POWER AND WEALTH (พลังและความมั่งคั่ง) - ตอนที่ 232

EP 232  ไม่ใช่อย่างที่คิด!

By loop

กลางคืน. 22.00 น.

 

ณ บ้านพักของคณะกรรมการพรรคของมณฑล อพาร์ตเมนต์ของนายกเทศมนตรี

 

ดงซิบนั้นอยู่ในห้องน้ำแปรงฟันด้วยแปรงสีฟันอันใหม่ เขาบ้วนปากและวางแปรงสีฟันไว้ข้างแปรงสีฟันสีม่วงของเสี่ยวหลาน หลังจากนั้นก็เปิดฮีตเตอร์ก่อนจะล้างหน้า ในที่สุดก็ถึงเวลานอนเสียที

 

ในห้องนอน เสี่ยวหลานกำลังอ่านหนังสืออยู่บนเตียง

 

ชุดที่เสี่ยวหลานสวมอยู่บนเก้าอี้และเธอคลุมตัวด้วยผ้าห่มบาง ๆ

 

ดงซูบินเข้ามาในห้องอย่างเขินอายและถาม “ พี่สาวเสี่ยวผ้าห่มของผมอยู่ตรงไหนหรอครับ”

 

เสี่ยวหลานมองไปที่เขาและยิ้ม “ ผ้าห่มอะไร”

 

ดงซูบินชี้ไปที่เตียง “ คุณมีแค่ผ้าห่ม คุณมีอะไรพิเศษหรือป่าว”

 

 

 

“ ฮิฮิ…คุณมั่วยืนทำอะไรอยู่”เสี่ยวหลานปิดหนังสือและหรี่ตาลง “ เรายังไม่ได้แต่งงานกันและคุณคิดว่าเหมาะสมอย่างงั้นหรอที่เราจะนอนเตียงเดียวกัน”

 

ดงซูบินได้แต่พึมพำ “ เอ่อ…. ไม่…มันไม่ถูกต้อง…”

 

เสี่ยวหลานเองก็หัวเราะ “ถูกแล้ว. คุณควรจะไปนอนห้องอื่นถูกไหม?”

 

ฮะ. ก่อนหน้านี้ฉันอุสาตื่นเต้นแต่ตอนนี้กับไม่มีอะไรเกิดขึ้น ดงซูบินคิดว่าน้องสาวเสี่ยว ขอให้เขาอยู่ค้างคืนเพราะเธออยากนอนกับเขา

 

เสี่ยวหลานปิดปากของเธอขณะที่เธอหาว “ ฮิฮิ…ไปนอนเถอะ พรุ่งนี้ฉันยังมีงานต้องทำ”

 

ดงซูบินมองไปที่ร่างบางของเสี่ยวหลานเป็นครั้งสุดท้ายและเห็นเธอปิดโคมไฟข้างเตียง ดงซูบินลังเลอยู่ครู่หนึ่งและเดินไปข้างหน้าสองสามก้าวในความมืด เขาสามารถเห็นเสี่ยวหลานหันมาหาเขาและเขาก็กระแอมในลำคอ “ เมื่อแยกจากกันคู่รักมักจะจูบ…เอ่อ…. เราควร…”

 

เสี่ยวหลานไม่พูดอะไรและจ้องมองเขาต่อไป

 

ดงซูบินโน้มตัวไปข้างหน้าและจูบเธอเบา ๆ ที่ริมฝีปากของเธอ

 

หลังจากนั้นไม่นาน ดงซูบินก็เงยหน้าขึ้น “ พี่สาว…คุณ…ตอบสนองผมหน่อยไม่ได้หรอ”

 

“ ฉันควรตอบสนองอย่างไร”

 

“ คุณควรจูบผมกลับและอย่าให้ผมทำเองทั้งหมดเลย”

 

เสี่ยวหลานหัวเราะคิกคักและลุกขึ้นนั่งเพื่อจูบดงซูบินที่ริมฝีปากของเขา เธอมองเขาอย่างขี้เล่น “ ไม่เป็นไรเหรอ? ฮิฮิ…ราตรีสวัสดิ์?”

 

ดงซูบินถอดเสื้อผ้าของเขาในอีกห้องแล้วนอนบนเตียงจ้องมองไปที่เพดาน ภาพของรอยยิ้มของ เสี่ยวหลานรูปร่างของเธอและริมฝีปากยังคงสดชื่นอยู่ในใจของเขา เขาเลียริมฝีปากและคิดถึงจูบนั้น บรรพบุรุษของเขาต้องทำความดีมากมายเพื่อให้เขามีโชคได้พบกับผู้หญิงที่ยอดเยี่ยมคนนี้

 

ดงซูบินปล่อยให้ความคิดของเขาเคว้งคว้างจนหลับไป

 

เช้าวันรุ่งขึ้นดวงอาทิตย์ส่องลงบนใบหน้าของดงซูบิน

 

ดงซูบินเองลืมตาขึ้นและมองดูเวลา ตอนเช้าเป็นเวลา 5.40 น. และไม่ควรมีคนอยู่รอบ ๆ ครอบครัวมากนัก นี่เป็นเวลาที่ดีที่สุดในการจากไปโดยไม่มีใครสังเกตเห็น เขาลงจากเตียงและล้างตัวและแต่งตัว เขาไม่ได้ปลุกเสี่ยวหลาน เพราะเขาต้องการให้เธอนอนหลับอีกสักพัก เขาไปที่ห้องครัวเพื่อเตรียมอาหารเช้าและเขียนบันทึกให้เธอก่อนที่จะออกไป

 

ทันใดนั้นประตูห้องนอนก็เปิดออก “ ซูบินคุณตื่นแล้วเหรอ?”

 

ดงซูบินเองขอโทษ “ ขอโทษที่ปลุกคุณ ยังเช้าอยู่เลยและคุณควรนอนหลับอีกสักนิด ผมขอตัวก่อน.”

