Picked up a Demon King to be a Maid - ตอนที่ 325

ตอนที่ 325 – เจ้าอยู่ฝ่ายใครกันแน่?

สองสามชั่วโมงที่แล้ว

เช้าตรู่

ในเวลานี้จัสมินยังไม่ได้เข้าไปในเมือง และวูก็ยังไม่รู้เรื่องการหยุดพักของหลินเซียว ทีมเล็กกําลังรวมตัวกันที่ประตูทิศตะวันตก

ทีมสี่คน ชายสองคู่ ชายหนึ่งหญิงหนึ่ง คู่หน้าดูเหมือนพี่น้อง น้องชายคนเล็กกําลังดึงพี่สาวเดินออกไปนอกเมืองอย่างตื่นเต้น คู่ที่ตามมาดูเหมือนเจ้านายและคนรับใช้ สาวใช้เดินเคียงข้างด้วยท่าทางเย็นชาราวกับหินผาราวกับผู้บังคับบัญชาที่โหดเหี้ยม ส่วนเจ้านายเดินช้าๆเห มือนกําลังจะตาย

เขาไม่ตายเหรอ? ประณาม หลินเซียวรู้สึกเหมือน

ได้โปรดในฐานะที่เป็นคนที่ขี้เกียจมากๆ การตื่นเช้าจะฆ่าเขาจริงๆ!

ฝีเท้าของเขาช้าและมึนงง เขาเดินตรงไม่ได้ด้วยซ้ํา โชคดีที่เอเลน่าจับตาดูเขาและเตะเขาอย่างแรงทุกครั้งที่เขาหยุดเดิน ไม่อย่างนั้นเขาคงเผลอหลับไปบนถนนไปแล้ว

“เฮ้ เอเลน่า ข้าเหนื่อยมาก เราไปต่อหลังจากข้านอนพักสักหน่อยได้ไหม” หลินเซียวเดินต่อไปไม่ได้แล้วพึมพํา

“โอ้ ถ้าเจ้าอยากถูกเหยียบตายก็จงนอนลงเสียเถิด” เอเลน่าพูดโดยไม่แสดงอารมณ์ใดๆ “ข้าจะทิ้งรอยเท้าแรกไว้บนใบหน้าของเจ้า”

“อือออ ช่างเป็นสาวใช้ที่แย่จริงๆ นี้เจ้าอยากจะเหยียบกับข้าจริงๆ เจ้าควรใช้ *** ของเจ้าในสถานการณ์แบบนี้ ไม่นะ ใช้ร่างกายของเจ้าเพื่อปกป้องเจ้านายของเจ้า หรือให้ความอบอุ่นแก่เขาอย่างนั้น?”

“ความอบอุ่น? อืม ถ้าอย่างนั้นเจ้าก็หลับได้เหมือนกัน เพราะอะไรก็เกิดขึ้นได้ในความฝัน”

“เฮ้อ…”

หลินเซียวถอนหายใจอย่างสิ้นหวังและในขณะที่เขาต้องการหยุดสักครู่เขาก็ถูกเตะอีกครั้งและต้องเดินต่อไป

“อา… ข้าทําอะไรไปถึงสมควรได้รับสิ่งนี้ ทําไมเราต้องรีบไปก่อน”

“สิ่งนี้เจ้าต้องถามตัวเอง” เมื่อพูดถึงหัวข้อนี้ สายตาของเอเลน่าก็ยิ่งเย็นชามากขึ้นไปอีก

“เอ่อ…ก็ได้ ตกลง มันเป็นความผิดของข้า”

ถูกแล้ว เขาไม่ใช่คนที่บอกไปเร็วขนาดนี้หรอกเหรอ แต่เขาก็ยังไม่กล้าที่จะถามว่าทําไม.

