Picked up a Demon King to be a Maid - ตอนที่ 319

ตอนที่ 319 – ภรรยาที่ขุ่นเคือง

เมืองวินเทอร์เรส

โรงเตี๊ยมแห่งหนึ่ง

หลินเทียนกําลังนอนอยู่บนเตียงโดยถือขนมปังแข็งที่พี่สาวของเขาทิ้งไว้ก่อนจะจากไป เขาแทะมันในขณะที่ปล่อยให้จินตนาการของเขาโลดแล่น

ใกล้จะหมดวันแล้วและพี่สาวของเขาก็ยังไม่กลับมา มีอะไรเกิดขึ้นหรือเปล่า?

เธอบอกว่าจะออกไปข้างนอกแปปเดียว ทําไมมันใช้เวลานานจัง? เป็นไปได้ไหมว่าคนโรคจิตหลินเซียวคิดไม่ดีจริง ๆ และทําสิ่งที่ยกโทษไม่ได้กับพี่สาวของเขา?

ขณะที่เขากําลังคิด เขาก็รู้สึกว่าเตียงของเขาสั่น

“อะไรนะ?”

เขากระโดดและคิดว่ามีใครบางคนอยู่ใต้เตียง แต่เขาก็ไม่พบอะไรแปลก ๆ หลังจากมองไปรอบ ๆ ปรากฏว่าไม่ใช่เตียงสั่น แต่พื้นสั่นสะเทือนทั้งโรงแรม

แผ่นดินไหว? เป็นไปไม่ได้”

แม้ว่าจะเป็นแผ่นดินไหว การสั่นสะเทือนเพียงครั้งเดียวก็จะไม่จบสิ้น

อย่างรวดเร็วมาก ก็มีเสียงดังมาจากนอกประตูขณะที่ผู้คนวิ่งออกจากห้องของพวกเขา หลินเทียนรู้สึกว่ามีบางสิ่งที่ยิ่งใหญ่เกิดขึ้น ดังนั้นเขาจึงอดทนต่อความเจ็บปวดและลุกขึ้นจากเตียง เขาใช้ไม้ค้ำยันตัวเองไปที่ประตูและต้องการถามว่าเกิดอะไรขึ้น แต่ก่อนที่เขาจะทําได้ ผู้คนข้างนอกก็เริ่มพูดคุยกันเองแล้ว

“เฮ้ย เจ้าก็รู้สึกอย่างนั้นเหรอ”

“ใช่ นั่นไม่ใช่แผ่นดินไหวอย่างแน่นอน ข้าได้ยินนักเวทบอกว่ามันเป็นการระเบิดจากเวทมนตร์ระดับแปด!”

“อะไรนะ? เวทมนตร์ระดับแปด? ทําไมถึงมีคนร่ายเวทย์ระดับแปดนอกเมืองวินเทอร์เรส? เป็นอาจารย์จากจิทยาลัยลอรันเหรอ?”

“ข้าไม่รู้ แต่นักเวทผู้ยิ่งใหญ่ วู ไม่เคยใช้เวทมนตร์ระดับแปดอีกเลยหลังจากที่เขาได้รับบาดเจ็บ และไม่มีใครมีอารมณ์แบบนั้น ข้าจึงไม่คิดว่ามันเป็นพวกเขา”

“ถ้าไม่ใช่พวกเขาอาจเป็น… ศัตรู?”

ทุกคนต่างตื่นตระหนกเมื่อพวกเขาคุยกันถึงความเป็นไปได้และจบลงด้วยการคิดว่ามันเป็นการโจมตีของศัตรู และพวกเขากําลังจะบุกเข้าไปในเมือง

อย่างไรก็ตาม ความกลัวของพวกเขาอยู่ได้ไม่นาน แรงสั่นสะเทือนรุนแรงเกิดขึ้นเพียงครั้งเดียว และทหารของอาณาจักรก็ออกไปสอบสวนแล้ว ดังนั้นทุกคนจึงกลับไปทําเรื่องของตัวเอง

“เวทมนตร์ระดับแปด?”

