POWER AND WEALTH (พลังและความมั่งคั่ง) - ตอนที่ 274
EP 274 ได้ของโบราณกลับมาแล้ว!
ณ ชายฝั่ง
นกนางนวลสองสามตัวกําลังบินข้ามท้องฟ้า
รถบรรทุกและรถยนต์จอดอยู่ฝั่งตรงข้ามและศพอยู่บนพื้น บอสที่ซ่อนตัวอยู่หลังรถเงียบ เขาโกรธกับสิ่งที่เกิดขึ้นขณะที่เขามองไปที่ชายสามคนที่เหลือข้างๆเขา เหงื่อไหลลงหน้าผากลูกน้อง ทั้งสามมองหน้ากัน พวกเขากลืนน้ำลายเมื่อได้ยินเสียงฝีเท้าตามหลังเขา แม้ว่าพวกเขาทั้งหมดจะเคยฆ่าคนมาก่อน แต่ในขณะนี้พวกเขารู้สึกได้ถึงกระดูกสันหลังของพวกเขา
คน ๆ นี้ที่สามารถฆ่าผู้ชายได้มากกว่าหนึ่งโหลอย่างง่ายดายไม่ใช่คนที่พวกมันจะต่อกรได้!
พวกลูกน้องจับปืนแน่น!
ดงซูบินนับจํานวนอาชญากรที่เหลืออยู่และตะโกน “ทุกคนจากห้องอาบน้ำฮายปิง! ทุกคนถูกล้อมแล้วและไม่สามารถหนีไปไหนได้แล้ว ถ้าไม่อยากตายก็วางอาวุธแล้วเดินเอามือไพล่หลัง! ทุกคนได้ยินฉันไหม ฉันจะพูดซ้ำ! วางอาวุธของคุณและออกมาด้วยมือของคุณที่ด้านหลังศีรษะของคุณ!
มีคนหนึ่งรายล้อมพวกเขาทั้งหมด?! หากคนร้ายได้ยินสิ่งนี้ในอดีตพวกเขาจะหัวเราะออกมาดัง ๆ แต่ตอนนี้ไม่มีใครกล้าหัวเราะ ผู้ติดตามคนหนึ่งรู้สึกกลัว “บอสเรา…” คลิก! บอสบรรจุกระสุนปืนของเขาใหม่ “ฆ่ามัน! ใครกล้าหนี้ข้าจะฆ่ามันก่อน!” มันก็แค่ตัวคนเดียว! อย่าเพิ่งตกใจ!” ผู้ติดตามที่ซื่อสัตย์ตะโกน “ เราทุกคนมีอาวุธและสามารถฆ่ามันได้! คราวนี้เล็งแม่นๆ!”
คนร้ายที่เหลือชูปืนขึ้น
ประมาณ 30 วินาทีต่อมาดงซูบินเห็นอาชญากรเหล่านั้นไม่ได้ออกมาจากที่ซ่อนของพวกเขา และรู้ว่าพวกเขาจะไม่ยอมจํานน เขาก้าวไปอีกก้าวหนึ่งและกําลังจะรีบออกจากหลังรถบรรทุก ทันใดนั้นปืนก็ลั่นขึ้น ดงซูบินยกเท้าขึ้นครึ่งวินาทีก่อนหน้านี้ กระสุนเกือบโดนขาของเขาและปัด ผ่านรองเท้าของเขา!
โฮ่วซิงตะโกนจากที่ซ่อนของเธอ “ระวัง! พวกมันซ่อนตัวอยู่ใต้รถ!”
ดงซูบินไม่ต้องการคําเตือนจากเธอ เขาพุ่งลงไปที่พื้นและในขณะที่องซูบินลงไปที่พื้นเขา ก็ดันตัวเองขึ้น ในขณะเดียวกันก็มีการยิงปืนและกระสุนพลาดที่หน้าอกของเขาไปทีละนิ้ว มันเป็นการหลบที่แนบสนิท เขาลดตัวลงอีกครั้งและยกปืนขึ้นกับด้านล่างของเขาเห็นชายคนหนึ่งที่อยู่ข้างรถชี้ปืนมาที่เขา!
