Picked up a Demon King to be a Maid - ตอนที่ 323

ตอนที่ 323 – ข้าชอบผู้หญิง

ก่อนที่ซีซาร์จะจากไป หลินเซียวยังคงช่วยพี่น้องที่งี่เง่าเหล่านั้นให้ฟื้นตัว

ข่าวดีก็คือ เสี่ยวเทียนฟื้นตัวเร็วมากและเขาก็หายดีในหนึ่งสัปดาห์ แม้ว่าจะมีอาการปวดเข่าที่ยังไม่ฟื้นตัวเต็มที่ แต่เขายังสามารถเคลื่อนไหวได้อย่างอิสระและต่อสู้

สําหรับเหยาจือ เธอไม่เจ็บแต่ก็ไม่คุ้มที่จะเอ่ยถึง ขอบคุณหลินเซียวและเอเลน่าที่สามารถพาเธอกลับมาได้ เธอจึงอ่อนแอเพียงเล็กน้อย

พริบตาเดียวก็ผ่านไปหนึ่งสัปดาห์

ในช่วงเวลาสั้นๆนั้น หลินเซียวพักที่โรงแรมกับพี่น้องและไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นในโลกภายนอก!

ด้านวิทยาลัยลอรันปวดหัวกับเรื่องนี้โดยเฉพาะ

ทุกคนคิดว่ามันเป็นจอมเวทย์ผู้ยิ่งใหญ่ วูที่เผาป่าแม้ว่าเขาจะแก่แล้วและเงียบไปพักหนึ่งในฐานะอาจารย์ที่วิทยาลัยลอรัน ทุกคนก็ยังจําวันอันรุ่งโรจน์ของเขาได้ คนเดียวที่ทําได้ก็คือเขา!

ดังนั้นข่าวลือจึงแพร่กระจายไปทั่ว เมื่อวูตื่นขึ้น เขาตระหนักว่าประตูของเขาถูกปิดกั้นโดยผู้คน เช่นเดียวกับผู้คุมที่รับผิดชอบในเหตุการณ์ ซึ่งกําลังเตรียมพร้อมที่จะสอบปากคําชายชราคน

วูไม่สามารถป้องกันตัวเองและรู้สึกแย่…

ในฐานะผู้ที่เคยครองตําแหน่งสูงสุด ใครจะไม่อยากแข็งแกร่งที่สุด? หวังเป็นอย่างยิ่งว่าเขาจะเป็นคนที่ร่ายเวทมนตร์ระดับแปดนั้น แต่นั่นไม่ใช่ความจริง

เนื่องจากความชราภาพและอาการบาดเจ็บ แทบไม่ใกล้เคียงกับช่วงรุ่งโรจน์เขาเลย ไม่ว่าจะเป็นสภาพจิตใจหรือพลังเวทย์มนตร์ แม้ว่าเขาจะพัฒนาโครงสร้าง แต่ไม่สามารถใช้มันเองได้ก็น่าอายเกินไป

แต่เขาช่วยไม่ได้ เนื่องจากเขามีส่วนเกี่ยวข้อง เขาไม่มีทางเลือกนอกจากต้องมีส่วนร่วมในการสืบสวนและพยายามหาผู้กระทําผิดที่แท้จริงเพื่อล้างชื่อของเขา

ต่อมาในวันนั้น หลังจากที่เขาตรวจสอบที่เกิดเหตุกับผู้คุมเสร็จแล้ว เขาสังเกตเห็นบางอย่างที่น่าตกใจ

ไม่มีใครมีความคิดใดๆ แต่เขาสังเกตเห็นร่องรอย…

เขาแน่ใจว่าร่ายเวทย์นั้นคือมังกรแห่งการล่มสลาย แต่สิ่งสําคัญคือภายในพลังเวทย์ที่เหลือ เขาพบว่าวิธีการร่ายนั้นแปลก คล้ายกับโครงสร้างที่เขาพัฒนาขึ้น

เกิดอะไรขึ้น? มีคนเรียนรู้มันหรือไม่?

