Picked up a Demon King to be a Maid - ตอนที่ 286

ท้องฟ้าเริ่มมีดและพระอาทิตย์กําลังตกดิน

ในพริบตางานเลี้ยงก็เกือบจะสิ้นสุดลง

เอเลน่าเดินออกจากห้องจัดเลี้ยงที่มีเสียงดังและยืนอยู่ตรงทางเดินยาว เธอยืนพิงราวบันได และมองไปที่ดวงอาทิตย์ตกด้วยความงุนงง

ไม่มีใครอยู่รอบ ๆ เอเลน่ามีความสุขกับลมยามค่ําคืนที่เย็นสบาย เธอไม่รังเกียจลมที่พัดผมห น้าม้าและกระโปรงของเธอไปรอบ ๆ

หลังจากออกจากงานเลี้ยงที่มีเสียงดังและอยู่คนเดียวในที่สุดก็รู้สึกผ่อนคลายมากขึ้น

เอเลน่าจับราวบันไดแล้วเอนตัวข้ามมันปลดเปลื้องภาระออกจากอกแล้วมองออกไป

ในสวนมีต้นไม้หน้าตาไม่ซ้ำใครหลายต้นโดยมีต้นดอกไม้หลากสีอยู่รอบ ๆ ภายใต้แสงแดด สีทองยามเย็นข่างสวยงามแปลกตา หญ้าสีเขียวชอุ่มถูกแบ่งออกเป็นสี่เหลี่ยมจัตุรัสข้างถนนลาด ยางและทําให้ดูเหมือนเป็นระเบียบเรียบร้อยและสง่างาม นอกจากนี้ยังมีปลาสวยงามหลาย ตัวว่ายอย่างสบาย ๆ ในสระน้ำรูปสี่เหลี่ยมผืนผ้าตรงกลาง

สวนมีขนาดกว้างขวางมากประตูพระราชวังสีขาวน้ํานมสลักด้วยการออกแบบที่สวยงาม เสา หินได้รับการออกแบบตัวยความระมัดระวังสูงสุดและแสดงให้เห็นถึงความสง่างามและอํานาจของราชวงศ์

แม้ว่าสถานที่แห่งนี้จะไม่โอ่อ่าเหมือนวังปีศาจ แต่ในสังคมมนุษย์นี่คือหนึ่งในสวนขั้นนําซึ่ง ดีกว่าบ้านของหลินเชียวหลายร้อยเท่า

เมื่อพูดถึงเรื่องนี้โชคชะตาก็เปลี่ยนไปในทางแปลก ๆ

ใครจะคิดได้ว่าเธอลูกสาวของราชาปีศาจจะกลายเป็นสาวใช้ของมนุษย์และติดตามเจ้านาย ของเธอไปงานเลี้ยงที่วังหลวงและยืนพิงราวบันไดอย่างเดียวดาย?

ไม่มีใครเชื่อแม้ว่าเธอจะพูดก็ตาม

“ เฮ้อ ขากําลังทําอะไรอยู่นะ”

เอเลน่าหัวเราะกับตัวเองและส่ายหัวอย่างช่วยไม่ได้

เธอไม่เข้าใจว่าทําไมเธอต้องทะเลาะกับหลินเซียวก่อนหน้านี้ ทําไมเธอถึงพูดสิ่งเหล่านั้นและ บังคับให้หลินเซียวตอบเธอ?

เป็นเพราะเธอทนไม่ได้ที่จะถูกทําให้อับอาย?

นั่นเป็นเหตุผลที่เธอให้ แต่หลังจากสงบลงมันกลับไม่รู้สึกถูกต้อง

กี่ครั้งแล้วที่ไอ้ลามกนั้นทําให้เธออับอาย? ก่อนอื่นอย่าพูดถึงความอัปยศอดสูทางร่า งกายเนื่องจากคนลามกขอบหน้าอกของเธอและมักจะเอาเปรียบเธอทั้งนั้น เธอจึงค่อยๆขึ้นกับมัน – ดังนั้นการพูดถึงความอัปยศทางจิตใจ

นับตั้งแต่พบเขา เขาไม่เคยมีทัศนคติที่ดีต่อเธอแม้ว่าจะมีหลายครั้งที่เขาอ่อนโยน แต่ส่วนใหญ่ เป็นการเยาะเย้ยและการล่วงละเมิดทางวาจาพวกเขามีข้อโต้แย้งมากเกินไป คําหยาบคาย ล้อเล่น ข่มขู่ คําพูดหงินเขียวแย่กว่ามาก!