 

“ฉันตื่นแล้ว.” เสี่ยวหลานเดินออกจากห้องนอน “ คุณทานอาหารเช้าหรือยัง? อาหารเต็มโต๊ะเลย เมื่อคืนฉันเองก็ทำงานยังไม่เสร็จเลย” เสี่ยวหลานเพิ่งตื่นนอน แต่เธอก็ยังดูสง่างามมากเมื่อเดินไปที่โต๊ะอาหาร เธอมองไปที่โน้ตแล้วยิ้ม “ คุณทิ้งโน้ตไว้ให้ฉันด้วยเหรอ? ฉันขอดูหน่อยสิ…. พี่เสี่ยวอุ่นอาหารก่อนทาน อย่ากินของเย็นเพราะไม่ดีต่อกระเพาะอาหาร ผมจะขอตัวไปก่อนและจะกลับมาอีกครั้งเมื่อผมมีโอกาส ถ้าอยากกินอะไรก็โทรมาได้เลย…ฮิฮิ…”

 

ดงซูบินยิ้ม “ ทำไมคุณถึงอ่านมัน”

 

เสี่ยวหลานหัวเราะและรวบผมไว้ข้างหลังหูของเธอ “ขอบคุณ. รอให้ฉันแปรงฟันก่อนสิ”

 

ณ โต๊ะทานข้าว.

 

เสี่ยวหลานเองเคี้ยวไข่ดาวช้าๆแล้วยิ้ม “ ซูบินฝีมืออาหารของคุณเยี่ยมมากดลย จนฉันไม่อยากให้คุณไปไหนเลย”

 

ดงซูบินรู้สึกดี “ ผมยินดีที่จะมาทำอาหารให้คุณตอนที่คุณว่าง”

 

เสี่ยวหลานพยักหน้า “ คุณต้องการให้ฉันช่วยอะไรไหมเกี่ยวกับเรื่องงาน”

 

“ ไม่…” ดงซูบินคิดสักพักแล้วมองไปที่เสี่ยวหลาน “ เอ่อ…คุณคิดว่าถึงเวลาที่ผมต้องเป็นหัวหน้าส่วนแล้วหรือยัง” ดงซูบินได้ไขคดีใหญ่เมื่อไม่นานมานี้และเมื่อเสี่ยวหลาน ย้ายมาเป็นนายกเทศมนตรีเขาก็เริ่มคิดถึงการเลื่อนตำแหน่ง

 

เสี่ยวหลานหัวเราะและชี้ไปที่เขา “ คุณ…หยุดคิดที่จะวิ่งก่อนที่คุณจะเดินได้ หัวหน้าส่วน? คุณคิดว่ามันง่ายขนาดนั้นเลยหรอ? คุณเพิ่งเข้ารับราชการเพียงแค่ปีเดียว และคุณได้เป็นรองหัวหน้าส่วนและรองหัวหน้าสำนักงานด้านความมั่นคงสาธารณะแล้ว แต่คุณก็ยังไม่พอใจ? เมื่อเทียบกับคนอื่น ๆ และสำหรับฉัน คุณกำลังก้าวขึ้นตำแหน่งเร็วมาก หยุดคิดถึงการเลื่อนขั้นอยู่ตลอดเวลา”

 

ดงซูบินเลียริมฝีปากและถาม “ ผมยังขาดคุณสมบัติอะไรอีกในการเป็นหัวหน้าส่วน”

 

เสี่ยวหลานมองไปที่ดงซูบินและวางตะเกียบลง “ คุณยังขาดคุณสมบัติอีกมาก การไม่ทำตามคำสั่ง และไม่สนใจเหล่าคณะกรรมการพรรคและนั้นไม่ร่วมถึงที่คุณเคยทำให้เหล่าพวกผู้บริหารขุ่นเคืองแค่ระยะเวลาในการทำงานของคุณไม่เพียงพอ ข้าราชการที่เข้าร่วมเป็นเวลาหนึ่งปีจะได้รับการเลื่อนตำแหน่งเร็วขนาดนี้ได้อย่างไร? อย่าบอกนะว่าคุณไม่รู้เกี่ยวกับขั้นตอนปกติของรัฐบาล การได้รับการเลื่อนตำแหน่งในสามปีถือว่าเร็วมากและการเลื่อนตำแหน่งรองหัวหน้าส่วนเมื่อหกเดือนที่แล้วถือเป็นกรณีพิเศษ ตอนนี้คุณยังคิดถึงหัวหน้าส่วนอยู่หรือเปล่า? คุณคิดว่านี่เป็น บริษัท ส่วนตัวของคุณอย่างงั้นหรอ”

 

ดงซูบินตอบอย่างละอายใจ “ผมเพียงแค่ขอให้.”

 

เสี่ยวหลานหัวเราะ “ ฉันรู้ว่าคุณทำอะไรมาบ้างตั้งแต่ย้ายมาที่นี่ คุณทำได้ดีและผลลัพธ์ของคุณเทียบเท่ากับที่คนอื่นทำในสองถึงสามปี ฉันต้องยอมรับว่าคุณมีความสามารถมาก แต่การได้รับการเลื่อนตำแหน่งเป็นหัวหน้าส่วนเป็นพิเศษสำหรับผลงานนี้ไม่เพียงพอ หากคุณต้องการให้ฉันเสนอชื่อคุณเพื่อเลื่อนตำแหน่งคุณต้องมีผลงานที่โดดเด่น ถ้าไม่ฉันจะดูไม่ดีกับฉันที่ทำให้คุณได้รับการเลื่อนตำแหน่ง คุณเคยพบข้าราชการคนไหนบ้างที่ได้รับการเลื่อนขั้นไปในตำแหน่งสูงในปีหนึ่ง”

 

ดงซูบิน เกาหัวของเขา “ ผมยังต้องทำผลงานให้มากขึ้นกว่านี้อีกใช่ไหม?”

 

เสี่ยวหลานพยักหน้า “ใช่. ในสถานการณ์ของคุณคุณต้องได้รับบุญชั้นสองหรือบุญชั้นหนึ่งเป็นอย่างน้อย แน่นอนแม้ว่าคุณจะได้รับความดีความชอบระดับหนึ่ง แต่ก็ยังคงเป็นเรื่องยากสำหรับคุณที่จะได้รับการอนุมัติจากคณะกรรมการพรรค ตอนนี้เลขาธิการพรรคเซียงมีอำนาจมากกว่าฉันและคุณไม่มีคุณสมบัติที่จะได้รับการเสนอชื่อหากคุณไม่มีผลงานที่โดดเด่น ฮิฮิ…เข้าใจไหม”

 

“ครับ. ผมจะทำงานให้หนักขึ้น”

 

เสี่ยวหลานตอบ “ เป็นเรื่องดีที่จะมีแรงจูงใจ แต่คุณต้องไม่โลภมากเกินไป”

 

ดงซูบินพยักหน้า “ได้. ผมจะจำเรื่องนี้ไว้”

 