เมื่อวคิดอย่างนั้น เขาก็ตัวสั่นด้วยความตื่นเต้น!

มันคือใคร?

เพราะเขาไม่สามารถนําทฤษฎีของเขาไปปฏิบัติได้ มันจึงไม่สามารถเผยแพร่ได้ และมีเพียงวิทยาลัยลอรันเท่านั้นที่มีหนังสือฉบับสมบูรณ์ ถ้าใครอยากเรียนก็ต้องอ่านหนังสือแล้วฝึก

มีคนขโมยหนังสือหรือไม่?

หลังจากพบเบาะแสได้ในที่สุด วูก็รีบไปที่ห้องสมุดวิทยาลัย และเข้าไปในพื้นที่หนังสือโบราณพร้อมกับผู้ดูแล และในที่สุดก็พบหนังสือหนาๆที่ปกคลุมไปด้วยฝุ่น

แต่วรู้สึกผิดหวังกับสิ่งที่เขาพบ

หนังสือเล่มนั้นไม่ได้ถูกขโมยและถูกปกคลุมไปด้วยฝุ่นบางๆ นั่งอยู่บนหิ้งอย่างเงียบๆ ซึ่งหมายความว่าหนังสือเล่มนี้ไม่ได้แตะต้องเป็นเวลานาน

เกิดอะไรขึ้น? วูเดาผิดหรือเปล่า?

หลังจากการซักถามบางอย่าง วูพบว่าครั้งสุดท้ายที่หนังสือถูกยืมคือเมื่อครึ่งปีที่แล้วและไม่มีใครอ่านเลยตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา

เดี๋ยวนะ… ครึ่งปีที่แล้ว?

ใครเป็นคนสุดท้ายที่อ่านมัน?

มันกลับกลายเป็นว่าปีศาจตัวน้อยของเขาเอง หลินเซียวที่แอบยืมหนังสือเมื่อครึ่งปีที่แล้ว

คงไม่ใช่เขาใช่ไหม

วูคิดไม่ออก แม้ว่าเขาจะรู้ว่าเด็กคนนั้นชอบเวทมนตร์ โดยเฉพาะทฤษฎีเวทมนตร์ และมักจะอยู่ที่ห้องสมุดคนเดียวทั้งวัน ถ้าคุณบอกเขาว่าเขาจะสามารถเรียนรู้การรื้อโครงสร้างและรายได้สําเร็จ เวทย์มนตร์ระดับแปด นั่นคงเป็นแค่จินตนาการ!

นับตั้งแต่การสอบสวนเข้าสู่ภาวะชะงักงัน ในที่สุดวิทยาลัยลอรันก็ต้องรับประกันว่าวูนั้นบริสุทธิ์ จากนั้นทุกคนก็มองหานักเวทลึกลับคนนั้นต่อไป

ดังที่กล่าวไว้ วูไม่ได้ลาออกและยังคงแอบสืบสวนที่อยู่ของหลินเซียวในวันนั้น

เขาได้รับคําตอบและพบว่าหลินเซียวไม่อยู่บ้านจริงๆ เขาออกจากเมืองกับเหยาจือในเช้าวันนั้น!

ใครคือเหยาจือ? เธอเป็นผู้ครอบครองสายเลือดพ่อมด! หลินเซียวออกจากเมืองไปโดยบังเอิญในวันนั้นกับเหยาจือ และตามคําบอกของเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัย พวกเขาทั้งสองมุ่งหน้าไปยังทิศทางของปาที่ถูกทําลาย

มันเป็นเพียงเรื่องบังเอิญง่ายๆ?

เป็นไปไม่ได้! จะเป็นเรื่องบังเอิญได้อย่างไรในทุกๆครั้ง มีเหตุการณ์แปลกๆเกิดขึ้นมากมาย ที่เกี่ยวข้องกับหลินเซียวและเขาสามารถแก้ต่างได้ทุกครั้ง แต่จะไม่ตกหลุมมันอีกต่อไป!

