「 อืม… อย่างที่คาดจริง ๆ ชิรายูกิจัง น่ารักมากจริง ๆ! เธอเหมือนงานศิลปะ หรือนางแบบมากกว่าซะอีก… ｣
「 …เหรอค่ะ! ฟูกะซัง แม้คุณจะชมไป ก็ไม่มีอะไรเกิดขึ้นหรอกคะ ｣
「 จะไม่ให้ชมได้ยังไงกันล่ะ… ชิโนฮาระคุงไม่อยู่ ฉันจึงอดใจไม่ได้ที่จะเข้ามาดูชิรายูกิจังใกล้ ๆ … ｣
「 งั้นเหรอคะ… คุณกำลังพยายามจีบฉันเหรอคะ? ｣
「 ว่ายังไงดีล่ะ… ฉันอยากมีเรื่องรัก ๆ ใคร่ ๆ กับชิรายูกิจัง! ฉันเป็นถึงหัวหน้าห้อง 2-A! ｣
「 …ถึงฉันจะไม่เข้าใจ แต่สัมผัสได้ถึงความรู้สึก …อย่างไรก็ตาม ฉันไม่ค่อยเก่งในการโต้ตอบกับเพศตรงข้ามตั้งแต่แรก… ｣
「 ในส่วนนั้น ฉันคิดว่ารอยยิ้มของฟูกะซังมีเสน่ห์มาก มีพลังและสดใสอยู่เสมอ เปิดใจกว้าง และสามารถพูดคุยกับใครก็ได้อย่างสนุกสนาน ไม่มีทางที่คุณจะไม่ได้รับความนิยม ｣
「 เอ๊ะ? ใช่แล้ว~? …ฉันมีความสุขจัง เมื่อชิรายูกิจังชมฉัน ｣
「 แต่ทั่วไปแล้ว ――ฉันไม่มีแฟนคลับหรืออะไรเลยเนี้ยสิ? ｣
「 ชิรายูกิจังอยู่ตรงนั้น! ｣
「 …ก็ใช่! แต่ฉันรู้เกี่ยวกับการมีอยู่ …แต่ฉันคิดว่ามันเป็นเรื่องของความนิยม ｣
「 ฟุกะซัง …เอ่อ คุณกำลังเดทกับใครอยู่คะ? ｣
「 ไม่ ๆ ไม่มี ｣
「 ถ้าเป็นอย่างนั้น ไม่มีทางซ่อนมันจากเพื่อนสนิทของฉัน ชิรายูกิจัง! ｣
「 ขอบคุณ ｣
「 แล้วคุณชอบแบบไหนล่ะ? ｣
「 อืม… ｣
「 ฉันไม่รู้หรอกค่ะ …ฉันพอมีเพื่อนผู้ชายที่สนิทอยู่บ้าง ――นายท่าน ซึจิซัง คนในชมรมกรีฑาด้วย ｣
「 กล่าวอีกนัยหนึ่ง พวกเขากำลังมุ่งเป้าไปที่เจ้านายของเธอ ｣
「 ไม่ ๆ ｣
「 ฉันหมายถึง…ฉันไม่เข้าใจจริง ๆ ｣
「 ฉันสงสัยว่าเพื่อนกับคนรักแตกต่างกันอย่างไร …ฉันเรียนรู้อะไรมากมายจากการดูละคร ｣
「 ฉันไม่คิดว่าเธอ ต้องคิดจริงจังขนาดนั้นก็ได้ ｣
「 …แล้วชิรายูกิจังล่ะ? เกี่ยวกับชิโนะฮาระคุง…เธอชอบเขาจริง ๆ เหรอ? ในฐานะเพศตรงข้าม ｣
「 ……. 」
「 …ฉันจะเล่าเรื่องให้ฟุกะซังฟังค่ะ … ฉันหวังว่าคุณจะไม่นำไปบอกใครนะคะ ｣
「 อืม ｣
(ตื่นเต้น ๆ …)
「 ฉันเป็นห่วงนายท่านค่ะ… ｣
「 ……. ｣
ในขณะที่ฉันกำลังพูดอยู่นั้น เสียงกริ่งก็ดังขึ้น
「 เอ๊ะ ? ｣
「 ไปเตรียมตัวสำหรับคาบบ่ายเถอะค่ะ ฟุกะซัง ｣
「 เอ๊ะ? ห๊ะ!? ｣
ระฆังดังแล้ว แต่ยังคงดังอยู่! เป็นเสียงระฆังดังเมื่อ 10 นาทีที่แล้ว!
「 เปล่าประโยชน์ ――เพราะว่าฟุกะซังเป็นประธานของห้องนี้ ｣
「 ว้าว! ｣
「 เธอกำลังเล็งเวลาที่เหมาะสมเพื่อให้เสียงระฆังดังใช่มั๊ย? ｣
「 ชิรายูกิจังทำให้วุ่นวายกันไปหมดเลย!! ｣