ดงซูบินพูดแบบนี้ แต่ในใจเขาไม่คิดอย่างนั้น มันอาจจะยากสำหรับเขาที่จะได้รับการเลื่อนตำแหน่งเป็นหัวหน้าส่วน แต่คุณจะรู้ได้อย่างไรว่ามันจะล้มเหลวโดยไม่ต้องพยายาม? กลยุทธ์ทางการเมืองของดงซูบินนั้นยังถือว่าอ่อนหัด  เสี่ยวหลานและไม่ได้คำนึงถึงสิ่งต่างๆมากมาย เมื่อเขาตัดสินใจอะไรบางอย่างแล้วเขาจะไม่คิดถึงผลที่ตามมาและพยายามอย่างเต็มที่ นี่เป็นเหตุผลที่เขาได้รับตำแหน่งรองหัวหน้าในสำนักงานกิจการทั่วไปและตำแหน่งรองหัวหน้าส่วนในปัจจุบัน

 

ดงซูบินมีความคิดของเขาเอง

 

ดงซูบินไม่สนใจว่าคณะกรรมการพรรคจะอนุมัติการเลื่อนตำแหน่งของเขาหรือไม่เพราะเป็นเรื่องเร็วที่จะคิดถึงเรื่องนี้ เขาต้องคิดว่าจะได้รับเครดิตเพิ่มอีกสักสองสามครั้งภายใต้เข็มขัดของเขา มันจะดีที่สุดถ้าเขาสามารถไขคดีอื่นได้เช่นคดีแหกคุกและมันจะดีกับประวัติการทำงานของเธอ ด้วยเครดิตอื่นเช่นนี้เขาสามารถได้รับการเสนอชื่อเพื่อเลื่อนตำแหน่งและจะได้รับโอกาสเป็นหัวหน้าส่วน ถ้าไม่ถึงแม้ว่าเขาจะสนินสนมกับสมาชิกทั้งสิบคนจากคณะกรรมการพรรค แต่เขาก็จะไม่ได้รับคะแนนเสียงเนื่องจากอายุยืนยาว

 

หลังอาหารเช้า ดงซูบินตัดสินใจว่าเขาจะคิดหาวิธีเลื่อนตำแหน่ง

 

คะแนนและอำนาจทางการเมือง สิ่งเหล่านี้คือสิ่งที่ดงซูบินต้องได้รับก่อนสิ้นปีนี้ เป้าหมายของเขาคือการได้รับการเสนอชื่อเพื่อเลื่อนตำแหน่ง!

 

ดงซูบินไม่จำเป็นต้องดำรงตำแหน่งสำคัญเช่นรองผู้อำนวยการสำนักหรือหัวหน้าแผนกการเงิน ฯลฯ สิ่งที่สำคัญสำหรับเขาคือการเลื่อนตำแหน่งไม่ใช่แผนก

 

ผล!

 

ผล!

 

ผล!

 

ด้วยเป้าหมายดงซูบินกลายเป็นผลักดันสำหรับตัวเขาเองและทำให้เขาต้องการกลับไปทำงานโดยเร็วที่สุด!

 

 

 

 

 

 

 

 

 

EP 233 อย่ากระโดดลงมานะ!

By loop

ตอนเช้าตอน 6 โมง

 

ในฤดูร้อนรุ่งสางเร็วกว่าและในเวลานี้อากาศเย็นและสดชื่น

 

หลังอาหารเช้า ดงซูบินแอบออกจากบ้านของเสี่ยวหลานเขาไม่ได้ใช้ลิฟต์เพราะเขาอาจจะเจอใครบางคนระหว่างทางลง เขาเดินลงบันไดอย่างเงียบ ๆ และออกจากห้องพักโดยไม่มีใครเห็น

 

จากระยะไกล ดงซูบินสามารถมองเห็นรถเบนซ์เอ็มพีวี ของเขาปกคลุมไปด้วยใบไม้และคราบน้ำจากพายุเมื่อคืนที่ผ่านมา

 

ดงซูบินขึ้นรถและขับรถไปล้างรถ หลังจากใช้เงิน 5 หยวนในการล้างรถเขาก็ขับรถกลับไปที่สำนักงานรักษาความปลอดภัยสาธารณะและเข้าไปในห้องทำงานของเขา ดงซูฐินจุดบุหรี่และดื่มชาขณะที่เขาอ่านแฟ้มคดีเก่า ๆ ที่ยังไม่ได้ถูกไขคดี เขาต้องการไขคดีมากขึ้นและได้รับเครดิตมากขึ้นภายใต้เข็มขัดของเขาเพื่อได้รับการเสนอชื่อเพื่อเลื่อนตำแหน่ง แต่ดงซูบินพลิกดูไฟล์ทั้งหมดและไม่พบว่ามีกรณีใดที่โดดเด่นเพียงพอที่จะให้ชื่อเสียงแก่เขา ดงซูบินรู้สึกหนักใจ ฉันควรทำอย่างไรดี? ฉันจะหาเคสที่ให้เครดิตเพียงพอได้ที่ไหน?

 

 

 

บางทีพระเจ้าอาจได้ยินความปรารถนาของดงซูบิน และโทรศัพท์ของเขาบนโต๊ะทำงานก็ดังขึ้นดงซูบิน มองไปที่หมายเลขและมาจากศูนย์บัญชาการ โดยปกติศูนย์บัญชาการจะโทรหาเขาเมื่อมีคดีใหม่เท่านั้นและเป็นคดีประเภทเหตุฉุกเฉินเหล่านั้น ดงซูบิน ซึ่งเป็นเพียงผู้ดูแลสถานีหมู่บ้านฮุยเทียน โดยปกติจะไม่ได้รับคดีใหม่เนื่องจากคดีทั่วไปจะถูกจัดการไปยังทีมสอบสวนหรือส่วนสั่งการสาธารณะ

 

ดงซูบินตอบ “สวัสดี?”

 

“ หัวหน้าซูบิน ผมชื่อห่าวชุน”ห่าวชุน เป็นผู้อำนวยการสำนักงานที่ได้รับการแต่งตั้งใหม่

 

ดงซูบิน ตอบอย่างเย็นชา “ โอ้ผู้อำนวยการห่าว. มีอะไรหรอ?”

 

ห่าวชุนตอบ “ ใครบางคนกำลังจะกระโดดลงมาอาคารคณะกรรมการพรรคของมณฑล หัวหน้าเหลียงขอให้ผมแจ้งให้คุณไปที่นั่นทันที”

 

ดงซูบินเองรู้สึกประหลาดใจ “ กระโดดจากตึกเหรอ? มันคือใคร? เกิดอะไรขึ้น?”

