POWER AND WEALTH (พลังและความมั่งคั่ง) - ตอนที่ 236
EP 236 ถูกยุงกัด
By loop
เป็นเวลา 22.00 น.
หยูเซียวเซียวเข้านอนในห้องของเธอและ หยูเหมยเซียวอยู่ในห้องน้ำสระผมให้กับดงซูบิน
“ คุณไม่สามารถเข้าไปอาบน้ำได้เพราะคุณอาจทำให้แผลเปียกได้ ฉันจะสระผมให้ที่นี่เอง”
“ตกลง.ฉันเองก็เบื่อตัวเองมากที่ทำอะไรไม่ได้”
“ทุกอย่างปกติดี. ฉันยินดีที่จะทำ เอ่อ…นั้นน่าจะเป็นข้อดีของฉันใช่มั้ย?”
“ มันดีมาก ขอขอบคุณมาก.”
ดงซูบินนั่งอยู่หน้ากระจกส่วน หยูเหมยเซียวยืนอยู่ข้างหลังเขานวดหนังศีรษะด้วยแชมพูช้าๆ ไม่กี่ชั่วโมงหลังจากที่ ดงซูบิน กลับมา หยูเหมยเซียวก็ยุ่ง เธอต้องดูแลเขาจุดบุหรี่ช่วยเขาเปลี่ยนเป็นรองเท้าแตะซักถุงเท้า ฯลฯ มันอึดอัดเกินไปในฤดูร้อนถ้าเขาสระผมไม่ได้และต้องทำให้เธอลำบากอีกครั้ง ดงซูบินมองไปที่หยูเหมยเซียวในกระจกแล้วพูด “ หลังจากที่แขนของฉันหายดีฉันจะช่วยคุณทำงานบ้านทุกอย่างและคุณสามารถหยุดพักได้”
หยูเหมยเซียวตอบ “ ฉันไม่เหนื่อยเลยและฉันควรดูแลคุณด้วย”
“คุณหมายถึงอะไร” ควร “? ไม่มีคนช่วยดูแลใครแบบนี้แม้ว่าจะได้เงินเดือนละ 8,000 หยวน ก็ตาม”
หยูเหมยเซียวไม่ตอบดงซูบินและยังคงสระผมอย่างช้าๆเพื่อป้องกันไม่ให้แชมพูเข้าตา ดงซูบินถาม “ พี่สาวหยูพาเซียวเซียวออกไปเที่ยวในช่วงวันหยุดหรือป่าว” “ ไม่เลย เพราะวันหยุดฤดูร้อนของเซียวเซียวพึงเริ่มเมื่อวานนี้เอง” “แล้วคุณล่ะ? คุณอยู่บ้านดูทีวีทุกวันหรือเปล่า? พี่สาวหยูไม่ได้ออกไปข้างนอก?” “ ฉัน…ฉันไม่รู้จักใครที่นี่และไม่ได้ออกไปข้างนอกเลย” ดงซูบินกังวลว่าหยูเหมยเซียวจะเหงา “ พี่สาวทำไมไม่ได้ใบขับขี่ล่ะ ฉันซื้อรถให้คุณได้และคุณสามารถออกไปนำขี่ได้เมื่อคุณว่าง นอกจากนี้จะสะดวกสำหรับคุณในการไปรับไปส่ง เซียวเซียวไปโรงเรียนด้วยรถยนต์” หยูเหมยเซียวหยุดชั่ววินาทีและกล่าวอย่างรวดเร็ว “ไม่จำเป็น. ฉันไม่ค่อยเก่งและฉันไม่คิดว่าฉันจะเรียนรู้วิธีขับรถได้ด้วย