หลินเทียนยืนพิงกําแพงและฟังอย่างเงียบๆ ตั้งแต่ต้นจนจบ แม้ว่าเขาจะไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น แต่เขาเริ่มกังวล

จากสิ่งที่เขาจําได้ พี่สาวของเขาและหลินเซียวไปที่ปาทางใต้นอกเมืองวินเทอร์เรส และจากสิ่งที่เขาได้ยิน พลังเวทย์มนตร์นั้นก็มาจากทางใต้เช่นกัน อาจมีบางอย่างเกิดขึ้นกับพี่สาวของเขาจริงหรือ?

หลังจากคิดเกี่ยวกับเรื่องนี้ หลินเทียนก็ไม่สามารถระงับความกังวลของเขาและอยู่ต่อไปได้

“ข้าต้องไปดู!”

หลินเทียนทนความเจ็บปวดในขณะที่เขาเดินกะเผลกไปทางถนน แต่ก่อนที่เขาจะออกจากทางเข้าหลัก เขาก็สังเกตเห็นใครบางคนกําลังเดินตรงมาทางเขา

เร็วเกินไปและเขาไม่มีเวลาที่จะย้ายออกไปให้พ้นทาง ขณะที่เขาพยายามขยับตัว เขาสะดุดและไม้ค้ำยันเสียการทรงตัวและล้มลงตรงไปข้างหน้า

“อา!”

เขามองดูขณะที่เขากําลังจะล้มทับอีกคน แต่สุดท้ายเขาก็เห็นเงาสีแดง แล้วก็มีเสียงกระทบกันแปลกๆ ตามมา

ดูเหมือนว่าอีกคนสวมรองเท้าส้นสูงสีแดงขณะที่พวกเขาเตะไม้เท้าของเขาตรงๆ

ก่อนที่ หลินเทียนจะตอบสนอง พวกเขาดึงดาบออกจากเอวแล้วกดด้ามที่หน้าอกของเขา

ไม้ค้ำยันเขาจากใต้วงแขนและดาบรองรับหน้าอกของเขา ทั้งสามจุดสร้างสมดุลที่สมบูรณ์แบบ หลินเทียนกลายเป็นเหมือนหมูย่างที่ถูกแขวนไว้และไม่สามารถขยับได้แม้ว่าเขาต้องการ

มันเป็นอุบัติเหตุ แต่เขาก็ยังได้รับการปฏิบัติอย่างโหดเหี้ยม

ถ้าเป็นเรื่องปกติ หลินเทียนจะเริ่มสาปแช่งแล้ว แต่ตอนนี้เขาไม่โกรธเลย

“อยากตาย?”

สาวสวยถือดาบสวมรองเท้าส้นสูงสีแดง เธอเหล่ดวงตาของเธออย่างเย็นชาที่หลินเทียนราวกับว่าคําผิดเพียงคําเดียวก็เพียงพอสําหรับเธอที่จะปลดดาบของเธอและฟันเขาลง

“ไม่ ไม่ ไม่ได้ตั้งใจ! มันเป็นอุบัติเหตุ!”

หลินเทียนทําท่าทางกับกระดานที่ผูกติดอยู่กับหัวเข่าของเขาและมองไปที่ผ้าพันแผลบนร่างกายส่วนบนของเขาเพื่อแสดงให้เห็นว่าเขาไม่ได้มีเจตนาร้ายใด ๆ และเขาเพิ่งได้รับบาดเจ็บ

“โอ้ แค่อุบัติเหตุ ข้าคิดว่า เห้อ”

เธอหยุดและในที่สุดก็รู้ว่าเขาได้รับบาดเจ็บและไม่มีความเป็นศัตรูใดๆ ดังนั้นเธอจึงลดความระมัดระวังและเก็บดาบของเธอและขอโทษในขณะที่ช่วยให้เขายืนตัวตรง

“เอ่อ… ท่านคือ… เจ้าหญิงเซนไตหยิน?”