ปัง ปัง
ได้ยินเสียงในสองนัด!
ชายคนนั้นมีบาดแผลกระสุนที่ศีรษะขณะที่ ดงซูบินหยิบตัวเองขึ้นมาโดยไม่ได้รับอันตราย
คนที่สิบตาย!
ดงซูบินอาจหลบกระสุนและการฆ่าคนเหล่านั้นดูง่าย แต่ก็ไม่ใช่ กระสุนบางนัดอาจพลาดโดนเขา และเขาเองก็ตกใจทุกครั้ง และทุกรอบที่กระสุนกระแทกร่างกายของเขาเจ็บและเขาต้องใช้พลังพิเศษเพื่อย้อนเวลา ถ้าเขาโชคดีเขาสามารถหลีกเลี่ยงกระสุนด้วยพลังพิเศษได้สองหรือสาม แม้ว่าเขาจะไม่ถูกยิง แต่เขาก็มีประสบการณ์ทั้งด้านร่างกายและจิตใจที่โดนเช่นนี้มานับครั้งไม่ ถ้วน!
แน่นอนว่าเหตุการณ์จะกลับมาเป็นปกติ ถ้าคนพวกมันหนีไป!
ดงซูบินย่อตัวลงและเอาผ้าคลุมหลังรถที่จอดอยู่ เขาพยายามหาตําแหน่งของคนที่เหลือ แต่พวกเขาทั้งหมดซ่อนตัวอยู่หลังผ้าคลุม จากตําแหน่งของดงซูบินเขามองไม่เห็นพวกเขา เขามองออกไปจากปกของเขา แต่ไม่เห็นหรือได้ยินใครเลย ดงซูบินไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องเดินออกจากจุดซ่อนตัวไปยังสถานที่ใหม่
“ ตอนนี้”
มีคนตะโกน!
ทันใดนั้นมีชายสองสามคนยืนขึ้นจากหลังรถและเล็งปืนไปที่ดงซูบิน! ตอนนี้ป็นสามกระบอกชี้ไปที่ดงซูบิน!
อย่างไรก็ตาม ดงซูบินดูเหมือนจะรู้ว่าคนเหล่านั้นซ่อนตัวอยู่ที่ไหนและเปิดฉากยิงทันทีที่ชายคนนั้นตะโกน ปัง โฮ่วซิง, เสี่ยวหวัง และพี่หยูตกตะลึงกับสิ่งที่พวกเขาเห็นชายคนนั้นที่ต้องการจับดงซูบินด้วยความประหลาดใจถูกยิงเข้าที่ศีรษะของเขาในขณะที่เขาลุกขึ้นจากหลังรถ!
โฮ่วซิง พี่หยู และ เสี่ยวหวังต้องการเพื่อน ดงซูบินเมื่อพวกเขาเห็นชายคนนั้นกระโดดออกมา จากด้านหลังรถ แต่ก่อนที่พวกเขาจะพูดอะไรได้ ดงซูบินก็ฆ่าเขาด้วยการยิงศีรษะ ปฏิกิริยาของดงซูบินรวดเร็วอย่างไม่เคยเห็นมาก่อน!
คนที่สิบเอ็ดถูกฆ่า!
หัวหน้าของพวกผู้ร้ายสบถออกมาและเริ่มยิ่งไปที่คงซูบิน!
ปัง ปัง ปัง ปัง ยิงรัวๆ!
ผู้ติดตามคนหนึ่งล้างทุกรอบของเขาที่ดงซูบิน
หลังจากฆ่าชายคนหนึ่งแล้ว ดงซูบินก็รีบถอยหลัง ปัดสองรอบผ่านไหล่ซ้ายและขวาของเขา กระสุนด้านขวาลดลงเล็กน้อยและฉีกเสื้อของเขา หลังจากหลบกระสุนสองนัดนั้นตงซื่วปิงก็เอียงศีรษะและยกขาข้างหนึ่งขึ้น เสียงหวีดหวิวผ่านหูและผมสามรอบ วินาทีต่อมาบอสและคนของเขายิงสองนัดที่หน้าอกของ ดงซูบินดงซูบินบิดเอวของเขาและกระดุมเม็ดหนึ่งของเขาก็ถูกกระสุนหนึ่งเม็ดทุบ เมื่อลุกขึ้นมาอีกครั้งก็ไม่ได้รับอันตรายใด ๆ
ผู้ติดตามคนนั้นหายใจเข้าลึก ๆ และรู้สึกว่านี้คือความจริงเช่นนั้นหรอ!