 

ห่าวชุนไม่ชอบ ดงซูบินเพราะในระหว่างการประชุมดงซูบินได้พูดแทน ฮูซินเยียนและไม่ต้องการให้เธอถูกปลดออกจากตำแหน่ง เขาเคยโต้เถียงกับผู้นำคนอื่น ๆ และแสดงให้เห็นว่าเขาไม่ต้องการให้ห่าวชุน เข้ารับตำแหน่งฮูซินเยียน ห่าวชุนรู้สึกว่าเขาไม่ได้รับความเคารพเลย แต่เขารู้ดีว่าหัวหน้าตงผู้มีชื่อเสียงสามารถทำอะไรได้บ้าง นั่นเป็นเหตุผลที่เขาไม่แสดงความไม่พอใจต่อ ดงซูบินเขาไม่ต้องการมีปัญหากกับ ‘เทพเจ้าแห่งความโชคร้าย‘ “ มันเป็นแบบนี้ คนที่อยากจะกระโดดตึกคือพนักงานของโรงงานเครื่องนุ่งห่มฝ้าย บางทีเขาอาจถูกปฏิบัติอย่างไม่เป็นธรรมและไปที่ชั้นดาดฟ้าของอาคารเพื่อข่มขู่ผู้นำของมณฑล เขาบอกว่าเขาต้องการพบนายกเทศมนตรีและต้องการให้นายกเทศมนตรียุติข้อข้องใจ เฮ้อ…”

 

ดงซูบินเองก็หายใจเข้าลึก ๆ “ อาคารคณะกรรมการพรรคของมณฑล? เขาเข้ามาได้อย่างไร”

 

“ เขาเข้าไปขวางและเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยก็หยุดเขาไม่ได้และหาทางขึ้นไปบนดาดฟ้าได้”

 

ดงซูบินรู้ถึงความรุนแรงของคดีนี้และขับรถไปที่อาคารคณะกรรมการพรรคของมณฑลทันที

 

ด้านนอกอาคารคณะกรรมการพรรคมีผู้คนพลุกพล่านและมีกลุ่มคนมารวมตัวกันเพื่อดูความปั่นป่วน ตำรวจบางคนหยุดพวกเขาไม่ให้เข้าไปใกล้อาคาร ที่สนามด้านหน้าของอาคารที่มีอิทธิพลมากที่สุดของมณฑลเต็มไปด้วยข้าราชการและผู้นำมณฑลหูยินเก่าและ จ้าวจินซองมาถึงแล้วและ เฉาซูเผิง รองเลขาธิการพรรคของมณฑล และเลขาธิการคณะกรรมการการเมืองและกฎหมายหวางลี่ก็ยืนอยู่ที่นั่นเพื่อดูอาคารเจ็ดชั้น

 

บนดาดฟ้าชายในชุดเครื่องแบบสีน้ำเงินยืนอยู่บนขอบตึก

 

“ ฉันอยากพบนายกเทศมนตรี! ฉันอยากพบนายกเทศมนตรีเสี่ยว!”

 

“ใจเย็น ๆ. เราสามารถคุยกันได้หลังจากที่คุณลงมา”

 

“ อย่าเข้ามาใกล้! ถ้าพวกคุณไม่ปลดผู้อำนวยการโรงงานวันนี้ฉันจะกระโดดลงไป!”

 

“ ลงมาก่อน. เราจะช่วยคุณหลังจากที่คุณบอกเราเกี่ยวกับปัญหาของคุณ”

 

“ นายกเทศมนตรีเสี่ยวอยู่ที่ไหน? ฉันอยากคุยกับที่นี่!”

 

ทุกคนที่อยู่เชิงตึกได้ยินเสียงผู้ชายคนนั้น เจ้าหน้าที่และนักดับเพลิงบางคนควรอยู่บนหลังคาพยายามเกลี้ยกล่อมให้เขาออกไปจากขอบ คนงานนั้นอารมณ์ไม่มั่นคงและสามารถกระโดดได้ทุกเมื่อ นี่คืออาคารคณะกรรมการพรรคของมณฑลและเป็นสถานที่ที่ผู้นำมณฑลทำงาน หากคนงานคนนี้กระโดดลงจากอาคารและเสียชีวิตจะเป็นการมองไม่ดีต่อรัฐบาลมณฑล สิ่งนี้จะต้องไม่เกิดขึ้นและผู้นำทุกคนในที่เกิดเหตุไม่มีความสุข

 

ดงซูบินจอดรถของเขาข้างนอกและถามเจ้าหน้าที่ตำรวจ “ เจ้าหน้าที่ดับเพลิงไปถึงหรือยัง”

 

เจ้าหน้าที่คนนั้นเห็นดวศิบนและตอบกลับอย่างสุภาพ “ หัวหน้าซูบินมาถึงแล้ว แต่เบาะเป่าลมยังอยู่ระหว่างการเดินทาง

 

ในเวลานี้เบาะรองนั่งเป่าลมมีความสำคัญต่อการช่วยชีวิตชายคนนั้นและใบหน้าของดงซูบินก็เปลี่ยนไปเมื่อเขาได้ยินสิ่งนี้ “ ทำไมพวกเขาช้าจัง”

 

“ เมื่อเหตุการณ์นี้เกิดขึ้นเจ้าหน้าที่ดับเพลิงกำลังเปลี่ยนกะ ดังนั้นจึงมีความล่าช้าอยู่บ้าง”

 

ไม่ไกลออกไป เฉาซูเผิงกำลังดุเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยสองคนของอาคารคณะกรรมการพรรคมณฑล ดูเหมือนเขาจะตั้งคำถามว่าทำไมพวกเขาถึงยอมให้คนงานคนนี้เข้าไปในบริเวณนั้น หูยินเก่าและ จ้าวจินซองนำเรือเป่าลมจากที่ไหนสักแห่งและสั่งให้เจ้าหน้าที่ดับเพลิงวางไว้ที่เชิงอาคาร แต่เรือเป่าลมนั้นเล็กเกินไปและไม่หนาพอ มันจะไม่ช่วยในการทำลายผู้ชายคนนั้นถ้าเขากระโดด

 

คนงานยังคงตะโกนอยู่บนหลังคาและสิ่งที่เกิดขึ้นไม่ใช่เรื่องใหญ่ แต่อย่างใด ด้วยเหตุผลบางประการคนงานจึงถูกปลดออกจากตำแหน่งโดยผู้นำของเขาและเขาไม่พอใจกับการตัดสินใจครั้งนี้ เขาดื่มแอลกอฮอล์ในตอนเช้าและมาที่อาคารคณะกรรมการพรรคประจำมณฑลเพื่อขอคำอธิบาย เจ้าหน้าที่ตำรวจพยายามให้เหตุผลกับเขา แต่เป็นไปไม่ได้ที่จะให้เหตุผลกับชายที่เมาและไร้การศึกษา

 

“ นายกเทศมนตรีอยู่ไหน!”

