POWER AND WEALTH (พลังและความมั่งคั่ง) - ตอนที่ 517 งานนี้ไม่ใช่ง่ายๆเลย

EP 517 งานนี้ไม่ใช่ง่ายๆเลย

ในช่วงบ่ายดงซูบินและเจ้าหน้าที่ของสํานักงานได้ออกไปส่งรัฐมนตรีชูกลับ

ทันทีที่รัฐมนตรีซจากไปตอนนี้ก็เหลือเพียงดงซูบินเพียงคนเดยวเท่านั้นเขาโบกมือบอกให้ทุกคนกลับไปทํางาน และตรวจสอบสํานักงานข้างถนนทันทีด้วยตัวเอง และวันนี้เรื่องที่เขาไม่ประทับใจที่สุดคือเรื่องมื้ออาหารในวันนี้ ซูชินหลงเองไม่ได้พูดถึงงานและเกิงเซียงรองผู้อ่านวยการที่จะต้องมารับการรายงานตัวกลับไม่มาเสียอีก ดังนั้นเมื่อเขานึกถึงเรื่องพวกนี้ทําให้เขารู้สึกตะงิดใจกับที่ทํางานแห่งใหม่ของเขาที่นี้ เห็นได้ชัดว่าดงซูบินรับทราบถึงปัญหาของที่นี้ดีถึงแม้จะเป็นวันแรกก็ตาม อีกทั้งเขาสัมผัสได้ว่าสถานที่แห่งดูเหมือนจะไม่ต้อนรับเขาเลย

อาคารหลัก อาคารส่วนต่อเติม ลานจอดรถ ห้องธุรการ

ดงซูบินเดินไปดูที่ละจุด

เมื่อเจ้าหน้าที่เห็นเขาก็ทักทาย “ผู้อ่านวยการซูบิน”

“ผู้อํานวยการ”

“เลขาธิการซูบิน”

เจ้าหน้าที่ของสํานักงานข้างถนนทักทายเขาด้วยความเคารพ ต่างคนก็ต่างเรียกเขาด้วย ชื่อตําแหน่งที่แตกต่างกันแต่นั้นไม่ได้ทําให้ดงซุบินขุ่นเคืองใจใดๆทั้งนั้น เพราะเขาเป็นทั้งเลขาธิการและผู้อํานวยการ ดังนั้นจึงไม่ผิดที่พวกเขาจะเรียกแตกต่างกันออกไป

ดงซูบินยิ้มและพยักหน้า หากไม่มีค่าสั่งใดทางนโยบายลงมา เขายังคงเดินตรวจตราไป รอบๆโดยไม่ได้พูดอะไรกับใครเลย

จนถึงเวลาประมาณ 1:30 น. ในตอนบ่ายที่ดงซูบินเดินเข้าไปที่ชั้นบนของอาคารเสริม และพบป้ายหน้าสํานักงานที่เขียนว่า “สํานักงานเลขาธิการคณะกรรมการพรรคแรงงาน” แขวนอยู่ เขาบิดมันเล็กน้อยแล้วเปิดประตูเข้าไปเห็นโต๊ะทํางานขนาดใหญ่ โซฟาหนัง เก้าอี้หมุนสองสามตัว และตู้หนังสือ บรรยากาศที่จริงจังก็ปรากฏขึ้นต่อหน้าต่อตาของดงซูบินนี้คือสํานักงานของเขา ซึ่งให้ความรู้สึกเคร่งขรึมมากกว่าสภาพแวดล้อมในสํานักงานของสํานักงานส่งเสริมการลงทุนของเขามาก.

ดงซุบินนั่งลงไปที่เก้าอี้เอียงตัวเล็กน้อย และหยิบบุหรี่ขึ้นมาจด

มีเสียงเคาะประตูดังขึ้นหลังจากเขานั่งได้ไม่นาน.

“เข้ามาก่อนสิ” ดงซูบินบีบกันบุหรี่และเงยหน้าขึ้นมอง

คนที่เดินเข้ามาเป็นหญิงวัยกลางคนอายุประมาณ 40 ปี ผมยาวและแต่งตัวด้วยชุดสูทดูเป็นมืออาชีพตัวไม่สูงมาก และเธอถือว่าเป็นคนสวยเลยทีเดียว

ดงซูบินยิ้มและพูดว่า “มีธุระอะไรหรือเปล่า?”

