「 ――ใช่? ｣
ทันใดนั้นเครื่องปลายทางที่วางอยู่บนโต๊ะก็สั่นเล็กน้อย
พอดูที่หน้าจอก็สายเรียกเข้าชื่อที่คุ้นตา “ฮิเมจิ ชิรายูกิ” แต่การสื่อสารทางโทรศัพท์ทำเอารู้แปลก ๆ เพราะเธอมักจะอยู่เคียงข้างตลอดเวลา
(อะไรน่ะ…)
ฉันอดไม่ได้ที่จะเอียงหัว
[คืนวันธรรมดา]
ฮิเมจิทำงานบ้านเสร็จอย่างรวดเร็ว และเพิ่งเข้าไปอาบน้ำ เกาะแห่งการศึกษา มีอุปกรณ์สื่อที่กันน้ำได้อย่างสมบูรณ์ จึงไม่แปลกใจเลยที่ผู้คนจะนำเข้าห้องน้ำไปด้วย …แต่ยังโทรศัพท์อยู่?
ฉันที่ตัดสินใจออกไปข้างนอก
「 สวัสดีค่ะ ｣
「 มีอะไรเหรอฮิเมจิ? ｣
「 ขอโทษนะคะ! นายท่าน ｣
ได้ยินเสียงของฮิเมจิด้วยเสียงสะท้อนลึกลับ …ดูเหมือนห้องน้ำเลย เสียงที่ชัดเจนพูดทำให้ฉันตกใจเล็กน้อย
「 มันยากมากสำหรับฉันที่จะพูดแบบนี้นะคะ แต่… ｣
「 จริง ๆ แล้วแชมพูของฉันหมดนะค่ะ ｣
「 แชมพู? ｣
「 ค่ะ! ｣
「 ฉันซื้อรีฟิลมาแล้วค่ะ ――มันถูกเก็บไว้ในตู้เสื้อผ้าตรงโถงทางเดิน …แต่ฉันลืมมันไปซะสนิทเลยค่ะ! ｣
「 ดังนั้น… ｣
「 อืม! ได้สิ ｣
ฉันพยักหน้าเพื่อตอบรับความคำขอของฮิเมจิ ซึ่งยากที่เธอจะแสดงออกมา
「 ฉันวางฝากไว้ที่หน้าประตูได้มั๊ย ｣
「 ขอบคุณนะค่ะ นายท่าน ｣
เมื่อได้ยินเสียงโล่งใจของฮิเมจิ ฉันก็ลุกขึ้นยืน
ภารกิจนั้นง่ายมาก เพียงแค่นำแชมพูแบบรีฟิลวางตรงโถงทางเดินหน้าห้องน้ำ แน่นอนว่าฉันไม่ได้เปิดประตูห้องน้ำ ดังนั้นจึงไม่มีทางที่อะไรจะเกิดขึ้นแน่นอน
――ปัญหาคือ
「 『…………』 」
ด้วยเหตุผลบางอย่าง โทรศัพท์เริ่มเคลื่อนโดยที่สายยังคงเชื่อมต่ออยู่ ฉันจึงไม่มีเวลาปล่อยสาย สิ่งที่ฉันได้ยินจากพอร์ตการโทรคือ เสียงถอนหายใจเบา ๆ และเสียงเบา ๆ สะท้อนอู้อี้ตามปกติของห้องน้ำ บางอย่างในตัวเองกำลังตื่น แม้จะไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร แต่ใจก็ยังคงเต้นแรงอยู่ ในขณะนั้นเองที่ฉันกลืนน้ำลายอย่างแรง
「 …เอ๊ะ!? นายท่าน? ｣
「！」
「 ใส่ใจกันขนาดนั้นเหรอเลยเหรอคะ? ｣
ฉันสงสัยว่าฉันรู้สึกกระวนกระวายใจหรือไม่ คำถามกระซิบกระทบใบหูของฉันผ่านเครื่องปลายสาย เสียงของเธอฟังดูซุกซนเล็กน้อย แต่ก็เขินอายเช่นกัน ทำให้หัวใจของฉันเต้นเร็วยิ่งขึ้นและหัวของฉันเริ่มรู้สึกวิงเวียน
「 ――ขอโทษที่! ｣
ฉันอดไม่ได้ที่จะขอโทษอย่างจริงใจ
