Picked up a Demon King to be a Maid - ตอนที่ 247

สำหรับเอเลน่า เชนไตหยินไม่สามารถเข้าใจได้ว่าเธอกำลังคิดอะไรอยู่

คำพูดของเธอเต็มไปด้วยการเยาะเย้ยและข้อกล่าวหา แต่เธอไม่ได้ใช้เหยื่อล่อ เธอไม่รู้ว่าเธอมีอะไรต้องพึ่งพาหรือเธอไม่สนใจ

ไม่สนเหรอ

ไม่นั่นเป็นสิ่งเดียวที่เธอไม่เชื่อ

ก่อนที่เธอจะยังคงเชื่ออย่างโง่เขลาว่าเอเลน่าเป็นผู้หญิงที่ห่างเหินจากครอบครัวใหญ่และกลายเป็นเพียงสาวใช้ของ หลินเซียวเพราะเขาช่วยชีวิตเธอไว้ แต่หลังจากค้นพบตัวตนที่แท้จริงของเธอ เธอก็ไม่เชื่อเรื่องไร้สาระของเอเลน่าอีกต่อไป

เอเลน่าคือใคร? เธอไม่ได้เป็นมนุษย์ แต่เป็นปีศาจระดับสูงแมวดำตาแดง!

คำสารภาพที่สะเทือนใจที่ทางเข้าซากปรักหักพังและสติปัญญาของเซียวฮัวสามารถพิสูจน์ตัวตนของเธอได้ หลังจากตระหนักถึงสิ่งนั้นทันใดนั้น เชนไตหยินก็เข้าใจ

นี้คือความสัมพันธ์ที่คลุมเครือระหว่างหลินเซียวและเอเลน่า ทำไมหลินเซียวจึงทิ้งเธอเพื่อช่วยเอเลน่า …เพราะเอเลน่า ไม่ใช่มนุษย์! พวกเขามีความลับที่ไม่อาจบรรยายได้ระหว่างพวกเขา!

แม้ว่าเชนไตหยินจะไม่รู้ว่าความลับนั้นคืออะไร แต่เธอก็โล่งใจมากขึ้น แม้ว่าเธอจะตำหนิหลินเซียวจากภายนอก แต่เธอก็หาข้ออ้างให้เขาได้แล้ว

แน่นอนว่าเชนไตหยินไม่ได้วางแผนที่จะพูด แต่เธอวางแผนที่จะใช้มันเป็นชิปต่อรองเมื่อถึงเวลา

ในขั้นต้น เซียวฮัววางแผนที่จะรายงานเรื่องนี้กับเชนยูจี แต่เธอต่อต้านและไม่ยอมให้เธอเปิดเผยดังนั้น เซียวฮัวจึงสามารถเชื่อฟังได้เท่านั้น

อันที่จริงในฐานะบุคคลที่ติดต่อ เซียวฮัวไม่ควรช่วยเชนไตหยิน แม้ว่าสิ่งที่เธอทำจะช่วยเธอได้แต่มันก็เป็นการทรยศต่อองค์กรดังนั้นสิ่งที่ยิ่งใหญ่กำลังจะเกิดขึ้นไม่ช้าก็เร็ว ถ้าวันหนึ่งมีอะไรเกิดขึ้นและทุกอย่างสว่างขึ้นเธอและเชนไตหยินก็จะจบกัน!

แต่มันช่วยไม่ได้ที่เธอเป็นคนอ่อนโยน

นี่เป็นครั้งแรกที่เธอได้เห็นคุณหนูร้องไห้เพื่อผู้ชาย เธอจะทนให้เธอร้องไห้อีกครั้งได้อย่างไร?

เมื่อพูดถึงเรื่องแปลกเธอวางแผนที่จะพาเชนไตหยินออกไป แต่เธอยืนยันที่จะรอหลินเซียวและจะไม่จากไปไม่ว่าเธอจะพยายามเกลี้ยกล่อมอย่างไร

ขยะนั้นกำลังจะกลับมา? เป็นเรื่องตลก!

