Picked up a Demon King to be a Maid - ตอนที่ 312

ตอนที่ 312 – สูตรโกง

สําหรับเหตุผลที่หลินเซียวยุ่งกับเหยาจือ เอเลน่าได้รับคําตอบหลังจากสอบปากคําเขาเมื่อพวกเขากลับถึงบ้าน

เป็นเพราะเขาปรารถนาความงามของเธอหรือไม่?

เป็นเพราะเขาอิจฉาสายเลือดของเธอหรือเปล่า?

หรือเขาสนใจแค่เวทมนตร์?

แน่นอนว่าไม่ใช่สองเหตุผลแรก แต่เป็นเหตุผลที่สาม…. หลินเซียวเป็นคนที่อยู่บ้านตลอดเวลา และชอบทุกอย่างที่เกี่ยวกับเวทมนตร์ เอเลน่ารู้มานานแล้ว แต่เนื่องจากเวทมนตร์ของเขาพัฒนาขึ้นอย่างก้าวกระโดด เมื่อเขาเรียนรู้เวทมนตร์ที่ทรงพลังมากขึ้น มีความเหงาจากการแข็งแกร่งเกินไป ตอนนี้กับเหยาจือ มันเหมือนกับว่าเขาเป็นเด็กที่ได้พบของเล่นใหม่ เขาจะทิ้งมันไว้โดยไม่ตรวจสอบพลังของสายเลือดของเธออย่างละเอียดได้อย่างไร?

ไม่เพียงแค่นั้น ยังมีเหตุผลสําคัญอีกประการหนึ่ง เขาต้องการผูกมิตรกับพี่น้องเหล่านั้น ผู้ที่ถูกเลือก

เขาได้ยินสโนว์พูดถึงก่อนหน้านี้ว่ากรีนตัน เชื่อว่าเหยาจือคือหนึ่งในคําทํานายและเธอมีพลังที่จะกอบกู้โลก

ในเวลานั้น หลินเซียวงงงวยและต้องการถามเพิ่มเติม แต่สโนว์ไม่ต้องการพูดถึงเรื่องนี้อีกต่อไป เนื่องจากเขาพบว่ามันลําบาก เขาจึงทิ้งมันไว้ที่นั่น แต่หลินเซียวไม่เคยลืม และตอนนี้เขามีโอกาสได้ใกล้ชิดกับเธอมากขึ้น เขาจะไม่ปล่อยมันไปง่ายๆ

เขาต้องการช่วยเอเลน่าหาคนทรยศเพื่อที่เขาจะได้เป็นศัตรูกับสมาคมวีนัส ถ้าเหยาจือเป็นผู้ที่ถูกเลือก ไม่มีทางแย่ที่จะเข้าใกล้เธอ เมื่อเหยาจือกลายเป็นผู้มีอํานาจ เขาก็จะได้ประโยชน์จากสิ่งนั้นเช่นกัน

.. เอาล่ะ พูดตามตรง เหตุผลที่แท้จริงคือเพราะเขาต้องการแพะรับบาปตัวใหม่

เขารู้สึกขอโทษที่ใช้ซีซาร์เสมอ เมื่อเทียบกับเหยาจือ มันดูเหมาะสมกว่า เมื่อเหยาจือก้าวขี้นมา เขามีอิสระมากขึ้นและสามารถช่วยเอเลน่าสืบสวนได้อย่างอิสระมากขึ้น

แต่มันเร็วเกินไปที่จะพูดถึงเรื่องนี้ ตอนนี้อุกกาบาตตกลงมาแล้ว

เปลวเพลิงเดิม หินก้อนเดียวกัน การระเบิดแบบเดียวกัน ราวกับย้อนเวลากลับไป และภาพ ยนตร์ถูกเล่นซ้ํา ฉากที่เกือบจะเหมือนกันได้แสดงต่อหน้าพวกเขา ขณะที่เด็กสาวควบคุมอุกกาบาตขนาดใหญ่อย่างแม่นยําแล้วทิ้งลงกลางปล่องภูเขาไฟ

การระเบิดและการสั่นสะเทือนที่น่าสะอิดสะเอียนอีกครั้งทําให้ปากปล่องถ้ําลึกเข้าไปอีก

“นะ-นั่น…”

เอเลน่ากลืนน้ําลายและกระพริบตาขณะที่เธอตกใจกับสิ่งที่เห็น เธอไม่เข้าใจ มีคนแข็งแกร่งอย่างหลินเซียวคนเดียวไม่เพียงพอหรือ? ตอนนี้เหยาจือก็น่ากลัวเช่นกัน?

แตกต่างจากหลินเซียวที่เหยาจือไม่มีพลังสํารองเวทย์มนตร์ที่แข็งแกร่งในตัวเธอ เธอเป็นเพียงระดับห้า ดังนั้นแม้ว่าเธอจะบีบมันออกมาทั้งหมด มันก็ไม่ควรเพียงพอที่จะร่ายเวทย์ระดับเจ็ด แต่เธอทํามัน และสิ่งที่น่ากลัวกว่านั้นคือเธอไม่ได้ใช้พลังเวทย์มนตร์ของเธอเอง แต่เป็นพลังเวทย์มนตร์ที่อยู่รอบตัว!

เอเลน่าสามารถตรวจพบได้ว่าเธอไม่ได้ใช้พลังเวทย์มนตร์ของตัวเองมากเกินไป เธอใช้เวทย์มนตร์จํากัดของเธอเป็นสื่อในการเคลื่อนย้ายพลังเวทย์มนตร์รอบตัวเธอ

เมื่อเปรียบเทียบของหลินเซียว ทุกคนจะใช้แถบมานาสีน้ําเงินของตนเองเพื่อร่ายเวทมนตร์ ในขณะที่เธอดูดซับมานาจากสภาพแวดล้อมของเธอโดยตรง โดยไม่สนใจขีดจํากัดมานาของเธอเอง มันเป็นพลังโกงมากเกินไป!