ดงซูบินหัวเราะออกมาทันที “ ไปเรียนสักหน่อยแล้วฉันจะขอให้แผนกที่เกี่ยวข้องจัดทำใบอนุญาตแก่พี่สาวหยูเอง”
“ไม่จำเป็น. หัวหน้าซูบิน… ซูบินเราเป็นหนี้คุณมากเกินไปแล้ว อย่าเลย…”
ดงซูบินแสร้งทำเป็นโกรธ “ เราเป็นครอบครัวเดียวกันและหยุดพูดว่าคุณเป็นหนี้อะไรฉัน ฉันไม่ชอบมัน”
หยูเหม่ยเซียว กัดริมฝีปากและเงียบ
ดงซูบินเห็นการแสดงออกของหยูเหมยเซียว และกังวลว่าสิ่งที่เขาพูดจะทำร้ายความรู้สึกของเธอ เขาเพิ่ม. “ พี่สาวหยูฉันปฏิบัติต่อคุณและเซียวเซียวเหมือนสมาชิกในครอบครัวของฉัน เงินไม่สำคัญและครอบครัวมาก่อน มีคำกล่าวว่า ‘ปัญหาที่แก้ไขได้ด้วยเงินไม่ใช่ปัญหา‘ คุณควรรู้ด้วยว่าฉันมีเงินและแจ้งให้เราทราบหากคุณหรือเซียวเซียวต้องการอะไร หยุดคิดว่าคุณเป็นหนี้ฉันมากแค่ไหนเว้นแต่คุณจะปฏิบัติต่อฉันในฐานะคนนอก”
หยูเหมยเซียวจับมือของเธอ “ ไม่…ไม่…ฉันถือว่าคุณเป็น…ครอบครัวของฉัน”
ดงซูบินพยักหน้า “ถูกตเอง. ดังนั้นหยุดพูดสิ่งเหล่านี้ได้แล้ว ตกลง?”
หยูเหมยเซียวพยักหน้า “ตกลง.”
หลังจากสระผมหยูเหมยเซียวใช้ไดร์เป่าผมเพื่อทำให้ผมของดงซูบินแห้ง เธอได้เรียนรู้วิธีการใช้เครื่องใช้ในครัวเรือนทั่วไปโดยได้รับความช่วยเหลือจากหยูเซียวเซียว
หลังจากนั้นไม่นานหยูเซียวเซียวก็ปรากฏตัวนอกห้องน้ำในชุดนอนของเธอ
หยูเหมยเซียวปิดเครื่องเป่าผมและถาม “ เกิดอะไรขึ้น? ทำไมคุณถึงยังไม่นอน?”
ใบหน้าของ หยูเซียวเซียวเป็นสีแดงขณะที่เธอมองไปที่ดงซูบินอย่างเขินอาย “ หนู…หนูต้องใช้ห้องน้ำ”
“ ผมของฉันแห้งแล้ว เธอสามารถห้องน้ำได้แล้ว” ดงซูบินหัวเราะและยืนขึ้น “ นอนเร็ว ๆ นะแม่ของเธอจะพา เธอออกไปซื้อโทรศัพท์มือถือพรุ่งนี้”
หยูเซียวเซียวได้ยินสิ่งนี้และตอบอย่างตื่นเต้น “ใช่. ขอบคุณพี่ใหญ่”
หยูเหมยเซียวช่วยดงซูบินเดินออกจากห้องน้ำและหันไปหาหยูเซียวเซียว “ นอนคนเดียวได้ไหม? แม่ต้องอยู่กับซูบิน วันนี้คงนอนกับลูกไม่ได้”
หยูเซียวเซียวพยักหน้า “ได้! ตอนนี้หนูไม่ฝันร้ายแล้ว!”