วูวางแผนที่จะซักถามหลินเซียวที่บ้านของเขา แต่เขาไม่อยู่ที่นั่นวูทราบจากสถาบันการศึกษา ว่าเขาพักเรียนแล้วเพราะเขารับภารกิจระดับ S และออกจากอาณาจักร

ไอ้เด็กเหลือขอคนนั้นอยากจะวิ่งทันทีหลังจากขึ้นโชว์?

รูโกรธที่หาเขาไม่พบ และในขณะเดียวกัน นักบุญหญิงสโนว์ก็ก้าวขึ้นไปในเวลาที่เหมาะสมและบอกกับทุกคนว่านี่เป็นปาฏิหาริย์จากสวรรค์ ซึ่งเป็นข่าวประเสริฐของเทพธิดา และบอกทุกคนไม่ต้องกังวล

เมื่อคริสตจักรรับผิดชอบ ผู้คุมของอาณาจักรก็ไม่สนใจที่จะสอบสวนอีกต่อไป และประชาชนก็ค่อยๆ ยอมรับคําอธิบายนั้น แม้ว่าบางคนจะยังสงสัยอยู่ แต่พวกเขาก็ค่อยๆหายไป เนื่องจากไม่มีโอกาสสอบสวนแม้ว่าเขาจะต้องการก็ตาม เขาทําได้เพียงอดทนรอให้ไอ้เด็กเวรนั่นกลับมาสอบสวนเขา!

ดังนั้น ผ้าม่านจึงค่อยๆปิดในเหตุการณ์ ชานเมืองยังคงเป็นดินที่ไหม้เกรียม แต่หญ้าก็ค่อยๆแตกหน่อและอาจจะกลับมาในอีกไม่กี่ปีข้างหน้า

ในทางกลับกัน เด็กหญิงตัวน้อยน่ารักคนนั้นซ่อนตัวอยู่ในความมืดและรู้สึกพอใจกับตัวเองอย่างมากในขณะที่เธอสนุกกับความโง่เขลาของสาธารณชนที่โง่เขลาขณะที่พวกเขาถูกเธอนําเป็นวงกลม

“หึ พวกโง่เขลา คิดว่าเทพธิดาผู้ยิ่งใหญ่จริงหรือ? เห็นได้ชัดว่าเวทมนตร์อันทรงพลังนั้นเป็นพี่ชายของข้า! จะเป็นใครไปได้อีกนอกจากเขา”

อาสนวิหาร

สโนว์กําลังนอนอยู่บนเตียงและพิงกับเอโลน่า ขณะที่พึมพํากับตัวเองอย่างร่าเริง

แม้ว่าเธอจะไม่สอบสวน แต่เธอก็รู้ว่าเกิดจากหลินเซียว ดังนั้นเธอจึงรีบช่วยระงับความโกลาหล

พี่ชายของเธอคงมีปัญหา ดังนั้นเธอจะช่วยเขาดูแลมันโดยธรรมชาติ สิ่งเดียวคือเธอมีงานยุ่งมากเมื่อเร็วๆนี้ ดังนั้นเธอจึงไม่มีเวลาพบเขา และอาจจะไม่ใช่ในเร็วๆนี้

นั่นเป็นเพราะเธอต้องเดินทางไปยังอาณาจักรก็อตแธมเพื่อทําความสะอาดหลังจากฮีโร่งี่เง่า คนนั้น

“ขอโทษนะ… นักบุญหญิงสโนว์อยู่ที่นั่นหรือเปล่า” เสียงผู้หญิงที่โตเต็มที่มาจากนอกประตู

“เอ่อ…เจ้าคือใคร?”

“ข้าเป็นบิชอปจากเมืองเชอริล จัสมิน”

“อา! ใช่ บิชอป. เจ้ามาแล้วสินะ นักบุญหญิงสโนว์รอมาระยะหนึ่งแล้ว เธออยู่ข้างใน โปรดเข้าไปข้างใน

“ห้องนี้เหรอ? ขอบคุณ…. สโนว์? เจ้าอยู่ที่นั่นไหม ข้าจะเข้าไปแล้วนะ!”