เซียวฮัวคิดว่าเขาจะไม่มาแม้ว่าเชนไตหยินจะรอจนกว่าเวลาจะสิ้นสุด แต่ชายคนนั้นก็ก้าวมาโดยไม่คาดคิดเมื่อท้องฟ้ามืดลง แม้ว่าเขาจะพาสาวใช้คนนั้นมาแต่ความตั้งใจของเขาก็ยังสัมผัสได้

“ หลินเซียวงั้นหรือ…ข้าไม่สามารถบอกได้จริงๆว่าเขาคิดอะไรอยู่ ดูเหมือนว่าข้าจะต้องสอบสวนเขาอย่างละเอียด”

เธอเฝ้าดูการพบกันใหม่ระหว่างพวกเขาอย่างเงียบ ๆ และถอนหายใจ เธอค่อยๆถอยห่างและหลอมรวมเข้ากับพื้นหลังและหายไป

เนื่องจากคุณหนูปลอดภัยและฟังดูสบาย เธอจึงไม่มีเหตุผลใด ๆ ที่จะอยู่ต่อและถึงเวลาที่ต้องรายงานกลับ

แน่นอนว่าเป็นรายงานที่เลือก

“ พี่หยิน ท่านโอเคไหม? ข้าทำให้ท่านเจ็บหรือเปล่า”

“ ไม่มีปัญหา ฮิฮิข้ายังทนได้…มาสิ ลงแรงมากกว่านี้ก็ได้!”

“ อ่า ข้ามาแล้ว…อา!”

“ อืม…ใช่แบบนั้นละ ต่อไป!”

“ อือ…พี่หยินข้าทำไม่ได้! ข้าทำอีกไม่ได้แล้ว!”

โชคดีที่เซียวฮัวจากไปแล้วมิฉะนั้นถ้าเธอได้ยินเช่นนั้นเธออาจจะตัดหลินเสี่ยวลง

แน่นอนว่าพวกเขาไม่ได้ทำอะไรเลยและแค่พยายามรีบไป

เนื่องจากหลินเซียวอ่อนแอมากและไม่สามารถเดินได้ด้วยตัวเองเขาจึงต้องมีคนพยุงเขา เนื่องจากเอเลน่ายืนอยู่แล้วและเพียงแค่เฝ้าดู ความรับผิดชอบนี้จึงตกอยู่กับเชนไตหยิน

ถึงแม้ว่าเธอเองก็อ่อนแอเหมือนกันแต่เธอก็ยังคงรับทำหน้าที่เป็นไม้ค้ำยันให้เขาและใช้ไหล่ที่ไร้เรี่ยวแรงพยุงร่างกายของเขาและสุดท้ายมันก็ล้มเหลวแน่นอน

เธอไม่สามารถรองรับน้ำหนักของหลินเซียวได้เลยด้วยความแข็งแกร่งในปัจจุบันของเธอเมื่อ หลินเซียวพยายามที่จะพึ่งพาเชนไตหยินก่อนหน้านี้ ทั้งคู่ไม่สามารถยืนได้อย่างมั่นคงและเขาก็ล้มลงทับเธอ

“ ขอโทษ พี่หยิน…ข้าหนักเกินไปหรือเปล่า”

“ ไม่ต้องกังวลมันเป็นความผิดของข้าที่ข้ายืนไม่ได้ มาลองอีกครั้ง!” เชนไตหยินอดทนต่อความเจ็บปวดและพยุงหลินเวียวขึ้นและก้มลงเพื่อบอกให้เขาลองอีกครั้ง

“ เอ่อ…”

ครั้งนี้หลินเซียวจะไม่ทำ

เขาเต็มใจที่จะทำเช่นนั้นได้อย่างไร?

