Picked up a Demon King to be a Maid - ตอนที่ 272

เชนไตหยินจ้องมองเขาอย่างเย็นชาและไม่ตอบโต้ แต่หรี่ตาและพูดทีละคำ

“ เชนไตเจียงเลิน เนื่องจากเจ้าไม่ได้สัมผัสเขาข้าจึงเมตตา ตัดแขนเสื้อของเจ้าเท่านั้น ถ้าเจ้าสัมผัสเขาข้าจะหักแขนเจ้าข้างหนึ่ง ถ้าเจ้ากล้าทำร้ายเขา .. ข้าจะเอาชีวิตที่ไร้ค่าของเจ้า !”

“คุณหนู…?”

เมื่อรู้สึกถึงเจตนาฆ่าที่มาจากเชนไตหยิน เชนไตเจียงเลินตัวสั่นและอดไม่ได้ที่จะคุกเข่าลงบนพื้น แม้เชนไตหยินเดินเข้าไปในห้องโถงแล้ว เขายังไม่มีแรงที่จะลุกขึ้นยืน

อีกด้านหนึ่งเซียวฮัวเดินมาหาเขาและมองลงมาที่เขาจากด้านบน เธอพึมพำอย่างไม่ไยดี

“ อา เจียงเลิน เจ้าเป็นคนโง่จริงๆ เจ้ามักจะรังแกคนอ่อนแอโดยอาศัยอิทธิพลของคุณหนู คุณหนูนั้นเบื่อหน่ายตัวเจ้ามาระยะหนึ่งแล้ว แต่เพราะนายท่าน เธอจึงยังไม่ขับไล่เจ้า แต่วันนี้เจายั่วยุคนรักที่มีค่าของคุณหนู … เจ้าไม่รู้สถานะของเจ้าจริงๆ!”

เซียวฮัวส่ายหัวซ้ำแล้วพูด

“ เจียงเลิน เจ้ารู้อะไรไหม? แม้แต่ข้าก็ไม่กล้าที่จะรุกรานเด็กยากจนคนนั้นง่ายๆ ถ้าข้าสัมผัสเขา คุณหนูจะ… แต่เจ้า? เจ้าไม่เพียงแต่ไม่สำนึกผิด แต่เจ้ายังนำนายท่านออกมาขู่เธออีกด้วย คุณหนูใจดีเกินไปที่ไม่ตัดมือสกปรกออกไป!”

“ เจ้าว่ายังไงนะ…คนรัก”

“ ฮึ่ม เจ้าจะไม่เข้าใจแม้ว่าข้าจะบอกเจ้า  เจ้าควรรีบหนีกลับบ้านไปวะ อย่าทำให้คุณหนูอายอีกเลย”

เมื่อพูดอย่างนั้น เซียวฮัวก็ดึงเหรียญทองออกมาหนึ่งกำมือจากกระเป๋าของเธอและโยนมันไปที่ใบหน้าที่น่าสมเพชของเขา จากนั้นก็ถอยหลังไปสองก้าวด้วยความรังเกียจและหันหลังกลับ ตามเชนไตหยินไป

ด้วยความฉลาดของเชนไตเจียงเลิน ไม่มีทางที่เขาจะเข้าใจสถานะของหลินเซียวในหัวใจของเชนไตหยิน ยิ่งความสัมพันธ์ของพวกเขาหายวับไปและไม่สามารถเกี่ยวได้มากเท่าไหร่ มันก็ยิ่งทำให้พวกเขาโกรธและไร้เหตุผลมากขึ้น

เชนไตหยินไม่มีทางที่จะคบกับหลินเวียวได้ดังนั้นเธอจึงรักทุก ๆ วินาทีที่เธอใช้ร่วมกับเขา แต่เชนไตเจียงเลิน คนโง่คนนี้พยายามที่จะใช้ประโยชน์จากตำแหน่งของเขาเพื่อกลั่นแกล้งหลินเซียวซึ่งเหมือนกับการแตะต้องเธอ การไม่ฆ่าคนโง่ในจุดนั้นก็เป็นการแสดงให้เห็นถึงความยับยั้งชั่งใจที่ดีเยี่ยมแล้ว

