ตอนที่546
พวกที่เป็นvใหญ่ชื่อเสียงไม่แพ้เธอก็เป็นคนอื่นมาจัดการดูแล
ต้องรู้ว่าในบริษัทเขาอยู่ตำแหน่งสูงสุด
ธีระ “อันนั้นเป็นเพราะ…….”
“เพราะว่าธามนิธิเรียกให้เธอมาช่วยฉันใช่ไหม?”
สายตาที่เกือบมั่นใจของเธอทำให้ธีระแสดงไม่ลงจริงๆ……
เขาพูดอย่างจริงจัง “ใช่แต่ว่าที่เธอมีวันนี้นั้นก็เป็นเพราะเธอเองล้วนๆไม่ได้เกี่ยวอะไรกับฉันมากปาณีอธอไม่ต้องไปคิดมากเลย”
เขารู้ว่าปาณีเป็นพวกรักศักดิ์ศรีตัวเองกลัวเวลานี้เธอเข้าใจผิดว่าทุกอย่างนี้เป็นเพราะเขาถึงมีแบบนี้
ในความเป็นจริงเขาก็แค่ช่วยเธอเล็กน้อยเองเพราะเนื้อหาในเวยป๋อเธอเป็นคนรับผิดชอบ
ค่าโฆษณาเขาก็แบ่งส่วนตามที่บริษัทกำหนดไว้ไม่ได้มีการลำเอียงเลย
ปาณีนึกถึงธามนิธิก็รู้สึกเสียใจ “เขาช่วยฉันแล้วทำไมไม่บอกฉัน?”
ถ้าไม่ใช่เพราะวันนั้นเขายอมรับต่อหน้าพี่เขยว่าเรื่องคุณชลธีเขาเป็นคนทำเองปาณีก็คงนึกไม่ถึงตรงนี้
ธีระมองปาณีแล้วกังวล “ไม่ใช่ว่าจะไม่สนใจฉันอีกต่อไปด้วยเหตุผลนี้นะ? พวกเราก็ร่วมงานมานานแล้วเธอคงไม่ใจร้ายขนาดนั้นหรอกใช่ไหม?”
ปาณีมองเขาที่ตื่นเต้นอยู่ก็อดพูดความจริงกับเขาไม่ได้ “ฉันอยากทำทีมงานเป็นของตัวเองไม่อยากเซ็นสัญญากับบริษัทแล้ว”
เธออยากอิสระไม่อยากอยู่ใต้ร่มของธามนิธิอีก
“……” ธีระมองปาณี “งั้นฉันช่วยเธอเอง”
“ฉันอยากไปจากบริษัทเพราะฉันอยากอิสระ”
ธีระ “ฉันรู้ฉันเลยบอกไงว่าฉันจะช่วยเธอเอง!”
“อย่าล้อเล่นสิถ้าเธอมาช่วยฉันแล้วฉันจะออกไปทำไม?” เธอไม่อยากโดนธามนิธิปกป้องอีกแล้วอยากใช้ความพยายามของตัวเองแล้วได้ใช้ชีวิตแบบที่ตัวเองอยากทำก็เลยอยากออกมา
“งั้นฉันลาออกจากงานนี้มาข่วยเธอถ้าฉันไม่ใช่คนของคุณธามนิธิเธอก็จะไม่ดูเป็นคนนอกใช่ไหม? พวกเราเป็นพี่น้องที่ดีนะ”
พี่น้อง……
ก็ได้ถึงเธอจะเป็นผู้หญิงแต่ก็ลองเป็นผู้ชายบ้างแล้วกัน!
แต่ว่าปาณีก็ไม่ค่อยเข้าใจ “งานตอนนี้ของเธอก็ดีอยู่แล้วเธอจะลาออกมำไม?”
