POWER AND WEALTH (พลังและความมั่งคั่ง) - ตอนที่ 605 ความขับข้องใจ!

EP 605 ความขับข้องใจ!

ในช่วงวันเสาร์.

ในช่วงเช้า

หลิง หลิง หลิง เสียงมือถือดังขึ้น

ดงซูบินลืมตาขึ้นอย่างง่วงนอนและเห็นว่ามันสว่างแล้ว ตาของเขาพร่ามัวเล็กน้อยด้วยแสง จากด้านข้างของหน้าต่าง เขาหรี่ตาลงอย่างไม่รู้ตัว เขาเอื้อมมือออกไปแล้วพลิกตัวไปพบว่าตัวเองนอนอยู่ข้างหมอน นั่นคือ ไอโฟน 4 เอส ที่ร้องเจี๊ยก ๆ

หมายเลขนี้มาจากเฉินเฟิงรองหัวหน้ามณฑลหนานฉาง

“สวัสดีครับ หัวหน้ามณฑลเฉินหรือเปล่า”

“เลขาซูบิน เรื่องงานประกวดเป็นอย่างไรบ้างแล้วครับตอนนี้” “อ้อ ตอนนี้ผมกําลังมาส่งเรื่องด้วยตัวเองที และเรื่องกําลังดําเนินการอยู่ “ถ้ามีอะไรคืบหน้า ได้โปรดแจ้งให้ฉันทราบเร็วที่ทางมณฑลเองจะได้เตรียมสําหรับการ ประกวดครั้งต่อไป”
“รับทราบครับ”

ดงซูบินโยนโทรศัพท์ไปที่เตียงหาวและมองไปทางขวา พบว่าไม่ฉูหยวนอยู่ข้างๆ เขาคิดว่า เขาเลยคิดว่าฉูหยวนคงจะกลัวว่า พ่อแม่ของเธอพบว่าเธอแอบออกมาตอนกลางคืนและคงจะกลับบ้านไปแล้ว ดังนั้นดงซูบินจึงไม่ได้รีบแต่งตัว ก่อนที่จะใส่รองเท้าแตะและเปิดประตูห้องนอน เฮ้ ดงซูบินที่เพิ่งเดินออกไปพบว่าไฟห้องน้ําเปิดอยู่และกะพริบตา เมื่อเขามองเข้าไปก็เห็น ฉูหยวนในชุดคุมท้องที่กําลังยืนอยู่หน้าอ่างล้างหน้า เธอพิงร่างกายของเธอเล็กน้อย และกําลังซักถุงเท้าของดงซูบินอยู่โดยมีกลิ่นจมูกลอยออกมา

ตื่นแล้วอย่างงั้นหรอ” ฉูหยวนเธอพูดโดยไม่หันกลับมามอง ก่อนที่จะเงยหน้าขึ้นมองเขาในกระจกแล้วยิ้ม: “เมื่อกี้ใครโทรมา หัวหน้าของนาย?”ดงซูบินตอบเธอ “รองผู้บริหารมณฑลนะ พอดีว่าเขามาตามงานนะ.”

“อ่ะนี้ผ้าขนหนู จะล้างหน้าก่อนไหม เดียวหลังจากฉันซักถุงเท้าเสร็จฉันจะไปทําอาหารเช้าให้ล่ะกัน”

“ไม่ต้องเลยเธอท้องเกือบเจ็ดเดือนแล้ว เธอเหนื่อยพอแล้ว” ดงซูบินเองรู้สึกเป็นห่วงเธอและเขาก็เดินไปขวากะละมังมาทันทีเดียวฉันจัดการเอง”

“ไม่ต้องเลยเดียวฉันจัดการเอง ถุงเท้าพวกนี้เหม็นจะตาย”

“ไม่ต้องฉันเอง”

