Picked up a Demon King to be a Maid - ตอนที่ 260

ตามที่คาดไว้หลังจากรู้แผนของเชนไตหยินแล้ว เอเลน่าก็ลดความเกลียดชังที่รุนแรงของเธอออกไปแม้ว่าเธอจะยังคงเฝ้าระวังแต่บรรยากาศก็ผ่อนคลายขึ้น

แม้ว่าจะเป็นการรบจะหยุดชั่วคราวแต่ในที่สุดทั้งสองก็สามารถอยู่ร่วมกันได้อย่างสงบสุข ด้วยความช่วยเหลือของเอเลน่า เชนไตหยินจึงจัดโต๊ะอาหารอันโอชะได้อย่างรวดเร็วและหลินเซียวไม่ต้องนั่งอยู่บนโซฟาอย่างหวาดกลัวอีกต่อไปและสามารถเพลิดเพลินกับอาหารกลางวันแสนอร่อยกับสองสาวงามได้

เมื่อนำอาหารร้อนมาหนึ่งจานหลินเซียวก็แทบจะน้ำตาไหล

“ ฮิฮิ มากินข้าวกัน นี่คืออาหารตะวันออกแท้ๆ ไก่กังเปา ส่วนนี้คือหมูทอด นอกจากนี้ของดำนี้คืออาหารประจำตระกูลของเราเรียกว่าซูชิ…โอ้? นั้น? นั่นก็แค่ไข่กวนธรรมดา ๆ ไม่มีอะไรพิเศษ…ไม่ต้องรีบ ทุกอย่างอร่อยหมด!”

เชนไตหยินแนะนำทุกอย่างทีละจานให้หลินเซียวเหมือนกับพ่อครัว หลินเซียวไม่อาจอดกลั้นและลงมือกินตามที่เธอแนะนำ เธอยังช่วยเขาเช็ดปากเพราะเขากินเร็วเกินไปและป้อนอาหารให้เขาด้วยตัวเอง เนื้อเข้มข้นและซอสหวานเคลือบปากของเขาพร้อมกับการที่เชนไตหยินป้อนอาหารให้เขานี่เป็นอาหารที่อร่อยที่สุดในโลก!

“ ฮิฮิ ไข่คนนั้นธรรมดาเกินไป เอานี้สิ กะหล่ำปลีต้ม มันเป็นอาหารพิเศษของจักวรรดิฉิน! เจ้าจะไม่สามารถหาอาหารจานนี้ได้ในอาณาจักรลอมบาร์ด! งั้น…มา! อ่า ~”

“ อ่า”

หลินเซียวอ้าปากอย่างเชื่อฟังเหมือนเด็กและกินกะหล่ำปลีที่เธอกำลังป้อนให้เขา ผักละลายเมื่อเข้าปาก น้ำซุปเข้มข้นที่จับมาพร้อมกับกลิ่นหอมของผักไม่เลี่ยนและสดชื่นสุด ๆ !

หากหลินเสี่ยวกำลังเพลิดเพลินกับอาหารอย่างมีความสุข เชนไตหยินก็มีความสุขเช่นกัน เธอมองดูโดยใช้มือของเธอหนุนคางขณะที่หลินเซียวหุบยิ้มราวกับว่าเธอมีความสุขตราบเท่าที่เขากินอะไรก็ได้ที่เธอทำ

แต่นั่นก็ไม่นาน

“ หลินเซียว จริงๆแล้ววันนี้ที่ข้ามาเพราะข้ามีเรื่องจะถามเจ้า”

“ อืม…อะไร? ได้เลย…ข้าเห็นด้วยแน่นอน!” หลินเสี่ยวยัดอาหารเข้าปากของเขาขณะที่เขาตอบสนอง

“ พรุ่งนี้มีงานเลี้ยง ข้าอยากให้เจ้าไปร่วม”

“ งานเลี้ยง?”