เมื่อดูร่างกายบอบบางของเธอถูกบดขยี้อยู่ข้างใต้เขาหัวใจของเขาแทบจะเลือดออก เขาคลานแล้วบังคับเธอให้ทำเช่นนี้

แต่ไม่มีทางเลือกมันสายไปแล้วและความมืดปกคลุมป่าพวกเขาจึงต้องออกจากเกาะโดยเร็วที่สุดและพบกับอาจารย์วูเพื่อที่พวกเขาจะต้องเดินทางตลอดทั้งคืน

พวกเขาไม่สามารถอยู่ได้และเดินไม่ได้ดังนั้นพวกเขาจึงติดอยู่ที่นั่นมองหน้ากันด้วยความตกใจ

ในที่สุดสาวใช้คนหนึ่งก็ทำลายทางตัน

เอเลน่าไม่พูดอะไรและเดินไปข้างๆพวกเขา เธอมองไปที่เชนไตหยินเป็นครั้งแรกจากนั้นก็จับแขนข้างหนึ่งของหลินเซียว เชนไตหยินเข้าใจและจับแขนอีกข้างของเขาจากนั้นทั้งคู่ก็พยุงเขาขึ้น

“ เอเลน่า…เจ้า?”

ทั้ง เชนไตหยินหรือหลินเซียวไม่คิดว่าเอเลน่าจะเต็มใจช่วย

แม้ว่าพวกเขาจะไม่เคยพูดอะไรแต่กับอีกคนหนึ่ง เชนไตหยินไม่จำเป็นต้องทนต่อน้ำหนักของหลินเซียวเพียงคนเดียว พวกเขาทั้งสามพบสมดุลที่สมบูรณ์แบบขณะที่พวกเขาเดินเคียงข้างกันอย่างมั่นคง

หลินเซียวมีความรู้สึกที่หลากหลายในขณะที่เขามีความสุขอย่างเงียบ ๆกับพรนี้

ทุกคนต่างบอกว่าความสัมพันธ์สามเส้านั้นซับซ้อนที่สุด แต่วันนี้เขาตระหนักดีว่ามันอาจจะไม่เป็นเช่นนั้น

สามเหลี่ยมควรเป็นความสัมพันธ์ที่มั่นคงที่สุด! ครูคณิตศาสตร์ของคุณไม่เคยสอนคุณหรือไง?

สาวใช้ทางซ้ายและภรรยาที่สวยงามทางขวาและไม่มีอะไรอยู่ตรงกลาง พวกเขาแต่ละคนช่วยกันรักษาดุลยภาพและก้าวไปด้วยกันเพื่ออนาคตที่ดีกว่า

เป็นความจริงที่ฉากที่กลมกลืนและมีความสุขเช่นนี้จะทำให้ทุกคนอิจฉา แต่หลินเซียวไม่เคยคิดเลยว่านี่อาจเป็นการบอกใบ้ถึงเส้นทางที่เขาอาจจะใช้ในอนาคต

“ เชนไตหยิน? หลินเซียว? เจ้าเด็กนั้น ในที่สุดข้าก็พบพวกเจ้าแล้ว!”

เมื่อดวงจันทร์ลอยอยู่สูงในที่สุด วูและมัมก็พบพวกเขา ขณะที่พวกเขาปลอดภัยและฟังดูดีพวกเขาจึงไม่รบกวนพวกเขาและรีบพาพวกเขาออกไปจากสถานที่แห่งนี้

และในอีกด้านหนึ่งสโนว์ก็ทำงานของเธอสำเร็จในที่สุด

ไม่เหมือนหลินเสี่ยวเธอทำงานอย่างจริงจังตลอดเวลา!

หลังจากเข้าร่วมกับผู้คุมกางเขน พวกเขาต้องกวาดล้างปีศาจเลซเซอร์ที่เหลือทำลายฐานลับใต้ดินรักษานักเรียนที่ได้รับบาดเจ็บปกป้องทุกคนที่ถอนตัว … ในคืนนั้น สโนว์ไม่ได้พักผ่อนเลย

โชคดีที่การทำงานหนักของเธอได้รับรางวัล

เนื่องจากโบสถ์แสงศักดิ์สิทธิ์มีส่วนเกี่ยวข้องในครั้งนี้หลายคนจึงกลัวสิ่งนั้นและชื่อเสียงของพวกเขาก็ลดลง

อาร์คบิชอปผู้เป็นมิตรแอบทำการทดลองกับมนุษย์อย่างผิดกฎหมายจริงหรือ ช่างน่ากลัวนัก บางทีโบสถ์แสงศักดิ์สิทธิ์อาจจะเต็มไปด้วยผู้คนแบบนั้น!

