———วันหนึ่ง เมื่อฉันกลับถึงบ้าน ฉันพบคนต้องสงสัยกำลังควานหาของในตู้เสื้อผ้าตรงโถงทางเดิน
「 เอ๊ะ? ｣
「 อะไรนะ?! ｣
「 …มีอะไรรึเปล่าฮิโระคิ้ว? ｣
「 อืม! ฉันแปลกใจมากที่ก้นของฉันเหนียว ｣
เขาลุกขึ้นนั่งขณะถูหลังส่วนล่างอย่างตั้งใจ นั่งไขว่ห้าง หญิงสาวที่มีสถานะเหมือนพี่สาว… “คุณคากายะ” ——แม้ว่าใบหน้าจะดูแลอย่างดี แต่ผมกลับยุ่งเหยิง แว่นตาเบี้ยวเล็กน้อย ที่เรียกว่าสวยเสียของสินะ
——ถึงอย่างไร…
「 ทำอะไรครับเนี่ย!? คุณคากายะ…? น่าสงสัยจนเผลอเรียกตำรวจแล้วนะ! ｣
「 นั่นสินะ! ฟังฉันนะฮิโระคิ้ว! ｣
ขณะที่พูดอย่างแข็งขัน ————คุณคากายะซึ่งยังคงนั่งอยู่บนพื้น (ซึ่งว่าทำความสะอาดหมดจดแล้ว) ก็เงยหน้าขึ้น
「 เธอรู้มั๊ย!? ——เมื่อไม่นานมานี้เธอซื้อของทางออนไลน์ “ชิรายูกิจัง” เหมือนว่าจะซื้อของขวัญให้เธอน่ะ! ｣
「 ในที่สุดมันก็มาถึงวันนี้ …แต่ชิรายูกิจังซ่อนมันเอาไว้นี่สิ ——มาลองค้นหามันด้วยกันเถอะ! ｣
「 ห๊ะ? ｣
อืม คุณคากายะเม้มริมฝีปากด้วยหน้าตาบูดบึ้ง …แต่มันเป็นเรื่องที่แปลกที่ ฮิเมจิ ฉันไม่คิดว่าเธอจะทำอะไรแบบนั้น
「 ว่าแต่เธอซื้ออะไรมาบ้างเหรอครับ!? ｣
「 อา! ใช่ ๆ ฉันคิดว่าฮิโระคิ้วต้องตื่นเต้นกับมันแน่ ๆ ｣
「 นี่แหละ! ｣
สิ่งที่นายคากายะชี้ให้เห็นคือผ่านเทอร์มินัล
เสื้อผ้าชุดหนึ่งที่แสดงบนหน้าจอขนาดเล็กเท่าฝ่ามือ เมื่อพิจารณาว่าเป็นของขวัญ ดีไซน์ก็น่ารักอย่างแน่นอน ————แต่อย่างไรก็ตามข้อเสียคือขนาดของเสื้อผ้าเล็กมากจนทำให้ดูเป็นคอสเพลย์ชุดชั้นในเลยนี่สิ
「 คิดอย่างไงบ้าง? ฮิโระคิ้ว—— ｣
ก่อนที่ฉันจะได้แสดงความคิดใด ๆ ลมหายใจของคุณคากายะ ก็เข้ามาใกล้ฉัน และสัมผัสแก้วหูของฉันก่อน
「 ฮิโระคิ้วก็เป็นเด็กวัยรุ่นนิเนอะ!! ไม่อยากลองดู “ชิรายูกิจัง” ที่ใส่ชุดนี้เหรอ!? ｣
「 เอ่อ …! คือว่า…!! ｣
「 ฮิฮิ!! ถ้าฮิโระคิ้วช่วยฉัน! ฉันมั่นใจว่าชิรายูกิจังก็จะช่วย— ｣
「 ——หืม! คุณคากายะ และนายท่าน ｣
「「！！」」
ในขณะนั้นเอง ——เสียงเย็น ๆ ก็พูดมาจากทางด้านหลัง
หากมองย้อนกลับไปอย่างมีสติก็จะพบว่า —— 《เซเว่นสตาร์》 ฮิเมจิ ชิรายูกิ เมดสาวคนพิเศษ ยืนอยู่ตรงนั้นด้วยสีหน้าตกตะลึง
「 !? ｣
「 ชะ…ชิ ๆ ๆ ๆ ชิรายูกิจัง เธออยู่ตรงนั่นตั้งแต่เมื่อไหร่!? ｣
「 ฉันเพิ่งถึงบ้านได้สักพักแล้วค่ะ! ｣
「 จริงๆ คุณคากายะ …มักจะเรียกนายท่าน… โดยกระตุ้นเขาให้เขาทำสิ่งตามสื่งที่คุณต้องการสินะคะ! ｣
「 ชะ..ชุดนั่นไม่ใช่กางเกงชั้นในเผด็จศึกอะไรพวกนั้นหรอกใช่มั๊ย ——ถ้าเป็นอย่างนั้น …ฉันจะคืนให้เอง—— ｣
「 เอ๊ะ! ｣
「 ฉันคิดว่าเด็กผู้ชายส่วนใหญ่คงตื่นเต้นเพียงเพราะชิรายูกิจังมีเรื่องแบบนั้น ｣
ขณะที่อธิบายแรงจูงใจลึกลับ ————เขาก็รู้สึกผิดหวังในตัวคุณคากายะสุด ๆ
(รู้สึกโล่งใจที่ความหายนะกำลังผ่านไป ถึงจะเสียดายนิด ๆ ก็เถอะ…)
ขณะที่มองเธอจากด้านข้าง ฉันก็สลัดความคิดของตัวเองออกไป
「 …เอ่อ นายท่านค่ะ ｣
ฮิเมจิเรียกฉันอีกครั้ง ————เธอมองมาที่ฉันด้วยดวงตาสีฟ้าใสบริสุทธิ์ และพูดออกมา ผมสีขาวสีเงินของเธอที่พริ้วสไหว
「 อยากได้ความเห็นค่ะ! …ไม่อยากเห็นชิรายูกิใส่ชุดนี้เหรอคะ? ——คำตอบล่ะคะ… ｣
「 ！ 」
หัวใจของฉันเต้นรัวเมื่อได้ยินคำถามนี้ด้วยเสียงเขินอายเล็กน้อย
「 …ให้ฉันได้ได้พักเถอะ ｣
แทนที่จะยกธงขาว ————กลับตอบด้วยความหมดหวังแทน