“ฉันบอกว่าไม่ก็ไม่สิ นายไปแปรงฟันได้แล้ว” หลังจากเถียงกันสักพักดงซูบินก็ยอมจูหยวน ดงซูบินก็ทําได้แค่เพียงไปแปรงฟัน และไปแต่งตัว พอออกมาข้างนอก กลิ่นข้าวก็หอม เห็นว่าฉูหยวนนําเอาอาหารมาเสริฟ์บนโต๊ะ มันมีทั้งโจ๊ก ผักดอง ไส้กรอก และไข่ เมื่อเห็นเช่นนั้นก็ยิ่ง

ทําให้ดงซูบินหิวกว่าปกติมาก, ก่อนที่เขาจะรีบเข้าไปพะยูงฉูหยวนนั่งในทันที

“กินช้าๆ” ฉูหยวนมองดูเขาอย่างขบขัน จากนั้นดึงผ้าเช็ดปากออกมาแล้ว

ทาที่มุมปากของเธออย่างอ่อนโยน อาหารรสชาติเป็นยังไงบ้าง” ดงซูบินพยักหน้าขณะรับประทานอาหารก่อนที่จะกล่าวว่า

“วันนี้ฉันต้องไปที่กระทรวง”

” แล้วคืนนี้จะกลับมามั้ย ”

”
“กลับสิ พรุ่งนี้ฉันจะใช้เวลาอยู่เธอตลอดทั้งวันเลย”

“สี่สี่ ถ้าอย่างงั้นฉันจะทําอาหารเย็นรอคุณตอนกลางคืน เฮ้ กินช้าๆ ไม่มีใครแย่งนายหรอก ”

“ก็ฉันไม่ได้ทานฝีมือเธอมาตั้งนานแล้วนิ”

“ถ้าอย่างงั้นตามใจนาย ระวังร้อนนั้น”

“มันอร่อยมากๆเลยนะ” ฉูหยวนเอื้อมมือไปแตะหน้าผากของเขา “แค่นายมีความสุขฉันก็ดีใจแล้ว”
ยังไม่ถึงเก้าโมงเช้า

ดงซูบินออกจากบ้านก่อนที่จะขับเบนซ์ออกจากชุมชนบนถนนสายหลักและขับรถตรงไปยังโรงแรมเจียกวางI ซึ่งโจวหยินหยูและหวังหยูรินพักอยู่ที่นั้น

ณ ห้องพักชั้นบนดงซูบินเคาะประตูก่อนที่โจวหยินหยูจะมาเปิดประตูให้เขา และหวังหยูรินก็อยู่ที่นั้นด้วย
“อยู่กันพร้อมเลย”

“คุณกินข้าวเช้าหรือยัง”

“ฉันกินแล้ว ฉันเพิ่งกินกับชั้นสองของโรงแรม” “

“หือ เฉิงเฉิง อยู่ไหน”

“ฉันพาเธอไปบ้านป้าของเธอเมื่อคืนนี้แล้ว”

“เอาล่ะ เก็บของแล้ว ออกเดินทางกันเถอะ” หัวหน้าเฉินโทรมาหาฉันเมื่อเช้า ทางมณฑลเป็นห่วงมากเกี่ยวกับงานของเรา ดังนั้นเราต้องเร่งมือแล้ว ”

เมื่อคืนที่ผ่านมา หลังจากที่ โจวหยินหยูและหวังยูรินรอดงซูบินออกเดินทาง พวกเขาขับรถไปรอบๆปักกิ่งในรถ ไปช้อปปิ้งไป หวังหยูรินไปช้อปปิ้งและทานอาหารเย็น” เป็นเวลาที่ดีที่จะนอนหลับฝันดี หายากที่จะมีแผงลอยน้ําใจเช่นนี้ ผู้นําของผู้ใต้บังคับบัญชาโอกาสในการเดินทางไป ทําธุรกิจนี้หายากมาก แต่ตอนนี้เมื่อมีโอกาสโจวหยินหยู และหวังยูรินก็ต่างก็รู้สึกท้อแท้และรู้สึกใจหายเมื่อรู้ว่าถ้า พวกเขาไม่ผ่านการประเมินขั้นสุดท้ายในครั้งนี้ พวกเขาก็คงรู้สึกผิดไปตลอดชีวิต เพราะพวกเธอแบกความหวังของคนทั้งมณฑลเอาไว้อยู่