เห็นได้ชัดว่าเสียงข้างนอกนั้นค่อนข้างใจร้อนและมีความยินดีเล็กน้อย หลังจากเคาะประตูแล้ว ประตูก็ถูกผลักเปิดออกทันทีก่อนที่จะรอคําตอบ

“สโนว์ ข้า! … เอ๋?”

เมื่อจัสมินเห็นฉากตรงหน้า รอยยิ้มของเธอก็แข็งที่อ เธอจ้องไปที่เด็กหญิงสองคนที่นอนอยู่บนเตียงและหน้าแดง

จัสมินมองไปรอบๆ อย่างประหม่าราวกับขโมย และรีบบิดประตู! เธอไม่ต้องการให้ผู้คนภายนอกเห็นว่าเกิดอะไรขึ้นแล้วจึงเอนตัวพิงประตูและมองดูพวกเขาอย่างเชื่องช้า

“พี่สาวจัสมินเหรอ? ท่านมาแล้ว… เอ่อ ทําไมท่านไม่พูดล่ะ มีอะไรเกิดขึ้นเหรอ?”

“ทะ-ทําไมเจ้าถึงถามคําถามอย่างรู้เท่าทัน สโนว์ จะ-เจ้าทําอะไรกับเธอ!?”

“ข้าไม่ทําอะไรเธอหรอก”

สโนว์ตอบขณะกอดร่างกายอันอ่อนนุ่มของเอโลน่า เธอโน้มตัวไปข้างหน้าและดมเธอและเอาแก้มของเธอมาแตะหน้าอกของเอโลน่าและยิ้มอย่างพึงพอใจ

“อืม.. เจ้าเป็นผู้หญิงทั้งคู่ ทําไมถึงทําอะไรแบบนี้? ม-มันน่าละอายเกินไป!”

“ข้าชอบทําสิ่งนี้เพราะเราสองคนเป็นผู้หญิง ฮิฮิ ยังไงซะ ในเมื่อเอโลน่าเป็นคนใช้ของข้า ข้าจะทําอะไรก็ได้ที่ข้าชอบกับเธอ”

“ไม่ นายท่าน ได้โปรดหยุด… ตรงนั้นละเอียดอ่อน ถ้าท่านยังทําอย่างนั้น อํา!”

เอโลน่าอดไม่ได้ที่จะสั่นสะท้านเมื่อสโนว์เริ่มการโจมตีที่ดุเดือดครั้งใหม่

รูปลักษณ์นั้นทําให้จัสมินรู้สึกเขินอายมากขึ้นไปอีก

จัสมินรู้สึกว่าสโนว์ไม่มีความสัมพันธ์ปกติกับเอโลน่า เธอเก็บเธอไว้แม้ว่าเธอจะรู้ว่าเธอเป็นปีศาจและดูแลเธอด้วยความรู้สึกที่มากกว่าความสัมพันธ์ของเจ้านายผู้รับใช้ทั่วไป

“สโนว์ จะ-เจ้าไม่ชอบผู้หญิงใช่ไหม?”

เป็นไปได้ไหมว่ารสนิยมทางเพศของเธอไม่ปกติ?

“ใช่แล้ว แปลกมั้ย? สาวๆ หุ่นดี หุ่นเป๊ะ ใครจะไม่ชอบล่ะ” สโนว์ตอบอย่างกล้าหาญโดยลืมไปว่าตัวเธอเองก็ยังเป็นเด็กผู้หญิง แต่ก็ไม่มีอะไรน่าอวด

บางทีนั่นอาจเป็นเหตุผลว่าทําไมเธอถึงชอบเล่นเอโลน่า มนุษย์มักจะมีทัศนคติเกี่ยวกับความรักและความเกลียดชังต่อสิ่งที่พวกเขาไม่มีในตัวเอง

“เอ่อ… อย่างนั้นเหรอ”

“ฮิฮิ ข้าแค่ล้อเล่น ข้าเรียกท่านที่นี้โดยเฉพาะเพราะข้าอยากจะบอกท่านบางอย่าง”

“มันคืออะไร…”

“เรื่องสนุก!”