Picked up a Demon King to be a Maid - ตอนที่ 288

“ โอ้ใช่ ข้าได้ยินมาว่าเด็กคนนั้นชอบเจ้าหญิงแห่งอาณาจักรฉินผู้ยิ่งใหญ่ เชนไตหยิน ดูเหมือนว่าเขาจะสารภาพและถูกปฏิเสธด้วยซ้ำ…มันเกิดขึ้นจริงเหรอ?”

“…”

เอเลน่าไม่ตอบสนอง แต่เธอโกรธ

“ ดูเหมือนว่าจะเป็นเรื่องจริง…ช่างเป็นเรื่องตลก เขาไม่รู้หรือไงว่า เป็นไอหยินเป็นคู่ หมั้นของเจ้าชายซีซาร์? แม้ว่าจะไม่มีการหมั้นหมาย แต่เซนไตหยินก็เลือกชีซาร์ไม่ใช่ขยะเหมือนเขา เขาเป็นแค่คนโง่ที่ไม่รู้ที่อยู่ของตัวเอง”

“อะไร?”

เมื่อได้ยินเอเรอสินเยาะเย้ยหลินเยียวไม่หยุด เอเลน่าก็ขมวดคิ้วและต้องการตอบโต้ แต่เธอไม่สามารถพูดอะไรได้เพราะเธอพูดไม่เก่ง

ทําไมผู้หญิงคนนี้ถึงพูดถึงหลินเซียวแบบนั้น เขาทําให้เธอขุ่นเคือง?

“ อะไรเจ้าอยากจะพูดแทนนายของเจ้า?” เมื่อเอเวอสินเห็นเธอโกรธ เธอก็ส่ายหัวอย่างเหยียดหยาม” ข้าเกือบลืมไปแล้วว่าเจ้าสองคนมีความสัมพันธ์ที่ดีมาก…เอเลน่า เจ้าขอบอยู่กับเจ้า นายของเจ้ามากที่สุดใช่ไหม”

“ ฮะ? เจ้ากําลังพยายามจะพูดอะไร”

“ ไม่มีอะไรข้าแค่คิดว่าหลินเชียวที่เป็นผู้ชายเหมือนกัน การที่มีสาวใช้สวยอยู่กับเขาทั้งกลางวันและกลางคืนคอยปรนนิบัติเขาทั้งซ้ายและขวามันยากที่จะอดกลั้นเอาไว้ อิอิหลังจากหลงในตัณหาแม้แต่ศูนที่มีอํานาจมากที่สุดก็ยังสูญเสียแรงจูงใจและกลายเป็นขยะนอกจากนี้ เขาไม่ได้ มีอะไรมากมายตั้งแต่แรก”

“ เจ้า เจ้า!”

ใบหน้าของเอเลน่าแดงระเรื่อตัวยความโกรธ

เป็นเรื่องจริงที่ หลิเนเขียวเป็นขยะโดยไม่มีแรงจูงใจใด ๆ แต่… เอเลน่ามักจะรู้สึกเหมือนว่าเธอเดินลงน้ำเมื่อพูดมัน ชัดเจนว่าเขามีจุดแข็งมากมายขนาดนี้ เธอจะทําให้เขาแย่ลงจนไม่เหลืออะไรได้อย่างไร?

“ เจ้า เจ้าไม่เข้าใจอะไรเลย ทําไมเจ้าถึงดูถูกเขา? เจ้าคิดว่าเจ้าเป็นใคร?”

“ เอ๊ะ? เจ้าจําข้าไม่ได้เหรอ” เอเวอินพูดอย่างเย็นชาและตอบอย่างช้าๆ “ ข้าเป็นฮีโร่สํารองของกรีนตัน ฮีโร่สํารองเอเวอลิ้น”

“ฮีโร่สํารอง?”