กระทรวงกิจการพลเรือน

วันนี้รถคาเยนถูกจอดไว้ พวกเขาขับรถเมอร์เซเดส-เบนซ์

ยามหยุดรถก่อนจะถามว่า “คุณกําลังมองหาใคร” ‘

หวังหยูรินที่กําลังขับรถ กดกระจกรถลง

‘พอดีพวกเรามีนัดกับกระทรวง “ดูเหมือยามพยายามจะติดต่อเข้าไปในออฟฟิศ และเดินออก

ไปหลังจากนั้นไม่นาน”พวกคุณมาจากหน่วยไทยกัย?”

“พวกเรามาจากเขตกวงาหมิง เนานฉาง เมืองเฟินโจว” “หวังหยูรินตอบ

ยามพยักหน้าและชี้ไปที่อาคารสีเทาที่สั้นกว่าเล็กน้อยด้านใน “ที่นั่นบนชั้นสอง เป็นของผู้อ่านวยการหลิงครับ” ”

” พี่ใหญ่. “หวังหยูรินเธอยิ้มตอบยามไป” “ขอบคุณ”

“ถ้าเช่นนี้ช่วยกลงทะเบียนก่อน”

หวังหยูรินลงจากรถและลงทะเบียน

ตั้งแต่มาถึงเมืองหลวงหวังหยูรินก็ดูไม่เหมือนเธอปกติและเนื่องจากคนในหนานนฉางนั้นค่อนข้างกลัวเธอ เพราะว่าในเขตหนานฉางเธอเปรียบเสมือนางพยาหงษ์ที่มีหวังอันชิคอยสนับสนุน แต่ไม่ใช่สําหรับที่นี่ หวังหยูรินเองก็เข้าใจเรื่องนี้ดีเธอจึงพยายามเป็นมิตรกับทุกคน ดงซูบินั้นก็พยักหน้าอย่างลับๆ ด้วยความพึงพอใจ

ในอาคารสํานักงานทางทิศตะวันตก

นี้อยู่ภายใต้เขตอํานาจของสํานักงานทั่วไป ทันทีที่เขาเข้ามาโจวหยินหยูได้สอบถามเกี่ยวกับผู้อําานวยการหลิงและแจ้งสาเหตุที่มาที่นี้

พนักงานมองมาที่พวกเขาและ “รอสักครู่” จากนั้นพวกเขาก็ขึ้นไปชั้นบน

ไม่นานหลังจากนั้น อีกคนก็เดินลงมาจากบันได “ผู้อํานวยการหลิงอยู่ในสํานักงาน ได้โปรดรอสักครู่”

ดงซูบินเหลือบมองแล้วรอ

ดังนั้นพวกเขจึงรอที่เลานจ์ชั้นหนึ่งนั่งลง โจวหยินหยเห็นว่ามีน้ําอยู่บริเวณจึงนํามารินให้กับดงซูบิน
ครึ่งชั่วโมง

สองชั่วโมง,

โจวหยินหยูมองที่เธอดูบ่อยก็คือเที่ยงเกือบ.