 

“ นายกเทศมนตรีเสี่ยว ไม่ได้อยู่ในอาคาร ใจเย็น ๆ แล้วลงจากหลังคา เราช่วยคุณได้”

 

“ โทรหาเธอทันที! ถ้าไม่งั้นฉันจะกระโดด!”

 

เวรเอ๋ย! แกคิดว่าแกเป็นใคร? แกตกงานและแกมาที่อาคารคณะกรรมการมณฑลเพื่อสร้างปัญหาพวกนี้หรอ? คุณยังต้องการพบพี่สาวเสี่ยวอีกอย่างงั้นหรอ? ดงซูบินอย่าจะตะโกนออกมาดังๆ

 

ในอีกอาคารหนึ่งฮูซินเยียนเดินออกไปอย่างใจจดใจจ่อ

 

หูยินเก่าถามทันที “ เลขานุการฮู นายกเทศมนตรีเสี่ยวอยู่ที่ไหน”

 

ฮูซินเยียนตอบ “ นายกเทศมนตรีเดินทางไปตรวจพื้นที่นอกเมือง ตอนนี้เธอกำลังเดินทางกลับมา หัวหน้าหูอารมณ์ของคนงานเป็นอย่างไรบ้าง”

 

หูยินเก่าเองก็ถอนหายใจ “ ตอนนี้อารมณ์ของเขายังไม่มั่นคงและยืนกรานที่จะพบกับนายกเทศมนตรี เขาอาจกระโดดลงมาได้ทุกเมื่อ”

 

ในขณะนี้รถดับเพลิงได้เข้ามาในบริเวณที่มีเบาะเป่าลมเจ้าหน้าที่ดับเพลิงก็รีบวิ่งไปที่เบาะเป่าลม

 

หวางลี่ตะโกนใส่พนักงานดับเพลิง “ เร็วเข้า!”

 

ดงซูบินมองไปที่สถานการณ์ตึงเครียดและแอบไปที่มุมหนึ่งเพื่อโทรหาเสี่ยวหลานครั้งแรกที่เขาโทรหาเขามีธุระและเสี่ยวหลาน รับสายครั้งที่สอง ดงซูบินรีบถาม “ นายกเทศมนตรีเสี่ยว คุณน่าจะได้ยินเกี่ยวกับสถานการณ์ที่นี่ เราจะทำอย่างไรดี?”

 

เสี่ยวหลาน ตอบ “ ผู้ชายคนนั้นจะต้องรอด!”

 

ดงซูบินกล่าว “ แต่…ถ้าเขาไม่พบคุณเขาอาจ…”

 

“ หัวหน้าซูบิน ถ้าฉัเจอเขามันจะเป็นแบบอย่าง ในอนาคตจะเป็นปัญหาไม่รู้จบในอาคารคณะกรรมการพรรคมณฑล เราต้องไม่ยอมให้สิ่งนี้เกิดขึ้น ตกลง. ตอนนี้ฉันกำลังรีบกลับไป พยายามจัดการกับสถานการณ์ให้ดีที่สุดและจำไว้ว่าคุณต้องช่วยชายคนนั้นโดยเสียค่าใช้จ่ายทั้งหมด” เสี่ยวหลาน เน้นย้ำในขณะที่เธอต้องเผชิญกับปัญหามากมายหากสถานการณ์นี้ไม่ได้รับการจัดการอย่างดี

 

ดงซูบินเองก็พยักหน้า “ ไม่ต้องกังวล ผมสัญญาว่าผมจะช่วยชายคนนั้นให้รอดให้ได้”

 

“ดีเลย. ฉันไว้ใจคุณ.”

 

หลังจากวางสายดงซูบินเข้าใจว่าทำไมเสี่ยวหลานถึงทุกข์ใจกับเหตุการณ์นี้ นี่ไม่ใช่เหตุการณ์สำคัญและหากพี่สาวเสี่ยว ให้การกับคนงานที่ถูกไล่ออกและเปลี่ยนผู้อำนวยการโรงงานรัฐบาลมณฑลจะสูญเสียความน่าเชื่อถือและความเคารพ จะเป็นอย่างไรถ้าคนงานคนอื่นเข้ามาทุกวันและขู่ว่าจะฆ่าตัวตายหากรัฐบาลไม่ยอมทำตามข้อเรียกร้องของพวกเขา? ผู้นำรัฐบาลมณฑลไม่จำเป็นต้องทำงานเช่นนี้และต้องห้ามไม่ให้ผู้คนกระโดดลงจากอาคารท

 

พี่สาวเสี่ยวต้องไม่มาพบกับคนงานคนนี้

 

แต่ถ้าคนงานคนนี้กระโดดออกจากอาคารชื่อเสียงของรัฐบาลมณฑลและพี่สาวเสี่ยวจะได้รับผลกระทบ ไม่ว่าจะด้วยเหตุผลใดผู้คนจะสงสัยว่าทำไมนายกเทศมนตรีถึงปฏิเสธที่จะพบกับงานนั้นเมื่อเขากำลังจะฆ่าตัวตาย? ถ้านายกเทศมนตรีได้พบคนงานคนนั้นเขาอาจไม่กระโดดลงจากอาคารเสี่ยวหลาน จะต้องรับผิดชอบต่อการเสียชีวิตของคนงานนั้น

 

นี่เป็นการทดสอบครั้งแรกของ พี่สาวเสี่ยวหลังจากที่เธอมาที่เมืองหยางไท่

 

ดงซูบินเองรู้สึกกดดัน เขาต้องจัดการปัญหานี้ให้พี่สาวเสี่ยว

 

เซียงดาวเลขาธิการพรรคประจำมณฑลกำลังนั่งดื่มน้ำชาอยู่ในห้องทำงาน เขาขมวดคิ้วขณะมองออกไปนอกหน้าต่าง แต่เขาไม่ต้องการยุ่งเกี่ยวกับเหตุการณ์นี้. เขาต้องการดูว่าเสี่ยวหลานจะจัดการกับสถานการณ์นี้อย่างไร หากเธอรับมือกับเหตุการณ์นี้ไม่ดีและคนงานคนนั้นเสียชีวิตเขาก็สามารถตีเธอได้เมื่อเธอล้มลง ท้ายที่สุดเซียงดาวไม่ชอบเธอ

 

ที่ชั้นดาดฟ้าคนงานตะโกน “ นายกเทศมนตรีอยู่ที่ไหนกัน”

 

หวางลี่รู้ว่าสิ่งนี้ไม่สามารถดำเนินต่อไปได้และตะโกนใส่คนงาน “ เราจะตรวจสอบสาเหตุที่คุณถูกไล่ออก ลงมาเถอะ มาบอกเราว่าเกิดอะไรขึ้นกับเราเพื่อช่วยคุณ”

 

คนงานเห็นผู้นำรัฐบาลมณฑลยอมเล็กน้อยจึงขอเพิ่มทันที “ พวกคุณต้องไล่ผู้อำนวยการโรงงานออก! ฉัน…ฉันอยากเป็นหัวหน้างาน!”