ทําไม? ทําไมเขาถึงหลบกระสุนทั้งหมดได้? ไม่มีใครสามารถที่เขาได้ในระยะใกล้ขนาดนี้
บอสเห็นผู้ติดตามของเขากําลังตกอยู่ในความงุนงงและตะโกนใส่เขา “ยิง! แกกําลังรออะไรอยู่?!” บอสรีบลงจากหลังรถเพื่อโหลดกระสุนใหม่
เหล่าผู้ติดตามคืนสติกลับมาได้และยิงไปที่ดงซูบินต่ออย่างต่อเนื่ง
แต่มันก็สายเกินไป ดงซูบินยกมือขึ้นเล็กน้อย ปัง เฮดช็อตอีก!
คนที่สิบสอง! หากรวมผู้ดูแลร้านและลาวเฮยในห้องใต้ดินดงซูบินได้สังหารชายสิบสี่คนภายในเวลา 3 นาที! ดงซูบินมองไปที่รถด้านหน้าและรอบ ๆ เขารู้ว่าไม่มีผู้ชายอีกแล้วขณะที่เขายกปีนขึ้น “มิสเตอร์, หวู, นายเป็นคนเดียวที่เหลืออยู่! ฉันไม่ต้องการที่จะพูดอะไรมากมาย เพียงแค่วางอาวุธของนายและยอมจํานน ด้วยวิธีนี้นายอาจยังมีชีวิตอยู่ ถ้านายเลือกคิดจะเล่นตุกติกอย่าหาว่าฉันไม่เตือน!”
ตอนนี้เขาอยู่ที่หลังรถแล้ว
ดงซูบินไม่รีบร้อน ชายคนนี้เป็นหัวหน้าและผู้บงการหลักของเรื่องนี้และนั้นเป็นผล ให้เขารอดจากการบุกโจมตีอย่าบ้าเลือดของดงซูบิน
เห็นชายฝั่งชัดเจน โฮ่วซิง, เสี่ยวหวัง และ พี่หยูออกจากอาคารอย่างระมัดระวัง พวกเขาหยิบปืนจากร่างตรงหน้าและเข้าใกล้ ดงซูบินอย่างช้าๆ
“ ซูบิน…” โฮ่วซิงร้องเรียกดงซูบิน แต่ไม่รู้จะพูดอะไร
ดงซูบินหันมาหาเธอ “ พี่โฮ่วคุณทุกคนแจ้งหน่วยงานตํารวจในพื้นที่และตรวจสอบให้แน่ใจว่าพวกมันทั้งหมดตายแล้วหรือยัง!”
โฮ่ซิงชิงพยักหน้าและเริ่มตรวจสอบสภาพแวดล้อมและรถยนต์ เสี่ยวหวังกลัวอาชญากรบางคนแกล้งตายและเดินไปเตะร่างเหล่านั้นอย่างระมัดระวัง แต่โฮ่วซิงหยุดเขาและบอกเขาว่าอย่าใช้เอฟเฟกต์ของเขาอย่างสูญเปล่า Xiao Wang หน้าแดง โฮ่วซิง พูดถูก ศพทั้งหมดถูกยิงที่ศีรษะ และไม่มีทางรอด
หลังจากตรวจสอบพื้นที่แล้วโย่วชิงก็โล่งใจ “ ไม่เหลือใครแล้ว”
พี่ยูรู้สึกตื่นเต้น การดวลปืนครั้งนี้เป็นการดวลฝ่ายเดียวเกินไปและจบลงเร็วเกินไป!