ทันใดนั้นเอเลน่าก็สูญเสียโฟกัสและจําบางสิ่งได้

หลินเซียวเคยบอกว่าความฝันของเขาคือการเป็นฮีโร่สํารองและผู้หญิงที่เรียกว่าเอเวอลินต่อหน้าเธอก็

เอเวอสิ้นอายุประมาณ 30 ปีผมยาวสีน้ำตาลเข้มและคางแหลม เธอเป็นคนสวยอย่างไม่ ต้องสงสัย แต่ก็ตตุร้ายไม่ว่าจะเป็นดวงตาที่เชิดขึ้นหรือน้ำเสียงที่มีพลังมันทําให้ผู้คนไม่สบายใจเพราะออร่าของเธอคมชัดมาก

ฮีโร่ตัวสํารองคนนี้แตกต่างอย่างสิ้นเชิงกับภาพลักษณ์ที่หลินเยี่ยวมี

“ ฮึมดูเหมือนเจ้าจะเป็นสาวใช้ที่ไม่รู้อะไรเลย ลืมมันไปไม่มีประเด็นที่จะบอกเจ้าเกี่ยวกับเรื่องนี้ ”

เมื่อเอเวลินเห็นเอเลน่าค้างไป เธอคิดว่าเธอกลัวจนเสียสติจึงไม่รบกวนเธออีกต่อไปและหันกลับไปเดินไปหาพระเอกขี้เมาพร้อมกับบ่นพึมพํา

พวกเจ้าไร้ประโยชน์พวกเจ้ามีอํานาจแต่ยังไม่เต็มใจจ่าย เหตุผลที่มนุษยชาติถูกปราบโดยปีศาจมาโดยตลอดเป็นเพราะคนอย่างหลินเชียวและเราต้องพึ่งพาพันธมิตรและคริสตจักรเพื่อนวันเพื่อให้มีชีวิตอยู่ต่อไปไร้ประโยชน์เพียงใด!”

บางทีเอเวอลีนอาจพูดแบบนั้นเพื่อให้เอเลน่าได้ยินหรือเป็นเพราะคนขี้เมาที่ไร้ประโยชน์อย่างไรก็ตามเธอเดินไปข้างๆ กรีนตัน และใช้พลังของเธอเพื่อประคองนักรบที่มีขนาดใหญ่กว่าเธอหลายเท่าและเดินกลับมา

บางที่กรีนตันพูดถูก มีเพียงซีซาร์เท่านั้นที่มีความรับผิดชอบสูง คนอื่น ๆ ก็ขาดแคลนเช่นกัน!

ที่จริงแล้วเอเวอลินไม่ได้กําหนดเป้าหมายไปที่หลินเซียว เธอเพิ่งได้ยินบางสิ่งจากคนอื่นและโกรธ

หากทุกคนมีแรงบันดาลใจและทํางานหนักเช่นเดียวกับซีซาร์ กรีนตันก็ไม่ต้องเสี่ยงชีวิตเพื่อเป็นวีรบุรุษที่ไร้สาระและทุ่มเทให้กับขุนนางเก่าของสําอาณาจักรพันธมิตร

“ กลับไปหานายที่ไร้ประโยชน์ของเจ้าซะ”

เอเวอลินอุ้มกริ่นตันที่หมดสติและเดินผ่านเอเลน่าไป เธอมองไปที่เอเลน่าอย่างดูถูกเหยียดหยามและพูดเบา ๆ

“ โอ้ใช่นายของเจ้ายังไม่ได้ไปรับรองหลังจากได้รับตราผู้ตรวจสอบพันธมิตรใช่ไหม? เขาไม่ใช่ แค่ไร้ประโยชน์ แต่ยังเป็นคนขี้ขลาดด้วย”

“ ไม่ เขาแค่ขี้เกียจเกินไป!” เอเลน่าพูดตะกุกตะกักในการตอบสนอง

หลินเซียวไม่ใช่คนขี้ขลาดหากเป็นเพราะคนที่เขาห่วงใยเขาจะไม่ยอมถอยไม่ว่าศัตรูจะแข็งแกร่งแค่ไหนก็ตาม! เหตุผลเดียวที่เขายังไม่ทําก็เพราะเขาขี้เกียจ

เอเลน่าแก้ตัวสําหรับคนลามก

“ขี้เกียจ? ยิ้มโอเคแล้ว” เอเวอลินชะลอตัวลงและพูดโดยไม่หันกลับไปมองว่า “ มีภารกิจกา รสืบสวนระดับ S อยู่และขาดคนหากเจ้านายของเจ้าสนใจเขาสามารถบองตูได้… แต่ถึงเขาจะไป เขาก็ไม่ได้ช่วยอะไรมาก”