ดงซูบินได้ยินเธอและขมวดคิ้ว “ พี่สาวหยูทำไมคุณต้องมาอยู่ใกล้ฉันด้วย? คุณควรไปนอนกับเซียวเซียว”
“ คุณไม่สามารถขยับแขนและไหล่ได้และการขึ้นและลงจากเตียงจะเป็นเรื่องยาก เกิดอะไรขึ้นถ้าคุณอยากดื่มน้ำหรือจำเป็นต้องใช้ห้องน้ำในตอนกลางคืน? จะสะดวกกว่าถ้าฉันอยู่เคียงข้างคุณ ถ้าไม่คุณจะลงจากเตียงแล้วเปิดประตูได้อย่างไร” หยูเหมยเซียว พูดต่อ “ ฉันจะนอนบนโต๊ะทำงานของคุณและคุณสามารถโทรหาฉันได้ถ้าคุณต้องการอะไร” ก่อนหน้านี้ดงซูบินเคยพูดติดตลกว่าเขาขยับแขนไม่ได้และกดกริ่งประตูด้วยหัว
ดงซูบินกล่าว “ พี่หยูช่วยฉันทั้งเย็นและพี่ไม่จำเป็นต้องมานอนกับฉันในตอนกลางคืน ฉันจะสบายดีและอยู่คนเดียวได้”
หยูเหมยเซียวไม่ได้สนใจคำพูดของดงซูบินและหลังจากช่วยเขากลับไปที่ห้องนอนแล้วเธอก็เคลียร์โต๊ะเพื่อให้มีที่ว่างสำหรับศีรษะของเธอและเปลี่ยนผ้าปูที่นอนปลอกหมอน ฯลฯ หลังจากนั้นเธอก็เดินไปที่ดงซูบินอย่างเขินอายและช่วยเขา ถอดเสื้อผ้ากางเกงในของเขา
“ ฉันจะช่วยคุณเรื่องเตียง”
“ อ่า…คุณควรกลับไปที่ห้องของคุณ คุณไม่จำเป็นต้องดูและฉันขนาดนี้ก็ได้”
“ไม่เป็นไร. เมื่อเราขอทานตามท้องถนนเซียวเซียวและฉันมักจะนอนคว่ำหน้าบนโต๊ะ “
หลังจากช่วย ดงซูบินให้อยู่ในท่าที่สบายบนเตียงแล้ว หยูเหมยเซียว ก็ออกจากห้องเพื่อเปลี่ยนเป็นชุดนอนผ้าไหมลื่น เธอกลับมาพร้อมหมอนใบเล็กและปิดประตูตามหลังเธอ เธอนั่งลงข้างโต๊ะและปิดโคมไฟตั้งโต๊ะ คลิก! ห้องอยู่ในความมืดสนิท
หนึ่งนาที…
ห้านาที…
สิบนาที…
ดงซูบินฟังเสียง หยูเหมยเซียวหายใจและนอนไม่หลับ
พี่สาวหยูยังไม่หลับและดงซูบินก็ได้ยินเสียงหมอนบัควีทของเธอ เธอควรจะปรับตำแหน่งของเธอบนหมอน
ดงซูบิน กระแอมในลำคอ “ พี่สาวหยู?”
คลิก! โคมไฟตั้งโต๊ะถูกเปิดทันที “เกิดอะไรขึ้น?”
“ เอ่อ…ไม่มีอะไร…ฉันแค่อยากรู้ว่าคุณหลับหรือเปล่า”
หยูเหมยเซียวมีรอยพับหมอนบนใบหน้าของเธอ “ยัง. วันนี้ฉันยังไม่ง่วง”
ดงซูบินกล่าว “ฉันก็ด้วย. มีหลายเรื่องมากวันนี้ในความคิดของฉันและฉันนอนไม่หลับ มาคุยกันก่อนเถอะ”
หยูเหมยเซียวมองไปที่ดงซูบินและยืนขึ้น “ เนื่องจากคุณไม่ง่วงนอนฉัน…ฉันได้เรียนรู้วิธีการเต้นจากผู้หญิงคนหนึ่งที่เป็นเพื่อนบ้านที่อยู่ในเขตที่พักอาศัยของเจ้าหน้าที่ ฉันสามารถ…ฉันเต้นเพื่อคุณได้ไหม? หลังจากนั้นคุณอาจจะหลับไป”หยูเหมยเซียว เรียนนวดเต้นรำและทำอาหารเมื่อไม่นานมานี้ เธอเรียนรู้สิ่งเหล่านี้เพื่อตอบแทนความขอบคุณของดงซูบินและหวังว่าเขาจะมีความสุข
ดงซูบินยิ้มอย่างเบี้ยว “ การเต้นมันจะทำให้คุณเหนื่อยนะ คุณ…”