แผนเดิมของหลินเซียวคือการทําให้เจ้าหญิงประหลาดใจ! เขาตื่นแต่เช้าเป็นพิเศษและแต่งตัวด้วยเสื้อผ้าใหม่ ทําผมและเป็นเหมือนคนใหม่

เป็นแผนที่ดี แต่เขาประเมินความสามารถในการตื่นเช้าต่ําเกินไป

เขาไม่คาดคิดมาก่อนว่าตื่นเช้าจะเจ็บปวดแค่ไหน!

เดิมที่เขาต้องการทําให้เธอประหลาดใจและปล่อยให้เธอเห็นด้านที่หล่อเหลาที่มีพลังของเขา แต่ตอนนี้รูปร่างของเขาไม่หล่อเลย!

“อา ทําไมกลางคืนถึงเป็น 16 ชั่วโมงไม่ได้นะ? ถ้าอย่างนั้นข้าก็จะนอนเท่าที่ข้าต้องการ!”

ในขณะนั้น เด็กหนุ่มผมดําที่ยังไม่บรรลุนิติภาวะตะโกนเรียกเขา

“พี่เซียว! … เอ่อ ไม่… หลินเซียว รีบหน่อย! ประตูเปิดแล้ว พวกเราสามารถออกเมืองได้แล้ว หยุดพูดจาเหลวไหล!”

“ทําไมเจ้าถึงแก้ตัวเองล่ะ?” พี่สาวคนสวยตําหนิเขาจากด้านข้าง “ข้าไม่ได้บอกให้เจ้าเรียกเขาว่าพี่เซียวอย่างเชื่อฟังเหรอ?”

“พี่! ข้าทําไม่ได้… ทําไมข้าต้องเรียกเขาว่าพี่ชาย?”

“หลินเซียวช่วยเรามากและยังช่วยชีวิตเราด้วย ถ้าไม่ใช่เพราะเขา เราคงโดนไอ้ฮีบรู ไอ้เวรนั่นทุบตีตายแน่ เขาเป็นผู้ช่วยชีวิตเรา การเรียกเขาว่าพี่ชายของเจ้าไม่เหมาะสมหรือ?”

“เขาช่วยเรามากจริงๆ แต่! อืม…”

หลินเทียนขมวดคิ้วและหันหลังกลับและไม่สนใจพี่สาวของเขา

เมื่อเห็นอย่างนั้น หลินเซียวส่ายหัวอย่างช่วยไม่ได้

“จริงแล้ว เรียกพี่อะไรก็ได้ตามใจชอบ” หลินเซียวหาวขณะที่เขาเดินอยู่ข้างๆเขา “แม้ว่าข้าจะช่วยเหลือพวกเจ้า แต่ข้าก็ไม่เคยคาดหวังอะไรตอบแทน ดังนั้นจึงไม่จําเป็นต้องคิดมาก”

“ฮีม ดี…”

“อย่างไรก็ตาม” น้ําเสียงของหลินเซียวแหลมขึ้นในขณะที่เขาเหล่ “ข้าหวังว่าเจ้าควรฟังข้าใน ระหว่างภารกิจนี้ ไม่ว่าเจ้าจะมองข้าเป็นเช่นไร ถ้าเจ้ากล้าสร้างปัญหา ข้าจะไม่ยกโทษให้เจ้า!”

“เจ้าหมายถึงอะไร?” หัวใจของหลินเทียนรัดกุม แม้ว่าเขาจะยังกล้าแสดงออก แต่น้ําเสียงของเขาก็อ่อนลงแล้ว

“เจ้ารู้ไหมว่าเกิดอะไรขึ้นกับคนงี่เง่าคนสุดท้ายที่ทําให้ข้าลําบาก”

“อะ อะไร… หลุมฝังศพของเขาต้องการการทําความสะอาดหรือไม่?”

