Picked up a Demon King to be a Maid - ตอนที่ 316

ตอนที่ 316 – ครั้งหนึ่งเคยเป็นราชา ตอนนี้เป็นสาวใช้

ราชาปีศาจฝังอยู่ในดิน สิ่งที่ดําคล้ำนั้นเป็นกองดินที่ถูกไฟไหม้จริงหรือ?

เอเลน่ารู้สึกว่าเธอเป็นราชาปีศาจที่แปลกประหลาดที่สุดเท่าที่เคยมีมา จริงๆ แล้วเธอถูกฝังทั้งเป็น โชคดีที่เธอเป็นคนเดียวที่รู้เรื่องที่น่าอับอายนี้ ถ้ามันหลุดออกมา เธอก็คงจะที่หัวเราะเยาะของเผ่าต่างๆ

แน่นอนว่าเธอไม่ได้กังวลเรื่องหน้าตาและศักดิ์ศรี เธอพอใจแล้วที่ยังมีชีวิตอยู่

“ถุย ถุย ถุย”

ข้อดีคือสิ่งเดียวที่ตกลงบนตัวเธอคือดินไม่ใช่หิน ดังนั้นเธอจึงถูกฝังอยู่ใต้ชั้นดินบางๆเท่านั้น เธอประสบความสําเร็จในการปืนออกไปหลังจากดิ้นรนไปรอบๆ และถ่มน้ำลายใส่สิ่งสกปรกที่ขมขื่นออกมาขณะที่เธอมองไปรอบๆ ตัวเธอ

เมื่อเธอมองดูก็เหมือนกับอีกชีวิตหนึ่ง

เพียงแค่ถูกฝังอยู่ชั่วขณะ ทิวทัศน์โดยรอบก็เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง จนถึงจุดที่เอเลน่าสามารถเชื่อได้ว่าเธอมาสู่โลกที่ต่างไปจากเดิมอย่างสิ้นเชิง

ป่าแห่งนี้คือเขตชานเมืองของเมืองวินเทอร์เรส? มันน่ากลัวยิ่งกว่าดินแดนที่ตายแล้วในป่าแห่งจุดจบซะอีก

ต้นไม้เขียวขจี ท้องฟ้าสีคราม หายวับไป สิ่งที่เข้ามาแทนที่พวกเขาคือท้องฟ้าที่เต็มไปด้วยควันสีเทาและต้นไม้ที่ไหม้เกรียมและเปราะบางที่จะพังทลายเป็นเถ้าเพียงด้วยสายลมเล็กน้อย มันเป็นฉากแห่งความหายนะที่ไกลสุดลูกหูลูกตา สิ่งมีชีวิตทั้งหมดถูกเผาไหม้เป็นเถ้าถ่าน พื้นดินสีดําสนิท เป็นเวลากลางวันแต่แสงแดดไม่ส่องแสงภายในความนิ่งที่ร้ายกาจแพร่กระจายอย่างเงียบ ๆ

นี่เป็นพลังของเวทย์มนตร์ระดับแปด?

เอเลน่าเงยหน้าขึ้นและในที่สุดก็เห็นเด็กหนุ่มที่อ่อนแอที่หอบหายใจและเด็กสาวไร้อารมณ์ที่อยู่ข้างๆ เขา

เธอไม่เคยคาดหวังว่าหลินเซียวจะสามารถใช้วิธีที่ไม่เคยเห็นมาก่อนเพื่อสร้างวงกลมเวทมนตร์ ที่ซับซ้อนและควบคุมองค์ประกอบอาละวาดและพลังเวทย์มนตร์อีกครั้งเมื่อเขากําลังจะตาย

เขามักจะเต็มไปด้วยความประหลาดใจ เมื่อคนอื่นคิดว่าเขาถึงขีดจํากัดแล้ว นั่นแหละคือเวลาที่เขาเริ่มทุ่มเทและก้าวข้ามสิ่งเรียกว่าขีดจํากัดอย่างง่ายดาย

เจ้าสามารถบอกว่าหลินเซียวขี้เกียจได้ แต่การเรียกเขาว่าไร้ประโยชน์นั้นไม่เหมาะสม แต่เขาควรถูกเรียกว่าเป็นอัจฉริยะที่ขี้เกียจ

