「 -ฮะ!? ｣
「 ให้มันน้อย ๆ หน่อยชินจิ ทำไมนายถึงพูดยังงั้นล่ะ? ｣
「 มันก็ปกติดีหนิ ｣
「 ฉันไม่มีความมั่นใจเท่านานาเสะนี่ ｣
「 วันนี้ฉันจะทำอาหารเย็น ฝากเรื่องวัตถุดิบด้วย ｣
「 อืม… ｣
「 อืม หลังจากที่พูดอย่างนั้นเสียใจคุยแม้ว่าฉันจะยึดติดกับคุณ แต่ฉันก็ไม่รู้ ｣
「 ฉันก็ฝึกมาเยอะนะ…ทำอาหาร ｣
「 …ฉันรู้ ｣
「 ก็ฉันเป็นคนชิมมันเองทั้งหมด ｣
「 เป็นยังไงบ้าง ｣
「 ฉันได้กินอาหารบ้าน ๆ ของแฟนสาวที่น่ารักอยู่ทุกวัน ｣
「 ……ปกติไม่ได้แย่ ｣
「 ฉันไม่ได้บอกว่ามันไม่อร่อย เรียกว่าฉันชอบมันมากกว่า” ดีว้าวนั่นคือสิ่งที่ฉันกำลังพูด ｣
「 อีกอย่าง… มันดีเลยที่ต้องทำทุก ๆ วัน ｣
「 บางครั้งนายก็ปล่อยให้ฉันทำบ้างก็ได้นะ ｣
「 อืม ｣
「 ทำให้ฉันมีความสุข… ｣
「 ถ้าจะอยู่ด้วยกันก็ไม่เห็นแปลก? ฉันตัดสินใจที่จะทำแล้ว…ใช่ไหมล่ะ? ｣
「 ถ้าเพื่อชินแล้วล่ะก็ ฉันเองก็จะพยายามทำให้สมบรูณ์แบบมากขึ้น ｣
「 …… ｣
「 ชินจิ? ｣
「 …เขินเหรอ นายเขินเหรอ? ｣
「 พูดอะไรบ้า ๆ ｣
「 เอ๊ะ? ｣
「 นายเขินอยู่แน่ ๆ ｣
“…”
“ก-ทำไมเธอถึงพูดแบบนั้นได้ล่ะ”
“ฉันแน่ใจว่านายเข้าใจ”
“เพราะ…เราจับมือกัน”
“ชินจิ มือนายเหงื่อเยอะนะ”
“…รู้สึกเขินนิดหน่อยใช่ไหมล่ะ?”
“……”
“แล้วเรื่องแบบนี้ล่ะ?”
“?”
“ข้อเรียกร้องของทั้งสองแผนการประนีประนอม”
“วันนี้มาทำอาหารเย็นด้วยกันนะ”
“…การมีห้องครัวใหญ่ ๆ ก็ดีเหมือนกันนะ”
“!”
“เอ๊ะ..ฮะ..ฮะ”
“ก็ได้!”
“ฉันจะแสดงให้ฝีมือของฉันที่พัฒนาขึ้นแล้วให้ดูเอง”