“เพราะฉันอยากทำงานร่วมกับเธอ” ธีระบอก “และฉันก็รู้สึกว่าเธอคุ้มค่าพอ”
“ไม่ต้องหรอก” ปาณีปฏิเสธธีระ “ถ้าเธอทำเพราะธามนิธิสั่งเธอเดียวฉันไปบอกเขาเองตอนนั้นฉันหย่ากับเขาแล้วเธอไม่จำเป็นต้องมาสนใจเรื่องของฉันหรอก”
“นี่ไม่ใช่เพราะคุณธามนิธิจริงๆ” ไม่คิดว่าธีระจะยืนยันขนาดนี้ “อยากไปกับเธอเป็นเพราะฉันไม่อยากทิ้งเธอฉันก็ดูเธอโตมานะ! ตอนนี้เธอก็ไม่อยากเอาฉันแล้ว?”
“แต่ว่าคนในบริษัทยังมีเยอะขนาดนี้เธอจะไม่รับผิดชอบเลย?” บริษัทพวกเขามีบัญชีvใหญ่เยอะดังกว่าแอนเดรียก็มี
ธีระหัวเราะ “พวกเขาดังอยู่แล้วไม่ได้เกี่ยวข้องอะไรกับฉันสักหน่อย? ถึงแม้ฉันไปคุณธามนิธิก็จะหาคนอื่นมาดูแลแทนยังไงถ้าเธอไม่เอาฉันไปด้วยฉันก็จะ
ไม่ให้เธอไปหรอก”
สัญญาของเธอยังอยู่ในมือเขา เขาสามารถมัดเธอไม่ให้ไปไหนได้
ปาณีมองธีระก็รู้สึกหมดคำพูด “เธอลองไปคิดดูดีๆอีกทีเถอะ”
ธีระมีประสบการณ์และรู้เยอะปาณีรู้ว่าเขาเก่ง
ถ้าเขาไปกับเธอจริงเธอดีใจยังไม่ทันเลยด้วยซ้ำ
ตอนที่547
แต่มันไม่ยุติธรรมต่อเขา!
ถ้าเขาไปกับเธอจริงเธออาจจะให้ผลดีต่อเขาขนาดนี้ไม่ได้
“งั้นเธอรอให้ฉันคิดดูอีกทีพวกเราค่อยมาคุยเรื่องนี้กัน”
“อือ”
กลางคืนพวกเธอไปกินข้าวด้วยกันไปเจอกับเพื่อนในบริษัทกำกับหนังของธีระพวกเขาสนใจต่อผลงานของแอนเดรียมากบริษัททำหนังในตอนนี้ก็นิยมซื้อนิยายในโซเชี่ยลมาทำเป็นหนัง
ดูจากชื่อเสียงของแอนเดรียก็คงได้ราคาที่ดีถ้าขายออกไปได้ปาณีก็สามารถไปลงบริษัทเป็นชื่อตัวเองได้แล้ว
ถ้าแม้บริษัทอาจจะเล็กไปหน่อยแต่อย่างน้อยมันก็เป็นการทำเอง
เธอมีความคิดและรู้จักเด็ดขาดไม่ได้ยอมเป็นคนขี้เกียจเพราะอยู่ในบริษัทที่มั่นคงนี่ก็เป็นอีกเหตุผลที่ธีระอยากไปกับเธอ
บริษัทตอนนี้สร้างขึ้นมาหลังจากที่ซื้อsnow cultureถ้าแม้ตอนนี้เจริญอย่างมั่นคงแต่มันก็เห็นปลายทางแล้ว
แต่ว่าแบรนด์แอนเดรียมำให้เขารู้สึกมีความท้าทายเขาสามารถใช้สกิลของตัวเองทำให้บริษัทนี้ไปได้ไกลกว่าเดิมนี่ก็ถือว่าเป็นการท้าทายสำหรับตัวเอง
วันนี้สองธีระก็ไปบริษัท
ได้ข่าวว่าปาณีจะเลิกสัญญาแถมเธอก็จะไปพร้อมปาณีทำให้ไวยาตย์รู้สึกหมดคำพูด “เธอบ้าไปแล้วใช่ไหม? เขาเสนอแบบนี้ออกมาเธอไม่ห้ามเขาแถมยังจะไปกับเขาอีก?”