หลินเซียวเอาแต่จดจ่ออยู่กับการกินดังนั้นเขาจึงไม่ได้สังเกตว่าดวงตาของเชนไตหยินกลายเป็นสีเข้มและปฏิเสธอย่างไร้หัวใจ“ งานเลี้ยงอะไร? …ข้าเป็นแค่สามัญชน ข้าไม่อาจเข้าไปงานเลี้ยงของขุนนาง”

หลินเซียวไม่อยากเข้าร่วมงานเลี้ยงสังคมระดับสูงเหล่านั้น ถ้าเขามีเวลาไม่แกล้งเอเลน่าที่บ้านดีกว่าหรือ? นอกจากนี้เขายังไร้ความทะเยอทยาน ถ้าเขาผลัดกันตัวเองเขาก็คงโง่แล้ว

“ แต่ข้าอยากให้เจ้าไปกับข้า…ไม่ได้เหรอ” เชนไตหยินกัดริมฝีปากของเธอและพูดอย่างเขินอาย

“โอ้ เจ้าต้องการให้ข้าไปกับเจ้า … ถ้าเจ้าเชิญข้าข้าจะไป!”

เมื่อเขาได้ยินว่า เชนไตหยินต้องการ เขาก็กลืนทุกอย่างและสัญญาทันที

“ ถ้าอย่างนั้นก็ตกลงแล้วนะ”

“ แน่นอน!”

“ ฮิฮิ โอเคข้าจะส่งคนไปรับเจ้าพรุ่งนี้เช้า”

เธอพยักหน้าด้วยความพอใจกับคำตอบยืนยันของเขา

หลินเซียววางแผนที่จะถามเพิ่มเติมเกี่ยวกับงานเลี้ยง แต่เชนไตหยินไม่ต้องการพูดมากกว่านี้และแก้ตัวว่าเธอมีอะไรต้องทำและรีบออกไปก่อนที่พวกเขาจะกินข้าวเสร็จเหมือนกับว่าเธอมีอะไรที่หนักอึ้งในใจ

“ เธอจากไปอย่างนี้เหรอ?”

หลินเซียวเม้มริมฝีปากขณะมองดูอาหารที่เหลือบนโต๊ะ

“ แปลก…มีอะไรบางอย่าง?”

แม้ว่าเขาจะขอความช่วยเหลือจากเอเลน่า แต่เขาก็ไม่ได้รับคำตอบเขาจึงทำได้เพียงกลับไปทำความสะอาดอาหารอร่อย ๆ

เขาไม่รู้ว่ามันเป็นความตั้งใจหรือไม่ แต่สองครั้งเมื่อเขาต้องการลิ้มรสอาหารที่โดดเด่นน้อยที่สุดนั่นคือไข่คน เขาถูก เชนไตหยินขัดจังหวะ ตอนนี้เขามีอาหารอร่อย ๆ เต็มไปหมดแล้วหลินเซียวก็สนใจที่จะชิมไข่กวนธรรมดา ๆ

หลินเสี่ยวค้างหลังจากที่เขากัด

“ หืมมันก็ไม่เลวนะ…แม้ว่ามันจะดูจืดไปหน่อย แต่นั่นก็เป็นรสที่ข้าชอบ แปลกจัง เชนไตหยินรู้ได้ยังไงว่าข้าชอบมันแบบจืด” เขาลิ้มรสไข่อย่างช้าๆในขณะที่เขาพึมพำกับตัวเอง

จานนี้เป็นจานที่น่าประทับใจที่สุดและธรรมดาที่สุดในบรรดาอาหารจานนี้ แต่มันก็มีรสชาติที่สมบูรณ์แบบอย่างไม่คาดคิดไม่ว่าอาหารอื่น ๆ จะดีแค่ไหน ไข่ที่ปรุงรสอย่างสมบูรณ์แบบเหล่านี้อร่อย

“ เอเลน่า เจ้าควรเรียนรู้เพิ่มเติมจากซิสเตอร์หญิง ถ้าเจ้าทำอาหารได้แค่ในสิบเท่าของเธอข้าก็จะไม่ปวดท้องทุกวัน”

เขาเคี้ยวอย่างเอร็ดอร่อยขณะบรรยายเธอ

คงโชคดีที่การทำอาหารของเธอไม่ทำให้เขาท้องเสีย ไม่ต้องพูดถึงความอร่อย

“ข้า.” เอเลน่าหยุดชั่วคราวและไม่ทะเลาะกับเขาเหมือนปกติตอบอย่างจริงจังว่า“ ข้าทำไข่พวกนั้น”

“อา?”