“ เอเวอลิน เจ้ากําลังคุยกับใครอยู่? เฮ้ ”

ขณะที่เธอพูด กรีนตันที่เธอแบกไว้บนไหล่ของเธอก็เรอออกมาและค้นพบเอเลน่า เขาสูดอากาศด้วยจมูกสีแดงของเขาและเบิกตากว้างทันทีขณะที่เขาร้องไห้ออกมาขณะนอนอยู่บนหลังของ เอเวอลิน

“ เฮ้แมวเหมีน เจ้ากล้าจ้องข้าแบบนั้นได้ยังไง? เจ้ากล้าดูถูกมนุษย์! เอเวอลินหยิบดาบของข้ามา ข้าจะโค่นเธอ!”

“ เอ๊ะ?”

หัวใจของเอเลน่าเต้นเร็วและเริ่มมีเหงื่อออกเมื่อเธอได้ยินเช่นนั้น

ไม่ว่าเขาจะเมาแค่ไหนเขาก็ยังเป็นวีรบุรุษที่แข็งแกร่งที่สุด เขาจะมองไม่เห็นการปลอมตัวของเธอได้อย่างไร?

ถ้ากรีนตันสู้ที่นี้ เธอจะไม่สามารถต้านทานได้และจะตาย

เธอควรทําอย่างไร?

“ เจ้าโง่ เจ้าเสียดาบไปแล้ว! ข้าต้องบอกเจ้ากี่ครั้งก่อนที่เจ้าต้องเผชิญกับความจริง” ในตอน นั้นเอเวอลินขัดจังหวะเขา “ เธอเป็นสาวใช้ของหลินเซียวไม่ใช่ปีศาจ เจ้าเมาเกินไป”

“ ไม่ใช่ปีศาจ? ไม่เป็นไปไม่ได้เธอเป็นปีศาจ! ข้าได้กลิ่นเหม็นของแมวแล้ว! เอเวอสิน เอาดาบของข้ามา ข้าจะโค่นเธอ!”

“ ข้าบอกแล้วว่าเจ้าทําดาบของเจ้าหาย!”

ข้าไม่สน ให้ข้าใช้เทคนิคการฆ่าตัวตายที่ทรงพลังที่สุดของข้าเพื่อกําจัดแมวเหมีนตัวนั้น!ข้า…“

“ ไอ้โง่! หลับ ไปซะ!“

เอเวอลินกําหมัดแน่นและขัดมันลงบนใบหน้าของเขาโดยตรงและเขาก็ทรุดตัวลงอย่างไม่หยุดนิ่ง

เอเวอลินน่าจะเป็นคนเดียวในโลกที่กล้าปฏิบัติกับวีรบุรุษแบบนั้น

เธอชัดกรีนตีนสลบด้วยหมัดเดียว จากนั้นเธอก็ส่ายหัวและถอนหายใจเธอไม่สนใจเอเลน่า และค่อยๆหายไปในขณะที่อุ้มกริ่นตัน

เมื่อดวงอาทิตย์ตกไปทางทิศตะวันตก ความมีดก็ตามมาและเอเลน่าที่กําลังออกไปข้างนอกก็รู้ สึกได้ถึงลมยามเย็นที่เย็นยะเยือกทะลุกระดูกของเธอ เธออดไม่ได้ที่จะกอดตัวเองและไม่กล้าแสดงท่าที่นุ่มบ่ามแม้ว่าทั้งสองจะหายไปแล้วก็ตาม

ความกลัวทําให้ร่างกายของเธอสั่นสะท้าน

ถูกพระเอกมองผ่านและถูกขู่ว่าจะถูกโค่น ปีศาจตัวไหนูจะไม่กลัวอย่างไร้ปัญญา? มันเป็นความกล้าหาญของเธอที่ยังคงยืนหยัดอยู่ได้และไม่ทรุดลงกับพื้นแต่

ใครสามารถช่วยเธอได้บ้าง? เธอไม่สามารถขยับได้อีกต่อไปถ้ามันยังคงเป็นแบบนี้ เธออาจจะต้องยืนอยู่ที่นี้ทั้งคืน

“ เฮ้ เจ้าคุยกับใครก่อนหน้านี้? สองคนนั้นเป็นใคร?”

ตอนนั้นเธอได้ยินเสียงปลอบโยนจากด้านหลัง