ธามนิธิไม่ได้แสดงความคิดเห็น
ที่จริงมันก็เป็นเรื่องที่เคยคิดว่าจะเกิดขึ้นอยู่แล้ว
ปาณีเป็นพวกนิสัยที่ไม่ชอบพึ่งพาคนอื่น
เธอและเขาเลิกกันอย่างชัดเจนตอนนี้รู้ความจริงแล้วจะยอมอยู่ในบริษัทเขา?
ธีระพูดกับไวยาตย์ “จากนิสัยของปาณีไม่ใช่ฉันไปคุยก็จะได้ผลตอนนั้นสัญญาของเธอก็เซ็นไว้หนึ่งปียังไงเธอก็จะไปอยู่ดี”
“งั้นก็ไม่ถึงขั้นที่เธอสมองเบลอจนไปพร้อมเขาสิ” ไวยาตย์ “ตอนนี้เธอเป็นคนดูแลบริษัทถ้าเธอไปใครจะเป็นคนไปจัดการเรื่องพวกนี้?”
เธอไม่มีแรงเยอะขนาดนั้น
ธีระบอก “ตอนนี้บริษัทยังมั่นคงอยู่เธอไปหาคนที่พึ่งพาได้มาทำแทนก็พอ”
“พูดเหมือนง่ายเธอจะให้ฉันไปหามาจากไหน?” ไวยาตย์มองบนใส่เขา “ไม่รู้ว่าเธอคิดอะไรของเธออยู่”
คนปกติที่ไหนจะทิ้งบริษัทแบบนี่แล้วไปกับปาณี?
ถึงแม้เขารู้สึกปาณีดีแต่นี่ปาณีกำลังแย่งคนของเขาไปไวยาตย์มีคงามคิดเห็นใหญ่เลย
“คุณธามนิธิครับ” ขี้เกียจเถียงกับไวยาตย์ ธีระเลยมองไปที่ธามนิธิ
เขารู้ว่าปาณีกับธามนิธิหย่ากันแล้วถ้าเขาไปก็คงไม่มีทางกลับมาอีก
แต่ว่าธีระก็ตัดสินใจแล้วจะไม่มีทางรู้สึกเสียใจทีหลังแน่นอน
ธามนิธิพูดง่ายเกินคาด “เธอไปเถอะฉันจะหาคนไปฝึกที่เธอตรงนั้นช่วงหนึ่ง”
“คุณธามนิธิครับ!” ไวยาตย์ฟังจบก็มองธามนิธิอย่สงไม่อยากจะเชื่อ
“เธออกไปก่อนเลย” ธามนิธิพูดกับธีระ
ธีระพยักหน้า
ไวยาตย์ที่ยืนอยู่ข้างๆก็รีบแสดงความไม่พอใจออกมาทันที “ผมไม่ชอบการตัดสินของคุณมีสิทธิ์อะไรให้ธีระไปกับปาณี?”
นั่นเป็นคนที่เธอหามาเองเลยนะ!
ธามนิธิมองไวยาตย์ที่ไม่พอใจปาณี “ก่อนหน้านี้เธอยังหวงเขาอยู่ไม่ใช่หรือไง? รู้ว่าฉันหย่ากับเขาก็โกรธฉันตั้งหลายวัน?”
ปกติไม่เห็นเธอพูดข้อดีของปาณีตาพอเวลาสำคัญไวยาตย์ก็อยู่ฝั่งปาณีตลอดดูก็รู้ว่าเธอไม่ได้เกลียดปาณีขนาดนั้น
ตอนที่548
แต่ธามนิธิก็ไม่เข้าแต่แวบเดียวทำไมท่าทีของเธอก็เปลี่ยนอีกแล้ว?
ไวยาตย์พูดอย่างจริงจัง “มันเป็นสองเรื่องที่ไม่เหมือนกันเรื่องงานคืองานเรื่องส่วนตัวคือเรื่องส่วนตัว! คุณก็ทำเพราะความรู้สึกส่วนตัวแล้วยกธีระให้เขาไม่ได้”
นี่ไม่ใช่ธีระจะไปเองหรอ?” นี่ทำให้ธามนิธิรู้สึกผิดคาด
ไม่คิดว่าพวกเขาร่วมงานกันแค่ครึ่งปีธีระก็มีความจงรักภักดีต่อปาณีขนาดนี้
รู้ทั้งรู้ว่าเขาเลิกกับปาณีแล้วก็ยังเลือกที่จะไปกับปาณี
ไวยาตย์บอก “เขาเซ็นสัญญาไว้ถ้าคุณไม่ตกลงเขาก็ไปไม่ได้ผมสงสัยถ้าต่อไปคุณจะยกทั้งบริษัทให้ปาณีหรือเปล่า?”