โจวยิ้มหยูแล้วพูดว่า: “ต้องขอภัยด้วยดิฉันเองไม่ได้แนะนําตัวก่อนนี้ ดิฉันเป็นผู้อํานวยการพรรคและสํานักงานรัฐบาล ชื่อว่าโจวหยินหยู ต่อจากนี้ถ้าคุณต้องการอะไรแจ้งดิฉันได้เลย ก่อนหน้านี้ดิฉันเห็นกระเป๋าเดินทางวางไว้กลัวว่ามันจะหาย.. “เธอเช็ดเหงื่อที่หน้าผากของเธอ แล้วพูดว่า:”นี่คือกระเป๋าเดินทางที่คุณนําติดตัวมาด้วย และเหมือนมันจะวางไว้นอกโรงอาหารดิฉันนํามันมาให้คุณ”

ดงซูบินสะดุ้ง “โอ้ คุณอย่าพูดว่าฉันลืมกระเป๋าเดินทาง ขอบคุณพี่โจว”

โจวหยินหยูยิ้มและพูดว่า “หน้าที่ของสํานักงานของเราคืออํานวยความสะดวกให้กับผู้นําของสํานักงานและคุณไม่ต้องพูดสุภาพขนาดนั้นก็ได้ “หลังจากนั้นเธอก็หยิบเอกสารออกจาก อ้อมแขนแล้ววางลงบนโต๊ะ

“พอดีว่าดิฉันได้เตรียมเกี่ยวกับรายละเอียดทั่วไปของสํานักงาน และรายชื่อผู้นําคนอื่นๆในส่วนต่างๆของสํานักงานไว้ให้แล้ว ถ้ามีขอสงสัยอะไรเพิ่มเติมคุณสามารถสอบถามดิฉันเลยนะคะ”

หลังจากนั้นโจวหยินหยก็ให้กญแจกับดงซบิน “บ้านพักหลวงก็ว่างสําหรับคุณเช่นกัน บนชั้นหกคุณเป็นชั้นบนสุด ถ้าคุณคิดว่ามันไม่ดี ดิฉันสามารถเปลี่ยนให้คุณได้เลย?”

ดงซูบินรับกุญแจ “ชั้นหกนั้นดีแล้ว”

“เดียวหลังจากนี้ฉันจะให้คนมาแนะนําทางเดินไปที่พักให้กับคุณ มันไม่ไกลจากนี้มากนัก”

“โอเค รบกวนคุณด้วย”ดงซูบินรู้สึกได้ถึงความกระตือรือร้นของเธอเอามากๆ

“ด้วยความยินดีค่ะ” โจวหยินหยูนั้นพูดได้ลื่นไหลเอามาก และเธอดูเป็นร่าเริงเอามาก “พรรคและหน่วยงานรัฐบาลของเราตั้งตารอคุณมาโดยตลอด ฮิฮิ ฉันมีเรื่องจะคุยมากมาย. ไม่เป็นไร บอกดิฉันมาได้เลยถ้าคุณต้องการอะไรเพิ่มเติมอีก ฉันจะไม่ขมวดคิ้ว ทางสํานักงานของเราสัญญาว่าจะให้ความร่วมมืออย่างเต็มที่กับงานของพรรค คณะทํางานและสํานักงานภายใต้การนําของคุณจะไปไหน เป้าหมายคืออะไร เราจะสู้ทุกที่ ทุกเวลา ไม่พลาดแน่ เอ้า พูดมากเกินไปแล้ว ไปดูผลงานกันในอนาคต” ดงซูบินดูมีความสุข และโจวหยินหยูเธอก็ดูน่าสนใจดี

ไม่ใช่ว่าดงซบินไม่เคยเจอเจ้าหน้าที่ลักษณะเช่นนี้มาก่อน แต่นี่เป็นครั้งแรกที่เขาเห็นใครบางคนที่กระตือรือร้นอย่าง โจวหยินหยู เธอเกือบจะกระโดดเข้าไปในอ้อมแขนของ “องค์กร” ทันทีที่เขามาถึงและเธอเองแสดงถึงความกระตือรือร้นนั้นทําให้ดงซูบินอึดอัดเล็กน้อย ดูเหมือนว่า โจวหยินหยูเคยเป็นเลขาให้กับเลขาธิการคนเก่าด้วย ฉันกลัวว่าตอนนี้จะไม่ง่ายที่จะทํางานที่นี้เลย ดงซูบินเองยินดีต้อนรับสหายที่โน้มตัวไปข้างหน้าด้วยมือทั้งสองข้างเสมอ นอกจากนี้ เขายังกําลังคิดที่จะหาทางผ่านอยู่ดี

หากผู้นําคนอื่นๆ เห็นเจ้าหน้าที่ “กระตือรือร้น” เช่นนั้น พวกเขาอาจต้องระแวดระวังและไม่ยอมรับพวกเขาอย่างสุ่มสี่สุ่มห้า แต่ดงซุบิน ไม่เป็นเช่นนั้น เขายินดีต้อนรับพวกเขาเป็นอย่างมาก “พี่สาวโจว ฉันเองจะต้องพึ่งพาคุณมากในอนาคต”