หยูเหม่ยเซียวยืนอยู่ในห้องแล้ว “ฉันไม่เหนื่อยเลย. ที่ผ่านมาฉันทำงานในไร่นาและฉันเองก็แข็งแรงมากๆด้วย”
ดงซูบินรู้ว่าหยูเหมยเซียวจะไม่ฟังและเขาก็ยิ้ม “ เอาล่ะ. แสดงการเต้นรำของคุณให้ฉันดู”
หยูเหมยเซียวหยิบโทรศัพท์มือถือออกมาและค้นหาเพลง หลังจากนั้นไม่นานเพลงก็เริ่มขึ้นเธอก็วางโทรศัพท์ลงบนเตียงอย่างรวดเร็ว เธอยืนอยู่ที่นั่นอย่างเขินอายและเริ่มเต้นไปตามจังหวะ
ดงซูบินสามารถบอกได้ว่าหยูเหมยเซียวได้เรียนรู้การเต้นรำนี้เมื่อไม่นานมานี้และรู้สึกตึงเครียด ท่าทางของเธอไม่สมบูรณ์แบบ แต่ ดงซูบินไม่ได้ดูท่าเต้นของเธอ เขากำลังมองไปที่ร่างกายที่ยั่วยวนของเธอตั้งหาก
ดงซูบินไม่สามารถระบุได้ว่านี่คือการเต้นรำแบบไหน
ดูเหมือนเป็นการผสมผสานระหว่างบัลเล่ต์และนาฏศิลป์จีน คนที่สอนพี่สาวหยูเองก็น่าจะเป็นมือใหม่ในการเต้นรำด้วยเช่นกัน
หยูเหมยเซียวเต้นและมองไปที่การแสดงออกของดงซูบิน เธอรู้สึกยินดีเมื่อเห็นดงซูบินเฝ้าดูเธออย่างตั้งใจ เธอฝึกฝนการเต้นนี้เป็นเวลาหลายวันเพื่อแสดงให้ดงซูบินดู
ดงซูบินรู้สึกดีที่ได้มองหยูเหมยเซียว
ดงซูบินรู้สึกเหมือนเป็นจักรพรรดิที่มีคนทำอาหารให้อาหารจุดบุหรี่สระผมและเต้นรำให้เขา …
เพลงจากโนเกียเอ็น 8 จบลงด้วยท่าเต้นสุดท้ายของหยูเหมยเซียวการเคลื่อนไหวครั้งสุดท้ายคือการยืดตัวและเป็นเรื่องยากสำหรับหลาย ๆ คน แต่ร่างกายของ หยูเหมยเซียว มีความยืดหยุ่นและสามารถบรรลุได้อย่างง่ายดาย
ดวงตาของดงซูบินเบิกกว้างเมื่อชุดของหยูเหมยเซียวถูกดึงขึ้นเผยให้เห็นต้นขาของเธอ
หยูเหมยเซียวห้ความสำคัญกับการเต้นมากเกินไปและลืมไปว่าเธอไม่ได้สวมกางเกง เธอตื่นตระหนกและพยายามปกปิดตัวเองด้วยมือของเธออย่างเงอะงะและสะดุดตัวเอง หลังจากนั้นไม่กี่วินาทีเธอก็จัดการแต่งตัวให้ตรงและยืนขึ้น เธอเหงื่อออกและดูเหนื่อยล้า
ดงซูบินแสร้งทำเป็นไม่สังเกตเห็น “ดี. การเต้นของคุณสมบูรณ์แบบ คุณเป็นนักเต้นที่มีความสามารถ”
หยูเหมยเซียวตอบอย่างเขินอาย “ ฉัน…วันนี้ฉันเต้นไม่เก่ง”
ดงซูบินกล่าวต่อด้วยการสรรเสริญ “ พี่สาวหยูเต้นได้ดี คุณเพิ่งเรียนเต้นนี้ไม่ใช่เหรอ? ฮ่าฮ่า…หลังจากที่ฉันฟื้นคุณต้องสอนฉันและเราจะเต้นด้วยกันได้”
หยูเหมยเซียวก้มหัวลงและพยักหน้า “ คุณจะนอนแล้วเหรอ”
ดงซูบินมองไปที่หมอนบนโต๊ะและพูด “ ทำไมพี่สาวหยูไม่มานอนบนเตียงล่ะ”
“ ไม่…ไม่…” หยูเหม่ยเซียส่ายหัวอย่างรวดเร็ว
ดงซูบินพูดต่อ “ มันจะอึดอัดที่จะนอนข้างโต๊ะทำงาน มีสองทางให้พี่สาวหยูเลือกจะขึ้นเตียงหรือกลับไปที่ห้องของคุณ เลือกหนึ่ง.”