ไม่เคยเห็นคนที่เบลอขนาดนี้มาก่อน!
ธามนิธิพูดอย่างนิ่ง “ทั้งตัวของฉันก็เป็นของเขาหมดให้บริษัทเขาแล้วจะเป็นอะไรไป”
“……” ไวยาตย์เกือบจะอ้วกเลือดออกมานี่เขากลับเถียงไม่ลง
ตอนเย็นปาณรีกำลังทำอาหารในห้องครัวอยู่ๆก็ได้ยินเสียงกริ่ง
รู้ว่าเธอย้ายมาที่นี่ก็มีแค่ธีระและคุณอา
เธอเดินไปถึงประตูแล้วมองจากแมวมองจากนั้นเปิดประตูก็เห็นธามนิธิยืนอยู่หน้าประตู “คุณอามาทำไมคะ?”
หลังจากครั้งที่แล้วที่เขามาช่วงสองวันนี้ก็ไม่เคยมาเลย
เธอคิดว่าเขาไม่มาแล้วซะอีก
“มาส่งเม้าส์ให้เธอ” ธามนิธิปิดประตูแล้วเอาเม้าส์มาให้โดยเฉพาะเพราะครั้งที่แล้วเขาเคยบอก
“ขอบคุณ” ปาณีรับเม้าส์มา
“เธอกำลังทำอาหาร?” เขาได้กลิ่น
ปาณีบอก “อือ”
บังไงเธอก็ว่างตอนนี้เธออยู่คนเดียวและไม่มีคนใช้เลยต้องทำอาหารเอง
ธามนิธิ “ฉันช่วยเธอเอง”
พูดจบเขาก็เดินเข้าห้องครัว
เห็นผักที่อยู่ในกะละมังเขาถาม “อันนี้จะล้างใช่ไหม?”
“อือ”
เธอพยักหน้าเสร็จก็เห็นเขาถอดเสื้อสูทวางไว้ข้างนอกและพับแขนเสื้อเชิ้ตขึ้นแล้วเริ่มทำงาน
อย่าว่าตอนเขาล้างผักก็ดูเป็นทางเป็นการ
ปาณีกำลังทำซุบอยู่เห็นเขาเริ่มทำก็ชม “คุณอานี่เก่งมากเลยล้างผักเป็นด้วย”
เธอพูดประโยคนี้จบก็ได้ยินธามนิธิหัวเราะ “นี่เธอล้อเล่นฉันอยู่หรือไง? แต่ล้างผักก็เก่งแล้ว? ที่แท้ในสายตาเธอฉันเป็นพิการจนล้างผักไม่เป็นหรือไง?”
