「 ขอโทษที่มารบกวนนะคะ คากายะซัง 」
「 อาเร๊ะ? 」
「 ชิรายูกิจัง? จู่ ๆ ทำไมถึงมาหาพี่สาวเหรอจ๊ะ? เธอควรจะพักบ้างนะ!? 」
「 ไม่หรอกค่ะ! 」
「 วันนี้นายท่านธุระกับทาง 《ไลบร้า》 นะค่ะ…. หลังทำความสะอาด ซักผ้า และเตรียมอาหารเย็นเสร็จ เลยมีเวลาเพิ่มขึ้นนิดหน่อย 」
「 …เข้าใจล่ะ 」
「 เมื่อไม่นานนี้ พี่สาวออกจะเป็นหวัดนิดหน่อย เพราะต้องสื่อสารกันอย่างยาวเลย 」
「……เมื่อไม่นานนี้? 」
「 มันก็ดึกแล้ว 」
「 พี่สาวไม่ยึดติดเเบบเดิม ๆ หรอกนะ 」
「เข้าใจแล้วค่ะ! ฉันจะไม่บ่นแล้วกัน 」
「 เบาะที่อยู่รอบ ๆ นั้น ――มีเสื้อผ้าถูกฝังกระจายอยู่เต็มไปหมด 」
「 นั่งก่อนมั๊ย? ｣
「 ไม่เป็นไร ขอบคุณค่ะ ｣
「 อืม… ใช่แล้ว ๆ ชิรายูกิจัง! …ช่วงนี้กับฮิโระคิ้วเป็นยังไงกันบ้าง ? ｣
「 หมายถึงอะไรหรอคะ ? ｣
「 เขาน่าจะตกหลุมรักชิรายูกิจังได้อย่างง่าย ๆ เลยนี่ ｣
「 พวกเราอยู่ด้วยกัน! ｣
「 อยู่ด้วยกัน? ชายหนุ่มหญิงใต้ชายคาเดียวกัน ในฐานะผู้ปกครอง จะไม่ให้พี่สาวสนใจจริง ๆ เหรอ? ｣
「 …ผู้ปกครอง? ｣
「 ท่านคากายะ… เป็นผู้ปกครองของฉัน? ｣
「 ไม่อยากจับผิดหรอกนะ เผื่อไว้ก่อนนะ ถึงห้องจะสกปรก แต่ก็อายุมากกว่านะ! …ถึงจะสภาพนี้ก็เถอะ ｣
「 นายท่านเป็นสุภาพบุรุษค่ะ! เขาไม่เคยยอมให้ใครแตะต้องฉัน ไม่เคยแอบมองฉันเวลาเปลี่ยนเสื้อผ้า หรือเวลาอาบน้ำ ｣
「 ตามที่คาดไว้ ――ความตั้งใจของเหล็กของฮิโระคิ้ว ความตั้งใจของเหล็ก ｣
「 ใช่ค่ะ! ｣
「 บางครั้งฉันสวมเสื้อบาง ๆ ถึงแม้จะเขินไปบ้างก็… ｣
「 เอ๊ะ! เธอรู้ตัว…นั่นก็หมายถึงชิรายูกิจัง ――เธอจงใจใช่่มั๊ย? ｣
「 …ไม่จริงสักหน่อยค่ะ ｣
「 มะ…ไม่ แต่ถ้ามันทำให้เขา มีความสุขเพียงสักนิดแล้ว… ฉันรู้สึกมีความสุข 」
「 …ฮิฮิ ｣
「 …คากายะซัง? ยิ้มทำไมเหรอคะ ｣
「 นี่สินะ ――วัยรุ่น! แล้วชิรายูกิจังล่ะ โอกาสนี้ให้ฉันสอนเทคนิคที่ทรงพลังที่สุดที่คุณฝึกฝนผ่านเกมเกี่ยวกับความรัก!”
「 ……ไม่จำเป็นค่ะ ｣
「 อย่าพูดอย่างนั้นสิ! รู้อะไรมั๊ย? ก่อนอื่นชิรายูกิจังต้องโยนความเขินอายทิ้งไปก่อนเลย… ｣
「 ฉ-ฉันไม่ต้องการค่ะ! ｣