ดงซูบินยิ้มและตะโกน “มิสเตอร์, วู คุณตัดสินใจหรือยัง?” บอสไม่ตอบกลับและดงซูบินพูดต่อ “ ฉันจะให้เวลานายสามวินาที! ถ้านายยังไม่ยอมจํานนดถ้านับถึงสามนายจะต้องแบกรับผลที่ตามมา!” ดงซูบินทําท่าทางมือเพื่อขอให้ โฮ่วซิงเตรียมตัวให้พร้อม
โฮ่วซิง ตะโกน “ ยอมแพ้เดี๋ยวนี้ นายหนีไปไหนไม่พ้นแล้ว!”
เสี่ยวหวัง นับ “ หนึ่ง…”
“ สอง…”
“ สาม..
ดงซูบินขมวดคิ้วและกําลังจะไปรอบ ๆ รถ
แต่ในตอนนี้สิ่งที่ไม่คาดคิดก็เกิดขึ้น!
ดิง! มันเป็นเสียงของเข็มหมุดและวัตถุสีดําขนาดเล็กที่ถูกโยนออกมาจากด้านหลังรถ หนึ่งเมตรสองเมตรสามเมตร…ไปทาง ดงซูบิน, โฮ่วซิง และส่วนที่เหลือ สามเมตร…สองเมตร…หนึ่งเมตร…ในขณะนี้ดงซูบินและคนอื่น ๆ เห็นว่าวัตถุสีดํานั้นคืออะไร มันคือระเบิดมือ!
ดงบินและคนอื่น ๆ ตะลึง! ระเบิดมือ?! บอสมีระเบิดกับเขาได้ยังไง?
พวกเขาทั้งหมดประมาทเกินไป ไม่มีใครคาดคิดว่าคู่ต่อสู้ของพวกเขายังคงมีอาวุธอันตรายเช่น
“ลง!” โฮ่วซิงหน้าซีดและพวกเขาทั้งหมตกลงสู่พื้น!
ดิง…
พึมพำ…
ระเบิดลงพื้นแล้วเด้งสองครั้ง
ตูม! มันระเบิดหลังจากการตีกลับครั้งที่สอง!
ดงซูบิน, โฮ่วซิง, เสียวหวัง และ พี่หยู ถูกแรงระเบิดจนเหลือชิ้นเล็กชิ้นน้อย!
มันเป็นความมืดสนิทและ ดงซูบินรู้ว่าเขาตายไปแล้ว เวรเอ๋ย! เขาฆ่าคนไปเกือบหมดแล้ว แต่สุดท้ายก็โดนระเบิดตาย?! พวกเขาโดนระเบิดได้ยังไง?! พื้นที่ที่ได้รับผลกระทบนั้นใหญ่เกินไปและ แม้ว่าเขาจะใช้ย้อนกลับ ก็ไม่มีทางหลีกเลี่ยงได้ เขาไม่สามารถวิ่งได้หลายสิบเมตรภายในหนึ่งหรือสองวินาที แม้ว่าเขาจะสามารถหลบหนีจากระเบิดได้แล้ว โอ่วซิง และคนอื่น ๆ ล่ะ?! นอกจากนี้เขายังมีเวลาเหลือไม่มากในพลังของเขา! เขาไม่สามารถกลับไปนานขนาดนั้นได้! เขาควรทําอย่างไร?
แค่นั้นแหละ!
จู่ๆดงซูบินก็เกิดความคิด!
ย้อนกลับไปหกวินาที!
ฉากหน้า ดงซูบินเปลี่ยนไป
“ ยอมแพ้เดี๋ยวนี้! คุณจะไม่หนี!”
“ หนึ่ง ”
“สอง”
“ สาม
ทันใดนั้นดงซูบิงก็ตะโกน “ลง!”
โฮ่วซิง, เสียวหวัง และ พี่หยูหยุดชั่ววินาที แต่เมื่อพวกเขาพูดว่าวัตถุสีดําขนาดเล็กที่โยนมาจากหลังรถพวกเขาก็ลงสู่พื้นอย่างรวดเร็ว
นั่นคือระเบิดมือ!
โฮ่วซิง ตะโกน “ ดงซูบิน! หลบ!”