ดงซูบินก็ยังใจร้อน. “หวังหยูรินลองถามอีกครั้งสิ” หวังหยูรินรู้ว่าดงซูบินนั้นดูรีบร้อนเธอจึงลุก

ขึ้นยืนและไปตามที่เจ้าหน้าที่ประจําอยู่ที่นั้นอีกครั้ง

ชายคนนั้นขมวดคิ้วและมองที่เธอ ยกมือขึ้นแล้วโทรออก และในที่สุดก็พูดกับเธอว่า: “ไปที่ชั้นสองในอีกสิบนาที” ”

หวังหยูรินกล่าวอย่างเร่งรีบ: “ขอบคุณ” “หลังจากนั้นไม่นาน ดงซูบิน ก็ขึ้นไปชั้นบน โดยมีเจ้าหน้าที่เดินนําหน้าไป เขาเข้าไปในสํานักงาน ในห้องนั้น ชายอายุ 35 ปีกําลังนั่งอยู่หลังโต๊ะ พร้อมกับปากกาในมือ เขาเคาะเอกสารบนโต๊ะโดยไม่เงยหน้าขึ้น

“ผู้อํานวยการหลิง มีคนต้องการพบท่านครับ”พนักงานพูดด้วยความเคารพ

ผู้อํานวยการหลิงโบกมือด้วยปากกา“ฉันรู้แล้ว”

พนักงานปิดประตูและเดินออกไป ทันทีที่เขาจากไปดงซูบินและคนอื่น ๆ ก็ไม่กล้านั่ง โจวหยินหยูดึงเอกสารการสมัครออกมาอย่างรวดเร็ว “สวัสดีผู้อํานวยการหลิง เรามาจากเขหวางหมิง เมืองเฟินโจว ด้วยความเคารพวันนี้เราเอาเอกสารประกวดมาให้ ”

ผู้อํานวยการหลิงไม่ได้เปิดดูเอกสารในทันที “ตอนนี้ยังอยู่ในขั้นตอนการเตรียมการ ทางเราได้รับโควต้าถึงจากทางส่วนกลางและกําลังเดินเนินการอยา

เขียนด้วยปากกาบนโต๊ะว่า “เอกสารจะถูกส่งตรงไปยังสํานักส่งเสริมผู้สูงอายุ และไม่อยู่ในการ

“การประกาศเรื่องผลเป็นความรับผิดชอบของสํานักงานส่งเสริมผู้สูงอายุ” ผู้อํานวยการหลิง

ควบคุมของเรา”

หวังหยูรินพูดแทรกขึ้น, “แต่คนที่มาจากสํานักส่งเสริมผู้สูงอายุ”

“วางมันไว้ก่อน”ดูเหมือนเธอก็จะทําได้แค่เพียงวางเอกสารไว้เพราะดูเหมือนผู้อํานวยการหลังไม่ได้ดูสนใจ

ดงซูบินขมวดคิ้วด้วยความไม่พอใจ เรารอนานกว่าสองชั่วโมงก่อนที่จะบอกเราว่าคุณไม่รับผิดชอบ? คุณหมายความว่าอย่างไร? มันใช้เวลาของเรา?

โจวหยินหยูก็ไม่พอใจในทันที แต่เธอรู้ว่าสถานการณ์เช่นนี้เธอควรทําตัวอย่างไร ก่อนที่เธอจะพูดออกมาว่า “เราจะรบกวนคุณแล้ว”

หวังหยูรินออกจากอาคารสํานักงาน ” ทัศนคติของหมอนั้นนี้ยังไงกัน!”

โจวเหยียนหยูพูดด้วยเสียงต่ํา: “พูดเบาๆหน่อย”

“เขาโยนเอกสารอย่างไม่ใยดี อีกทั้งยังท่าเหมือนว่าเวลาของเขามีค่ามาก แล้วเวลาของพวกเราไม่มีค่าหรือยังไงกัน?”

