วันที่สองตอนเช้า
วันปีใหม่คุณทัตตาเข้ามาในห้องตรยาก็เห็นว่าเธอ นอนอยู่บนเตียง “ติรยาทำไมเธอยังไม่ตื่น? รีบลุกขึ้นเร็ว”
ตรยาลุกขึ้นมานั่ง “มีอะไร”
แอนเดรียไม่สนใจเธอแถมโพสต์นั้นยังอยู่ในเวย ป๋อตรยาโมโหจนไม่ได้นอนทั้งคืนตอนนี้ไม่สบายมาก
แต่เธอไม่เข้าใจว่าคนนั้นรู้จักเธอได้ยังไง? รู้แม้ กระทั่งชื่อโรงเรียนและชื่อเธอ!
หรือว่าเป็นคนรอบตัวที่รู้จัก?
แต่ติรยานึกยังไงก็นึกไม่ออกว่าเป็นใคร
ยิ่งนึกไม่ถึงทางปาณี
ให้เธอยอมรับว่าปาณีเป็นแอนเดรียยากกว่าให้เธอ ฆ่าปาณีอีก
คุณทัตดา “วันนี้แม่และพ่อเตรียมไปบ้านวิสิทธิ์เวช จะพาเธอไปด้วยรีบลุกขึ้นเร็ว”
“บ้านวิสิทธิ์เวช?” ฟังถึงตรงนี้ติรยาก็หมดความ มั่นใจ “หนูไม่ไป”
ตอนนี้แอนเดรียเผยแพร่แม้กระทั่งชื่อเธอ ปาณีก็ คงเห็นแล้วแหละ
รู้ว่าเรื่องนั้นไม่ใช่โมรีเป็นคนทำแต่เป็นเธอต่างหาก
ถ้าเธอไปบ้านวิสิทธิ์เวชแล้วปาณีไปฟ้องงั้นก็ เท่ากับว่าตัวเองไปเผชิญความลำบากเอง?
“ทําไมไม่ไป?” คุณทัตดาจ้องใส่เธอ “นี่เป็นโอกาส ที่หายากนะ เธอเป็นเพื่อนห้องเดียวกับเวทัสแถมยังสนิทกันอีกแม่และพ่อตัดสินใจแล้วว่าจะให้เธอไปหมั้นกับเขา
ความเป็นอยู่ของบ้านมีสุวรรณ์ทำให้ที่ดินที่อยู่ใน กํามือเขาดูสําคัญมากขึ้น
พ่อแม่ของตรยาขายที่ดินให้บ้านวิสิทธิ์เวชก็เพื่อที่ จะทําดีด้วยแล้วให้ติรยาได้อยู่กับเวทัสไม่ว่าจะต้องแลก อะไรมันก็คุ้มค่า
ติรยาอึ้งแล้วมองแม่ตัวเองนี่พ่อแม่จะให้เธอหมั้น กับเวทีสงั้นหรอ?
ถ้าเป็นเมื่อก่อนเธอคงจะดีใจตายแล้วแหละ
แต่ตอนนี้……
เธอพูดอย่างหมดแรง “บ้านเขาไม่ตกลงหรอก”
ตอนนี้เธอรู้สึกเสียดายมากทำไมตัวเองต้องปาก เร็วแล้วไปบอกให้แอนเดรียว่าเธอเป็นคนใส่ร้ายโมรีเอง? “นี่มีพ่อกับแม่ไม่ใช่หรือไง? แค่เธอเชื่อฟังเรื่องอื่น
เดียวแม่จัดการเอง” คุณทัตดารีบเอาเสื้อผ้ามาให้เธอ “เธอรีบหน่อย บ้านเธอฐานะไม่ได้แย่แถมติรยาก็ดูดีอีกเต้นก็เป็น
และยังเล่นเปียโนได้อีกคุณทัตดาฝึกเธอมาตั้งแต่เด็กก็ เพื่อที่จะให้ตอนโตของเธอได้แต่งงานกับผู้ชายดีๆที่มี ฐานะ
ในเมืองชยุตไม่มีอะไรมีหน้ามีตามากกว่าได้ แต่งงานเข้าบ้านแสงศรีเรืองแล้ว ติรยาจะเบี้ยวนัดก็ไม่ได้แถมยังปฏิเสธที่จะได้เป็น
คู่หมั้นของเวทัสไม่ได้ ก็เลยตาไป
ปาณียืนอยู่ที่หน้าต่างมองครอบครัวตระกูลพิมพ์ สารลงจากรถวันนี้ติรยาใส่เหมือนเจ้าหญิงเดินตามหลัง พ่อแม่เธอ…….
ตีรยาเดินตามหลังคุณทัตดาอย่างไม่มีความมั่นใจ
แต่เธอก็ไม่กล้าไปพูดเรื่องที่เธอก่อในโรงเรียน ตรงๆเพราะถ้าแบบนั้นยังไม่ทันที่บ้านวิสิทธิ์เวชจะรู้เธอคง โดนพ่อเธอตีจนตายไปก่อน
เธอเลยได้แต่ภาวนาว่าอย่าให้ปาณีเห็นข่าวในเวย
ป๋อ
ปาณีมองตรยาแล้วอดยกยิ้มขึ้นมาไม่ได้ไม่คิดว่าต รยายังมีหน้ามาที่นี่อีก!
หน้าด้านมากจริงๆ
ธามนิธิเข้ามาจากข้างนอกเห็นปาณียืนอยู่ข้าง หน้าต่างเลยเข็นเก้าอี้ไปข้างตัวเธอและจับมือเธอไว้ “เธอ กำลังมองอะไรอยู่?
ปาณีหันกลับมา “ฉันเห็นติรยามากับพ่อแม่เขาดู เหมือนจะมีเรื่องอะไรสักอย่าง”