ดงซูบินไม่ได้ลงไปที่พื้น เขาก้าวไปข้างหน้าและวางตําแหน่งตัวเอง ณ จุดที่ระเบิดจะลงจอด เขายกขาขึ้นเหมือนมีคนเตะลูกโทษ ในช่วงเวลาต่อมาลูกระเบิดได้ตกลงมาที่ด้านหน้าของดงซูบิน และเขาก็เตะมันขึ้นไปเบา ๆ !
ดิง!
ระเบิดถูกเตะขึ้นฟ้า!
ดงซูบินมอบลงกับพื้นอย่างรวดเร็ว
ตูม! ระเบิดมือ ระเบิด! คลื่นระเบิดผลักพวกเขาลงไปที่พื้น
เศษชิ้นส่วนบินไปทุกหนทุกแห่ง แต่ส่วนใหญ่พุ่งขึ้นสู่ท้องฟ้าและผู้คนที่อยู่ด้านล่างของระเบิดก็ไม่ได้รับบาดเจ็บ!
ดงซูบินรู้สึกโล่งใจเมื่อเขาลุกขึ้นจากพื้น โฮ่วซิง และ พี่หยู ตกตะลึง เตะระเบิดมือ?! อะไร ว่ะเนี่ย?! คนๆนี้ใจกล้ามาก?! ปฏิกิริยาของเขาเร็วแค่ไหน?! สิ่งที่ดงซูบินทําเกินกว่าที่พวกเขาจะเข้าใจ! พวกเขาไม่เคยได้ยินว่ามีใครทําแบบนี้มาก่อนในชีวิต!
บอสที่ซ่อนอยู่หลังรถเห็นทุกอย่างถึงกับตะลึง เขาขว้างปืนลงพื้นทันที
“ ฉัน ยอมแพ้!”
ผู้ชายคนนี้ไม่ใช่คนที่จะใช้ปืนฆ่าได้อย่างแน่นอนและกล้าที่จะเตะระเบิดออกไป! แล้วคนธรรมดาอย่างเขาจะฆ่าเขาได้อย่างไร?
บอสไม่เคยพบเจ้าหน้าที่ตํารวจแบบผู้ชายคนนี้มาก่อนและหมดความหวังที่จะหลบหนี
ดงซูบินกลัวว่าบอสอาจเล่นกลหรือจะมีระเบิดลูกที่สอง เขาโบกมือให้โอ่วซิงและคนที่เหลือ ให้ถอยหลังก่อนที่เขาจะเดินไปหาบอสอย่างระมัดระวัง เขาเดินไปรอบ ๆ รถและเห็นบอสนั่งหอบอยู่ที่นั่น บอสไม่ได้ถือปืนหรือระเบิดใด ๆ และดงซูบินรู้สึกโล่งใจ “ นายควรจะยอมจํานนก่อนหน้านี้ นายซ่อนของโบราณไว้ที่ไหน”
บอสนิ่งเงียบ
ดงซูบินไม่ต้องการเสียเวลาและเล็งปืนไปที่หัวของบอส
บอสถอนหายใจและชี้ไปที่ ฮอนด้าแอคคอด ด้านหน้า
เสี่ยวหวังเข้าใกล้อย่างช้าๆและเล็งปืนไปที่บอส
ดงซูบินเก็บปืนของเขาและเดินไปที่รถพร้อมกับ โฮ่วซิง ที่นั่งผู้โดยสารด้านหลังว่างเปล่าและ มีกล่องใหญ่อยู่ใต้ที่นั่ง ดงซูบินเปิดประตูผู้โดยสารและนำกล่องออกมาขณะที่ โฮ่วซิง เปิดรองเท้าบู๊ต คทาจากราชวงศ์เหลียวภาชนะลายครามจากราชวงศ์ซ่งและพระบรมสารีริกธาตุส่วนที่เหลืออยู่ในรองเท้าบู๊ตและไม่ได้รับความเสียหาย ดงซูบินและ โฮ่วซิง รู้สึกโล่งใจเพราะพวกเขากลัวว่าพระธาตุจะได้รับความเสียหายจากการระเบิดและการยิงต่อสู้ก่อนหน้านี้
ตอนนี้มีเพียงชุดสูทหยกหลิวเซินที่สําคัญที่สุดที่เย็บด้วยด้ายสีทองเท่านั้นที่หายไป!