ด้วยความเป็นห่วงคุณหนูของเธอ เซียวฮัวก็เดินตามเธอเข้าไปในห้องจัดเลี้ยง แต่แน่นอนว่าการปรากฏตัวของเธอมักจะแผ่วเบาและไม่มีใครสังเกตเห็นเธอ

ในที่สุดงานเลี้ยงก็เริ่มขึ้นอย่างเป็นทางการ!

แขกไปที่โต๊ะสี่เหลี่ยมตัวหนึ่งรอบ ๆ ห้องโถงและนั่งลงตามที่นั่งที่ถูกจัดไว้

เชนไตหยิน เดินไปจนสุดทางด้านหน้าห้องโถงและนั่งที่โต๊ะที่โดดเด่นที่สุดโดยนั่งข้างๆเธอคือเจ้าชายซีซาร์ที่หล่อเหลาโดยมีเจ้าหญิงเพลลี่อยู่ข้างๆและสำหรับผู้ติดตามของซีซาร์ …

แม้ว่าโรซี่จะได้รับคำเชิญ แต่เธอนั่งค่อนข้างไกลไม่สามารถร่วมโต๊ะกับซีซาร์ได้ ต้องนั่งร่วมกับเจ้าหน้าที่และขุนนางที่มีฐานะเท่าเทียมกัน ที่นั่งของเธอล้อมรอบไปด้วยกลุ่มผู้เฒ่าผู้แก่จ้องมองซีซาร์อย่างดุร้าย เธอทำหน้าบึ้งตึงอยู่คนเดียวแม้ว่าเพื่อน ๆ ของพ่อเธอจะทักเธอ เธอก็ไม่สนใจพวกเขา

โต๊ะได้รับการตกแต่งด้วยเครื่องใช้บนโต๊ะอาหารที่สวยงาม จานอาหารอร่อยถูกเสิร์ฟทีละจานกลิ่นของอาหารที่โชยไปในอากาศและบรรยากาศของสถานที่จัดงานก็อบอุ่นมากขึ้น

องค์ราชาปรากฏตัวช้า แม้ว่างานเลี้ยงจะเริ่มขึ้นแล้ว แต่ก็ไม่มีใครรีบกินดังนั้นพวกเขาจึงแลกเปลี่ยนความพึงพอใจกับเพื่อนร่วมโต๊ะและยกแก้วขึ้น

งานเลี้ยงของขุนนางไม่ใช่แค่การกินดื่มและเต้นรำเท่านั้น มันเป็นวิธีการเชื่อมต่อเสริมสร้างความสัมพันธ์หาพันธมิตรและเติบโตในอำนาจ ดยุค ขุนนาง เจ้าหน้าที่ ทุกขนาดทุกคนมีวาระของตัวเองและต้องการใช้โอกาสนี้เพื่อรับข้อมูลเพิ่มเติม

เช่นเดียวกับคนอื่น ๆ เชนไตหยิน และซีซาร์แลกเปลี่ยนความคิดเห็นอย่างสุภาพและบางครั้งก็พูดคุยกับผู้คนที่โต๊ะของพวกเขาในขณะที่พวกเขารอการมาถึงขององค์ราชา

ในระหว่างการสนทนา เชนไตหยินดูฟุ้งซ่านเล็กน้อย แสร้งยิ้มเพื่อรับมือกับการสนทนาขณะที่จ้องมองไปที่วัยรุ่นชายอีกคน ต้องการทราบว่าเขากำลังทำอะไรอยู่

ซึ่งแตกต่างจากเด็กร่ำรวยเหล่านั้น หลินเซียวซึ่งเป็นสามัญชนถูกวางไว้ในมุมมืดร่วมโต๊ะกับเด็กเล็ก ๆ ของชนชั้นสูง

เขาไม่พอใจในเรื่องนั้น

การนั่งอยู่ที่มุมหนึ่งและไม่ดึงดูดความสนใจให้กับตัวเองเป็นผลลัพธ์ที่เขาต้องการมากที่สุด ช่วยเขาได้มากและที่สำคัญที่สุดเขาสามารถกินได้อย่างไร้กังวลโดยไม่ต้องกังวลกับสายตาของคนอื่น!