แต่คราวนี้ ทําไมเธอถึงโกรธแค่นี้ล่ะ?

“ ข้าเป็นคนโลภนิดหน่อย… “

เหตุผลที่เธอโกรธอาจเป็นเพราะเธอห่วงใย

หากเป็นครึ่งปีที่แล้วไม่ว่าหสิ้นเชียวจะสารภาพกับเธออย่างจริงจัง คุกเข่า กอดขา เธอก็ไม่ได้ สนใจหรือโกรธ เธอไม่จําเป็นต้องพิจารณาถึงการยอมรับมันหรือไม่ เธอก็จะเพิกเฉยและ มองลงไปที่เขาอย่างดูถูกว่ามันเป็นปฏิกิริยาทางสรีรวิทยาของสัตว์ที่ต่ำต้อย

นั่นเป็นวิธีที่เธอควรทําตัวเป็นราชาปีศาจ แต่ตอนนี้ตอนนี้เธอทําตัวเหมือนเด็กผู้หญิงในวัย แรกรุ่นรู้สึกโกรธเพราะคําสารภาพที่ไร้ความรับผิดชอบของเขา นั่นคืออะไร?

แม้ว่ามันจะเป็นคําพูดที่ไร้ยางอาย แต่ทําไมเธอถึงโกรธ?

ถ้าเธอไม่สนใจจริงๆทําไมเธอถึงบังคับให้หลินเซียวตอบเธอ?

ไม่ว่าหลินเซียวจะจริงจังหรือไม่มันทําให้เธอแตกต่างอะไร?

หลินเซียวบอกแล้วว่าเขาชอบเซนไตหยิน แต่เธอกลับบังคับเขาอย่างโง่เขลา ให้เขาสัญญาตลอดชีวิต ขอให้เขาอย่าทําให้เธอเสียความรู้สึก

ทําเพื่ออะไร?

นั่นไม่ได้หมายความว่าเธอต้องการเขา?

เธอไม่ต้องการถูกบีบโดยเขนไดหยิน เธอไม่ต้องการเป็นเพียงภาพประกอบ เธอไม่ต้องการ กมองว่าเป็นเพียงสาวใช้ที่สวยงามของหลินเซียว เธอสนใจว่าเขาปฏิบัติต่อเธออย่างไร เธอห่วงใย ตําแหน่งของเธอในหัวใจของหลินเชียว

ความห่วงใยของเธอหมายความว่าเธอได้พัฒนาความรักที่ขาดไม่ได้…

“ เฮ้อ ข้าเป็นคนง่เง่าจริงๆ ถ้ายังเป็นแบบนี้ต่อไป ข้าจะกลายเป็นสาวใช้ที่ว่านอนสอนง่ายและเชื่อฟังไม่ช้าก็เร็ว”

เอเลน่าตะคอกและไล่ความรู้สึกที่ไม่สามารถตอบได้เหล่านั้นออกไป เธอเคลียร์ความคิดและ เพลิดเพลินไปกับทิวทัศน์ที่สวยงามที่เป็นของเธออย่างเงียบ ๆ

“ โอ้!!!”

“องค์หญิงเซนไตหยิน!!”

เสียงดังกึกก้องจากห้องจัดเลี้ยง เอเลน่าสนใจเสียงเหล่านั้นและมองย้อนกลับไปอย่างอยากรู้อยากเห็น แต่เห็นผู้คนจํานวนมากและมองไม่เห็นจูบที่น่าตกใจกลางฟลอร์เต้นรํา

“ ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น เขาจะต้องมีความสุขตราบเท่าที่เขาสามารถเต้นรําและกอด เขนไตหยิน เฮ้อ เป็นผู้ชายเรียบง่ายจริงๆ”

แม้ว่าเธอจะมองไม่เห็น แต่เอเลน่าก็รู้ว่าสองคนนั้นน่าจะจีบกันและมีบางอย่างที่น่าอิจฉาที่ทํา ให้เกิดความวุ่นวาย แต่มันไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกับเธอ เธอเป็นเพียงสาวใช้ ไม่ว่าหน้าอกของเธอจะ ใหญ่แค่ไหนและเธอสวยแค่ไหนเธอก็เทียบไม่ได้กับเจ้าหญิงที่มีสีสัน

“ อื้อ!”