 

ใบหน้าของหวางลี่ เปลี่ยนไปและ ดงซูบินโกรธเมื่อเขาได้ยินเรื่องนี้ เวรเถอะ! มันมากเกินไปแล้ว!

 

คนงานตะโกนสุดเสียง “ ถ้าคุณไม่เห็นด้วยกับข้อเรียกร้องของฉัน ฉันจะกระโดดทันที!”

 

รองเลขาธิการพรรคเฉาซูเผิงโกรธมากเช่นกัน “ ผู้ชายคนนี้เมาและเรียกร้องมากเกินไป!”

 

หูยินเก่ากล่าว “ ผู้สื่อข่าวอยู่ข้างนอกและดูเหมือนพวกเขาจะมาจากเมือง พวกเขากำลังถ่ายรูปด้วย”

 

หวางลี่ระงับความโกรธของเขา “ เบาะเป่าลมพร้อมหรือยัง”

 

“ ยังไม่…มันจะพร้อมเร็ว ๆ นี้”

 

คนงานตะโกนจากด้านบนของอาคาร “ ทำไมนายกเทศมนตรีถึงยังไม่มาอีกล่ะ? ถ้าเธอไม่อยู่ที่นี่ภายในหนึ่งนาทีฉันจะกระโดด!”

 

ดงซูบินกล่าวด้วยความโมโห “ นายกล้าเข้ามาคุกคามรัฐบาลมณฑลเหรอ? นายรู้หรือเปล่าว่านายกำลังก่ออาชญากรรมร้ายแรงอยู่ตอนนี้”

 

คนงานจ้องไปที่ดงซูบินจากชั้นดาดฟ้า “ อย่าพยายามทำให้ฉันใจอ่อน! ฉันตกงานและดูแลครอบครัวไม่ได้ด้วยซ้ำ! นี่มันเลวร้ายยิ่งกว่าความตาย! ฉันไม่กลัวเรื่องพวกนั้นหรอก”

 

หูยินเก่าขมวดคิ้วและมองไปที่ดงซูบิน “คุณพยายามจะทำอะไร? หยุดพูดเช่นนั้นได้แล้ว!”

 

แต่ในขณะนี้สิ่งที่ไม่คาดคิดก็เกิดขึ้น

 

สภาพอากาศในเมืองหยางไท่ ไม่ดีในช่วงสองสามวันที่ผ่านมาและจะมีลมกระโชกแรงอย่างกะทันหัน ลมแรงปรากฏขึ้นและพัดฝุ่นเข้าตาคนงาน คนงานหลับตาและใช้มือขยี้ตาโดยไม่รู้ตัว เมื่อหลับตาเขาขยับขาโดยไม่ได้ตั้งใจและเสียการทรงตัว ร่างของเขาแกว่งไปมา … และทุกคนตกใจมากที่เขาก็ตกลงมาจากขอบหลังคา

 

“ อื้อ….” คนงานตะโกนขณะที่เขาล้มลงกับพื้น

 

ทุกคนตกตะลึง

 

เบาะเป่าลมเพิ่งพองขึ้นและถูกวางไว้ใต้คนงานตรงๆ แต่เนื่องจากลมแรงและคนงานได้เตะกับกำแพงเมื่อเขาพยายามที่จะกลับมาสมดุลร่างกายของเขาจึงขยับไปด้านข้างเล็กน้อย ทุกคนในที่เกิดเหตุเห็นคนงานตกจากเบาะเป่าลมและจะร่อนลงห่างจากที่เกิดเหตุประมาณหกถึงเจ็ดเมตร จุดที่คนงานตกลงมาคือพื้นที่คอนกรีต

 

การล่มสลายจากเรื่องที่เจ็ดจะฆ่าคนงาน

 

หัวใจของดงซูบินถูกทิ้งไว้กลางอากาศ แม้ว่าเขาจะเกลียดคนงาน แต่เขาก็ไม่ต้องการให้เกิดอะไรขึ้นกับเขา หากคนงานเสียชีวิตชื่อเสียงของแฟนสาวจะได้รับผลกระทบ เสี่ยวหลานยงใหม่ในมณฑลและเหตุการณ์นี้จะส่งผลต่อความก้าวหน้าในอาชีพการงานของเธอ หากเซียงดาวหรือคนที่น่ารังเกียจอื่น ๆ ใช้ประโยชน์จากสื่อเพื่อต่อต้านเสี่ยวหลาน ชื่อเสียงของเธอก็เป็นไปในทางลบ

 

ดงซูบินกัดฟันและอธิษฐานกับตัวเอง ได้โปรด…อย่าตาย…

 

“ เบาะนั้นไม่ตรงกับจุดที่เขาตกลงมา!”

 

“เวรเอ๋ย!”

 

หลายคนอ้าปากค้าง

 

สิบเมตร…

 

แปดเมตร…

 

ห้าเมตร…

 

ตุบ! ได้ยินเสียงดังขึ้นมา

 

คนงานตกลงมากับพื้นและศีรษะของเขากระทบพื้นอย่างแรง เลือดไหลออกจากร่างกายของเขา เขาเสียชีวิตในที่เกิดเหตุ

 

ลูกทีมคนหนึ่งเห็นศพแล้วอาเจียน หลายคนหลับตาและหันหน้าหนีจากสายตาที่น่าสยดสยอง

 

ดงซูบินเองก็หน้าซีด ตอนนี้พี่สาวเสี่ยวกำลังมีปัญหา เขายังจำสิ่งที่เสี่ยวหลานบอกเขาทางโทรศัพท์ได้ “ ฉันเชื่อใจคุณ” และ“ ช่วยผู้ชายคนนั้นโดยเสียค่าใช้จ่ายทั้งหมด” หัวใจของดงซูบินจมลงและรู้สึกว่าเขาปล่อยให้ความไว้วางใจของพี่สาวเสี่ยวลดลง ดงซูบินเป็นคนที่มีความภาคภูมิใจและการตายของคนงานคนนี้จะส่งผลกระทบต่ออาชีพของพี่สาวเสี่ยว ในขณะที่ดงซูบิน ตัดสินใจทำอะไรซักอย่าง

 

ดงซูบินต้องไม่ปล่อยให้ไอ้นี่ตาย!