เมื่อได้ยินสิ่งนี้ โจวหยินหยยิ้มมากขึ้น “ดิฉันยินดีมากค่ะ” ทั้งคู่หัวเราะ

หลังการพูดคุยกันสักพักดงซูบินพลิกดูข้อมูลเจ้าหน้าที่ที่เธอนํามา และเปรียบเทียบภาพถ่ายและตําแหน่งกับใบหน้าบนโต๊ะอาหารค่ํา และเขาน่าจะเข้าใจในประเด็นสําคัญ

หนึ่งนาที…

สองนาที…

สามนาที…

ดงซูบินก็เงยหน้าขึ้นทันที “ฉันคิดว่าผู้อํานวยการเกิง มีชื่อเสียงมากในสํานักงานแห่งนี้”

โจวหยินหยูเบะปากโดยไม่รู้ตัวและหัวเราะ เสียงต่ํา: “สําหรับคนนี้ฉันเองก็ไม่อยากพูดอะไรมาก หากพูดอะไรผิดไปต้องขอโทษด้วยนะคะ ด้วยโปรไฟล์ของผู้อํานวยการเกิงเองก็ไม่ใช่ธรรมดา เขาผู้อํานวยการสถานีตํารวจเผิงกัง รองผู้อ่านวยการหยูหรงเฟิง และรองผอ. เกาหมิงเฟิงนั้นล้วนอยู่ฝ่ายเขา ใช่ ผู้อํานวยการเกิงเดิมที่ต้องการจะต่อสู้เพื่อที่นั่งของคุณในครั้งนี้ แต่ผลที่ตามมา… “เธอเองหยุดสักพักว่าดงซูบินจะแสดงสีหน้าเช่นไร เธอเองพยายามคิดว่าเธอ ปากมากไปหรือเปล่า หรือพูดจาอะไรผิดไปหรือเปล่า เห็นได้ชัดว่าความสัมพันธ์ของเธอกับเก๋ง เซียงไม่ดีนักและคนอื่นบอกว่าผู้อ่านวยการเกิง เป็นพี่ชายของหัวหน้าเขตหนางฉางของเราแต่ ไม่รู้ว่าจริงเท็จและไหนรือเปล่า “พี่ชายของผู้อ่านวยการเกิง ?”

เก๋งหยุนฮาไม่ใช่รองหัวหน้าเขต เขาคือผู้นําที่แท้จริงของการบริหารเขตนี้ ไม่น่าแปลกใจที่ซูชินหลงจริงจังกับเรื่องนี้มาก และแนะนําเกิงเซียงให้รู้จักกับดงซูบินเป็นการส่วนตัว

ดงซูบินถอนหายใจ พยักหน้าและมองไปที่เอกสาร ชี้ไปที่เอกสารแล้วพูดว่า: “สหายหวังลินคนนี้ ฉันคิดว่ารัฐมนตรีซู มีความสําคัญมาก เขาอายุเพียง 26 หรือ 27 ปีเท่านั้น เรามีเจ้าหน้าที่อายุน้อยหลายคนในสํานักงาน เหอเหอ”

โจวหยินหยูเริ่มอธิบายต่อ, “น้องหวังอาจจะไม่สบายในวันนี้ อย่าแปลกใจเลย เขาเป็นคนที่ไม่มีอะไรต้องกลัว เขาเป็นคนดี” ณ จุดนี้ Zhou Yinru พูดเล็กน้อยและไอ : “ฉันได้ยินมาว่า เลขาพรรคอําเภอเป็นลุงของเสี่ยวหวาง และฉันไม่รู้ว่าใช่หรือเปล่า” ดูเหมือนเธอจะไม่สะทกสะท้านจริงๆ บางคําก็คลิกไปจนจบ ใช้แค่ “อาจจะ” กับ “ได้ยิน” “นอกจากนี้ยังเป็นข้อห้ามอย่างมาก

หลานของเลขาธิการพรรคเขตหวังอันชิ?

ในขณะนั้นสีหน้าของดงซูบินก็เปลี่ยนไป สิ่งที่เขาคิดว่าที่ๆเขามาอยู่คงไม่ล่าบากมากทุกอย่างกับตาละปัดไปหมด

นี่มันอะไรกัน?

น้องชายของนายกเทศมนตรีมณฑลและหลานชายของเลขาธิการคณะกรรมการพรรค มณฑล โอ้ ทําไม่ที่นี้ถึงเป็นส่วนร่วมของคนเหล่านั้นกัน นี้ไม่ใช่เรื่องง่ายสําหรับดงซุบินแล้ว

ดงซูบินรู้สึกหดหูเล็กน้อย การทํางานของเขาคงไม่ราบรื่นเหมือนที่เขาคิดอย่างแน่นอน?