Picked up a Demon King to be a Maid - ตอนที่ 317
ตอนที่ 317 – เอเลน่า ให้ข้าขี่เจ้า
เด็กหญิงและเด็กชายรายล้อมไปด้วยดินที่แผดเผา เด็กหญิงและเด็กชายพึ่งพากันและกันและ เพิกเฉยต่อฉากที่รกร้างรอบตัวพวกเขา และสนทนาต่อ
สาวใช้ของหลินเซียวกังวลเรื่องความสะอาดเป็นอย่างมาก อาจเป็นเพราะนิสัยของเธอเป็นแมว เอเลน่าจะไม่ยอมให้ใบหน้าของเธอเปื้อนอะไรเลย เมื่อหลินเซียวแซวเธอและหอมแก้มเธอ เธอล้างมันเป็นเวลาครึ่งวันราวกับวิญญาณของเธอเปื้อนสิ่งสกปรก
อันที่จริง หลินเซียวคิดเรื่องนี้ด้วยเจตนาร้ายมากกว่าหนึ่งครั้ง เมื่อเขาหอมแก้มเธอ เธอ ล้างหน้าไม่หยุด เมื่อเขาสัมผัสมือเธอ เธอล้างมือไม่หยุด แล้วถ้าเขาสัมผัสร่างกายเธอล่ะ? เธอจะตอบสนองอย่างไร?
เธอจะกระโดดลงไปในแอ่งน้ําและล้างตัวเองต่อหน้าเขาหรือไม่?
อา! มันจะเป็นฉากอะไร! ถ้าเป็นไปได้ หลินเซียวต้องการสัมผัสด้วยตัวเอง!
“ฮิฮิ ช่างดีเหลือเกิน…ฮิฮิ…”
ขณะที่เขากําลังคิดเกี่ยวกับเรื่องนี้ เขาก็เริ่มน้ําลายไหลโดยไม่รู้ตัว ราวกับว่าเขาได้เห็นฉากที่สวยงามนั้นแล้ว
“โรคจิต!…จะ-เจ้ากําลังคิดอะไรน่าขยะแขยงอยู่หรือเปล่า?” คําถามกะทันหันของเอเลน่าดึงหลินเซียวกลับสู่ความเป็นจริง
“เอ่อ… ไม่ ไม่ ข้าแค่คิดว่าเจ้าเอาสิ่งสกปรกมาคลุมตัวเองได้ยังไง?”
“หืม แล้วนั่นความผิดใครล่ะ?” เอเลน่าบีบเอวของเขาด้วยความโกรธอีกครั้งทําให้เขาร้องออกมาด้วยความเจ็บปวด
ถ้าไม่ใช่เพราะ หลินเซียวร่ายเวทย์มนตร์ไปรอบ ๆ และเปลี่ยนปาให้กลายเป็นดินที่ไหม้เกรียมเธอคงไม่ถูกฝังทั้งเป็นและเป็นอย่างตอนนี้
“เอเลน่า ข้าระวังตัวไว้มากแล้ว…ข้ายังขว้างเวทมนตร์เข้าไปในปล่องภูเขาไฟเพื่อไม่ให้เจ้าสองคนถูกลูกหลงและส่งผลกระทบต่อสิ่งแวดล้อมน้อยที่สุด มิฉะนั้น เจ้าจะไม่แค่ถูกฝังแต่ถูกเผาตาย!” หลินเซียวกระแอมและเริ่มป้องกันตัวเอง
“ฮึ่ม ไอ้บ้า” เอเลน่ารู้ดีว่าหลินเซียวไม่ได้โกหก
“ฮี่ฮี่ อย่าดื้อนักเลย….เอเลน่า เจ็บตรงไหนหรือเปล่า?”