 

ย้อนกลับไป 1 นาที!

 

……

 

ฉากนั้นสว่างวาบต่อหน้าต่อตาของดงซูบิน

 

“ ผู้สื่อข่าวอยู่ข้างนอกและดูเหมือนพวกเขาจะมาจากเมือง พวกเขากำลังถ่ายรูปด้วย”

 

“ เบาะเป่าลมพร้อมหรือยัง”

 

“ ยังไม่…มันจะพร้อมเร็ว ๆ นี้”

 

“ ทำไมนายกเทศมนตรีถึงยังไม่มาที่นี่? ถ้าเธอไม่อยู่ที่นี่ภายในหนึ่งนาทีฉันจะกระโดด!”

 

เวลาย้อนกลับมาแล้ว

 

ดงซูบินต้องการย้อนกลับไปในอดีตมากขึ้น แต่เขาใช้ย้อนกลับเกือบหมดแล้วในช่วงสถานการณ์ตัวประกันและเหลือเวลาไม่ถึง 3 นาทีในตอนนี้ นี่คือสิ่งที่ดีที่สุดที่เขาทำได้ ดงซูบินรู้สึกสบาย ๆ กับเช็คของเขาและนี่คือสัญญาณของลมกระโชกแรงอย่างกะทันหัน คนงานจะเสียการทรงตัวและตกจากหลังคาในไม่ช้า

 

ดงซูบินต้องทำงานที่พี่สาวเสี่ยวมอบให้เขาให้สำเร็จ!

 

ดงซูบินพุ่งตรงไปที่อาคาร

 

หวางลี่เห็น ดงซูบินและตะโกนใส่เขา “ หัวหน้าซูบิน คุณกำลังจะไปไหน? อย่ายืนตรงเชิงตึก! มันอันตราย!”

 

ไม่มีใครอยู่ที่เชิงตึกเพราะทุกคนกลัวคนงานตกลงมา ดงซูบินเพิกเฉยต่อหวางลี่และมองไปที่เบาะเป่าลมขณะวิ่ง เบาะเป่าลมใหญ่และหนาเกินไปและสายเกินไปที่จะให้เจ้าหน้าที่ดับเพลิงแบกไปยังจุดที่คนงานจะลงจอด นอกจากนี้ดงซูบินไม่มีข้ออ้างที่ถูกต้องที่จะขอให้พวกเขาย้ายเบาะ ดงซูบินหันมาเห็นเรือเป่าลม

 

แม้ว่าเรือเป่าลมจะมีขนาดเล็กและไม่หนาพอ แต่ ดงซูบินก็ไม่มีทางเลือกอื่น

 

ลมกระโชกก็ปรากฏขึ้นอย่างกะทันหัน

 

หลายคนที่อยู่เบื้องหลังดงซูบินเองอ้าปากค้าง

 

ดงซูบินไม่มีเวลาเงยหน้าขึ้นและวิ่งไปแบกเรือเป่าลมไปยังจุดที่คนงานจะลงจอด

 

ขั้นตอนเดียว…สามขั้น…ห้าขั้น…เจ็ดขั้น…

 

“ อ๊ะ !!!!”

 

“ เขากำลังจะตกลงมา!”

 

“ หัวหน้าซูบิน!”

 

ผู้นำและเจ้าหน้าที่ตำรวจทั้งหมดในที่เกิดเหตุต่างกังวลและไม่เข้าใจว่าเหตุใดหัวหน้าซูบินจึงวิ่งไปที่อาคาร แต่ตอนนี้ทุกคนเข้าใจสิ่งที่ ดงซูบินพยายามทำ พวกเขาเห็นดงซูบินเหลือบขึ้นมาและโยนเรือเป่าลมลงบนพื้น แต่… แต่เรือมีขนาดเล็กเกินไปและโอกาสที่คนงานจะลงจอดบนเรือนั้นมีน้อย

 

สิบเมตร…

 

แปดเมตร…

 

ห้าเมตร…

 

ทุกคนประหลาดใจคนงานตกไปที่เรือเป่าลม! ทุกคนสามารถมองเห็นได้จากความเร็วและมุมของคนงานที่ตกลงมาและเขาจะร่อนลงบนเรือเป่าลม! หัวหน้าซูบินได้ทำนายจุดที่คนงานจะลงจอด!

 

ไม่น่าเชื่อ!

 

แต่ตอนนี้มีปัญหาอีกอย่างคือ

 

เบาะเป่าลมไม่หนาพอที่จะต้านทานแรงของคนงานที่ตกลงมาจากเรื่องที่เจ็ดและเขาจะยังคงเสียชีวิตจากแรงกระแทก

 

คนงานกรีดร้องขณะที่เขาตกลงมาและเขาก็เข้ามาใกล้เรือเป่าลมบนพื้นมากขึ้นเรื่อย ๆ

 

ตอนนี้ดงซูบินให้ความเคารพอย่างมากในการรักษาความปลอดภัยสาธารณะและเจ้าหน้าที่ทุกคนก็มองมาที่เขา เมื่อทุกคนเห็นว่า ดงซูบินตกอยู่ในอันตรายพวกเขาทั้งหมดก็กังวล

 

“ หัวหน้าซูบินหนีไปจากที่นั่น!”

 

“ใช่! สายเกินไปที่จะช่วยเขา! ออกไปและอย่าปล่อยให้เขาตกหลุมรักคุณ!”

 

“ระวัง!”

