ตอนที่307
ปาณี ใช่ค่ะ
ถึงตอนนี้เธอก็ยังไม่เข้าใจว่าเวทัสจะเอานภันต์เข้าทีมแข่งของเขา
ไปทำไม
“งั้นก็ดีแล้วนะ ให้เวทัสดูแลเขาหน่อย”
เวทัสที่ก้มหัวกินน้ำซุปอยู่กับยกหัวขึ้นตอบแทรก “มีแต่เขาที่ดูแลผม
ทั้งนั้น”
“งั้นเธอก็คงอวดดีสินะ” จันวิภามองบนใส่เขา “น้องชายของปาณีน่า จะอายุน้อยกว่าเธอ”
“อือแต่ว่าสกิลการเล่นของเขาใช้ได้”
“งั้นพวกเธอก็สนิทกันก็พาเขามาเล่นที่บ้านหน่อยสิ ฉันเคยเจอเขา มาก่อนรู้สึกเขาก็ดีนะ”
เวทัส อือ”
ตอนที่พวกเธอกำลังคุยเรื่องของนภันต์ก็มีแค่ธามนิธีที่อยู่เงียบๆ
แล้วกินข้าว ความสัมพันธ์ของเขาและนภันต์ยังไม่สนิทกันมีแค่เมื่อวานนภันต์ มาทานข้าวที่บ้านก็ยังไม่มีโอกาสได้คุยหลายประโยคเลย
นิสัยธามนิธิเย็นชาแถมอายุมากกว่าอีกก็เลยไม่มีเรื่องอะไรให้คุย กับนภันต์
อยู่ๆก็รู้สึกในใต้โต๊ะมีมือหนึ่งยื่นเข้ามาจับกุมมือเขาไว้ ธามนิธิยกหัวขึ้นมองปาณีเพราะว่าอยู่ในบ้านฝามือเธอเลยร้อนนิด
นึ่ง
เขามองเธอที่ไม่กินข้าวดีๆแล้วยังมาหยอกเขาอีก?
ปาณีพูดอย่างขอ “คุณอาคะถ้าว่างๆเดียวฉันให้นภันต์มากินด้วย กันเองดีไหมคะ?”
รามนิธิค่อยพบว่านี่ปาณีอยากให้ความสัมพันธ์ของเขาและนภันต์
สนิทขึ้นนี่เอง เขาตอบ ข้อ
“งั้นคุณอาว่างตอนไหนคะ?”
“เธอตัดสินใจเลย เธอนัดเวลามาถึงแม้เขาไม่ว่างก็จะหาเวลามาให้
ปาณี งั้นไว้ฉันไปคุยกับนภันต์อีกทีนะคะ”
ได้
อีก เวทัสที่นั่งอยู่ข้างๆมองการกระทำของทั้งสองคนนัยน์ตาก็ยิ่งดำไป
พรุ่งนี้ช่วงเช้าไม่มีเรียนพอกินข้าวเสร็จเวทัสกีกลับบ้านไปพร้อมจัน
วิภา
ไม่มีเวทัสมายุ่งในบ้านก็เงียบสงบ หลังอาบน้ำเสร็จปาณีก็ไปนอน ในอ้อมกอดของธามนิธิยกมือถือขึ้นส่งข้อความให้นภันต์ก็ได้ยินเสียงธา มนิธิ “สุขภาพดีขึ้นหรือยัง?”
“ยัง….เลยคะ” ปาณีพูดอย่างหมดความมั่นใจ
อยู่ๆมาเป็นห่วงสุขภาพของเธอ เธอก็ไม่ใสชื่อจนคิดแค่ว่าเขามา ถามเรื่องเป็นหวัดของเธออย่างเดียวหรอก
มีแปดส่วนที่เขาคิดเรื่องนั้นอีกแล้ว…
ธามริธิขมวดคิ้ว ช่วงนี้เธอพูดแบบนี้ทุกคืนก็เริ่มทำให้เขาเกิดความ สงสัยขึ้นมา “ทำไมยังไม่หายดีอีก? จะให้ฉันตรวจดูหน่อยไหม?”
ตรวจ?
จะตรวจยังไง?
ในสมองของปาณีก็มีภาพที่ไม่สามารถบรรยายได้ปรากฏขึ้นมา เธอรีบตอบกลับไปอย่างตกใจ “ไม่ใช่….ฉัน….ประจำเดือนฉันมา!”
ธามนิธิมองเธอ “อ่อ”
ดูเหมือนไม่ดีใน!
แน่นอนสิให้ดีใจกับผีล่ะ สิ
ปาณีเห็นหน้าผิดหวังของเขาก็รีบอ้อน “ฉันก็ไม่มีวิธีแก้ไขสักหน่อย ไม่งั้นให้ฉันจุ๊บคุณอามาชดเชยสักหน่อย?”
ธามนิธิมองเธอที่อยู่ในอ้อมกอด กินเนื้อไม่ได้แต่โตนเธอจับสักที….
ก็ได้อยู่!
ปาณีเห็นเขาไม่ปฏิเสธก็ยกหัวขึ้นหอมแก้มเขาหนึ่งที
ธามนิธิทำเสียงต่ำัหอมแก้ม?”
ราวกับมีความคิดเห็นมากกับเรื่องนี้
“งั้นคุณอาอยากทำอะไร?” ปาณี “ถ้าคุณอาทนไหวฉันก็ไม่ว่าอะไร
นะคะ
ก็ถ้าทำให้ไฟลุกมันก็ไม่ได้เกี่ยวกับเธอสักหน่อย
ธามนิธิ
ช่างเถอะๆ!
“นอนได้แล้ว”
ปาณีถือโทรศัพท์ไว้ “รออีกแป๊บนึง นภันต์ยังไม่ตอบข้อความของ
ฉันเลย”
ธามนิธิกอดเธอไว้หัวของเธอชนกับคางของเขาทั้งสองคนดูสนิท สนมกันมาก
ช่วงนี้อากาศหนาวตอนกลางคืนกอดกันนอนแบบนี้มันก็รู้สึกอบอุ่น ไปอีกแบบ
ปาณิร่างกายเย็นง่ายและกลัวหนาว ฤดูหนวที่ผ่านมาแค่พึ่งเข้าฤดู แล้วก็นึกไปถึงฤดูหนาวอีกหลายเดือนข้างหน้าก็รู้สึกไม่สบายแล้ว
