหยูถาม

เสียงกริ่งดังขึ้น กริ่งดังขึ้น โทรศัพท์บนโต๊ะดังขึ้น และหัวหน้าหลิงก็ตอบว่า “สวัสดีครับ…โอ้ โอเค โอเค ผมจะไปที่นั่น” เขาหยิบถุงกระดาษคราฟท์ขึ้นมาแล้วยืน “ลองไปถามใหม่ล่ะกันพอดีว่าผมมีงานที่จะต้องทําด่วนแค่นั้น” แล้วเขาก็เดินออกจากประตูไป

โจวหยินหยูรีบตามออกไป “ผู้อํานวยการหลิง เราถามเรื่องนี้ไปแล้ว แต่” เมื่อขึ้นบันได หัวหน้าหลิงก็ลงไปชั้นล่างแล้วพูดว่า “นั่นไม่อยู่ภายใต้แผนกของเรา คุณสามารถไปถามแผนกอื่นได้”

โจวหยินหยู “ผู้อํานวยการหลิง เราวิ่งมาสามครั้งแล้ว จริงนะ”

“ไม่เป็นไร” ผู้อ่านวยการหลังหงุดหงิดและหยุดเมื่อเดินไปที่บริเวณสํานักงานที่ชั้น 1 “แล้ว

เอกสารล่ะเอามาให้ผมดูสิ ”

โจวหยินหยูหลังจากถอนหายใจแล้วรีบส่งเอกสารให้เขา

ผู้อํานวยการหลังพลิกมันในมืออย่างไม่ตั้งใจ ส่ายหัวแล้วโยนเอกวารให้โจวหยินหยู”รูปแบบไม่ถูกต้องและตําแหน่งของตราประทับอย่างเป็นทางการไม่ถูกต้อง ค่อยนํามาให้ผมตอนที่ทําการแก้ไขแล้ว กลับไปก่อนเถะ”

โจวหยินหยูถึงกับตกตะลึง “รูปแบบไม่ถูกต้อง อะไร? มันถูกเขียนในรูปแบบของเอกสารประกาศซึ่งเหมือนกับที่ส่งโดยหน่วยงานอื่น ๆ

“ผู้อ่านวยการหลัง ”

ผู้อ่านวยการหลิง’

เจ้าหน้าที่จํานวนมากทักทายเขาอย่างสุภาพ

ผู้อ่านวยการหลิงพยักหน้าและเดินออกไป โจวหยินหยูกล่าวว่า:” นี้มันจะมากเกินไปแล้ว! รูปแบบไม่ถูกต้องอย่างงั้นหรอ! ”

“ผู้อํานวยการหลิง ผู้อํานวยการหลิง นี่”…ในตอนนี้ดงซูบินโกรธจัด และเดินไปหยุดข้างหน้าผู้อำนวยการหลิง “ผมต้องการทําความเข้าใจกับคุณ!” ”