“ หืม? เจ้ารู้จักข้า?”

เชนไตหยินหยุดอีกครั้งและมองดูเขาอย่างระมัดระวัง

เด็กหนุ่มคนนี้ยังมีผมสีดําและตาสีดํา เขาดูคล้ายกับผู้ชายที่ทําให้เธอรู้สึกสบายแต่ยังอ่อนกว่าวัยและยังไม่บรรลุนิติภาวะ ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยพลังอ่อนเยาว์และดูเหมือนน้องชายคนเล็กของคนนั้น

“เจ้าคือ… หลินเทียน?”

“ถูกต้อง! ฮ่าฮ่า ข้าไม่อยากจะเชื่อเลยว่าเจ้าหญิงยังจําข้าได้เ” เมื่อหลินเทียนถูกเรียกชื่อ เขาก็ดีใจมากและพูดต่อไปว่า “ท่านจําได้ไหม? เราพบกันระหว่างการแข่งขันอะคาเดมี! เมื่อเราพบกันในปา ท่านชักดาบก่อนที่เราจะพูดอะไร และท่านก็ตัดผ่านกําแพงน้ำแข็งของข้าอย่างง่ายดาย. เจ้าหญิง ท่านน่าทึ่งมาก! ข้า”

“อ๋อ อย่างนั้นเหรอ”

เชนไตหยินยิ้มเบา ๆ ให้กับเด็กหนุ่มที่ตื่นเต้นนี้และปล่อยให้เขาชมตัวเองอย่างเงอะงะ เธอไม่รู้สึกว่ามันน่ารําคาญและไม่รู้สึกสบายใจเมื่อฟังอย่างเงียบๆ

ขณะที่หลินเทียนมองดูเธอยอมรับคําชมของเขา เขาเริ่มปล่อยให้จินตนาการของเขาโลดแล่นอย่างควบคุมไม่ได้

อย่าประมาทจินตนาการของเด็กหนุ่มในวัยแรกรุ่น เพียงแค่ไม่กี่คําหลินเทียนก็คิดเกี่ยวกับทุกสิ่งแล้ว

ทําไมเจ้าหญิงเซนไตหยินถึงมาที่นี่?

โรงเตี้ยมเล็กๆ แบบนี้ไม่ควรมีใครสําคัญ แล้วเธอมาที่นี่เพื่อเขาโดยเฉพาะหรือ?

ตุ๊บ ตุ๊บ ตุ๊บ ตุ๊บ… เมื่อหลินเทียนคิดถึงเรื่องนั้น อัตราการเต้นของหัวใจของเขาก็เร่งขึ้นและใบหน้าของเขาแดงก่ำ

“หลินเทียน?”

“พะยะค่ะ เจ้าหญิง!”

“ไม่ต้องพิธีการ แค่เรียกข้าว่าเซนไตหยิน”

“เชนไตหยิน!”

“อืม… เจ้าไม่ต้องตื่นเต้นขนาดนั้นก็ได้”

“ถ้าอย่างนั้น พี่สาวเชนไตหยิน?”

เนื่องจากเชนไตหยินแก่กว่าเขา จึงไม่ผิดที่จะเรียกพี่สาวเป็นการส่วนตัว แต่หลินเทียนไม่เคยคาดคิดมาก่อนที่เขาจะพูดจบ เขาก็ได้ยินเสียงโลหะ

หลินเทียนรู้สึกเย็นที่คอของเขาและตระหนักว่าเซนไตหยินดึงใบมีดของเธอและกดไปที่คอของเขา

“อะไรก็ได้ที่ไม่ใช่อันนั้น!”