อืม อย่างน้อยทุกอย่างจบลงด้วยดี

หลินเซียวเอาชนะความยากลําบากและหลีกเลี่ยงชะตากรรมที่น่าเศร้าของเขา เอเลน่าไม่จําเป็นต้องกังวลเกี่ยวกับเขาและเสี่ยงชีวิตเพื่อช่วยเขาให้พ้นจากอันตราย แต่

มีเหตุผลที่จะกล่าวว่า หลินเซียวบรรลุปาฏิหาริย์ที่ไม่สามารถบรรลุได้สําหรับคนปกติ แม้แต่เอเลน่าก็ต้องยอมรับความแข็งแกร่งของเขาและควรจะมีความสุขที่เขารอดชีวิตและรู้สึกมีความสุขสําหรับการพัฒนาของเขา แต่ตอนนี้เอเลน่ารู้สึกไม่มีความสุขเลย

เอเลน่ารู้สึกหดหูอย่างไม่คาดคิดเมื่อมองดูรูปร่างของเขาและความขมขื่นรั่วไหลผ่านรอยยิ้มเล็กน้อยของเธอ

“หลินเซียว เจ้ามาไกลถึงขนาดนี้แล้วเหรอ…” เธอพึมพําอย่างเงียบ ๆ

เอเลน่านึกถึงตอนที่เธอพบหลินเซียวครั้งแรก

ในเวลานั้น เมื่อเธอตื่นจากการหลับใหลและเห็นคนโรคจิต หลินเซียว เธอคิดว่าเขาเป็นผู้ร้ายหลักและต้องการแปลงร่างและตบเขาให้ตาย

ในเวลานั้น แม้ว่าเอเลน่าจะแปลงร่างได้ไม่เต็มที่ เพียงแค่ปัดเขาเบาๆ ก็เพียงพอที่จะทําให้เขาหวาดกลัวจนหมดสติ ไม่มีอํานาจที่จะโต้กลับ

ในเวลานั้น เธอภูมิใจและเย่อหยิ่ง ราชาปีศาจผู้อยู่ยงคงกระพันซึ่งอาศัยพลังอันเด็ดขาดของเธอในการทําร้ายหลินเซียวโดยเจตนา เธอไม่ยอมก้มหัวให้แม้แต่สัญญาทาส แต่ตอนนี้

แต่ตอนนี้ ไม่เพียงแต่เธอจะกลายเป็นสาวใช้ที่เชื่อฟังเท่านั้น ความคิดของเธอก็เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิงเหมือนเธอเป็นคนอื่น ที่สําคัญกว่านั้น ไม่ใช่แค่ความคิดของเธอ แต่ความเย่อหยิ่งและความ แข็งแกร่งของเธอไม่มีอยู่อีกต่อไป

หลินเซียวที่เคยพึ่งพาสัญญาทาสเพื่อยับยั้งเธอได้ในขณะนี้สามารถร่ายเวทย์มนตร์ระดับแปด ได้โดยไม่ต้องใช้ตัวช่วย! แม้ว่าเอเลน่าจะเปลี่ยนกลับเป็นร่างที่แท้จริงของเธอและฟื้นคืนอํานาจในฐานะราชาปีศาจ เธอก็ไม่สามารถฆ่าเขาได้ง่ายๆ ด้วยอุ้งเท้าของเธอ

เธอไม่รู้ว่ามันเกิดขึ้นเมื่อไหร่ แต่เด็กคนนั้นมีพลังมากพอที่จะยืนเคียงบ่าเคียงไหล่กับเธอ บางทีเขาอาจจะแซงหน้าเธอในวันหนึ่งด้วยซ้ำ

ถ้าเธอต้องเปรียบเทียบหลินเซยวก็เหมือนเถาวัลย์ที่พันรอบตัวเธอแน่น ทําให้ไม่สามารถขยับได้และไม่สามารถฉีกออกได้ แต่ตอนนี้หลินเซียวได้เติบโตเป็นต้นไม้ใหญ่แล้ว ไม่สามารถทําให้เธอ ขยับเขยื้อนอีกต่อไป ให้อิสระกับเธอเพียงพอ แต่เธอไม่สามารถจากไปได้ เธอไม่สามารถออกจากร่มเงาของต้นไม้ได้ และทําได้เพียงมองขึ้นและชื่นชมเขาเท่านั้น