โต๊ะนี้เต็มไปด้วยอาหารชาววังแท้ๆ!

เนื้อย่างที่ดีที่สุด อาหารชั้นเลิศที่มีกลิ่นหอมอาหารรสเลิศ สุราชั้นดีพร้อมกับสาวใช้ที่มาด้วย นี่เป็นสวรรค์บนดิน!

“ เอเลน่า มันจะวิเศษแค่ไหนถ้าสักวันเจ้าสามารถทำอาหารอร่อย ๆ ให้ข้าได้ด้วย!” หลินเซียวมองไปที่โต๊ะอาหารอันโอชะดวงตาของเขาเปล่งประกาย เขาก็ทิ้งการเผชิญหน้าที่ไม่พึงประสงค์มานานแล้ว!”

ดังคำกล่าวที่ว่าในการจับหัวใจของผู้ชาย คุณต้องจับท้องของเขาก่อนและนี่คือสิ่งที่เชนไตหยินสามารถทำได้ดีกว่าเอเลน่าถึงหมื่นเท่า

เธอไม่เพียงแต่เป็นคนทำอาหารที่ดีที่สามารถทำอาหารอร่อย ๆ ให้กับหลินเซียวได้ เธอยังสามารถเชิญเขาไปงานเลี้ยงของราชวงศ์เพื่อลิ้มรสอาหารชั้นเลิศที่ปรุงโดยเชฟระดับประเทศ ในทางตรงกันข้าม เอเลน่าสามารถซื้อวัตถุดิบธรรมดาจากผู้ขายในตลาดได้ด้วยเงินที่เหลือเฟือของเธอ จากนั้นใช้ทักษะการทำอาหารที่ไม่ดีของเธอเพื่อทำอาหารจานเข้มที่เกือบจะทำให้คนเป็นพิษได้

ชัดเจนว่าอันไหนดีกว่าและอันไหนแย่กว่ากัน

“ หืม มันแค่ทำอาหารไม่ใช่รึ? ตราบใดที่ข้าเรียนรู้อย่างจริงจัง ข้าก็ทำได้ดีเช่นกัน!” เอเลน่ายืนอยู่ข้างหลังหลินเซียวและพึมพำด้วยความรังเกียจ

เนื่องจากสถานะที่ต่ำต้อยของเธอ ในฐานะคนรับใช้เธอจึงไม่มีที่นั่งและทำได้เพียงยืนเคียงข้างหลินเซียวเหมือนข้าราชการของขุนนางคนอื่น ๆ ตามคำสั่งของเจ้านายของพวกเขา

“ โอ้? เจ้าสามารถทำได้ ถ้าเจ้าเอาจริง?”

เมื่อคนอื่นไม่ได้เริ่มกิน หลินเซียวก็แทงขาไก่ย่างด้วยส้อมก่อนกัดแล้วตบปาก

“ มันดีกว่าขาไก่ที่เราซื้อตามตลาดเสียอีก!”

“ โอ้เป็นอย่างนั้น” เนื่องจากเอเลน่าไม่มีคุณสมบัติที่จะอยู่ที่โต๊ะ เธอจึงไม่มีช้อนส้อมและไม่สามารถกินได้ดังนั้นเธอจึงทำได้เพียงเฝ้าดูเขาและน้ำเสียงของเธอก็ไร้ความปรานีมาก

“จริงๆ! ถ้าเจ้าไม่เชื่อข้า เจ้าชอบขาไก่ย่างใช่ไหม? ข้าแน่ใจว่าเจ้าจะชอบมัน” หลินเซียวยิ้มเสนอ