ดงซูบินมองไปที่กล่องยาวที่เขาดึงออกมาจากรถ เขาเอื้อมมือไปเปิดมันอย่างระมัดระวัง
ชิ้นส่วนหยกสีเทาถูกมัดเข้าด้วยกันเป็นรูปร่างของผู้ชายและด้ายไม่ได้เป็นสีทอง มันดูเก่าและสกปรก พี่หมูเห็นเลยถาม “ นี่มัน. ของปลอมเหรอ”
โฮ่วซิงดู ไม่แน่ใจ
ดงซูบินส่ายหัว “ สินค้าชิ้นนี้มีอายุมากกว่าหนึ่งพันปี ชิ้นส่วนหยกจะไม่เหมือนหยกที่เรามีในตอนนี้และเส้นทองได้รับการสึกกร่อน มันเป็นเรื่องมหัศจรรย์อยู่แล้วที่มันจะถูกเก็บรักษาไว้ในสถานะนี้ อา…ในที่สุดก็พบวัตถุโบราณที่ถูกขโมยไปทั้งหมดแล้ว! นี่เป็นของแท้แน่นอน” ดงซูบินรู้เรื่องโบราณมากกว่าเรื่องอื่นๆ และสามารถบอกความถูกต้องได้ในพริบตา
ทุกอย่างจบแล้ว!
ของโบราณที่ถูกขโมยไปคลี่คลายแล้ว
ดงซูบินและ โฮ่วชิง มองหน้ากันและถอนหายใจอย่างโล่งอก
กลับมาที่รถ ดงซูบินพบกุญแจมือคู่หนึ่งจากร่างกาย มันควรจะเป็นของเสี่ยวหวังหรือพี่หยู และเขาก็ปิดปากบอส เขารออยู่สักพัก แต่เรื่อไม่ปรากฏ ดงซูบินไม่แน่ใจว่าคนบนเรือเห็นสิ่งที่เกิดขึ้นที่นั่นผ่านกล้องส่องทางไกลหรือไม่หรือไม่ได้รับคําแนะนําจากบอส แต่สรุปแล้วเรือที่คาดว่าจะมาไม่ถึง
พี่หยูกล่าว. “ โทรไปที่สํานัก”
เสี่ยวหวังใช้โทรศัพท์มือถือของบอสและโทรหาสํานักของพวกเขา ดงซูบินและ โฮ่วซิง ส่ายหัว แม้ว่าพวกเขาจะอยู่ในสถานที่ที่เงียบสงบ แต่ด้วยเสียงปืนและระเบิดมือสํานักงานตํารวจน่าจะส่งคนของพวกเขามา นี้เป็นวิธีการทํางานของสิ่งต่างๆที่นี้หรือไม่? เสี่ยวหวังสามารถบอกได้ว่า ดงซูบินและ โฮ่วซิง กําลังคิดอะไรอยู่และพูดอย่างเป็นอาย “ มีอุบัติเหตุในเขตตะวันตกและมีการจราจรติดขัด”
พี่หมูหยุดชะงัก “ คราวนี้ต้องขอบคุณเสี่ยวตงทั้งหมด คุณนี้เก่งจริงๆ”
โฮ่วซิง มองไปที่ ดงซูบิน “คุณ… มาจากสํานักงานตํารวจหรือป่าว”
ดงซูบินส่ายหัว “ ผมมาจากสํานักงานรักษาความปลอดภัยสาธารณะ”
ความปลอดภัยสาธารณะ? คนจากสํานักงานความมั่นคงสาธารณะเก่งต่อสู้ใด้เช่นนี้เลยหรอ? แน่นอน…แม้แต่เจ้าหน้าที่จากกรมตํารวจก็ไม่สามารถทําได้ดีเท่าเขา!
ทุกคนผ่อนคลายหลังจากทุกอย่างจบลง พวกเขามองไปที่ ดงซูบินตั้งแต่หัวจรดเท้าอีกครั้ง พวกเขาทุกคนยังจําสิ่งที่เกิดขึ้นก่อนหน้านี้ระหว่างการดวลปืนได้และรู้สึกเหมือนฝัน!
