Picked up a Demon King to be a Maid - ตอนที่ 326

ตอนที่ 326 – ความตั้งใจที่จะดําเนินต่อไป

ภายใต้การนําของเหยาจือ เสี่ยวเทียนเดินไปหาหลินเซียว และแม้ว่าเขาจะดูไม่เต็มใจ แต่เขาก็ยังขอโทษอย่างเชื่อฟัง

“พี่เซียว… ท่านเคยช่วยพวกเรามามาก และข้ายังไม่มีโอกาสขอบคุณเลย… อืม… ข้า- ข้าพูดไม่ค่อยเก่ง ดังนั้นอย่าโกรธเลย….ข้าจะฟังท่านในขณะที่เราเป็นทีม… อืม…”

“เร็วเข้าสิ! เจ้านี้จริงๆ หลินเซียว น้องชายของข้าเป็นเด็กดี เขาเอาแต่ใจเล็กน้อย จากนี้ไป ข้าจะดูเขาให้ดี!”

แตกต่างจากเสี่ยวเทียน เหยาจือมองหลินเซียวอย่างจริงจังและคําพูดของเธอก็เต็มไปด้วยความจริงใจ

หลินเซียวยิ้มอย่างช่วยไม่ได้และสายหัว

เขาไม่โกรธ แต่ในฐานะผู้ที่มีประสบการณ์ เขามองหลินเทียนออก

ความไม่รอบคอบในวัยเยาว์ของเขา ความหลงผิด ความไม่แน่นอนและใจร้อน สิ่งเหล่านี้เป็นจุดอ่อนของเขา แต่ไม่ต้องสงสัยเลยว่าเขายังมีจุดแข็ง เช่น ความขยันหมั่นเพียรและความกล้าหาญ ที่ใช้ชีวิตปกป้องพี่สาวอันเป็นที่รักของเขา มันน่าประทับใจ อย่างไรก็ตาม…

เขาออกนอกเส้นทาง

เขาเป็นคนขยันและกล้าหาญเหมือนเจ้าชายผู้ชอบธรรม แต่ซีซาร์เป็นเหมือนผู้พิทักษ์ความยุติธรรมที่ก้าวไปข้างหน้าในเส้นทางที่สดใสและตรงไปตรงมาโดยได้รับคําชมจากผู้อื่น หลินเทียนสัมผัสได้ถึงความชั่วร้ายมากขึ้น และทําได้เพียงพยายามปีนขึ้นบนทางขรุขระและจบลงด้วยอาการบาดเจ็บ

บางทีอาจเป็นเพราะสภาพแวดล้อมที่พวกเขาเติบโตขึ้นมา

หลินเทียนไม่ได้เติบโตในตระกูลสูงศักดิ์อย่างซีซาร์ เขาเป็นสามัญชน พ่อแม่ของเขาเสียชีวิตตั้งแต่เนิ่นๆ และพี่สาวของเขาก็ตามใจเขา ดังนั้นจึงไม่มีใครควบคุมเขาได้จริงๆ แม้ว่าเขาจะไม่ใช่คนเลว แต่หลังจากนั้นไม่นานสิ่งนี้นําไปสู่บุคลิกที่ไม่เคารพและใจร้อนของเขาในปัจจุบัน

จากมุมมองของ หลินเซียว สิ่งที่เสี่ยวเทียนขาดไปก็คือพี่ชายที่จะสอนบทเรียนให้เขา หรือพูดง่ายๆ ก็คือ..

เด็กคนนี้ต้องการการไม้ที่ดี!

ถ้าหลินเซียวพาเขาไปที่วิทยาลัยลอรันสักวันและพาเขาไปฝึกกับมัมสักสองสามวัน เขาจะเชื่อฟังมากขึ้นอย่างแน่นอน

“เสี่ยวเทียน ข้าไม่ต้องการคําขอโทษจากเจ้า และเจ้าไม่จําเป็นต้องขอโทษ ตราบใดที่เจ้าไม่สร้างปัญหาและฟังข้า เจ้าจะไม่เสียใจมัน และเหยาจื่อ ข้าหวังว่าเจ้าจะดูแลน้องชายของเจ้าให้มากขึ้น และอย่าเอาอกเอาใจเขาตลอดเวลา”

“หืม… ข้าเหรอ?” เหยาจือจ้องไปที่น้องชายของเธอโดยไม่รู้ว่าเธอเอาอกเอาใจเขามากแค่ไหน

“อย่างไรก็ตาม เรามาทําภารกิจให้ดีที่สุดกันเถอะ” หลินเซียวไม่พูดอะไรมากแล้วตบหัวเซียวเทียน และสอนเขาเบา ๆ เหมือนพี่ชาย “หลินเทียน จําไว้นะ เจ้าไม่ต้องคว้าทุกโอกาส โดยเฉพาะไม่ผ่านการหลอกลวง อย่าลืม คนที่สําคัญสําหรับเจ้า เราต้องเดินในทางที่ชอบธรรม ต่อให้เป็นเพียงเพื่อพี่สาวของเจ้า เจ้าก็ไม่สามารถสูญเสียความเป็นตัวเองได้”

“โอเค โอเค…”