“ฮิฮิ น่ากลัวกว่านั้นด้วยซ้ํา! ให้ข้าบอกเจ้า…”

หลินเซียวพ่นลมและเหลือบมองที่เอเลน่า ราวกับว่าเขากําลังบอกเป็นนัยถึงอะไรบางอย่าง

“ถูกต้อง! เธอเป็นส้วมเนื้อของข้าอยู่แล้วและไม่สามารถต้านทานข้าได้อีกต่อไป … โอ้เอเลน่า ทําไมเจ้าถึงเตะข้าอีก? ข้าผิดเหรอ?… โอ้ววว ทําไมเธอถึงยังเตะอยู่ล่ะ… หยุด! หยุดนะ ข้าล้อเล่นนะ! เฮ้อ แปลก สัญญาทาสช่วงนี้ไม่ค่อยมีผล ทําไมเจ้าถึงยังสบายดีหลังจากเตะข้าหลายครั้งล่ะ?”

หลินเทียนพูดไม่ออกหลังจากที่เขาเริ่มยุ่งกับสาวใช้ของเขาหลังจากที่จริงจังไปซักพัก

“เสี่ยวเทียน พี่ชายเซียวของเจ้าพูดถูก… อย่าทําให้เขาลําบากเลย เขาเป็นหัวหน้าทีมของเรา ต่อจากนี้ เจ้าควรฟังเขา!”

“พี่? ท่านช่วยเขาทําไม ข้าไม่เคยเห็นท่านประหม่าขนาดนี้มาก่อน… ท่านตกหลุมรักเขาหรือเปล่า”

“มะ ไม่แน่นอน เลิกยุ่งได้แล้ว!” เหยาจือหน้าแดงและเหลือบมองหลินเซียวและโล่งใจเพราะเขายังคงยุ่งกับสาวใช้ของเขาและไม่ได้ยิน

“จริงเหรอ ท่านดู และเขาก็มาหาเราเพื่อร่วมทีมด้วย ทําไมเราต้องฟังเขาด้วย”

“พูดแบบนี้ได้ยังไง! เจ้าควรมีความเป็นผู้ใหญ่มากกว่านี้ เขาช่วยเราไว้มากแล้วและเขาก็เต็มใจที่จะเป็นผู้นําทีมของเรา เจ้ารู้สึกขอบคุณบ้างไหม”

“อืม… ข้าไม่เคยพูดอย่างนั้น แต่ทว่า…”

ไม่ว่าเขาจะไม่ชอบเท่าไหร่ พี่สาวของเขาก็พูดถูก พวกเขามีสิทธิ์ที่จะได้ร่วมมือกับหลินเซียว

แม้ว่าพวกเขาจะยังไม่รู้ความแข็งแกร่งที่แท้จริงของเขา แต่หลังจากการสอบสวนกับเหยาจือ พวกเขามั่นใจว่าเขาเป็นปรมาจารย์ที่ซ่อนเร้น!

เหยาจือจํารายละเอียดของการทดลองครั้งสุดท้ายไม่ได้และไม่รู้ว่าใครเป็นผู้ร่ายเวทมนตร์ระดับแปดที่ทําลายป่า แต่เธอมั่นใจร้อยเปอร์เซ็นต์ว่าความแข็งแกร่งของเขาไม่ได้อยู่ที่ระดับห้าอย่างแน่นอน อันที่จริงเขาเป็นระดับเจ็ดที่น่าสะพรึงกลัวอยู่แล้ว และยังคงมีไพ่ซ่อนอยู่ในแขนเสื้อของเขา!

ด้วยเหตุนี้ เธอจึงเปลี่ยนมุมมองของเธอที่มีต่อหลินเซียวอย่างมาก

เหยาจือเป็นคนปัญญาอ่อน แต่หลังจากได้ยินคนพูดว่าสายเลือดพ่อมดของเธอนั้นแข็งแกร่งที่สุด เธอก็ค่อยๆภาคภูมิใจและพอใจมากขึ้นเล็กน้อย แม้ว่าเธอไม่เคยแสดงมันออกมา แต่จนกระทั่งสิ้นสุดระหว่างการทดลอง ความปรารถนาที่แข่งขันของเธอถูกกระตุ้น และเธอก็พยายามเลียนแบบเขาจนจบ…