“……” ปาณีบอก “ไม่ใช่ฉันก็แค่คิดไม่ถึงว่าคุณอาจะทำอะไรแบบนี้เป็น”
“เมื่อก่อนตอนที่ฉันเรียนอยู่อยู่ข้างนอกคนเดียวก็จะทำกินเองบางครั้ง” ธามนิธิอธิบายแล้วมองเธอ “แต่อาจจะทำไม่ดีเท่าเธอและไม่ค่อยอร่อย”
“ฉันก็อยากจะลองกินบ้าง” ปาณียิ้ม
ธามนิธิบอก “งั้นเดียวฉันดูก่อนว่าพรุ่งนี้ฉันว่างหรือเปล่ากลางคืนเธอไปซื้อผักเสร็จรอฉันเดียวฉันทำอาหารให้เธอ”
เห็นเขาแบบนี้ก็ทำเอาปาณีเกรงใจ “ฉันก็แค่พูดไปเรื่อยเองคุณอางานยุ่งขนาดนี้ก็ช่างมันเถอะ”
“ไม่เป็นไรหรอกตกลงเอาแบบนี้นะ”
ธามนิธิล้างผักเสร็จแล้วหั่นให้เธอด้วยเห็นในห้องครัวอันที่ทำได้เขาก็อาสาเอาไปทำเองหมดเลยเป็นผู้ชายยอดเยี่ยมจริงๆ
ปาณีก็ทำกับข้าวต่อไม่ได้สนใจเขา
อยู่ๆก็มีมือคู่หนึ่งกอดเธอไว้จากข้างหลัง
มือเธอที่ถือช้อนอยู่ก็สะดุ้งในใจมีเสียงเล็กๆอันหนึ่งกำลังเตือนว่าพวกเธอหย่ากันแล้ว
แต่ว่าในปากก็ไม่ได้พูดออกมา
ทั้งสองวันนี้ที่ไม่ได้เจอที่จริงเธอคิดถึงเขามากกลางคืนก็นอนไม่หลับแต่พอเธอนึกได้ว่าพวกเธอหย่ากันแล้วก็ไม่กล้าโทรไปหาเขาเลย
ตอนที่549
ธามนิธิกอดเธอไว้แล้วหน้าเกยไหล่เธอไว้มองไอร้อนในหม้อ “เธอว่าถ้าพวกเราไม่ได้หย่ากันมันจะดีขนาดไหนกัน ทำอาหารด้วยกันทุกวันคิดไปคิดมาก็สนุกดีนะ”
บ้านหลังนี้เล็กแต่ถ้าใช้ชีวิตแบบนี้มันก็มีความรู้สึกอีกแบบ
ปาณีไม่ได้ต่อเรื่องอีกก็แค่บอกว่า “คุณอาไปรอข้างนอกก่อนเลยเดียวฉันก็ทำเสร็จแล้ว”
“ไม่เป็นไรฉันอยู่เป็นเพื่อน” เสียงของธามนิธิอ่อนโยนมากเขากอดเธอไว้แบบนี้ปาณีรู้สึกมือตัวเองก็เริ่มไปไม่ถูก
เขาเหมือนเห็นความวุ่นวายของเธอเลยยื่นมือไปจับช้อนเดียวกับเธอแล้วโคนในหม้อ “ดูเหมือนจะอร่อย”
ปาณีเอาถ้วยเล็กที่อยู่ข้างๆแล้วตักน้ำซุบไปป้อนเขา “คุณอาลองชิมดู”
ธามนิธิก้มหัวลงแล้วชิม “รสชาติใช้ได้”
วินาทีที่เขาก้มลงมาทำให้ทั้งสองคนอยู่ใกล้กันมากขึ้นปาณีเห็นใบหน้าหล่อของเขาก็อดที่จะมองไม่ได้
อาจจะเพราะเมื่อก่อนเขาอยู่ทุกวันเลยไม่รู้สึก
แต่ตอนนี้ห่างกันสองวันค่อยเจอเขาค่อยรู้ว่าเขาอยู่ข้างตัวเองมันเป็นเรื่องที่สำคัญขนาดไหน
ธามนิธิวางถ้วยลงเห็นเธอมองตัวเองอยู่ก็ชะงัก
ปาณีกำลังจะมองไปทางอื่นวินาทีต่อมาก็เห็นเขสก้มหัวลงมาจูบเธอ
ปากที่เร่าร้อนมันนุ่มนวลมากใจของเธอก็บีบเน้นขึ้นตามการกระทำของเขา
มือของธามนิธิวางไว้บนเอวของเธอกอดเธอไว้แน่นแล้วจูบเธอหนักขึ้นอย่างไม่รู้ตัว
…….
