ตอนที่ 379
เธอมีความสงสัยในจิตใจของคน ไม่กล้าเชื่อใจใคร
ง่ายๆอีก
เธอคิดว่า ไม่รู้ว่าเมื่อไร จะโดนแทงข้างหลังอีก
ธามนิธิจูบลงที่ที่แก้มของเธอ “อย่าคิดมากสิ ในโลก ไม่ได้มีแต่คนเลวสักหน่อย คนดีก็มีเหมือนกัน”
ปาณีพูดว่า “คุณอาเป็นคนดีที่สุด ได้พบกับคุณอา
คือความโชคดีที่สุดในชีวิตของฉันค่ะ”
ธามนิธิยิ้ม
ปาณีมองหน้าธามนิธิพูดว่า “คุณอา ฉันแสดงการ แสดงของเราคืนนี้ให้คุณอาดูดีไหมคะ?
เธอไม่ได้ขึ้นเวทีแสดง ในใจจึงรู้สึกเสียดาย เธอคิด
ว่าต้องแสดงให้คุณอาดูให้ได้จึงจะสบายใจ
ธามนิธิพูดว่า “เอาสิ
ปาณิพาตัวออกจากอ้อมกอดของธามนิธิอย่าง รวดเร็ว รีบไปเปิดไฟในห้อง เธอคนเดียวเล่นเป็นหลาย บทบาท แสดงละครต่อหน้าเขาให้ได้ชม
มองดูเธอตอนทำท่าถูกดาบแทงเข้าที่ท้องล้มลง รู้สึก เธอเล่นได้สมจริง ธามนิธิอดไม่ได้ที่จะหัวเราะ
ตั้งแต่มีปาณีมาอยู่ด้วย เขาก็เหมือนได้ผลไม้แห่ง ความสุขเพิ่มขึ้นมาอีกหนึ่งลูก แต่ว่า ในตอนจบของเรื่อง ธามนิธิอดไม่ได้ถามอย่าง กังวลใจว่า ” ทำไมฉันถึงรู้สึกว่าเธอแสดงบทนางรองได้ดู เศร้าเหลือเกินนะ?”
“เศร้าหรือคะ?” ปาณีพูดขึ้น เพราะเธอทำเรื่องเลว ร้ายมากมาย ถึงได้มีจุดจบแบบนี้ ก็สมควรแล้วนี่คะ !! เธอไม่รู้สึกเห็นใจตัวละครที่เธอแสดงเลยสักนิด
ธามนิธิมองเธอพลางพูดว่า “ดีแล้วที่เธอไม่ได้แสดง ! สุดท้ายตาย ไม่เป็นมงคลเลย !”
พอได้ยินเขาพูดแบบนี้ ปาณีแทบสำลักออกมาเป็น เลือด “คุณอาคะ ฉันมักรู้สึกว่า บางทีคุณอาถึงมงายกว่า คุณยายตามบ้านนอกซะอีก”
เขากังวลกับเรื่องแบบนี้ด้วย !
ธามนิธิที่โดนเรียกเป็น “คุณยายบ้านนอก” ถึงกับ มองค้อนเธอขวับ
ปาณีจึงรีบอธิบายให้เขาเข้าใจ “มันก็แค่การแสดง เท่านั้น ไม่ใช่เรื่องจริงสักหน่อย แค่เรื่องแต่งเท่านั้นค่ะ”
เธออธิบายอยู่เป็นนานสองนาน แต่ธามนิธิทำเหมือน ฟังไม่ได้ยิน
“ต่อไปห้ามเธอเล่นบทแบบนี้อีก” ธามนิธิพูดขึ้นอย่าง จริงจัง “บทนางรองนี่มีชีวิตอยู่อย่างไร้ค่า สุดท้ายยังต้อง มาตายเพราะพระเอกอีก ไม่คุ้มเลย” ปาณีถึงกับถูหว่างคิ้ว ถอนหายใจว่า “วิธีมอง ปัญหาของพวกผู้ชาย ไม่เหมือนกับที่ผู้หญิงมองเลยสัก
มันก็แค่การแสดง แต่เขากลับพูดถึงคุณค่าของ มนุษย์ไปโน่น ! อาบน้ำเสร็จแล้ว ทั้งสองคนนั่งอยู่บนเตียง ธามนิธิ
หยิบเอาแท็บเล็ตขึ้นมาดูอัพเดทบล็อคของปาณี
ปาณีนั่งดูปฎิทินอยู่ข้างๆ จู่ๆก็นึกขึ้นได้ “อ๊ะ คุณอา ใกล้ถึงวันเกิดคุณอาแล้วนี่นา”
“…..อืม” เขาไม่ได้ใส่ใจวันเกิดของตัวเอง หลังจากวันเกิดปีนี้ ธามนิธิก็จะอายุครบ 27 ปีบริ
บูรณ์
ปาณีมองหน้าเขาถามว่า “คุณอาอยากได้ของขวัญ อะไรคะ? ฉันจะได้เตรียมของไว้ให้ล่วงหน้า
“ไม่ต้องหรอก” ธามนิธิบอกอย่างเกรงใจ
“ต้องสิคะ ! ตอนวันเกิดฉันครั้งก่อน คุณอายังให้ของ ขวัญอย่างดีกับฉันเลย ฉันก็อยากให้คุณบ้าง” ถ้าให้ของ พื้นๆกับเขาไป เธอจะรู้สึกแย่มาก
“ของแพงมาก ไม่ต้องให้หรอก”
แพงแค่ไหนคะ? ” ปาณีรู้สึกแปลกใจมาก ของอะไร กัน ถึงทำให้ธามนิธิพูดคำว่า”แพงมาก”ออกมาได้?
“หาค่าไม่ได้” ปาณีถึงกับอึ้งไปชั่วครู่ ในสมองคิดวนเวียนไปมา นึก ได้ว่าครั้งก่อนเคยพูดต่อหน้าเขาว่า : ฉันแพงมากนะ หาค่า
ไม่ได้เลย !
ถ้างั้น ความหมายของคุณอาก็คือ ต้องการเธอ?