ผลที่ได้คือเธอหมดสติและทําร้ายตัวเองในขณะที่เธอพยายามเลียนแบบเวทมนตร์ระดับแปด ขอบคุณหลินเซียวและสาวใช้ของเขา ความหุนหันพลันแล่นของเธอไม่กลายเป็นโศกนาฏกรรม

ตั้งแต่นั้นมา เหยาจือก็ตัดสินใจว่าเธอไม่ควรพยายามอวดอีกต่อไป! ในขณะเดียวกัน เธอต้องการตอบแทนความใจดีของหลินเซียว และเรียนรู้เวทมนตร์อันทรงพลังจากเขา และถ้าเป็นไปได้ก็ร่วมทีมกับเขาด้วย!

ข่าวดีก็คือก่อนที่เธอจะได้แนะนํามัน หลินเซียวได้ถามไปแล้ว ซึ่งทําให้เธอรู้สึกยินดี

หลินเซียวเป็นคนที่ยอดเยี่ยม! เป็นคนเข้มแข็ง ใจดี และมีอัธยาศัยดี เหยาจือรู้สึกว่าพวกเขาโชคดีเกินไป เดิมทีเธอกังวลว่าพวกเขาจะมีปัญหาระหว่างภารกิจและเธอจะไม่สามารถปกป้องน้องชายของเธอได้ แต่เนื่องจากหลินเซียวเต็มใจที่จะช่วยเหลือ เธอจึงไม่กังวลทั้งหมด!

“พี่ชาย เขาช่วยเรามาก แต่เจ้ายังไม่ได้ขอบคุณเขาเลย และเจ้ามีทัศนคติที่แย่ขนาดนี้ ไม่ดูเด็กเกินไปเหรอ?”

“ขะ ข้าเหรอ? อืม…”

สาวของเขาเอาอกเอาใจเขาและไม่ค่อยสอนเขา ครั้งสุดท้ายที่เธอทําคือเมื่อเกือบครึ่งปีที่แล้ว และแม้กระทั่งครั้งนั้นเขาก็ไม่ได้กังวลเกี่ยวกับมันจริงๆ และเพียงแค่จัดการกับมันอย่างไม่เต็มใจ แต่ครั้งนี้เหยาจือก็จริงจัง

เขาทําเกินไป?

หลินเทียนไม่เข้าใจว่า หลินเซียวแข็งแกร่งเพียงใด มากกว่าสายเลือดพ่อมดของพี่สาวเขา ความหึงหวงของเขารับเรื่องแบบนี้ไม่ได้ และนั่นเป็นเหตุผลว่าทําไมเขาถึงปฏิบัติต่อเขาแบบนั้น

แต่ตอนนี้เขาหาเหตุผลใดๆ ที่จะโต้กลับเหยาจือไม่ได้ ซึ่งหมายความว่าเขาเป็นคนผิด

“เข้าใจไหม? ถ้าอย่างนั้นก็รีบไปกันเถอะs!” เหยาจือดึงหลินเทียนแล้วผลักเขา

“ไป? ไปทําอะไร”

“แน่นอน ไปขอโทษ!”

“ฮะ? เพื่ออะไร?”

“หึม… ข้าเป็นพี่สาวเจ้า เจ้าจะไม่ฟังพี่สาวหน่อยเหรอ?”

“ชิ เห็นได้ชัดว่าท่านเพิ่งตกหลุมรักเขา…”

“ถ้าเจ้ายังทําแบบนั้นต่อไป ข้าจะโกรธจริงๆนะ!”

“เฮ้อ โอเค โอเค ข้าจะไป!”

ไม่ว่าเขาจะไม่ชอบเท่าไร เขาก็ไม่มีทางเลือกและทําได้เพียงเดินอย่างเชื่องช้าและเริ่มพูดติดอ่าง

“อืม…. นั่น… อืม…”