“พี่สาว… เอ่อ ไม่ เจ้าหญิง… เอ่อขะข้า ไม่ว่าเขาจะพูดอะไรก็รู้สึกไม่ถูกต้อง และด้วยคมมีดที่เย็นเยียบที่คอของเขา เขาก็กลัวและตื่นตระหนก

เขาไม่เข้าใจว่าทําไมการเรียกพี่สาวของเธอถึงทําให้เธอโกรธ? จากสิ่งที่เขาจําได้ เพื่อนร่วมชั้นของเธอ หลินเซียวที่พาสาวใช้ของเขาไปทุกหนทุกแห่งเรียกเธอแบบนั้น

ทําไมหลินเชียวเรียกเธอแบบนั้นได้ แต่เขาทําไม่ได้?

เป็นไปได้ไหมว่าสําหรับเธอ มันพิเศษและสงวนไว้สําหรับหลินเซียวเท่านั้น?

แล้วหมายความว่า

“เฮ้อ ลืมไป”

ทันใดนั้นเชนไตหยินก็ถอนหายใจและค่อย ๆ เก็บดาบของเธอเข้าฝักมัน

ดูเหมือนว่าเธอจะสูญเสียการควบคุมอารมณ์ของเธอ

เมื่อเร็ว ๆ นี้ เธอค่อนข้างห่างเหินและไม่สามารถมีแรงจูงใจในสิ่งใดได้ เธอมักจะโต้เถียงในเรื่องเล็กน้อยและแม้แต่ผู้ดูแลที่น่าเชื่อถือที่สุดของเธอ เซียวฮัวก็ได้รับการปฏิบัติอย่างน่าสังเวชเมื่อเร็ว ๆ นี้

เธอแตกต่างจากเมื่อก่อนอย่างสิ้นเชิง โดยที่เธอสามารถรักษาท่าทางเจ้าหญิงที่สง่างามของเธอได้ทุกที่ทุกเวลา ตอนนี้เธอเป็นเหมือนภรรยาที่แค้นเคืองรอสามีที่กลับบ้านดึกทุกวันทั้งขมขื่นและอนาถ

คิดย้อนไปเมื่อไรเธอกลายเป็นแบบนี้

คงจะเป็นตั้งแต่งานเลี้ยงนั้นสิ้นสุดลง

แม้ว่าเธอจะได้รับคําสัญญาของหลินเซียวและความกระวนกระวายใจของเธอก็หายไป แต่หลังจากนั้น แต่ละคนก็มีงานของตัวเองที่ต้องทําและไม่ได้พบกันมาระยะหนึ่งแล้ว ครั้งสุดท้ายที่พวกเขาคุยกันคือที่สํานักงานของพันธมิตร และมันก็ไม่เพียงพอ

ใช่ ตอนนี้เธอกระสับกระส่ายมาก และไม่สามารถสงบลงได้ ไม่ว่าจะเป็นการนอน เดินหรือรับประทานอาหาร เธอมักจะถูกรบกวนด้วยความรู้สึกไม่สบายใจนั้นอยู่เสมอ

นั่นเป็นเหตุผลที่เธอปฏิบัติต่อหลินเทียนอย่างรุนแรง โดยเฉพาะอย่างยิ่งหลังจากที่เธอได้ยินเขาเรียกเธอแบบนั้น หัวใจของเธอถูกบีบด้วยความรู้สึกไม่สบายใจอย่างรุนแรง วิธีที่เขาเรียกเธอทําให้เธอจําคนๆ นั้นได้ แต่เขาไม่สามารถถูกแทนที่ได้

“ขอโทษ ข้า- ข้าเหนื่อยนิดหน่อย”

เชนไตหยินหัวเราะเยาะตัวเองและสงบลงเล็กน้อย เธอสวมรอยยิ้มที่เป็นลายเซ็นของเธอและมองไปที่หลินเทียนอย่างขอโทษแล้วพูดกับเขา

“ที่จริงข้ามาที่นี่เพื่อตามหาเจ้า”

“เอ๊ะ??? จริงๆ?”

“ใช่ คู่พี่น้องเจ้าทําภารกิจระดับ S ใช่ไหม?”

“ชะ-ใช่..”

“โอเค ข้าก็เช่กัน เรามาร่วมมือกันเถอะ”

”…อา?”