หลินเซียวแข็งตัวและบังคับกลืนอาหารที่เหลืออยู่ในปากของเขา เขามองไปที่จานไข่คนปกติโดยไม่พูดแล้วมองไปที่เอเลน่า

ไม่น่าแปลกใจเลยว่าทำไมมันถึงดูจืดและเชนไตหยินก็ไม่อยากให้เขากินมัน … แม้ว่าเธอจะทำอาหารไม่เก่งเพราะเธอปรุงให้เขาทุกวัน แต่เธอก็เข้าใจรสนิยมของเขาดี ดังนั้นด้วยคำแนะนำของเชนไตหยินพร้อมกับประสบการณ์ปกติของเธอ เธอจึงสามารถทำอาหารที่ไม่ธรรมดานี้ซึ่งเหมาะกับรสชาติของหลินเวียวได้เป็นอย่างดี

เขาจะพูดยังไงดี…ตอนนี้ชมเชยเธอดีกว่าไหม? เขาควรจะเป็นเหมือนตัวเอกของอนิเมะญี่ปุ่นแล้วลูบหัวเธอแล้วพูดอะไรดีๆ

“ หยุดจ้องข้า ไอ้ลามก” เอเลน่าเริ่มลุกลี้ลุกลนเมื่อหลินเซียวจ้องตรงมาที่เธอ เธอจึงไม่รอให้เขาพูดอะไรบางอย่างแล้วรีบไปทำความสะอาดโต๊ะจากนั้นก็พูดอย่างเย็นชาว่า“ ไข่อร่อน? งั้นกินอีกหน่อยสิเพราะข้าวางยาพิษ”

“ เอ่อ…ยาพิษอะไร?”

“ ยาพิษลามก…มันจะทำให้ใครบางคนหันไปลามกมากขึ้นหลังจากกินเข้าไป กลัวไหมล่ะ?”

“ โอ้เอเลน่าเจ้าต้องการให้ข้าลามกมากขึ้นเรื่อย ๆ เหรอ? นั่นหมายความว่าเจ้าเป็นสาวใช้มาโซคิสต์ที่ชอบเจ้านายลามก?”

“ …ถุย! น่าขยะแขยง”

เอเลน่าเหลือบมองเขาและเมื่อเธอเห็นการแสดงออกของเขาเธอก็กลั้นความอยากที่จะโยนจานลงบนหัวของเขา

“ เจ้าควรกังวลน้อยลงเกี่ยวกับความชอบของข้าและกังวลมากขึ้นเกี่ยวกับงานเลี้ยงในวันพรุ่งนี้ ไม่มีอะไรดีถ้าเจ้ากลายเป็นตัวตลกในงานเลี้ยงของขุนนาง”

เอเลน่าทำความสะอาดในขณะที่พูดอย่างหยาบคาย

“ เจ้าพูดถูกข้าต้องทำให้ตัวเองดูดี”

หลินเสี่ยวผงกศีรษะจากนั้นกล่าวต่อไปนี้

“ เอเลน่ามาซื้อเสื้อผ้ากับข้าทีหลัง”

“ ยอมแพ้ซะ คนไร้ประโยชน์เช่นเจ้าไม่ว่าเจ้าจะแต่งตัวอย่างไรก็ตามก็ไร้ประโยชน์”

“ ไม่ ไม่ ไม่ใช่สำหรับข้า แต่สำหรับเจ้า”

“สำหรับข้า? …ทำไม”

“ ข้าเดาว่าถ้าข้าพาเธอไปด้วยข้าคงไม่ถูกหัวเราะเยาะใช่ไหม”

“ ฮะ?”