“เราเดินทางมาตั้งไกลและเต็มไปด้วยความตั้งใจ คิดว่าเป็นเจ้าหน้าที่จากรัฐบาลกลางจะทําอะไรก็ได้อย่างงั้นหรอ” โจวหยินหยูพูด “หยุดบ่นได้แล้ว”

“เขาคิดว่าเขาเป็นเจ้านายของพวกเราหรือยังไงกัน “หวังหยูรินหันหน้าไปหาดงซูบิน

ดงซูบินเองก็พยายามระงับความโกรธของหวังหยูรินและ “เราอาจต้องใจเย็นก่อน เพราะการประกวดครั้งนี้มันจัดขึ้นทั่วประเทศ” จริงแล้วดงซูบินเองก็โมโหมาก แต่ก็พยายามเก็บอาการของเขาเอาไว้

ในช่วงกลางวัน

หลังจากทานอาหารกลางวันเสร็จแล้ว ดงซูบินและคนอื่นๆ อีกหลายคนก็มาถึงที่ทํางานของสํานักงานส่งเสริมผู้สูงอายุแห่งชาติในเขตไฮเดียซึ่งอยู่ไกลจากกระทรวงกิจการพลเรือน

นอกจากรถติดแล้วดงซูบินและคนอื่นๆ ก็มาถึง บ่าย 1:30 น. เข้าไปอธิบาย หลังจากสถานการณ์

(เจ้าหน้าที่พาไปที่ห้องทํางานของผู้อํานวยการหลิว

“ผู้อํานวยการหลิว สวัสดี” ดงซูบินยิ้มอย่างสุภาพ

หลิวกุยเหรินตกใจเล็กน้อย “เสียงนี้คุณคงเป็นเลขาธิการซูบินจากเขตกวางหมิง ใช่ไหม” เมื่อเขาได้ยินเสียงของเขาดงซูบินก็รู้สึกคุ้นเคยเช่นกัน “โอ้ คุณโทรหาฉันเมื่อวานนี้เหรอ?”

“ใช่” ผู้อํานวยการกุยเหรินยิ้มและพูดว่า “เกิดอะไรขึ้น เอกสารยังทําไม่เสร็จ การตรวจสอบได้เริ่มขึ้นแล้ว คุณต้องรีบหน่อยและคุณอาจชะลอการตรวจสอบในภายหลัง” ดงซูบินยิ้มอย่างขมขื่น: “ผมมาที่นี่วันนี้เพื่อสิ่งนี้ และผมเพิ่งไปที่กระทรวงกิจการพลเรือนในตอนเช้า แต่พวกเขาบอกว่าผู้อํานวยการหลิงกล่าวว่าเอกสารการสมัครถูกยื่นโดยสํานักงานส่งเสริม

ผู้สูงอายุและไม่ได้อยู่ภายใต้การควบคุมของพวกเขา”

ผู้อํานวยการกุยเหริน ขมวดคิ้ว “ไม่ได้อยู่ภายใต้การควบคุมของพวกเขาหรือตอนนี้พวกเขาได้รับการเสนอชื่อจากหน่วยงานรต่างๆทั่วประเทศหรือยังไง เอกสารทั้งหมดได้รับการยื่นโดยกระทรวงกิจการพลเรือนและพวกเขาจะถูกโอนไปยังกระทรวงกิจการพลเรือน สําหรับการบันทึกในวันพุธ สํานักส่งเสริมผู้สูงอายุ และรับผิดชอบเฉพาะข้อเสนอแนะสําหรับการตรวจสอบติดตามผลงาน แม้ว่าจะได้รับเอกสารของคุณก็ไร้ประโยชน์โดยตรง ที่สําคัญคือกระทรวงกิจการพลเรือนต้องเข้าแฟ้ม นี่สําหรับพวกเขา”

ผู้อํานวยการกุยเหรินไม่ได้พูดเสแสร้งและเขาพูดด้วยความจริงใจดงซูบินรู้ว่าเรื่องนี้เป็นเรื่องพลเรือนจริงๆ กระทรวงเป็นผู้รับผิดชอบ

โจวหยินหยูและหวังหยูรินมองหน้ากันเดินไปรอบ ๆ และกลับไป?

ดงซูบินก็รําคาญเช่นกัน ตั้งแต่เขามาเป็นข้าราชการ เขาไม่เคยพบเจอเรื่องแบบนี้มาก่อน ?.