หยูเหมยเซียวกัดฟันและมองไปที่เตียง เธอลังเลอยู่พักหนึ่งแล้วค่อยๆเดินไปที่เตียงและนั่งลงบนขอบเตียงอย่างระมัดระวัง ไม่กี่วันที่ผ่านมา หยูเหมยเซียวและลูกสาวของเธอนอนร่วมเตียงกับ ดงซูบินและเธอก็รู้สึกประทับใจเขาไปทั่ว ยิ่งไปกว่านั้นหยูเหมยเซียวเคยสัมผัสอวัยะเพศของดงซูบินตอนที่เธอช่วยเขาฉี่ก่อนหน้านี้และตอนนี้เธอก็ไม่ได้เขินอายอะไร เธอกังวลว่าดงซูบิน อาจต้องการความช่วยเหลือกลางดึกและตัดสินใจที่จะอยู่เคียงข้างเขา เธอปิดไฟและนอนลงข้างๆ ดงซูบินเบา ๆ
“ พี่สาวหยูมีแผนสำหรับอนาคตของคุณอย่างไร”
“ แผน? ไม่รู้. ให้หยูเซียวเซียวทั้งหมด สนับสนุนการศึกษาของเธอในมหาวิทยาลัย?”
“ ฉันกำลังพูดถึงพี่ พี่มีเป้าหมายหรือป่าว”
“ เป้าหมาย? ฉัน…ฉันไม่ได้คิดเกี่ยวกับเรื่องนั้นเลย ความปรารถนาเดียวของฉันคือให้เซียวเซียวมีชีวิตที่ดีและสำเร็จการศึกษาในมหาวิทยาลัยของเธอ ฉันจะอยู่บ้านและทำอาหารให้เธอหลังจากที่เธอเรียนจบ ถ้าเธอแต่งงานและมีลูกฉันจะช่วยเธอดูแลลูก ๆ ” หยูเซียวเซียวเปรียบเสมือนโลกของหยูเหมยเซียว และแผนการทั้งหมดของเธอก็วนเวียนอยู่กับเธอ
ดงซูบินหยุดชั่ววินาทีและถาม “ นอกเหนือจากนี้คุณไม่มีความปรารถนาอื่น ๆ อีกหรือ”
หยูเหมยเซียวคิดสักพักแล้วพูด “ ถ้าเป็นไปได้ฉัน…ฉันอยากจะตตามหาพ่อแม่ผู้ให้กำเนิดของฉัน”
ดงซูบินตกใจ “พ่อแม่ของคุณ…”
“ ก่อนที่พ่อแม่ของฉันจะจากไปพวกเขาเปิดเผยโดยบังเอิญว่าฉันไม่ใช่ลูกแท้ๆของพวกเขาในระหว่างที่ทะเลาะกัน ต่อมาฉันถามญาติและเพื่อนบ้านและพบว่าฉันเป็นลูกบุญธรรม” หยูเหมยเซียวเริ่มถอนหายใจ “ ฉันไม่ได้บอกเซียวเซียวเกี่ยวกับเรื่องนี้เลย”