“คนอ่อนแอเท่านั้นที่ได้รับบาดเจ็บ ข้าไม่”
“โอ้ แล้วทําไมเสื้อผ้าของเจ้าถึงขาดล่ะ? โดยเฉพาะแขนเสื้อที่แขนขวาของเจ้า… เกิดอะไรขึ้น?” หลินเซียวถามทั้งที่รู้คําตอบอยู่แล้ว
“เสื้อผ้าของข้า? อืม…นั่นเป็นเพราะ….เพราะ…” เอเลน่ากําลังจะตอบ แต่เธอกลืนคําพูดที่เหลือของเธอ
เธอไม่ต้องการให้หลินเชียวรู้ว่าเธอเกือบจะสูญเสียแขนเพื่อช่วยเขา ดังนั้นเธอจึงแสดงท่าทางเย่อหยิ่งตามปกติของเธอ
“เพราะ?”
“เพราะ…ข้าต้องการที่จะฆ่าเจ้าและฉีกเสื้อผ้าของข้าโดยไม่ได้ตั้งใจ” เอเลน่าหยุดแล้วตอบอย่างเย็นชา
“โอ้ เจ้าอยากจะฆ่าข้า…ไม่ถูกต้อง ทําไมข้าถึงจําได้ว่าเจ้าตะโกนอะไรบางอย่างตามทํานองว่า ‘หลินเซียว รีบหยุด ข้าไม่อยากให้เจ้าตาย’ นะ? เว้นแต่…เจ้าไม่ได้ต้องการจะฆ่าข้า แต่ช่วยข้าด้วย?”
“อะไร?…เจ้าได้ยิน?” เมื่อเอเลน่าเห็นรอยยิ้มหยอกล้อของหลินเซียว เธอก็นึกขึ้นได้ว่าเป็นการแกล้งของเขาและใบหน้าของเธอก็แดงขึ้น เธอกัดฟันและสาปแช่งอย่างเข้มงวด “คนโรคจิตไม่เพียงแต่เจ้าได้ยินเท่านั้น เจ้ายัง…เห็นมันใช่ไหม?”
“แน่นอน ถ้าข้าไม่เห็นเจ้าเสี่ยงชีวิต ข้าจะควบคุมบาเรียเวทย์เพื่อผลักเจ้าออกไปได้อย่างไรยัยปัญญาอ่อน ใช้ร่างกายของตัวเองต้านทานพลังเวทย์มนตร์ เพื่อการมีชีวิตหรือเปล่า?”
แม้ว่าเพื่อช่วยเขา แต่การกระทําของเอเลน่าที่ไม่หวงแหนตัวเองทําให้ปวดหัวและเขาต้องสอนเธอ
“ฮะ? เจ้ากล้าเรียกข้าแบบนั้นเหรอ…เจ้านั้นละปัญญาอ่อน!”
เอเลน่าโกรธที่เขาเข้าใจผิดในเจตนาดีของเธอและต้องการหาเหตุผลกับเขา แต่เธอก็สัมผัสได้ถึงอันตราย
“หืม?”
เมื่อเขาสังเกตเห็นปฏิกิริยาแปลกๆ ของเอเลน่า เขาก็รู้สึกบางอย่างผิดปกติ
แม้จะไม่มีเรดาร์เวทมนตร์ของเอเลน่า เขาก็สังเกตเห็นว่าพลังเวทย์มนตร์รอบๆ ถูกระบายออกไป
“พระเจ้า มันเป็นไปไม่ได้…”
หลินเซียวหันกลับมาและเห็นผู้กระทําความผิด เหยาจือผู้ซึ่งเฝ้าดูอยู่ตลอดเวลามีปฏิกิริยาตอบสนอง!
“แยกร่าง…พยายาม…เวทมนตร์ระดับแปด…ข้ายัง…ทํามันได้”
Yao Zi เดินโซเซขึ้นในขณะที่พึมพําและในเวลาเดียวกันผมสั้นสีดําสนิทของเธอก็เปลี่ยนเป็นสีแดงชาที่สวยงาม
ผมสีแดงและดวงตาสีขาวของเธอตรงข้ามกับผมสีเงินและตาสีแดงของเอเลน่าโดยสิ้นเชิง
เหยาจือเปิดแขนของเธอราวกับว่าเธอต้องการโอบกอดโลกที่แผดเผานี้เมื่อพลังเวทย์มนตร์ทั้งหมดรอบตัวพุ่งเข้าหาอ้อมกอดของเธอและเต็มใจกลายเป็นความแข็งแกร่งของเธอ
“เวทมนตร์ระดับแปด…มังกรแห่งการล่มสลาย”
“อะไรนะ เจ้าเรียนรู้เรื่องนั้นได้ด้วยเหรอ? เป็นไปไม่ได้!”