“ ลิ้มรส? ยังไงข้าก็ไม่มีช้อนส้อม…”

“ไม่เป็นไร. นี่คือสิ่งนี้สำหรับเจ้า “

หลินเซียวแทงขาไก่ของตัวเองโดยไม่สนใจเพื่อนร่วมโต๊ะที่จ้องมองอย่างงุนงงและยกมือขึ้นส่งให้เอเลน่า

เอเลน่าตกตะลึงขอบคุณสำหรับท่าทางของหลินเซียวในการแบ่งปันอาหารและไม่ใส่ใจที่จะทำตัวสุภาพกับเขา ยื่นมือไปหยิบส้อมและเตรียมที่จะเพลิดเพลินกับอาหาร

ขาไก่ย่างเป็นอาหารโปรดของเธอ เธอเคยไปร้านไก่ย่างในเมืองวินเทอร์เลสบ่อยๆ แต่เมื่อเทียบกับไก่ย่างธรรมดาที่ซื้อข้างนอกแล้วขาไก่ย่างสูตรลับของราชวงศ์จะต้องดีกว่า! แล้วรสชาตินั้นเป็นอย่างไร? มันดีจริงเหรอ?

ในขณะที่เอเลน่าเอื้อมมือออกไปอย่างคาดไม่ถึงหลินเซียวก็หยิบส้อมออกไป

“ อย่า…มาข้าจะป้อนเจ้า”

เมื่อได้ยินแบบนี้ใบหน้าของเอเลน่าก็แดงระเรื่อ!

“เจ้าพูดอะไรนะ?”

ป้อน?

ถุย!

เอเลน่ากัดฟันด้วยความโกรธแต่ก็ไม่กล้าที่จะแสดงเนื่องจากสถานการณ์ ดังนั้นเธอจึงทำได้เพียงสะกิดหลินเซียวที่ด้านหลังศีรษะด้วยสายตาที่เย็นชา

“ เอเลน่า นี่คือส้อมของข้า มันคือช้อนส้อมของข้า ถ้าเธอเอาไปข้าจะทำยังไง? เพียงแค่กัดและลิ้มรสมัน” ครั้งแรกที่หลินเซียวทำตัวเหมือนเจ้านายโดยไม่ยอมแบ่งปันเครื่องใช้ของเขากับสาวใช้ผู้ต่ำต้อยและเลือกที่จะ ‘ป้อนอาหาร’ เธอแทน

เขาพูดในขณะที่เขย่าขาไก่บนส้อมของเขา ท่าทางให้เอเลน่าอ้าปากเพื่อจะกัด

“ ชิ …ไอ้ลามก!” เอเลน่าสาปแช่งในใจ

ผู้ชายคนนี้ไม่อยากให้เธอชิมอาหารจริงๆ เขาต้องการแกล้งเธอโดยเจตนา!

การป้อนอาหารในที่สาธารณะและสิ่งที่ไม่ได้อยู่ในรสชาติที่แย่จริงๆ!

แต่… แต่ขาไก่นั่นดูดีจริงๆ!

กลิ่นของซอสนั้นล้นออกมาไขมันที่ส่องประกาย เพียงแค่เอาจมูกของเธอไปใกล้ ๆ เอเลน่าก็ได้กลิ่นหอมของเนื้อสัตว์หลายเท่า ซึ่งดีกว่าขาไก่ที่เธอมักซื้อตามถนนหลายเท่าทำให้นิ้วของเธอรู้สึกเสียวซ่า การชิมให้ดีกว่าเดิมหลายเท่า!

เดิมทีเอเลน่าต้องการที่จะเพิกเฉยต่อเขาและเธอไม่ต้องการก้มลงเล่นเกมป้อนอาหารที่น่าอับอาย แต่เธอไม่สามารถควบคุมความอยากอาหารของเธอได้ ในที่สุดเธอก็ไม่สามารถต้านทานการล่อลวงได้และปากของเธอก็เป็นผู้นำ!