ดงซูบินเองก็ตกใจ แต่ไม่แปลกใจเพราะ หยูเหมยเซียวนั้นเป็นคนสวยมาก เป็นเรื่องยากที่หมู่บ้านจะมีผู้หญิงสวย ๆ แบบนี้ นาน ๆ ครั้งอาจมีผู้หญิงสวย ๆ ปรากฏตัวในหมู่บ้าน แต่ไม่มีใครสวยเท่าหยูเหมยเซียว ตอนที่ดงซูบินกำลังสืบสวนคดีสามีของหยูเหมยเซียว เขาได้เห็นรูปถ่ายของพ่อแม่ของหยูเหมยเซียวในไฟล์ พ่อแม่ของเธอหน้าตาไม่ดีเลยและดงซูบินก็ไม่ได้คิดมากเรื่องนี้ ตอนนี้เขาคิดย้อนกลับไปและรู้ว่าทั้งคู่ไม่สามารถมีลูกสาวที่สวยงามเหมือน หยูเหมยเซียวได้
“ตกลง. ฉันจะพยายามอย่างเต็มที่เพื่อมองหาพวกเขาให้เจอ”
“ ฉันไม่ได้มีความหวังมากนักในการค้นหาพวกเขา แทบจะเป็นไปไม่ได้เลยที่จะหาพวกเขาเจอได้ในตอนนี้”
“ อย่าคิดมาก หากคุณทุกคนมีโชคชะตาที่จะได้พบกันคุณจะได้พบกับพวกเขาในที่สุด ดึกแล้ว. ราตรีสวัสดิ์.”
“ตกลง.”
ดวงจันทร์ถูกเมฆปกคลุมและมันก็มืด
ฉวัดเฉวียน…ฉวัดเฉวียน…. มียุงอยู่ในห้องและมันรบกวนดงซูบิน
ประมาณ 15 นาทีต่อมา ดงซูบินก็ยังไม่สามารถหลับได้ เขากลัวว่าหยูเหมยเซียจะเป็นหวัดและใช้ขาเตะผ้าห่มทับขาของเธอ เมื่อเขาเตะผ้าห่มเท้าของเขาก็ไปขัดกับเท้าของเธอโดยไม่ได้ตั้งใจ เท้าของหยูเหมยเซียวนั้นเนียนนุ่มและดงซูบิน ไม่ได้ขยับเท้าของเขาออกไป เขาวางเท้าของเขาไว้ใต้ฝ่าเท้าของ หยูเหมยเซียวและถูเบา ๆ กับมัน
หยูเหมยเซียวไม่ได้เคลื่อนไหวใดๆเลยและดูเหมือนว่าเธอจะหลับสนิท
ดงซูบินพยายามอย่างเต็มที่ที่จะหันหน้าไปทาง หยูเหมยเซียวเพื่อมองไปที่เธอ มุมมองด้านข้างของหยูเหมยเซียวนั้นสวยงามและ ดงซูบินได้กลิ่นตัวของเธอจาง ๆ
พรึบ …ยุงยังคงรบกวนดงซูบิน และขาแขนคอของเขาก็ถูกกัด
แก๊ก… หยูเหมยเซียวเกาขาของเธอ
“ พี่สาวหยู?”
“ฮะ?”