 

เจ้าหน้าที่ตะโกนเรียก ดงซูบินในเวลาเดียวกันและในเสี้ยววินาทีคนงานก็อยู่ตรงหน้าเขา

 

ดงซูบินนั้นด่าตัวเองในใจ หลบ? ถ้าเขาหลบคนงานก็จะต้องตายอย่างแน่นอนและพี่สาวเสี่ยว จะต้องตกที่นั่งลำบาก ดงซูบิน ไม่รู้ว่าผลกระทบต่อชื่อเสียงของพี่สาวเสี่ย จะเป็นอย่างไร แต่ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นเขาจะยอมเสี่ยงทุกอย่างเพื่อไม่ให้สิ่งนี้เกิดขึ้น ดงซูบินทำได้เพียงแค่ลองเสี่ยงโชคและเขายังมีเวลาเหลือมากกว่าหนึ่งนาที ทำให้ทุกคนประหลาดใจ ดงซูบินเหยียดแขนทั้งสองข้างขึ้นไปบนท้องฟ้า เขาจำเป็นต้องทำลายการตกของคนงานและลดแรงบนเรือเป่าลม วิธีนี้เรือสามารถทนต่อแรงกระแทกได้

 

ทุกคนหายใจเข้าลึก ๆ ขณะที่พวกเขาเข้าใจสิ่งที่หัวหน้าซูบินพยายามจะทำ

 

หัวหน้าซูบินต้องการจับคนที่ตกจากเรื่องที่เจ็ดด้วยแขนของเขาหรือไม่! เขาบ้าเหรอ!

 

เฉาซูเผิงและผู้นำคนอื่น ๆ ตกตะลึง พวกเขาสงสัยว่าทำไม ดงซูบินถึงยอมเสี่ยงชีวิตเพื่อทำเช่นนี้ เขาทำแบบนี้เพื่อกอบโกยคะแนนทางการเมืองให้ตัวเองหรือเปล่า? แน่นอน. หากดงซูบินสามารถช่วยชีวิตชายคนนั้นได้และช่วยให้รัฐบาลมณฑลและนายกเทศมนตรียุติเหตุการณ์นี้อย่างน้อยก็จะต้องได้รับการยอมรับในผลงานครั้งนี้แน่! แต่ความผิดพลาดครั้งหนึ่งคุณอาจถูกฆ่า!

 

หัวหน้าซูบินเป็นคนบ้า!

 

รับราชการยังมีคนกล้าเสี่ยงชีวิตอีกเหรอ?!

 

ทุกคนรู้ว่าหัวหน้าซูบินกล้าหาญ แต่ไม่มีใครคาดคิดว่าเขาจะกล้าขนาดนี้

 

มีเพียงเลขาธิการคณะกรรมการการเมืองและกฎหมายหวางลี่เท่านั้นที่รู้ถึงความสัมพันธ์ของดงซูบินกับ เสี่ยวหลานและเขาสามารถเข้าใจได้ว่าทำไมเขาถึงทำเช่นนี้ หัวหน้าซูบินไม่ได้ทำเช่นนี้เพื่อจุดประสงค์ทางการเมืองหรือชื่อเสียงของเขา เขาเสี่ยงชีวิตเพื่อป้องกันไม่ให้เสี่ยวหลานตกที่นั่งลำบากและหวางลี่ก็รู้สึกสะเทือนใจกับการกระทำของเขา เขารู้สึกว่าดงซูบินไม่มีค่าพอสำหรับเสี่ยวหลานเนื่องจากช่องว่างระหว่างทั้งคู่กว้างเกินไปในตอนแรก แต่ตอนนี้เขาเปลี่ยนมุมมองที่มีต่อดงซูบิน ดงซูบินเป็นคนที่กล้าเสี่ยงชีวิตเพื่อปกป้องแฟนสาวของเขาและนายกเทศมนตรีเสี่ยวเป็นคนที่โชคดีในความสัมพันธ์นี้

 

หนึ่งเมตร…

 

ครึ่งเมตร…

 

คนงานเกือบจะถึงพื้นแล้ว

 

ดงซูบินกัดฟันและจับคนงานด้วยแขนทั้งสองข้าง

 

มันเกิดขึ้นเร็วมากและ ดงซูบินต้องการปล่อยทันทีที่จับคนงานได้ แต่ก่อนที่ดงซูบินจะกระพริบตาคนงานคนนั้นก็เกาะแขนของดงซูบินและแรงกระแทกดึงดงซูบินขึ้นไปบนเบาะเป่าลม ตูม! เบาะเป่าลมไม่สามารถต้านทานแรงโน้มถ่วงได้ และระเบิดได้ ศีรษะของคนงานกระแทกพื้นและเสียชีวิตในที่เกิดเหตุอีกครั้งและแขนของดงซูบินก็พัง!

 

ดงซูบินแทบจะเป็นลมจากความเจ็บปวด ก ** ก! ย้อนกลับ 3 วินาที!

 

เวลากลับมา

 

หนึ่งเมตร…

 

ครึ่งเมตร…

 

ร่างของคนงานกลับสู่กลางอากาศ

 

ดงซูบินถือโอกาสนี้ใช้เท้าปรับตำแหน่งของเรือเป่าลมและยกแขนขวาขึ้นเล็กน้อย วิธีนี้ ดงซูบินจะจับขาของคนงานก่อนและเปลี่ยนจุดศูนย์ถ่วงไปทางด้านหลังเพื่อป้องกันไม่ให้ศีรษะของเขาลงสู่พื้นก่อน หลังจากนั้นมือซ้ายของดงซูบินจับหลังคนงานและตะโกนด้วยความเจ็บปวด เขาพยายามอย่างเต็มที่เพื่อชะลอการล่มสลายของคนงาน

 

ตูม!

 

วางเบาะพลาดอีกแล้ว ตำแหน่งไม่ถูกต้อง

 

แม้ว่าครั้งนี้คนงานจะไม่ได้ลงจอดบนไหล่ แต่ศีรษะของเขาก็ยังกระแทกพื้นและเสียชีวิตอีกครั้ง

 

ย้อนกลับ 3 วินาที!

 

ครั้งหนึ่งสองครั้ง…สามครั้ง…สี่ครั้ง…

 

ดงซูบินแบกรับความเจ็บปวดและในที่สุดเขาก็ทำสำเร็จเมื่อเขาเกือบจะใช้พลังย้อนกลับจนหมด เขาปรับตำแหน่งการล้มของคนงานได้สำเร็จและปล่อยก้นของเขาลงบนเรือเป่าลมก่อน ตูม !! เบาะเป่าลมระเบิดออกและดงซูบินก็ถอยไปข้างหลังอย่างรวดเร็วโดยถอนแขนออกจากใต้คนงานและล้มตัวนอนหงาย

 

“ อ๊า !!!!”

 

คนงานร้องลั่นด้วยความเจ็บปวด!

 

คนงานยังไม่ตาย!

 

คราวนี้คนงานรอดจากการตกจากตึก!

 

ดงซูบินหายใจออกมาอย่างแรง ด้วยความโล่งใจและเป็นลม

 

“ หัวหน้าซูบิน!”