เหตุการณ์ก่อนหน้า
เกาะแห่งการศึกษานั้นมีองค์กรขนาดใหญ่ที่คอยควบคุม และจัดกิจกรรมถ่ายทอดสดเพื่อความตื่นเต้นอย่าง 【ไลบร้า】
โดยในรอบนี้เป็นการโปรโมทแนะนำผู้เล่นที่โดดเด่นของแต่ละโรงเรียนที่มีความโดดเด่น ฉลาด และมากความสามารถ
อาจจะประหม่าไปสักนิด แต่ครั้งนี้ดันมีฉัน “ชิโนฮาระ ฮิโรโตะ” ได้ออกหน้าซะด้วยสิ
「 คงไม่มีใครไม่รู้จักเขา เขตที่ 4 เป็นใครไปไม่ได้นอกจาก… ｣
「 เก่งกาจดุจดั่งราชา ขุนเขาไร้ผ่าย ชายที่แข็งแกร่งที่สุดบนเกาะแห่งการศึกษา 【เซเว่นสตารส์】 ชิโนฮาระ ฮิโรโตะ ｣
ภาพปรากฏชายที่เอามือล้วงกระเป๋า ชายเสื้อโบกสะบัดไปตามสายลม
เป็นเช่นนั้นแหละ…
「 จะไม่เวอร์ไปหน่อนเหรอ ชิโนฮาระ ｣
คนที่พูดคือเด็กสาวผู้สมรู้ร่วมคิด ไซออนจิ ซาราสะ
สถานที่พวกเราดูถ่ายทอดสดก็คือ ห้องอาหารในคฤหาสน์ที่ติดตั้งฟังก์ชั่นสุดไฮเทคเอาไว้
ภาพที่กำลังฉายอยู่นั้นเป็นดั่งสิ่งที่ฉันจินตนาการเอาไว้
「 กะ…ก็มันช่วยไม่ได้นี่ ｣
ฉันพยายามพูดเพื่อกลบเกลื่อนความเขินอายเอาไว้
การปรับเปลี่ยนพื้นหลังให้มันดูเหมือนจอมมาร แต่ก็ไม่คิดว่าจะอลังการขนาดนี้ด้วยสิ
「 หืม? ｣
「 แต่นายก็ไม่เห็นต้องให้ถ่ายใหม่ก็ได้มั๊ย ｣
「 แค่สามครั้งเองนะ ｣
「 แล้วนายจะไปแอ็คทำบ้าอะไรย่ะ ｣
ไซออนจิทำสีหน้าเบื่อหน่ายพลางจ้องมาทางฉัน
「 เดี๋ยวนะ! ไม่ได้มีแค่ฉันสักหน่อย ｣
ฉันคัดค้านสุดความสามารถ ก่อนภาพที่ฉายไปยังตัวแทนเขตที่ 3
「 ความสามารถที่ล้นหลาม! มากด้วยปัญญา! ความงามไม่เป็นรอง! พรสวรรค์รอบด้าน! ｣
「 ได้เวลาทวงบัลลังค์สุดแกร่งคืนจากนักเรียนแลกเปลี่ยนแล้ว! ｣
「 【จักรพรรดินีแห่งโอกะ】 ไซออนจิ ซาราสะ! ｣
มีหญิงสาวคนหนึ่ง ไม่ได้ถ่ายจากด้านหน้าเช่นกัน แต่เป็นภาพที่ดูดีที่ถ่ายจากใจกลางเมือง เต้นรำเบา ๆ ผมสีแดงสยายไปตามลม มือซ้ายลูบเส้นผม เธอดูผ่อนคลาย
「 เธอก็เล่นใหญ่เหมือนกันนะ! ｣
「 หมายความว่าไงย่ะ? ｣
ไซออนจิที่หันหน้าเข้าหาฉัน เม้มริมฝีปาก
「 จะมองยังไงก็แค่ภาพธรรมดาชัด ๆ ｣
「 หา? ｣
(นี่ไม่ใช่เธอตั้งใจเหรอ? ก็เลือกถูกจังหวะด้วย)
มุมมองของกล้อง และพื้นหลังแตกต่างอย่างสิ้นเชิงจากผู้เล่นคนอื่นอย่างเห็นได้ชัดเลย
「 ไม่มีทางถ้าเธอไม่ขอเอาไว้น่ะ ｣
「 มะ-ไม่ได้ขอให้ทำถ่ายใหม่สักหน่อย…แค่ห้าครั้งเอง ｣
「 เธอขอมากกว่าฉันซะอีกเหอะ? ｣
ฉันยิ้มอย่างขมขื่นขณะที่การโต้กลับของฉันประสบความสำเร็จ
เขาผ่อนคลายเล็กน้อยแล้วพูดต่อ
(หากตัดสินใจอย่างมีเหตุผล มันค่อนข้างจะน่ารักกว่าปกติด้วยซ้ำ…)
「 ……หืม? ｣
สักพักหนึ่ง ฉันสังเกตเห็นว่าสีหน้าของไซออนจิผ่อนคลายลงเล็กน้อย
เธอวางศอกข้างหนึ่งลงบนโต๊ะแล้วพูดหยอกล้อ เธอพูดออกมา…
「 นายมีอะไรจะบอกเพิ่มบ้างมั๊ย? ｣
「 ว่าไงนะ? ｣
「 เปล่า ฉะ…ฉันไม่ได้อะไรสักหน่อย ｣
「 ก็ไม่ใช่ว่าจะไม่มีนะ ｣
「 เธอเขินเหรอไง? ｣
จักรพรรดินีส่งสายตามายังฉัน
สีหน้าเหมือนบอกว่าตัวเองไม่ได้พูดอะไรทั้งนั้น แต่ก็พอเดาได้อยู่…
「 ก็ดูน่ารักกว่าปกตินะ ｣
「！」
เหมือนฉันได้ยินเสียงจากเธอ
เมื่อฉันมองไปที่ไซออนจิ ใบหน้าของเธอแดงพอ ๆ กับสีผมของเธอเลยล่ะ