“ คุณโดนยุงกัดด้วยเหรอ”
“ คุณโดนกัดด้วยเหรอ? จากนั้น…ฉันจะพยายามฆ่ามัน”
คลิกแล้ว! หยูเหมยเซียว เปิดโคมไฟข้างเตียง
หยูเหมยเซียว ลุกขึ้นนั่งบนเตียงและเการอยแดงที่ต้นขาขวาของเธอ เธอมองไปรอบ ๆ เพื่อค้นหายุงและในที่สุดก็พบว่ามีตัวหนึ่งหยุดอยู่ข้างเตียง เธอรีบเอื้อมมือไปตบมัน เธอมองไปที่มือของเธอและสังเกตว่าเธอพลาด เธอสแกนไปรอบ ๆ ทันทีและเห็นยุงหึ่งอยู่รอบ ๆ เธอขยับเข้าไปใกล้อย่างรวดเร็วเพื่อทุบมัน
ดงซูบินได้รับบาดเจ็บและไม่สามารถลุกจากเตียงได้ด้วยตัวเอง เขาทำได้แค่นอนบนเตียงมองไปที่หยูเหมยเซียวพยายามฆ่ายุง
หยูเหมยเซียวยืนอยู่ข้างดงซูบินตอนที่เธอกำลังฆ่ายุง การเคลื่อนไหวของเธอนั้นกว้างมากและดงซูบินสามารถมองเห็นขาของเธอได้ทั้งหมดเมื่อชุดของเธอถูกดึงให้สูงขึ้น ดูเหมือนว่า หยูเหมยเซียวจะสังเกตเห็นสิ่งนี้และปิดต้นขาของเธออย่างรวดเร็วและกดชุดของเธอลง เธอกัดริมฝีปากและมองหายุงตัวนั้นต่อไป
ไม่กี่นาทีต่อมา หยูเหมยเซียวคุกเข่าข้างๆ ดงซูบิน
“ เกิดอะไรขึ้น? คุณฆ่ายุงตัวนั้นหรือ”
หยูเหมยเซียวหน้าแดง “ ยุง…เกาะอยู่ที่เป้ากางเกงของคุณ”
ดงซูบินมองลงไป แต่ไม่เห็นอะไรจากมุมของเขา “ ถ้าอย่างนั้นคุณก็ไล่มันออกไปก่อนที่จะตบมัน”
หยูเหมยเซียว พยักหน้าและจับยุงด้วยมือของเธอเบา ๆ ยุงบินไปและเธอก็ตบมันอย่างรวดเร็ว เธอเปิดฝ่ามือของเธอและยุงก็ถูกบดขยี้ มือของเธอมีคราบเลือดและไปล้างมือ เธอกลับมาพร้อมกับน้ำมันยาขวดเล็ก “ซูบินฉันจะช่วยคุณทาน้ำมันยาที่ยุงกัด”
“พี่หยูใช้มันก่อนเถอะ”
“ตกลง. รอก่อนสักพักนะ”
หยูเหมยเซียวเทน้ำมันยาลงบนต้นขาของเธอสองสามหยดแล้วลูบเข้า
“ ฉันเสร็จแล้ว จุดที่ยุงกัดอยู่ตรงไหน”
ดงซูบินเหยียดขาออก “ ฉันถูกกัดที่ขาลำตัวและคอ”
หยูเหมยเซียวขยับไปที่ปลายเตียงและมองหารอยยุงกัดที่ขาของ ดงซูบินเธอใช้ยาอย่างระมัดระวังทุกครั้งที่พบในขณะที่เธอขยับร่างกายของดงซูบินจากนั้นไม่นานทั้งห้องก็ได้กลิ่นน้ำมันยาอย่างรุนแรง
“ ฉันเจอมันและตบมันอีกสี่ครั้ง เอ่อ…มีอีกแล้วเหรอ”
“ มันน่าจะหมดแล้ว”
“ ถ้าอย่างนั้น…ฉันจะปิดไฟ?”
เมื่อ หยูเหมยเซียวกำลังจะปิดไฟเธอเห็นใบหน้าของ ดงซูบิน เปลี่ยนไปและคิ้วของเขาก็ยกขึ้น
หยูเหมยเซียวถาม “ เกิดอะไรขึ้น? คุณเจ็บแผลไหม”
ดงซูบินตอบอย่างเขินอาย “ เอ่อ…ฉันคิดว่ายังมียุงกัดอยู่ ฟ่อ…” ความรู้สึกคันและเจ็บปวดทำให้ ดงซูบินหายใจเข้าลึก ๆ
หยูเหมยเซียวมองลงไปเพื่อมองหายุงที่กัด “มันอยู่ที่ไหน?”