ตอนนี้ เธอไม่ใช่ราชาปีศาจที่สร้างความหวาดกลัวให้กับเขาอีกต่อไป แต่เป็นความเท่าเทียม หรือแม้แต่สาวใช้ที่เขาดูถูกเหยียดหยามได้ เมื่อเธอคิดถึงเรื่องนี้ เอเลน่าก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกหดหูใจ

ก่อนหน้านี้ เธอดูถูกหลินเซียวเท่านั้น แต่ตอนนี้เธอตระหนักว่าเขามีอํานาจที่จะช่วยให้เธอทําภารกิจได้สําเร็จ เขามีคุณสมบัติที่จะเป็นเจ้านายของเธอว่าเขาสามารถปกป้องเธอได้ตลอดไป และเป็นเรื่องยากสําหรับเธอปรับให้เข้ากับความเป็นจริงนั้น

เอเลน่ากําลังสูญเสียและทําให้เธอไม่แน่ใจในสถานะของเธอ เธอไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเธอควรจะมีความสุขหรือเศร้า

หลินเซียวแข็งแกร่งมาก ดังนั้นเธอจึงสามารถพึ่งพาเขาได้จากนี้ไป เพื่อให้เขาต่อสู้กับศัตรูของเธอ เธอแค่ต้องอยู่ใกล้เขาอย่างเงียบๆ ดูแลเขา รับใช้เขา แล้วดูเขาจัดการศัตรูทีละคนอย่างง่ายดาย

นั่นเป็นสิ่งที่เอเลน่าควรจะพอใจ

แต่ในขณะเดียวกัน

หลินเซียวแข็งแกร่งมาก ดังนั้นมันจึงยากสําหรับเธอที่จะต่อต้านเขาแล้ว จากการยอมรับการปกป้องของเขา เธอจะกลายเป็นคนไร้อํานาจมากขึ้น ขี้อายมากขึ้นจนกระทั่งในที่สุดก็กลาย เป็นสาวใช้คนโปรดของเขา และมอบร่างกายและจิตวิญญาณให้กับส่วนที่เหลือของชีวิตของเธอ

นั่นเป็นสิ่งที่เอเลน่าควรจะเสียใจ

อย่างไรก็ตาม มันมีวิธีที่ดีกว่านี้…ทําไมการเป็นสาวใช้ให้หลินเซียวต้องเศร้า? ถ้าเอเลน่าต้องการสิ่งนั้นจากก้นบึงของหัวใจ ความฝันที่เป็นจริง นั่นจะไม่ใช่ความสุขหรอกหรือ?

ความสุข?

หืม ถ้าเธอคิดแบบนั้นในวันหนึ่ง ข้าก็กลัวว่าเธอจะต้องตกหลุมรักสาวใช้จริงๆ และในที่สุด หลินเซียวก็มีความสุขกับผลการฝึกของเขา

เอเลน่าจะไม่ยอมให้เรื่องแบบนั้นเกิดขึ้นเด็ดขาด!

“เอเลน่า…แค่กๆ…จะเจ้าโอเคไหม?”

ขณะที่เธอกําลังคิดอยู่ เธอก็ได้ยินใครบางคนเรียกเธอว่า ชายหนุ่มคนนั้นใช้เสียงอ่อนของเขาเรียกชื่อเธอ

“ไม่ตาย ข้าแข็งแกร่งกว่าเจ้า”

เอเลน่าสูดหายใจเข้าอย่างเย็นชาและทําหน้านิ่ง แต่ยังคงพยายามขยับเท้าของเธอและค่อยๆ เดินเข้ามาหาเขา

ช่วยไม่ได้ หลินเซียวตอนนี้อ่อนแอและต้องใช้เข่าข้างหนึ่งพยุงตัวเอง ดังนั้นเธอจึงทําได้เพียง เดินไปช่วยเขาไม่ใช่ว่าพวกเขาสามารถจ้องมองกันและกันได้

“ฮ่าฮ่า เอเลน่า พูดจาสุภาพกว่านี้หน่อยไม่ได้เหรอ?”

แม้ว่าหลินเซียวจะบ่น แต่เขาพอใจและรออย่างเงียบๆ ให้เอเลน่าเดินเคียงข้างเขาและช่วย เขาก่อนที่จะหัวเราะอย่างโง่เขลา

“หัวเราะอะไร? เจ้ายังหัวเราะเมื่อเกือบตาย?”