หลินเซียวรู้สึกตกใจเมื่อเห็นเหยาจือเลียนแบบเขา
พระเจ้า มันไม่โกงเกินไปหรือ?
หลินเซียวเสี่ยงชีวิตของเขาและแทบจะไม่สามารถร่ายมันด้วยความช่วยเหลือของการแยกโครงสร้าง แต่เหยาจือล่ะ? เธอจํามันได้เพียงแค่เขาร่ายมันครั้งเดียว
เธอไม่ OP เกินไปเหรอ? มีนักเวทคนใดบ้างที่สามารถเอาชนะเธอได้?
เธอสามารถเรียนรู้เวทย์มนตร์ที่ใครๆ ก็ใช้กันในทันที ไม่ได้หมายความว่าไม่ว่าเธอจะสู้กับใคร เธอจะดึงตัวละครที่แย่ที่สุดออกมาแล้วใช้ความจริงที่ผิดๆ ว่าเธอต้องการมานาเพื่อทรมานอีกฝ่ายจนตาย .
ปาถูกเผาไหม้โดยหลินเซียวอย่างสมบูรณ์แล้ว ไม่มีที่สําหรับพวกเขาที่จะซ่อนดังนั้นผลพวงเวทย์มนตร์จะสามารถขยายได้อย่างอิสระ เนื่องจากหลินเซียวอ่อนแอในตอนนี้และเกือบจะหมดพลังเวทย์แล้ว เขาจึงไม่สามารถร่ายเวทย์ป้องกันได้เลย หากเหยาจือเรียกมังกรแห่งการล่มสลายออกมาจริง ทั้งเขาและเอเลน่าจะต้องถูกเผาเป็นไฟ
“เอเลน่า… วิ่ง!” หลินเซียวจับไหล่ของเอเลน่าและสั่งอย่างประหม่า
“วิ่ง? ไปไหน? เราสามารถหนีจากเวทย์มนตร์ระดับแปดได้หรือ? นอกจากนี้ หยุดพิงข้า! ออกไปข้าจะทิ้งเจ้าไว้ข้างหลังและวิ่งหนี!” เอเลน่ากลอกตา แม้ว่าเธอจะบอกว่าเธอต้องการหนีด้วยตัวเอง แต่เธอก็ยังใช้ไหล่พยุงร่างของเขาไว้เพื่อไม่ให้เขาล้ม
ขณะที่พวกเขากําลังพูด พายุพลังเวทย์มนตร์ที่เหยาจื่อรวบรวมไว้ก่อนหน้านี้ องค์ประกอบที่อาละวาดหมุนไปและสร้างบาเรียเวทมนตร์หนาแน่นรอบตัวเธอ
“บัดซบ ความเร็วในการร่ายของเธอเร็วเกินไป…มีเพียงทางเดียวเท่านั้น เร็วเข้า…ให้ข้าขี่เจ้า!”
“เจ้าพูดอะไรนะ?”
“หยุดเสียเวลา เร็วเข้าเอเลน่า ให้ข้าขี่เจ้า!”
“ข้าไม่ได้ยิน…เจ้าพูดอีกครั้งได้ไหม”
“ยัยแมวโง่ ข้าอยากขี่เจ้า!”
“โรคจิต! เวลาแบบนี้ยังแกล้งข้าอยู่อีกเหรอ!?”
เอเลน่าตบหน้าหลินเซียวอย่างโกรธจัด
YOU MAY ALSO LIKE