“ ก็ได้งั้น…เจ้าถือดี”

มือซ้ายของเธอปัดผมที่บังไปด้านหลังแขนขวาของเธอ รองรับหน้าอกขนาดใหญ่ที่หนักอึ้งของเธอ เอเลน่าก้มลงเล็กน้อยเอนตัวไปพร้อมกับปากเล็กของเธอกดริมฝีปากของเธอเข้ากับขาไก่ เหมือนลูกแมวอย่างระมัดระวัง ทีละเล็กทีละน้อย  จากนั้นก็เอาเข้าปากทันทีโดยไม่สนใจสายตาที่แปลกประหลาดมากขึ้นของคนบนโต๊ะ เคี้ยวมันอย่างมีความสุขด้วยใบหน้าแดง

ทุเรศ ทุเรศเกินไปแล้ว!

ราชาปีศาจลดตัวลงจนอยู่ในสภาพเช่นนั้น เธอก็ก้มลงไปหาของกินอย่างนอบน้อมขอร้องเหมือนลูกแมวขอเจ้านายของเธอกิน…หลินเซียวเป็นคนลามกมาก! ขยะแผ่นดิน! น่าเกลียดมากที่เขาคิดวิธีที่น่าอับอายเพื่อทำให้ตัวเองอับอาย!

เอเลน่าสาปแช่งอย่างรุนแรงและไม่พอใจอย่างยิ่งต่อความลามกของเจ้านายของเธอคนนี้

เธอได้ตัดสินใจอย่างชัดเจนแล้วว่าแม้ว่าเธอจะอดตาย! แม้ว่าเธอจะตายข้างนอกก็ตาม! เธอจะไม่ก้มหัวให้หลินเซียวอีกแล้วเพื่อเป็นราชาปีศาจที่สง่างาม! แต่…

แต่…ฮิฮิ ขาไก่เจ้านี้อร่อยมาก!

ในที่สุดความอับอายและความอัปยศอดสูก็ไม่สามารถต่อต้านอำนาจของอาหารได้ หนังไก่กรอบที่ละลายในปากและเนื้อส่วนขาที่เนียนนุ่มและอร่อยดูเหมือนหมักได้เต็มปากเต็มคำ ยิ่งเคี้ยวมากเท่าไหร่ก็ยิ่งได้รสชาติมากขึ้นเท่านั้น

เนื้อชิ้นเล็ก ๆ ถูกฟันขาวของเอเลน่าเคี้ยวอย่างยากลำบาก ก่อนที่เขาจะมีโอกาสได้ลิ้มลองเขาแทบอดใจรอไม่ไหวที่จะกลืนมันลงไป แต่มันยังคงหลงเหลืออยู่ในรสชาติที่ค้างอยู่ในริมฝีปากของเธอ

“อร่อย!”

เอเลน่ากระพริบตา เลียน้ำมันที่ริมฝีปากของเธอด้วยปลายลิ้นของเธอ จ้องมองหลินเซียวอย่างร้อนแรง

“ มันดีจริงเหรอ” หลินเซียวถามเบา ๆ

“ อืมมันอร่อยจริงๆ!”

“ แล้วเจ้ายังต้องการอีกไหม”

“ ตะต้องการ …”

เมื่อสังเกตเห็นรอยยิ้มของหลินเซียว เอเลน่าก็สังหรณ์บางอย่าง

“ โอเคเพราะเจ้าอยากกิน ข้าจะให้เจ้า! อย่างไรก็ตามเจ้าต้องสัญญากับข้าอย่างหนึ่ง!”

ตามที่คาดไว้เนื่องจากผู้ชายคนนี้ริเริ่มที่จะให้อาหารที่ดีกับเธอและเป็นคนดีกับเธอ เขาก็ไม่ได้มีเจตนาที่ดี!

แต่…

“ มะ- มันคืออะไร”

เมื่อนึกถึงน่องไก่แสนอร่อยนั้น เอเลน่าลังเลสักครู่แล้วถาม