“ฮ่าฮ่า แต่ข้าทําสําเร็จ ข้าเข้าใจการถอดรหัสแล้ว… เจ้าเคยได้ยินเรื่องนี้ไหม”

“ไม่ เป็นสิ่งที่เจ้าประดิษฐ์ขึ้นขณะนอนหลับใช่หรือไม่?”

“เอ่อ แม้ว่าข้าจะเป็นอัจฉริยะ แต่จ้าก็ยังทําไม่ได้ เช่น เรียนหนังสือในขณะหลับ เว้นแต่จะมีคนคิดค้นอุปกรณ์ VR ที่น่าทึ่งที่สามารถอ่านคลื่นสมองได้”

“VR?…คลื่นสมอง?” เอเลน่าหยุดแล้วแสดงสีหน้าจริงจังขณะที่เธอยื่นสองนิ้วไปข้างหน้าพร้อมกับถามอย่างประหม่าว่า “หลินเซียว เท่าไหร่?”

“สอง”

“ข้าชื่ออะไร?”

“เอเลน่า”

“แล้วข้าเป็นใคร”

“เอ่อ… เจ้าเป็นสาวใช้ที่ดีที่สุดในโลก คนโปรดของข้าเลย!”

“ถุย!”

“ข้าผิดเหรอ?”

“หึม ข้าคิดว่าเจ้าบ้าไปแล้ว พูดคําไร้สาระออก ดูเหมือนว่าเจ้าไม่ใช่ และยังเป็นคนโรคจิคตามปกติ” เอเลน่าส่ายหัวและถอนหายใจ

“โอ้ ดูเหมือนเจ้าจะเป็นห่วงข้านะ”

“ไม่ ข้าไม่สนหรอกว่าเจ้าจะอยู่หรือตาย ข้าแค่กังวลว่าถ้าเจ้าเป็นบ้าและข้าต้องดูแลเจ้าไปตลอดชีวิต ข้าไม่อยากเป็นสาวใช้ของคนบ้าไปตลอดชีวิต”

“หืม?” หลินเซียวคิดอย่างรอบคอบเกี่ยวกับสิ่งที่เธอพูด “ถ้าอย่างนั้นเจ้ากําลังพูดว่าถ้าข้าไม่ได้บ้า แล้วเจ้ายินดีที่จะเป็นสาวใช้ของข้าไปตลอดชีวิตที่เหลือของเจ้า?”

“…”

เอเลน่ากระพริบตาและรู้ตัวว่าเธอหลุด ใบหน้าของเธอแดงก่ำ แต่เธอไม่พบคําใดที่จะตอบโต้ เธอจึงทําได้เพียงใช้ความรุนแรงเพื่อซ่อนความอับอายของเธอ!

“ลามก! ข้า…”

“เฮ้! จะ-เจ้ากําลังทําอะไร? อย่า ข้ายังไม่มีแรง ข้ายัง…อ๊ะ!”

หลินเซียวรู้สึกเจ็บที่เอวของเขาขณะที่ไขมันที่บอบบางบอบบางของเขาถูกเล็บของเอเลน่าจิกความเจ็บปวดนั้นเกือบจะเพียงพอที่จะทําให้เขาร้องไห้

เขามองลงไปที่สาวใช้ที่น่ารําคาญ รุนแรง และเย็นชาและหัวเราะ แม้ว่าร่างกายของเขาจะเจ็บ แต่เขารู้สึกสบายใจอย่างประหลาด

ก่อนหน้านี้ เขาเห็นทุกอย่างที่เอเลน่าทําเพื่อเขา แขนของเธอถูกทําลายด้วยพลังเวทย์มนตร์ ครั้งแล้วครั้งเล่า กระบวนการอันโหดเหี้ยมนั้นเผาไหม้อยู่ในจิตใจของเขา และนี่เป็นครั้งแรกที่เข เห็นเอเลน่าคลังและกังวลในตัวเขา ฉากที่ส่งผลกระทบทําให้เขาไม่สามารถตําหนิเธอได้

เมื่อเทียบกับความเจ็บปวดมากขนาดนี้ก็ไม่มีอะไร

เมื่อหลินเซียวคิดเช่นนั้น วิธีที่เขามองเอเลน่าเปลี่ยนไป เธอกลายเป็นเทพธิดาที่สวยที่สุดในโลกทันที!