โพสต์ในกลุ่มเพื่อนมีแต่เธอเห็นคนเดียวคนอื่นไม่เห็น
ที่บอกว่าคิดถึงเธอมันคือเรื่องจริง
ไม่มีที่รักมาอยู่ข้างเขาการเข้านอนของทุกคืนมันก็กลายเป็นเรื่องลำบาก
นอนอยู่บนเตียงก็มักจะคิดถึงตอนที่เธออยู่ข้างๆ
พวกเธอรู้จักกันก็ครึ่งปีกว่าแล้วอยู่ด้วยกันเกือบทุกวันแต่ตอนนี้อยู่ๆก็มีระยะห่างกันเขาไม่ชินจริงๆ
…….ตอนนี้กอดเธอไว้ในอ้อมกอดในใจของธามนิธิมีความพึงพอใจอย่างบอกไม่ถูก
ซุบในหม้อก็มีเสียงดังขึ้น
ปาณีโดนธามนิธิกอดไว้มองผู้ชายที่หย่ากับตัวเองแล้วยังมาเอาเปรียบเธออีก “ซุบเสร็จแล้ว”
ธามนิธิปล่อยเธอพอเห็นเธอจะยก “ฉันมาทำเอง”
เขากลัวมันโดนเธอเลยเอาผ้าไปยกหม้อออกจากเตา
ปาณีเอากระทะมาผัดผักต่อธามนิธิมองเธอ “ของเธอตรงนี้ก็มีครบดีนะ”
“อือ” ปาณีบอก “เพราะว่าวันหลังอาจจะอยู่ที่นี่นานหน่อย”
“ว่าจะอยู่นานขนาดไหน?” ธามนิธิราวกับเห็นความลำบากในการจีบภรรยาตัวเองกลับมา
“ฉันก็ไม่รู้ว่าแต่คุณอา……” ปาณีมองผู้ชายคนที่วันๆเอาแต่มาที่เธอนี่ “ตอนนี้ฉันไม่ใช่ภรรยาคุณอาแล้วคุณอาไม่ต้องดีกับฉันขนาดนี้แล้วก็ได้คุณอางานยุ่งขนาดนี้แล้วยังมาเสียเวลากับฉันอีกไม่รู้สึกเสียดายหรือไง?”
“…….” ธามนิธิฟังความหมายของเธอออก
เธอรู้สึกที่ตัวเองดีกับเธอเพราะเธอเป็นภรรยาของเขางั้นหรอ?
ตอนนี้เธอไม่ใช่ภรรยาของเขาแล้วเลยไม่จำเป็นต้องดีกับเธอ
เขาพูดกับปาณี “สำหรับเธอฉันไม่เคยรู้สึกเสียดายเวลา”
ปาณีมองธามนิธิก็ชะงัก
ช่วงนี้เธอคิดตลอดว่าที่จริงในใจคุณอาก็ชอบเธอไม่ได้เหตุผลซับซ้อนอะไรมากก็แค่ชอบเธอคนนี้?
ตอนที่550
แต่ว่าทุกครั้งที่เห็นเขาคนที่โดนเด่นและเก่งแล้วกลับมาดูตัวเองก็ราวกับตัวเองกำลังเพ้อฝันไปวันๆ
ธามนิธิเห็นเธอเอาแต่มองเขา “รีบทำสิฉันหิวแล้ว”
“เธอไปรอที่ข้างนอกแป๊บนึงเดียวฉันก็ทำเสร็จแล้ว”
ธามนิธิมองเธอแล้วก็เดินออกไป
แป๊บเดียวปาณีก็เอากับข้าวที่ทำเสร็จออกมา
เธอมองธามนิธิที่นั่งอ่านหนังสืออยู่บนโซฟา “กินข้าวแล้ว”
เออเขากำลังอ่านหนังสือของเธอ
ขอเถอะเขาอ่านไปหลายรอบแล้วไม่รู้สึกเบื่อหรือไง?
ธามนิธิเดินมาแล้วช่วยเธอเก็บโต๊ะจากนั้นทั้งสองคนก็นั่งลงมากินข้าว
ปาณีนั่งลงไปก็เอาแต่จ้องเขาธามนิธิถาม “มีอะไร?”
“ไม่มีอะไรฉันแค่รู้สึกว่าคุณอาอยู่ที่บ้านฉันนี่ดูชินดีนะ!”
เธอจะย้ายออกมาเพื่ออะไรกัน!