“อา!” เสี่ยวหวังอุทานทันใด “ ฉันจําได้แล้ว! ดงซูบิน! คุณคงเป็นหัวหน้าชูบินจากเขตเหยียนไท่?!” พี่หยูรู้สึกสับสนเหมือนไม่เคยได้ยินเกี่ยวกับคน ๆ นี้มาก่อน โฮ่วซิง ขมวดคิ้วและพยายามนึกย้อนไป เสี่ยวหวังมองไปที่ ดงซูบินและพูดอย่างตื่นเต้น “ผู้หลบหนีจากเรือนจําเก้าในสิบคน ได้วิ่งไปที่เทศมณฑลหยานไทและซ่อนตัวอยู่ในโรงเรียน พวกเขาจับนักเรียนและครูไว้เป็นตัวประกันและฉันได้ยินมาว่าคุณแกล้งทําเป็นตัวประกันและฆ่าพวกเขาทั้งหมดด้วยมือของคุณจริงหรือเปล่า?
โฮ่วซิง ได้ยินสิ่งที่เสี่ยวหวังพูดและจําได้ว่า ดงซูบินคือใคร เธออ้าปากค้าง “ ไม่กี่วันนายกเทศมนตรีถูกจับเป็นตัวประกันและระเบิดที่รัดเธอ คุณคือคนที่กลบเกลื่อนระเบิดและช่วยเธอ! ฉันได้ยินมาว่าคุณได้เสี่ยงชีวิตของคุณเพื่อช่วยชีวิตผู้คนมากมายในเหตุการณ์ถล่มและลงเอยด้วยการถูกฝังทั้งเป็น คุณคือหัวหน้าดง?!” ประชาชนอาจไม่ทราบอะไรมากมายเกี่ยวกับ ดงซูบินแต่พวกเขาทั้งหมดมาจากกระทรวงเดียวกันและสามารถค้นหาข้อมูลเกี่ยวกับการกระทําของเขาได้อย่างง่ายดาย
ดงซูบินยิ้ม “ใช่”
“เป็นคุณนั้นเอง?!” ดวงตาของเสี่ยวหวังเปิดกว้าง
โฮ่วซิง มองไปที่ ดงซูบิน “ ฉันอ่านเอกสาร….คุณได้รับบาดเจ็บหรือเปล่า?”
ดงซูบินพยักหน้า “ใช่.. ผมเพิ่งออกจากโรงพยาบาล”
พี่หยูอึ้งไปเลย เขายังคงเรียก ดงซูบินว่าดงซูบินและคิดว่าเขาเป็นแค่เจ้าหน้าที่ธรรมดา หัวหน้าซูบิน? หัวหน้าสํานัก?! ดงซูบินอยู่เหนือเขาหลายตําแหน่งและเหตุการณ์ที่กล่าวถึงโดยเสียวหวังและ โย่วซิงทําให้เขาตกใจ ผู้ชายคนนี้สามารถกลบเกลื่อนระเบิดสังหารผู้หลบหนีเก้าคนด้วยมือของเขาที่ถูกปิดปากและยังเอาชีวิตรอดหลังจากถูกฝังในดินถล่ม เขาเกือบจะสาบาน เมื่อนึกถึงเหตุการณ์ปะทะครั้งก่อน คนนี้เป็นมนุษย์ด้วยหรือ! เขาทํามาจากอะไร?
พี่หยูนึกย้อนไปถึงตอนที่พวกเขายังอยู่ห้องใต้ดิน ในเวลานั้น ดงซูบินกล่าวว่าเขาต้องการที่จะออกไปคนเดียวและพี่หยูก็ยังคงหัวเราะเยาะเขาอยู่ในใจ
แต่ตอนนี้พี่หยูรู้สึกว่าดงซูบินสามารถฆ่าพวกเขาทั้งหมดได้อย่างง่ายดายแม้ว่าจํานวนของพวกเขาจะเพิ่มขึ้นเป็นสองเท่าก็ตาม!
YOU MAY ALSO LIKE