การซุบซิบประเภทนี้แพร่กระจายไปอย่างช้าๆ แต่การปรากฏตัวของสโนว์ทำให้สิ่งนั้นหายไป

ไอ้แอนเดอร์สันเป็นแกะดำผู้ชั่วร้าย โลลิผู้น่ารักและไร้เดียงสาเหมือนสโนว์เป็นโฆษกตัวจริงของโบสถ์แสงศักดิ์สิทธิ์!

การช่วยเหลือผู้ที่กำลังจะตายและรักษาผู้บาดเจ็บโดยขจัดความชั่วร้าย สโนว์นำผู้คุมไม้กางเขนให้ทำความดี และยังเผยแพร่การกระทำที่ชั่วร้ายของผู้ละทิ้งความเชื่อและเพื่อกอบกู้ชื่อเสียงของศาสนจักรให้ดีที่สุดเท่าที่เธอจะทำได้

เหตุการณ์นี้พิสูจน์ให้เห็นว่าสโนว์สมควรได้รับการขนานนามว่าเป็นนักบุญที่โดดเด่นที่สุดภายในสองร้อยปีที่ผ่านมา นิสัยใจคอและรูปลักษณ์ที่อ่อนเยาว์ของเธอมีความตายที่น่าสะพรึงกลัว

ตราบใดที่เธอเผยรอยยิ้มจากนั้นก็ร่ายคำอธิษฐานศักดิ์สิทธิ์ที่สดใสซึ่งดูน่าตื่นตา ทุกคนก็ยอมเชื่อฟังภายใต้เสื้อคลุมยาวของเธอและกลายเป็นผู้ศรัทธาของโลลิ…เอ่อไม่เทพธิดา

หลังจากยุ่งมาตลอดทั้งคืนในที่สุดสโนว์ก็ทำภารกิจของเธอสำเร็จและแก้ไขปัญหาแอนเดอร์สันและเซลิน่าที่ทรยศต่อโบสถ์ได้สำเร็จ จากนั้นเธอก็ต้องแน่ใจว่าพวกเขาได้รับการลงโทษที่สมควรได้รับ

แต่มีสิ่งหนึ่งที่เธอยังไม่ได้รับคำตอบว่า… สมาคมวีนัสและบาปดั้งเดิมที่แอนเดอร์สันและเซลิน่าพูดถึงคืออะไร?

“ ท่านนักบุญ ภารกิจเสร็จสมบูรณ์แล้วเราจะถอนตัวเลยไหม”

ภายในป่าดำสนิท ผู้นำของผู้คุมกางเขนก้มหัวลงมองสาวน้อยน่ารักคนนั้นอย่างเคารพ

“ ฟรีแมน ทำได้ดีมาก เจ้าทำได้ดีมากข้าจะรายงานให้สมเด็จพระสันตะปาปาทราบถึงความสำเร็จทั้งหมดของเจ้าแน่นอน”

“ ขอบคุณมาก ท่านนักบุญ … แต่.”

“ อ่า? เจ้าต้องการอะไรอีกไหม”

“ ขอโทษ ท่านนักบุญ ข้ามีคำถาม…”

“เชิญ.”

“ แม้ว่าเราจะกำจัดสัตว์ประหลาดเหล่านั้นเสร็จแล้ว แต่…ข้ายังคงรู้สึกถึงออร่าปีศาจที่รุนแรงอยู่ใกล้ ๆ ราวกับว่ามันอยู่ข้างๆท่าน!”

“ เอ๊ะ?”

หัวใจของสโนว์เต้นผิดจังหวะและในที่สุดเธอก็จำบางสิ่งที่สำคัญได้

เธอปลดผนึกของเอโลน่าแล้ว!