ผลสุดท้ายก็ยังอยู่กับเขา
ธามนิธิชะงักแล้วมองปาณี “ไม่อยากให้ฉันมา?”
“ไม่อยาก” เธอปากไม่ตรงกับใจ
ธามนิธิยกถ้วยขึ้นมาอย่างเศร้าปาณีที่เห็นแบบนี้ก็รู้สึกขอโทษมันไม่ใช่ไม่อยากให้เขามาแต่กลับกันการที่ได้เห็นเขาเธอรู้สึกมีความสุขมาก
“ล้อเล่นเองถ้าคุณอาว่างจะมาเมื่อไหร่ก็ได้”
ทั้งสองคนกินข้าวแล้วธามนิธิบอก “ถ้าตอนเธอว่างก็แวะไปเยี่ยมคุณพ่อคุณแม่แล้วก็พี่สาวด้วยรู้ว่าเธอไปพวกเขาก็เสียใจเหมือนกัน”
ได้ยินธามนิธิพูดถึงพวกเขาปาณีก็รู้สึกขอโทษทันที “ขอโทษที่ทำให้พวกเขาผิดหวัง”
พวกเขาดีกับเธอตลอดนับเธอเป็นคนของตัวเอง
แต่พ่อแม่ไม่เคยรู้เลยว่าความสัมพันธ์ของเธอและธามนิธิมันเป็นเพียงการแลกเปลี่ยนข้อตกลงกันแถมยังดูแลร่วกับลูกสะใภ้
ท่าทีปาณีแบบนี้บีบใจธามนิธิแน่นอยากโผล่เข้าไปกอดเธอแน่น
“รีบกินข้าวกันเถอะ! ถึงแม้พวกเราไม่ได้อยู่ด้วยกันแล้วแต่เธออยากกลับไปตอนไหนก็ได้ไม่ต้องคิดมาก”
“คุณอาไม่กลัวแฟนอนาคตของคุณอาจะว่าหรอคะ?” ปาณีมองเขา
ธามนิธิยิ้ม “เขาไม่ว่าหรอก”
“……คุณอามีแฟนแล้วหรอคะ?”
“อือ” ก็มีอยู่แล้วไม่ใช่หรือไง?
คนที่อยู่หน้าเขา
เห็นเขาพยักหน้าปาณีรู้สึกหัวใจตัวเองเหมือนโดนอะไรจับไว้
รู้อยู่แล้วว่ารอบตัวคุณอาไม่ขาดผู้หญิงแค่ตัวเองยอมไปเขาก็จะเจอคนที่ดีกว่า
ธามนิธิมองปาณี “พรุ่งนี้ตอนกลางคืนว่างไหม?”
“คุณอาจะมาทำอาหารให้ฉันจริงหรอ?” ปาณีถามเขาอย่างสงสัย
ธามนิธิ “อยากพาเธอที่หนึ่ง”
“ฉันไปไม่ได้พรุ่งนี้นภันต์จะมา” ปาณีบอก “เขารู้เรื่องที่ฉันหย่าแล้วเลยเป็นห่วงฉัน”
ธามนิธิ “งั้นก็ได้”
พรุ่งนี้เขามีงานเลี้ยงว่าจะพาปาณีไปด้วยแต่ดูจากสถานการณ์แล้วคงไปไม่ได้
วันที่สองตอนเย็นนภันต์ก็มา
ฝนสิริก็มาพร้อมเขา
ตอนนี้ปาณีอยู่คนเดียวเห็นฝนสิริมาก็ไม่ได้พูดอะไร
ฝนสิริมองปาณีสายตาราวกับอยากมาเจาะรูบนตัวของปาณี “ได้ข่าวว่าเธอหย่ากับธามนิธิแล้ว?”
“……” ได้ยินแม่พูดถึงเรื่องนี้ปาณีก็รู้สึกไม่ค่อยดี
ตอนนี้ปาณีและธามนิธิกลับไปครั้งที่แล้วทำให้แม่มีหน้ามีตามากขึ้น
แต่ถ้าข่าวที่เธอและธามนิธิเลิกกันแพร่ไปถึงที่นั่นแม่ก็คงรู้สึกหน้าแตกมาก