“ เอ่อ…”
“ อยู่ไหน? ฉันจะช่วยคุณทาน้ำมันยา”
“ มัน…มัน…” ดงซูบินกล่าวอย่างน่าอาย “ ยุงกัดฉันตอนที่มันมาเกาะที่เป้ากางเกงของฉัน”
หยูเหมยเซียวอ้าปากค้างและมองไปที่เป้ากางเกงของ ดงซูบิน มันกัดตรงนั้นอย่างงั้นหรอ?
ดงซูบินเกือบจะสาปแช่งดัง ๆ ยุงตัวนี้กัดเขาผ่านกางเกงในได้อย่างไร? อาการคันกำลังจะฆ่าดงซูบิน และเขาก็ไขว่ห้างและถู แต่อาการคันก็ยังอยู่และทนไม่ได้ เขาอยากจะข่วนมัน แต่เขาขยับแขนไม่ได้
หยูเหมยเซียวกัดริมฝีปากล่างแล้วถาม “ ฉัน…ฉันจะทาน้ำมันยาให้คุณ?”
“ น้ำมันยาทาส่วนนั้นได้ไหม? มันจะเย็นเกินไปหรือเปล่า”
“ ฉัน…ฉันไม่แน่ใจ” หยูเหมยเซียวลุกขึ้นยืน “ ฉันจะหาคู่มือการใช้น้ำมันยา”
ดงซูบินอยู่ในความทุกข์ทรมาน “ ได้โปรดรีบ…อา…มันคันเกินไป…” มันเป็นความทรมานที่ไม่สามารถเกาเมื่อเกิดอาการคันได้
หยูเหมยเซียววิ่งออกจากห้องและกลับมาในอีกหนึ่งนาทีต่อมา “ ฉันโยนกล่องน้ำมันยาทิ้งไปแล้ว”
“ เอาหมอนมาทับ…อา…” ดงซูบินไม่สนใจว่าจะทำให้ตัวเองอับอายขายหน้าอีกต่อไป “ วางไว้ตรงหว่างขาของฉัน!”
หยูเหมยเซียวทำตามคำแนะนำของ ดงซูบินและวางหมอนไว้ระหว่างขาของเขา ดงซูบินบีบหมอนกับต้นขาของเขาแล้วถูกับมัน แต่ก็ยังไม่สามารถแก้อาการคันได้
ดงซูบินมันเหลือทนเกินไปแล้ว!
“ ซูบิน…”
“ หือ? อะไร?”
หยูเหมยเซียวมองไปที่ดงซูบินและพูดอย่างเขิน ๆ “ ถ้ามันทนไม่ได้ฉันก็…ฉันช่วยเกาให้คุณได้”
ดงซูบินต้องการบอกหยูเหมยเซียว ว่าเธอไม่จำเป็นต้องทำเช่นนี้ แต่เนื่องจากหยูเหมยเซียว ได้สัมผัสอวัยวะเพศของเขาแล้วตอนที่เธอช่วยเขาฉี่จึงไม่ใช่เรื่องใหญ่ที่เธอจะสัมผัสมันอีกครั้ง เขากล่าวหลังจากหยุดไปนาน “ขอโทษที่รบกวนพี่หยู. ขอบคุณมากๆ.”
หยูเหมยเซียวมองออกไปและค่อยๆเอื้อมมือออกไป
ดงซูบินหายใจเข้าลึก ๆ
หยูเหมยเซียวมองไปที่พื้นเมื่อเธอถาม “ อยู่ที่นี่หรือ”
“ ต่ำกว่าเล็กน้อย”
“ ที่นี่?”
“ ล่าง…ถูกต้อง! จุดนั้นแหละ!”
หยูเหมยเซียวใช้มือของเธอเกาเพื่อหยุดอาการคันของดงซูบิน แต่เธอไม่กล้าใช้เล็บเพราะกลัวว่าจะทำร้ายดงซูบินเธอใช้นิ้วถูเบา ๆ ดงซูบินรู้สึกดีขึ้นมากในขณะที่อาการคันกำลังจะหายไป แต่เหมือนว่าจุดลับของเขาก็รู้สึกตื่นตัวขึ้นมาทันที!
YOU MAY ALSO LIKE