เสี่ยวเทียนและพี่สาวของเขามองหน้ากัน ไม่เข้าใจความหมายของคําพูดของเขาที่ลึกซึ้งกว่านั้น และเพียงแค่ใช้มันเหมือนการบรรยายทั่วไป พยักหน้าและยอมรับมัน

แต่ไม่มีใครรู้ แม้แต่หลินเซียวก็คาดไม่ถึง คําพูดของเขากลายเป็นคําทํานายที่ล่วงรู้ถึงเหตุการณ์ที่โชคร้าย

แม้ว่า หลินเซียว อาจมีประสบการณ์มากกว่าพวกเขา แต่เขาเป็นเพียงคนธรรมดา เขาไม่ใช่พระเจ้า เขาไม่สามารถครอบคลุมทุกด้านและช่วยพี่น้องคู่นี้แก้ปัญหาของพวกเขาได้

เขาเพิ่งเห็น ความขัดแย้ง” ที่ยังไม่เกิดขึ้นจากพวกเขา

บางที่นี่อาจเป็นแค่โชคชะตา

ถ้าเหยาจือไม่มีสายเลือดของพ่อมด และหลินเทียนไม่โชคดี ทั้งสองคนเป็นเพียงนักเวทที่ดีกว่าค่าเฉลี่ยเล็กน้อย แม้ว่าพี่สาวจะตามใจเขา และน้องชายก็มุ่งแต่การปีนขึ้นไปเท่านั้น พวกมันก็ยังไปได้ไม่ไกลนัก ดังนั้นโดยธรรมชาติแล้วพวกเขาก็จะไม่ตกสูงเกินไปเช่นกัน เมื่อวันนั้นมาถึง พวกเขาชนกําแพงและได้รับบาดเจ็บ พวกเขาจะมาเรียนรู้ความยากลําบากของชีวิตและกลับไปใช้ชีวิตอย่างสงบสุขโดยธรรมชาติ

แต่โลกนี้ไม่อาจคาดเดาได้ หลินเทียน โชคดีที่ได้เป็นผู้ตรวจสอบและรับภารกิจระดับ S และเหยาจือก็สามารถได้รับสายเลือดของพ่อมดและถูกจับตามองด้วยพลังต่างๆ

สําหรับคนอื่น ๆ นี่เป็นความโชคดีของพวกเขา แต่มันเป็นเรื่องดีจริงหรือ?

ไม่เลย

จากมุมมองที่เป็นรูปธรรม ความโชคดีนี้บังคับให้พวกเขาไปสู่เส้นทางที่พวกเขาไม่ได้อยู่ และเมื่อผ่านไปแล้ว พวกเขาไม่มีทางที่จะกลับไปได้อีก

“เฮ้อ ข้าคิดบ้าอะไรอยู่” หลินเซียวหัวเราะเยาะตัวเอง

เขาไม่เข้าใจว่าทําไมเขาถึงใส่ใจพวกเขามากขนาดนั้น บางทีอาจเป็นเพราะเขาไม่อยากทําร้ายพวกเขา

หลินเซียวร่วมทีมกับพวกเขาดูเหมือนจะเป็นสิ่งที่ดี แต่ในท้ายที่สุดใครจะรู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้น?

ไม่สําคัญว่าหลินเซียวจะคิดอย่างไร วิญญาณของเขาและเอเลน่าถูกผูกมัดแล้ว ไม่ว่าศัตรูจะเป็นใครหรือแข็งแกร่งเพียงใด เขาก็จะไม่ถอยหนี เขาต้องช่วยเอเลน่าแก้ปัญหาของเธอไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น นี่คือเส้นทางที่เขาเลือก

ไม่ใช่แค่ศัตรูที่แข็งแกร่ง หลินเซียว ก็พร้อมที่จะทําให้โลกเป็นศัตรูของเขา นั่นคือความตั้งใจของเขา ไม่ว่าเขาจะเกียจคร้านแค่ไหน เพื่อคนที่รอเขาอยู่ เขาก็เต็มใจที่จะไปต่อจนจบ

แต่เหยาจือและหลินเทียนไม่เป็นเช่นนั้น เพราะพวกเขาไม่มีใครรอพวกเขาอยู่ สําหรับพวกเขาคนที่คู่ควรแก่การรอคอยอยู่ไม่ไกลนัก พวกเขาอยู่เคียงข้างพวกเขาแล้วแต่พวกเขาแค่ยังไม่รู้ตัว

“หาว… ข้ายังเหนื่อยอยู่บ้าง แต่เราต้องรีบหน่อย!”

หลินเซียวยืดออกไปโดยไม่ได้คิดอะไรมากอีกต่อไปแล้วนําทุกคนไปที่ประตู

แทนที่จะเป็นพี่น้องงี่เง่า เขาอยากจะไปหาคนๆ นั้นและเซอร์ไพรส์เธอมากกว่า! ไม่อย่างนั้นแผนการตื่นเช้าของเขาคงจะสูญเปล่า

หลินเซียว และพวกเขาเดินออกจากประตูและหลังจากนั้นไม่นานพวกเขาก็เห็นผู้หญิงที่ผอมเพรียวอยู่ไกล ๆ

ในที่สุดเขาก็ได้พบกับคนนั้นอีกครั้ง คนที่รอเขาอยู่ในที่สุด