ขณะที่เอเลน่ากําลังปล่อยให้จินตนาการของเธอโลดแล่นจู่ๆเธอก็สังเกตเห็นคนแปลก ๆ สอ งคนในสวนชายและหญิง ชายคนนั้นกําลังหมอบกราบอยู่บนพื้นดินและส่งเสียงดังอย่างไม่พอใจ ผู้หญิงคนนั้นตบหลังของเขาและหยอกเย้าเขา

สิ่งที่แปลกก็คือตามเรดาร์เวทมนตร์ของเอเลน่า ชายคนนั้นมีออร่าที่แข็งแกร่งและดูเหมือนจะเป็นนักรบระดับเก้า!

อะไรนะ?

ระดับเก้า!?

“พอได้แล้ว! ท่านชอบสูบบุหรี่ ข้าไม่เคยหยุดท่านเลยเนื่องจากท่านเสพติดและมันช่วยไม่ได้ที่ ท่านจะใช้ออร่าโดยไม่สูบบุหรีไม่ได้ แต่ทําไมท่านถึงเลิกดื่มไม่ได้? สูบบุหรี่และต็ม ท่านคิดว่าชีวิต ของท่านยืนยาวเกินไปหรืออะไร!?

ผู้หญิงทุบหลังผู้ขายแทนที่จะช่วยให้เขาอาเจียนมันเหมือนเป็นการลงโทษทุกกําปั้นแรงมาก และเสียงดัง

มันมีดลงดังนั้นเอเลน่าจึงมองไม่เห็นรูปร่างหน้าตาของพวกเขา แต่ตกใจในพละกําลังของพวกเขาเธอจึงไม่กล้าส่งเสียงและฟังบทสนทนาของพวกเขา

“ กรีนตัน ท่านเป็นวีรบุรุษที่ขี้เกียจที่สุดคนหนึ่งจริงๆ! การเมาและอาเจียนในวังหลวง มันทุเรศมาก!”

“ เอเวอลิน เอเวอดินจัง เอ่อ…เจ้าพูดถูกข้าไม่มีประโยชน์จริงๆ…เฮ้อ…”

ชายคนนั้นถอนหายใจและเดินต่อไปเป็นระยะ สิ่งนั้นทําให้ผู้หญิงโกรธและรู้สึกอยากจะทุบเขาให้ตาย

“ ท่านถอนหายใจเพื่ออะไร? ท่านไม่ได้สูญเสียอาวุธหรือ? ซื้อใหม่สิ!”

“ แต่นั่นไม่ใช่อาวุธธรรมดาและไม่มีใครแทนได้… อ็อก!”

“ ถุย! มันไม่ได้เป็นเพียงตาบศักดิ์สิทธิ์ ท่านไม่ได้ต่อสู้มาก่อนที่จะมีมัน? มั่นใจตัวเองหน่อย!”

“ เอ่อ แต่เอเวอลินนั่นคือดาบศักดิ์สิทธิ์ ดาบศักดิ์สิทธิ์… อ็ออกกกก”

เมื่อเห็นว่าเขายังคงไม่เสร็จสิ้น เอเวอดินก็ไม่ได้กังวลกับการทุบเขาอีกต่อไปและชี้ไปที่จมูกของเขา

“ กรีนดัน อาจารย์รูพูดถูกแม้ว่าท่านจะได้รับตําแหน่งวีรบุรุษ แต่ท่านก็ยังคงเป็นเด็กที่ไร้ประโยชน์และจะไม่มีวันกลายเป็นวีรบุรุษที่แท้จริง!”

“ เอเวอดิน”

หลังจากทะเลาะกันในที่สุดเอเลน่าก็ค้นพบตัวตนของเขาและรู้สึกหนาวสั่น

เธอได้ยินถูกต้องหรือไม่?

ไอ้ขี้เมาบนพื้นนั่นคือวีรบุรุษกรีนตัน!?