เธอไม่เพียงสามารถเรียนรู้เวทมนตร์ได้เพียงแค่เห็นมันครั้งเดียว เธอยังมี mp ไม่จํากัดอีกด้วย!

ตามที่คาดไว้สายเลือดของพ่อมดที่นักเวททุกคนปรารถนาทั่วทั้งทวีป

“สายเลือดของพ่อมด เจ้าไปเอามันมาได้ยังไง…” เอเลน่าพึมพํากับตัวเอง

มีตํานานโบราณและลึกลับที่สืบทอดกันในโลกมนุษย์เกี่ยวกับคนที่ชื่อดังชีฉาง คนที่กินเนี้อของเขาจะได้รับความเป็นอมตะ!

หากตํานานเป็นความจริง นั่นหมายความว่าคุณสามารถรับสายเลือดของพ่อมดจากการกินเนื้อของเธอหรือไม่?

“อืม… เนื้อมนุษย์ รสชาติดีไหม?”

เอเลน่าเลียริมฝีปากของเธอโดยไม่รู้ตัวขณะที่เธอมองไปที่เหยาจือ ราวกับว่าเธอกําลังคิดว่าจะอร่อยกว่านี้ ถ้าเธอตุ้นหรือนึ่งเหยาจื่อ…

ไม่มีใครสังเกตเห็นความคิดของเอเลน่า เพราะหลินเซียวและเหยาจืออยู่ในสภาพผิดปกติ 

ดวงตาของเหยาจือยังคงเป็นสีขาวและเธอยังไม่รู้สึกว่าเป็นมนุษย์

แม้ว่าเธอจะมีสายเลือดของพ่อมดและสามารถร่ายเวทย์มนตร์เหนือเธอได้ 2 ระดับ แต่ร่างกายที่บอบบางของเธอก็ยังคงรับภาระหนัก เธอเซไปมาและเกือบจะล้มลง แต่เธออดทนและจับเข่าข้างหนึ่งไว้ เธอวางมือทั้งสองข้างไว้อีกข้างหนึ่ง และใช้ดวงตาสีขาวของเธอจ้องไปที่หลินเซียวราวกับว่าเธอกําลังรอเวทมนตร์ต่อไปของเขา

“ฮ่าฮ่า! ฮ่าๆๆๆ!”

“น่าสนใจ มันน่าสนใจเกินไปแล้ว!”

หลินเซียวเข้าใจการจ้องมองของเธอที่เต็มไปด้วยความคาดหวัง

หลินเซียวหัวเราะ ในขณะที่เขาโยนแจ็คเก็ตของเขาไปข้างหลังเขาโดยไม่ตั้งใจ ร่างกายของเขาสั่นสะท้าน ทุกเซลล์ของเขาโพล่งออกมาด้วยเสียงหัวเราะอย่างมีความสุข

นานแค่ไหนแล้วที่เขาไม่ได้เจอคนที่แข็งแกร่งขนาดนี้?

นานแค่ไหนแล้วตั้งแต่ครั้งสุดท้ายที่เขาถึงขีดจํากัด?

เขาจะชนะอย่างง่ายดายทุกครั้ง เพราะเขายังไม่สามารถดึงพลังทั้งหมดของเขาออกมาได้ หรือเขาไม่สามารถใช้พลังทั้งหมดของเขาได้เนื่องจากสถานการณ์ ดังนั้นแม้ว่าเขาจะชนะ เขาก็ไม่สามารถสนุกกับมันได้

ในที่สุดเขาก็ได้พบกับคู่ต่อสู้ที่เทียบเคียงได้ เขาจะไม่รู้สึกตื่นเต้นได้อย่างไร?

“เหยาจือ ข้าเข้าใจ เธอคงอยากรู้ขีดจํากัดของตัวเองใช่ไหม”

เมื่อเผชิญกับการแสดงออกที่ไร้ชีวิตชีวาของเธอ ราวกับว่าเธอไม่เข้าใจเขา แต่เขายังคงพูดอย่างตื่นเต้นไม่หยุด

เขารู้ว่าเหยาจือได้ยินเขา เพราะสายตาของเธอเต็มไปด้วยจิตวิญญาณการต่อสู้

จิตวิญญาณการต่อสู้ที่ร้อนแรง!

“เหยาจือ เจ้าไม่คิดว่าข้าจะร่ายเวทย์ระดับเจ็ดได้ใช่ไหม”

“ใช่ จริงๆ แล้วข้าที่แข็งแกร่งมากเช่นกัน บางทีอาจจะมากกว่าเจ้า เจ้าอาจไม่พอใจและต้องการเลียนแบบข้าต่อไปและเรียนรู้เวทมนตร์ทั้งหมดของข้า จนกว่า… เจ้าจะเอาชนะข้าได้ใช่ไหม”

“ฮ่าฮ่า เยี่ยม! มาดูกันว่าเจ้าจะทําได้ไหม!”

“วันนี้ข้าจะอยู่กับเจ้าจนจบ!”

เขาหลับตาและรวบรวมพลังเวทย์มนตร์พร้อมกับลมหายใจของเขา เขาปิดทุกสิ่งรอบตัวเขา และทําสมาธิอย่างที่ไม่เคยมีมาก่อน

เมื่อเขาลืมตาขึ้นอีกครั้ง ร่างกายของเขาก็ถูกเผาไหม้ไปด้วยเปลวเพลิง!

นี่อาจเป็นขีด จํากัด ของเขาหรือไม่?

“เวทมนตร์ระดับแปด มังกรแห่งการล่มสลาย!”